22

Dag, lieve schatten van me. Of vinden jullie dat soms een beetje te kinderachtig? Moet ik zeggen: ‘Dag, grote kerels van me?’ Ach, het komt allemaal op hetzelfde neer, nietwaar? Tenslotte blijf ik altijd jullie moeder en blijven jullie altijd mijn kinderen. Mijn jongens. Mijn lieverds. Mijn kereltjes.

Ik heb vannacht van jullie gedroomd. Dat doe ik elke nacht, hoor. Maar vannacht was het toch zo’n leuke droom dat ik hem aan jullie ga vertellen. Ik weet zeker dat jullie het tof en vet cool vinden.

Papa en ik zaten op de tribune van een voetbalstadion. Eretribune, want de stoelen waren lekker zacht en wij hadden ruim plaats voor onze benen. Het was de finale van het wereldkampioenschap. Nederland tegen Brazilië. Feloranje tegen kanariegeel. De wedstrijd werd over de hele wereld uitgezonden. Overal stonden camera’s.

En raad eens wie er voor Nederland speelden? Inderdaad, schatten van me. Jullie. De broertjes Van der Schaaf in oranje. O, wat stonden die shirts jullie mooi. Toen jullie het veld op kwamen moest ik even een traantje wegpinken.

Doe niet zo stom, mam, zullen jullie nu wel denken. Tja, ik kon er ook niets aan doen, hoor. Het gebeurt natuurlijk niet elke dag dat mijn zoons de finale voor de wereldcup spelen.

De wedstrijd was hartstikke spannend. Tot aan de rust bleef het 0-0. Papa vertelde aan iedereen die het maar horen wilde dat jullie zijn zoons waren en een prima partij speelden. Net als mama was hij ontzettend trots op jullie.

Ergens in de tweede helft, vraag me niet welke minuut want jullie weten dat ik daar bijna nooit op let, maakte Nederland een doelpunt. Het stadion ontplofte bijna. De mensen stonden op hun stoelen en schreeuwden het uit van blijdschap. ‘Het doelpunt voor Nederland werd gescoord door Dennis van der Schaaf’, klonk het door de luidspeakers. Onbekende mensen vlogen papa en mij om de hals en zeiden dat ze nog nooit zo’n mooi doelpunt hadden gezien. O, Dennis, ik vond het zó geweldig dat jij had gescoord!

Toen het gejuich langzamerhand verstomde, begon Brazilië aan te vallen. Het leek wel of ze meer energie van die tegengoal hadden gekregen. Op een paar spelers na gingen ze allemaal naar voren. Jullie weten dat mama niet van nagelbijten houdt, maar tijdens die slopende minuten kon ik niet van mijn vingers afblijven!

Toch kon mijn gebijt niet voorkomen dat die donkere mannen in die gele shirts een doelpunt maakten. In een vak waarin zich uitsluitend Brazilianen bevonden was het feest. Ze dansten dat het een lieve lust was. Op onze tribune kon iedereen wel door de grond zakken.

In de resterende speeltijd ging het spel op en neer. Tot een minuut voor tijd. Toevallig weet ik dat, omdat ik even naar het scorebord keek. De gelen waren in de aanval. Papa schreeuwde zijn keel schor. ‘Onderscheppen, Dennis,’ hoor ik hem nu nog brullen. Dat is precies wat jij deed, Dennis. Jij pakte de bal af van een tegenstander en schoot hem direct naar voren. Max rende erachteraan en schoot de bal langs de keeper in het doel. 2-1. De mensen gilden het uit. Het stadion trilde op zijn grondvesten. Jullie liepen met z’n tweetjes triomfantelijk voor de eretribune langs en zwaaiden uitgelaten naar papa en mij. Nederland had de wereldcup gewonnen door doelpunten van Dennis en Max van der Schaaf!

Wat een verhaal, lieve schatten van me. Als ik er nu weer aan terugdenk lopen de rillingen me nog over de rug. Goh, wat een leuke droom.

Natuurlijk was het maar een droom. Toch kunnen dromen uitkomen, wisten jullie dat? Nou, ik geloof er zeker in. Als jullie hard door blijven trainen, dan gaat het misschien lukken en spelen jullie ooit de finale van de wereldcup. Of dat voor oranje is, weet ik niet. Ik heb namelijk geen flauw idee of je in de hemel ook voor je land uitkomt. Misschien is het daar wel anders geregeld.

Wat ik wel zeker weet, is dat papa en ik altijd trots op jullie zullen zijn. Of jullie nou wel of niet om de wereldcup spelen. Dat maakt namelijk niets uit. Jullie zijn onze jongens. De liefste kinderen van de wereld en alles wat zich daarbuiten bevindt. Wij denken elk moment van de dag aan jullie. Wij zijn altijd dichtbij, ook al is de afstand tussen ons groot.

Ik heb jullie al eerder verteld dat papa zich niet zo lekker voelde. Hij had het er erg moeilijk mee dat jullie naar de hemel gingen. Dat geldt natuurlijk ook voor mij en een heleboel andere mensen. Wij en zij missen jullie heel erg. Papa werd er zeer verdrietig van. Ook voelde hij zich erg moe. Daarom is hij een tijdje naar het ziekenhuis gegaan. Om een beetje bij te slapen en op krachten te komen.

Maar het gaat nu stukken beter met papa. Ik was vanmorgen bij hem en hij voelde zich weer wat beter. Met een beetje geluk komt hij snel naar huis. Dan kunnen wij samen hiernaartoe komen en met zijn allen een beetje bijpraten. Tot die tijd komt mama alleen.

Ik heb van tante Denise gehoord dat zij ook bij jullie is geweest. Hebben jullie gezellig gekletst? Je kunt behoorlijk lachen met tante Denise, nietwaar? Zij heeft een paar weekjes vrij en logeert nu bij papa en mama. Een soort vakantie. Als papa terugkomt, gaat zij weer naar haar eigen huis en aan het werk. Toen ik vanmorgen naar papa ging, zei tante Denise dat jullie de groeten van haar moesten hebben.

Mama gaat nu naar huis, lieverds. Even douchen, andere kleren aantrekken en dan weer naar papa. Morgenochtend ben ik er weer. En denk erom: geen ruziemaken, hoor! Dag, Dennis, dag, Max. Ik hou zo ontzettend veel van jullie.

Vier rijen bij Chantal vandaan stonden een vader en zijn dochter over een graf gebogen. Het meisje zat op haar hurken. Haar vingers speelden met de stelen van het bosje bloemen dat in een glazen vaasje stond. Een cadeautje voor haar moeder. Ondanks de triestheid van de omgeving sprak er uit haar houding geen verdriet. De rek van kinderlijke flexibiliteit was een fenomeen dat haar door de moeilijke maanden had gesleept. ‘Praat die mevrouw ook met haar moeder, papa?’

Er verscheen een geforceerde, dunne glimlach op de lippen van haar vader. Het verlies van zijn vrouw had zijn wereld ineen doen storten. Op de puinhopen van zijn bestaan strompelde hij van steen naar steen. Enkel de liefde voor zijn dochtertje behoedde hem voor een fatale struikelpartij.

‘Zij spreekt met iemand in de hemel, lieverd. Ik weet niet of het haar moeder is.’ Hij richtte zijn lege blik op het meisje. Hier, op het graf van zijn vrouw, werd hij met haar spiegelbeeld geconfronteerd. Een reflectie die de pijn verdrong, hem weer de kracht gaf om door te gaan. Zijn mondhoeken gingen een fractie omhoog, waardoor de harde trekken op zijn gezicht vervaagden.

‘Ik hoop dat die mevrouw wel antwoord krijgt, papa.’

Woorden van een kind dat over een maand zes jaar werd. Woorden waarmee veel vragen werden beantwoord en een veelvoud ervan werden gesteld. Een enkele zin die meer inhoud bevatte dan duizenden beschreven pagina’s.

‘Dat hoop ik ook, lieverd,’ zei de man.