6

De middagen waren heter dan de ochtenden. Vanaf een uur of elf veranderde de frisse adem van de Middellandse Zee langzamerhand in een warme bries die eerder zweetdruppels dan verkoeling bracht. Na het middaguur waren er rond het zwembad dan ook nauwelijks ongeopende parasols te vinden. Op de ligbedden eronder genoten de toeristen van het weer, de sfeer en de betrekkelijke rust. Voor sommigen van hen was het ontbreken van een stressor een ware zegen. Het overige was vanuit hun gezichtspunt een prettige bijkomstigheid. Het woord ‘bonus’ hadden ze uit hun gedachtewereld verbannen. Dat was thuis weer aan de orde. Nu even niet.

‘Ik heb nog steeds het gevoel dat mijn maag elk moment kan knappen,’ zei Jeroen puffend. Hij lag languit op het ligbed en zijn lichaamstaal verried dat hij geen enkele intentie had hierin de komende uren verandering te brengen.

‘Vind je het gek?’ zei Chantal loom. ‘Jouw lunch bestond uit de halve Middellandse Zee.’

Jeroen glimlachte voldaan. ‘Jij weet toch hoe gek ik op vis ben?’ Met genoegen dacht hij terug aan de lunch. Omdat Max en Dennis per se in de zee hun nieuwe snorkelsetjes wilden testen, waren ze wat later dan normaal de eetzaal binnengekomen. Zijn oog was direct op een toevoeging aan het meterslange buffet gevallen. Op de achterste tafel stonden schalen met oesters, krab, grote gamba’s en inktvis. Een extra traktatie voor de liefhebber, aangezien het reguliere visaanbod uit tonijn en sardienen bestond. Na drie volle borden van al dat lekkers naar binnen te hebben gewerkt, was hij voldaan het restaurant uitgestrompeld. In zijn kielzog de tweeling, die zich te goed had gedaan aan bergen friet en een legertje knakworsten. Het door hen verorberde voedsel vormde geen enkele belemmering voor de activiteiten die op stapel stonden. Even kwiek als voor de lunch liepen ze voor hem uit en babbelden erop los. Ze wilden met hun snorkelspullen de Nijl gaan onderzoeken. Tenminste, uit opgevangen flarden van hun drukke conversatie trok hij die conclusie. Dat Chantal zich te midden van al dat heerlijke eten zo goed kon beheersen, was hem elke keer weer een raadsel. Slechts twee keer had ze opgeschept. Bescheiden hoeveelheden, waarvan minstens de helft uit groenten en fruit had bestaan. En waarvoor? Ze had een prachtig figuur waarmee ze met iedere jonge meid kon wedijveren. Hij zuchtte stilletjes. Dacht ze daar zelf maar zo over...

‘Pap, we gaan wat verder de Nijl op,’ hoorde hij Dennis zeggen.

‘Spelen met de krokodillen en de nijlpaarden,’ vulde Max aan.

Jeroen stak zijn rechterduim op. ‘Prima, mannen. Geen vreemde toeren uithalen, oké?’

‘Nee, pap,’ klonk het in koor. Daarna hoorde Jeroen verwoed gespetter. De tweeling kon goed zwemmen, maar had weinig ervaring met snorkelen. Het was nu nog eerder regel dan uitzondering dat de zwemvliezen boven het wateroppervlak uitkwamen en daar veel deining veroorzaakten.

‘Ze hebben de tijd van hun leven,’ zei Chantal. ‘Het lijken wel jonge zeehonden.’

Jeroen grinnikte. ‘Het ziet er inderdaad niet uit, maar geloof me, binnen een paar dagen kunnen ze net zo goed duiken als Cousteau. Die gasten pakken dat soort dingen razendsnel op.’

‘Dat zal wel, toch vind ik het een beetje eng idee als ze uit het zicht zijn.’

‘Ze kunnen zwemmen als waterratten, Tal. Moeten we soms constant achter ze aan lopen? Ik kan je verzekeren dat de heren dan behoorlijk opstandig worden.’

Chantal knikte weinig overtuigend.

‘Maak je toch niet zo druk. Die jongens zwemmen echt niet in zeven Nijlen tegelijk, hoor.’

Ze glimlachte geforceerd. ‘Dat zijn nu eenmaal dingen...’

‘Die alleen een moeder kan begrijpen,’ vulde Jeroen uitgesproken monotoon aan. ‘Dat weet ik, Tal. Dat weet ik.’

Terwijl Chantal naar de juiste woorden zocht om hem op een leuke manier van repliek te dienen, zag ze Martina in haar ooghoek verschijnen. Het Nederlandse hoofd Animatie liep stevig door en kwam recht op haar af. Er zat nog minstens tien meter tussen hen toen Martina al druk begon te gebaren.

‘Chantal, hé, Chantal!’

Ze overbrugde de afstand snel. ‘Ik heb goed nieuws,’ zei ze een paar tellen later. De woorden kwamen wat houterig uit haar mond, aangezien ze zichzelf niet de rust gunde om even op adem te komen.

‘Vanavond wordt er kaviaar aan het buffet toegevoegd,’ zei Jeroen droog.

Met een driftig, afwerend gewapper van de rechterhand reageerde de animator op zijn opmerking. ‘Dat weet ik niet. Kan me ook niet schelen. Ik ben hier voor Chantal. Morgenavond is het Cleopatra-gala. Het begint met een muzikale voorstelling over het oude Egypte, waarna een modeshow volgt. Er is behoorlijk wat reclame voor gemaakt.’

Chantal knikte bevestigend. In de loge hingen posters van het evenement. Ook hadden ze in hun kamer een folder ontvangen waarin het spektakel werd aangekondigd. Uitsluitend voor gasten van Hotel Luxor, en de toegang was gratis.

‘De choreografe van de modeshow is opeens van gedachten veranderd. Zij wil dat er naast haar eigen modellen vier gasten uit het hotel meelopen. Dames met een goed figuur uit een iets hogere leeftijdscategorie. Zo tussen de dertig en veertig. Volgens haar kan het publiek zich daarmee goed identificeren.’

Chantal dacht te begrijpen waarvoor Martina hier voor haar stond, maar trok een neutraal gezicht. Ze durfde nog niet hardop een conclusie te trekken. Stel je voor dat ze vraagt of wij tickets voor de eerste rij willen, ging het door haar heen. Dan sta ik ongelooflijk voor schut. ‘Misschien is dat wel een goed idee,’ zei ze. ‘Het hotel heeft natuurlijk veel gasten van die leeftijd.’

‘En niet één van hen is in het bezit van een figuur dat aan dat van jou kan tippen,’ zei Jeroen met een brede grijns. ‘Het is zover, meisje. Op je ouwe dag ga je nog carrière op de catwalk maken.’

Chantal keek hem geïrriteerd aan. Door zijn woorden voelde ze zich helemaal opgelaten.

‘Als jij meedoet zijn we compleet,’ zei Martina. ‘Naast jou doen er nog een Zweedse, een Engelse en een Duitse gaste mee. Zij zijn al in de oefenruimte.’

Hoewel haar hart een klein vreugdesprongetje maakte, voelde Chantal zich eveneens onzeker. De laatste keer dat ze een mode-show had gelopen, was op de basisschool. Het beeld van klappen-de ouders schoot aan haar voorbij. Ze was toen tien. Net zo oud als Dennis en Max nu waren.

‘Eh... wat is de bedoeling?’

Martina reageerde direct. Ze voelde aan dat ze Chantal met een goed verhaal over de streep kon trekken. Aangezien ze dagelijks met mensen werkte, ging ze blindelings op haar gevoel af. ‘Maak je vooral niet druk, het is namelijk hartstikke leuk. De modellen die het grootste gedeelte van de show lopen zijn beroeps uit Bulgarije en Polen. Ons management heeft een deal met dat van hen gemaakt. In ruil voor een spetterende show verblijft het hele modecircus een week lang kosteloos in ons hotel. Voor hen is het eigenlijk vakantie, vandaar dat de sfeer onderling erg goed is. Geen nerveuze toestanden zoals je weleens op televisie ziet.’

Martina zag dat de gespannen trekken uit Chantals gezicht grotendeels waren verdwenen.

‘Ze leren jullie vieren een paar basisdingen. Vandaag en morgen. In totaal twee uur.’

‘Hoe laat?’

Martina keek demonstratief op haar klokje. ‘Je moet er over anderhalve minuut zijn.’

Met een blik waarin hoofdzakelijk besluiteloosheid stond te lezen, keek Chantal Jeroen aan.

‘Wegwezen, jij,’ zei hij gedecideerd. ‘Dit is jouw grote doorbraak in showbusinessland. Ik hou die jongens wel in de gaten.’

Het leek wel of iemand gewichten aan zijn oogleden had gehangen, zo zwaar voelden ze aan. Zijn verstand zei dat hij wakker moest blijven, terwijl zijn lichaam heel andere plannen had. Hij knipperde een paar maal met zijn ogen, waarna zijn oogleden een stuk minder zwaar aanvoelden.

De overdadige lunch eiste zijn tol. Het eten lag zwaar op zijn maag en het lichaam maakte hem duidelijk in alle rust dit voedsel te willen verwerken. Bij voorkeur slapend. De afgelopen middagen had hij ook al de grootst mogelijke moeite gehad om zich niet aan de geneugten van een siësta over te geven. In vergelijking met deze dag had hij toen minder gegeten. Eigenlijk een fractie van hetgeen hij vanmiddag had verorberd.

Boven de rand van de artificiële Nijl doken de hoofden van Max en Dennis gelijktijdig op.

‘We maken nog een rondje, papa,’ zei de laatste.

‘Waar is mama naartoe?’ wilde Max weten.

‘Aan het oefenen voor een modeshow.’

Hij hoorde een ‘gaaf’, een ‘cool’, en tweemaal ‘doei’, waarna de rakkers uit het zicht verdwenen. Jeroen glimlachte. Blijkbaar namen ze het vrij unieke gegeven dat hun moeder in een modeshow meeliep voor kennisgeving aan. Geweldig hoe onbevangen kinderen konden reageren om daarna weer intens van hun moment te genieten.

Naast de snorkelsets had de tweeling ook waterdichte horloges gekregen. Aangezien de tuin van het hotel gigantisch groot was en vakantie vierende kinderen van tien jaar geen flauwe notie van tijd hadden, waren de twee oosterse pruldingen goede investeringen geweest. Volgens afspraak meldden ze zich elk halfuur. Een overeenkomst waar iedereen goed mee kon leven en waar de jongens zich keurig aan hielden.

Jeroen voelde de spieren van zijn oogleden verslappen. Het was mooi geweest, de luiken moesten nu dicht. Een lome blik op de imposante boezem van een langslopende dame bleek een vergeefse poging tot afstel. De spleetjes waardoor hij keek sloten zich.

Even een paar minuten doezelen. Dat moest kunnen. Chantal was flink aan het oefenen en de jongens hadden zich zojuist gemeld. Alles ging prima. Een paar minuten relaxen kon geen kwaad.

Evenals de drie andere vrouwen die aan het modegezelschap waren toegevoegd, deed ze heel erg haar best. Zo op het eerste gezicht leek het allemaal vrij eenvoudig. Gekleed in een modieuze outfit op een langwerpig podium van twee meter breed een beetje flaneren. Rechtop lopen en geen seconde de glimlach van je gezicht laten verdwijnen. Eenmaal op de catwalk, bleek het allemaal moeilijker dan het in eerste instantie leek. Het podium bleek ineens stukken smaller en constant lachen was een opgave op zich omdat er zoveel dingen tegelijk door je hoofd speelden.

De modellen hadden het voorgedaan. Met een aangeboren of aangeleerde elegantie, dat was haar toen nog niet duidelijk, kweten ze zich van hun taak. Nadat ze met haar drie ad-interimcollega’s een stukje over de catwalk had gelopen, wist ze zeker dat het merendeel van de modellen niet voor dit vak geboren maar gekozen waren.

De choreografe van het gezelschap ontpopte zich als de onbetwiste leidster. Een stugge vrouw, die luisterde naar de bedrieglijk charmante naam Natascha en Engels met een loodzwaar Oostblokaccent sprak. De doorgerookte stem was een verlengstuk van haar uitstraling.

De veranderingen die het uiterlijk van de meisjes tijdens deze repetitie ondergingen, was een openbaring op zich. Voordat ze op moesten, stonden ze achter de coulissen met elkaar te kletsen, lazen een boek of waren druk in de weer met hun mobiele telefoon en Prada-tassen. Op het moment dat ze echter door de choreografe het podium op werden gedirigeerd, veranderde hun gelaatsuitdrukking volledig. Van de ene op de andere seconde straalden de meiden. Ook als ze niet lachten. De metamorfose was compleet. Dit waren echte beroeps, wist Chantal. Tegenover deze meiden had ze geen schijn van kans.

‘Rechtop lopen en nooit, maar dan ook nooit naar beneden kijken,’ zei Natascha streng. Chantal zag aan de bewegingen van de Duitse gaste dat ook bij haar de nervositeit had toegeslagen. Het ging hier nou niet bepaald zo aan toe als Martina had voorgespiegeld. Natuurlijk was Natascha voor hen milder dan ze tegenover haar eigen meiden was. Het woord ‘mild’ had voor haar echter dezelfde betekenis als ‘tucht’ voor ieder ander redelijk denkend mens.

Chantal plukte met de vingers van haar rechterhand aan de flinterdunne stof van het zilvergrijze gewaad dat heerlijk koel aanvoelde. Hoewel ze een leek op het gebied van exclusieve kleding was, kon ze wel vaststellen dat ze hoogstaande kwaliteit droeg. En ook dat ze de prijs ervan geeneens wilde weten. Hoogstwaarschijnlijk zou ze ervan achteroverslaan.

Natascha klapte tweemaal fel in haar handen. ‘ Next, yes !’

Chantal haalde diep adem en sprak zichzelf moed in. Kom op, meid. Dit kun jij best. Trek je niets van dat akelige mens aan. Je bent hier op vakantie. Dit is geen strafkamp, hoor. Ze rechtte haar rug, stapte de catwalk op, keek recht vooruit en mat zichzelf een zo zelfverzekerd mogelijke tred aan.

‘ This is good ,’ hoorde ze enkele seconden later. ‘ Very, very good .’

Chantals mondhoeken schoten omhoog. De glimlach op haar gezicht stond ineens bol van de spontaniteit.

Chantal liep als een volleerde mannequin over de catwalk. Haar tred was zo licht dat het leek alsof ze zweefde. Zonder dat hij er zelf erg in had, knorde Jeroen goedkeurend. Wat hem betrof was zijn vrouw verreweg de mooiste van de hele groep. Een hele prestatie, aangezien er kanjers van meiden meeliepen. Niet één van hen kon echter aan zijn Chantal tippen. Zo was het maar net!

Drie modellen liepen vlak langs hem heen. Ze droegen bikini’s met tijgermotieven en glimlachten verleidelijk. Waarom ze zulke bikini’s droegen in een show die in het teken van Cleopatra stond, was hem een raadsel. Erover klagen was daarentegen het laatst wat in hem opkwam. Met het uitzicht was niets mis.

‘Daar komt mama weer,’ hoorde hij rechts van hem Dennis opgetogen zeggen.

‘En ze heeft geen bikini aan,’ zei Max, die aan zijn linkerkant zat. In zijn stem klonk opluchting door.

Chantal droeg een beige broekpak dat nogal vreemdsoortig op hem overkwam. Het leek veel te groot en te wijd. Meer een uitgaanstenue voor een uit de kluiten gewassen vrouwelijke bouwvakker. Op de een of andere manier stond het haar echter hartstikke leuk. Misschien is het wel een pyjama, dacht hij. Verder speculeren was zinloos, omdat zijn kennis hiervan ophield bij de cover van modetijdschriften die bij de huisarts of tandarts lagen.

‘Goed zo, mama!’ zei Dennis nogal luid.

‘Jij bent de beste,’ jubelde Max.

‘Een beetje rustig aan, mannen,’ hoorde hij zichzelf zeggen.

In plaats van te luisteren, deed Max het tegenovergestelde. Hij stond op en begon op en neer te springen. ‘Mama is geweldig, olé, olé, olé.’

Zijn broer imiteerde hem direct. Hij zag dat veel mensen afkeurend hun kant opkeken.

‘Ophouden, jullie,’ beet hij hen venijnig toe. Zijn hoofd ging nu van links naar rechts, zodat het leek of hij vanaf een tribune naar een tenniswedstrijd keek.

De jongens trokken zich niets van zijn woorden aan. Sterker nog, ze verhoogden het volume van hun toch al luidruchtige kabaal.

‘Nu is het verdorie...’

Jeroen schrok wakker. Onbewust keek hij direct naar de twee ligbedden naast hem waarop hij min of meer de tweeling verwachtte. De bedden waren echter leeg. Drie hartslagen later verscheurde de werkelijkheid het waas van zijn slaapdronken toestand in flarden. De herrie rondom hem stond niet toe dat hij kon glimlachen om zijn vreemde droom. De paniek in de ogen van langs hem heen rennende mensen was daarvoor te groot.

Zonder erbij na te denken, sprong hij op van zijn ligbed. Een kleine vijftig meter bij hem vandaan was een samenscholing. Mannen schudden vertwijfeld met hun hoofd, vrouwen huilden of gilden en kinderen werden door paniekerige ouders van de plek weggebonjourd. Jeroen verstijfde. Terwijl hij sneller ging lopen, wierp hij een blik op zijn horloge. Twintig minuten. Hij had twintig minuten liggen slapen!

De afstand tot de groep bedroeg nog dertig meter, toen plotseling een hysterische stem in zijn hoofd schreeuwde: ‘Waar zijn de kinderen?’ Meteen daarop dacht hij: ze hoeven zich pas over een minuut of tien te melden.

Maar wat als ze zich niet konden melden?

Hij schudde met zijn hoofd om deze gedachte te verbannen. Wat er zich aan de rand van de Nijl afspeelde had niets met zijn jongens van doen. Die waren volop aan het snorkelen en bevonden zich ongetwijfeld in een heel ander gedeelte van de artificiële rivier.

Terwijl hij de plek naderde, zwol een naar en beklemmend gevoel in zijn onderbuik op. Hij slalomde langs een paar kinderen en duwde twee mannen ruw opzij. Voordat hij tot de onheilsplek kon doordringen, hield een geüniformeerde bewaker hem zonder pardon tegen. Jeroen weerde de onverzoenlijke armen af. Hij boog zijn bovenlichaam naar rechts, zodat hij toch een glimp op kon vangen van hetgeen er zich vlak bij de rand afspeelde.

Chantal had zich zo snel mogelijk verkleed. Deze ronde was de vrijetijdskleding aan de beurt. Lichte pastelkleuren hadden de overhand. Na de lovende woorden van Natascha was het plezier teruggekeerd waarmee ze deze klus was aangevangen. Ze stond achter de coulissen op haar beurt te wachten en sprak ondertussen met een van de meiden die van modellenwerk hun beroep hadden gemaakt. Hoewel ze, zoals alle overige modellen, met een zwaar Balkanaccent Engels sprak, begrepen ze elkaar redelijk tot goed.

‘ Next, yes !’ De dwingende stem liet het verzoek als een bevel klinken.

Het model verbrak abrupt hun gesprek, rechtte haar rug en veranderde haar mimiek in dat van een barbiepop.

‘Chantal!’

Vanwege de indringende manier waarop haar naam werd uitgesproken, draaide ze zich direct om. Martina kwam op een draf aangelopen. Van modellen, rekwisieten en andere obstakels trok ze zich niets aan. Ze was een menselijke bulldozer die een rechte lijn aanhield. Wie of wat in de weg stond, had pech.

‘Snel, meekomen,’ zei ze op een toon die geen tegenspraak duldde. Een model dat even daarvoor ruw door haar opzij was geduwd, keek vuil uit haar ogen maar zei niets.

De plotselinge verschijning van de animator en haar onalledaagse optreden brachten Chantal van haar stuk. Ze begreep dat er iets dringends aan de hand was, maar wist zich geen houding te geven. Ze stond tenslotte op het punt de catwalk te betreden. Wat kon er opeens zo superbelangrijk zijn? schoot het door haar hoofd. ‘Ik moet zo...’

Zonder uitleg vooraf greep Martina haar rechterarm en trok haar met zich mee. Met veel moeite wist Chantal haar evenwicht te bewaren. De goedgetrainde jonge vrouw zette er flink de pas in. Tegenover elke stap van Martina maakte Chantal er noodgedwongen twee.

Toen ze bij een deur aankwamen greep Chantal haar kans. Ze vertraagde de opgelegde looppas door opeens haar bovenlichaam naar achteren te gooien. Martina ving de onverwachte ruk op, maar kon niet verhinderen dat hierdoor haar tempo strandde.

‘Eerst wil ik weten wat er aan de hand is,’ zei Chantal verontwaardigd. Ze zette beide handen in haar zij en keek Martina streng aan. ‘En snel, anders ga ik terug naar de repetitie.’

De animator opende de deur naar de grote gang die uitkwam in de loge van het hotel. ‘We hebben geen tijd te verliezen. Er is iets in het zwembad gebeurd. Volgens mij is de tweeling erbij betrokken.’

De rap uitgesproken woorden troffen Chantal vol. Alsof ze een keiharde stomp in haar maag kreeg. Adrenaline schoot door haar heen en gevoelsmatig hield ze op met ademen. Met uitpuilende ogen keek ze Martina aan. ‘Wat bedoel...’

‘Kom op!’ Martina wachtte niet langer en zette het op een lopen. Hoewel ze half in shock verkeerde, ging Chantal direct mee. Ze renden door de loge en stormden de trappen af die naar de tuin leidden. Bij elke meter nam de onrust toe. Het greep haar bij de keel, drukte haar luchtwegen dicht.

Toen ze de oase bereikten, hoorde ze ergens op de achtergrond sirenes.

‘Opzij, opzij.’ Martina gedroeg zich als een menselijke stormram en baande zich een weg door de drommen toeristen die een glimp van hetgeen zich afspeelde wilden opvangen. Chantal liep vlak achter haar. Als iemand in de ontstane ruimte wilde springen, duwde ze deze persoon zonder pardon weg. Meter na meter naderden ze de zwembadrand.

Martina zei iets onverstaanbaars tegen de Turkse bewaker, waarna hij opzij stapte. Chantal liep langs hem heen en voelde hoe haar hart twee slagen oversloeg. Jeroen zat op zijn knieën aan de rand van de kunstmatige Nijl. Zijn ogen waren tweemaal zo groot als normaal en uit zijn blik sprak volledige wanhoop. Met zijn vingers trok hij als een waanzinnige aan zijn haren. Zijn asgrauwe gezicht behoorde toe aan een man die per vergissing een enkele reis hel had genomen en zich realiseerde dat zijn leven voorbij was.

Naast hem bogen vier medewerkers van het hotel zich beurtelings over twee levenloze kinderen. Chantal wilde naar de onheils- plek rennen en het gelijktijdig uitschreeuwen. Haar benen, evenals haar stem, weigerden echter dienst. Ze stond als aan de grond genageld en keek naar de zwemvliezen die nog aan de kindervoetjes zaten. Zowel de voetjes als de zwemvliezen zou ze uit duizenden herkennen.

Opeens begon de omgeving te draaien en werd het zwart voor haar ogen.