29

Het uitstapje naar Amersfoort had ruim drie uur geduurd. Een flink tijdsbestek voor wat boodschappen en het passen van een aantal spijkerbroeken. Op een gemiddelde dag zou ze deze zaken met gemak binnen een uurtje hebben gepiept. Deze keer duurde het echter driemaal zo lang. Tenminste, dat moest ze Jeroen zien wijs te maken. Iets waar ze tegen opzag, want ze had een hekel aan liegen.

Ze parkeerde de auto voor de deur en wierp een blik op de spullen op de passagiersstoel. Fruit, toiletpapier, wat blikjes soep en vier flessen frisdrank. Een niet erg indrukwekkende buit. Daar kon de luxe plastic tas met daarin een spijkerbroek weinig aan veranderen. Het bleef uiterst schamel. Toch moest de spijkerbroek haar verhaal van body voorzien. Bij de eerste boetiek zat maatje 38 net te strak, daarna een 40 geprobeerd, maar dat model beviel weer niet. Door naar de volgende winkel, blabla. Tussendoor nog een oude kennis tegen het lijf gelopen die maar door bleef zeuren over haar nieuwe baan, lange rijen voor de kassa’s van de supermarkt...

De waarheid was dat ze vanuit Amersfoort direct naar het winkelcentrum was gereden. Met haar verstand op nul was ze langs de schappen gelopen en in recordtempo had ze wat alledaagse dingen in het mandje gelegd. Gelukkig was ze bij de kassa meteen aan de beurt. De spijkerbroek had ze bij de dichtstbijzijnde boetiek van een rek gegrist in de hoop dat deze zou passen. Het was haar maat. Dit en de prijs ervan deden er nu toe. Het ding fungeerde namelijk als alibi. Daarom moest het een redelijk dure broek zijn. Het verklaarde waarom ze zo lang was weggebleven. Ze was prijsbewust, zo’n dure broek kocht ze niet in een opwelling. Daar was tijdens het passen van andere broeken goed over nagedacht.

Met de tassen in haar handen stapte ze de gang binnen.

‘Ik ben er weer!’ Ze liet bewust opluchting in haar stem doorschemeren. Het was een zware middag geweest, daar in het winkelcentrum...

‘Hoi, lieverd. Fijn dat je er weer bent.’ Jeroens stem klonk normaal, neutraal. Geen spoortje van sarcasme, wat op zich niet eens zo vreemd zou zijn overgekomen. Ze was tenslotte drie uur de hort op geweest.

‘Goh, wat een dag,’ zei Chantal meteen toen ze de kamer binnenkwam. Hierna slaakte ze een diepe zucht. ‘Tijden geleden dat ik zó lang over een broek heb getwijfeld.’ Ze hield de plastic tas met daarin het bewijsstuk pontificaal omhoog. ‘149 euro 95. Voordat je me vermoordt, pak ik eerst wat te drinken.’ Zonder de reactie af te wachten van Jeroen die ontspannen op de bank zat, liep ze naar de keuken. De opgekropte zenuwen verdwenen met elke stap die ze zette. Het lijkt erop dat ik ermee wegkom, dacht ze terwijl ze de koelkast opende. ‘Wat kan ik voor jou inschenken?’ vroeg ze zo nonchalant mogelijk.

‘Doe maar een dubbele whisky.’

Chantal grijnsde. Niet zozeer om het antwoord, maar om de manier waarop Jeroen het zei. Hij klonk zowel spontaan als vrolijk. Dit gaf aan dat haar langdurige afwezigheid wat hem betrof letterlijk tot het verleden behoorde. Er zou geen discussie volgen waarin zij zich in allerlei bochten moest wringen om tot een geloofwaardig verhaal te komen.

‘Yes,’ fluisterde ze. Daarna feliciteerde ze zichzelf in stilte. ‘Dat heb ik zeker verkeerd verstaan,’ zei ze jolig, helemaal in de geest van de beknopte conversatie.

‘Nee, hoor. Ik zei: “Doe mij maar een dubbele whisky.” Dat is namelijk net zo belachelijk als wat jij daarnet tegen mij zei.’

Een adrenalinestoot leek haar bloed in ijswater te veranderen. Ze bleef als aan de grond genageld staan. Het tolde en kolkte in haar hoofd. Haar hand omklemde het handvat van de koelkast. Het enige houvast dat daadwerkelijk hulp bood. Haar hersens lieten het volledig afweten.

‘Doe mij maar een cola en kom dan bij me zitten. We moeten praten.’

Haar zwakke en deprimerende ‘oké’ was een lichte afspiegeling van de apathische toestand waarin ze zich ineens bevond. Haar geest zat vol donkere wolken. Het onweer kon elk moment losbarsten, wist ze. Haar hand trilde toen ze de cola inschonk.

Jeroen klopte op het kussen naast hem. ‘Kom bij me zitten en maak je vooral niet druk.’

Ze wist op dat moment dat ze een open boek voor hem was. Er waren momenten dat acteren slechts aan acteurs voorbehouden was. Niet aan een huisvrouw die het vertrouwen van haar man had geschonden en op het punt stond om door hem ontmaskerd te worden.

‘Je bent vandaag in Amersfoort geweest. Daar heb je afgesproken met ene Perry Zuidam.’ De kortaf uitgesproken woorden klonken als repeterend vuur uit een machinegeweer.

‘Hij is de beheerder van een site waarop mensen hun ongenoegen kunnen uiten over het all-inclusive systeem.’ Hij legde zijn hand op haar been. Een teder gebaar dat niet leek te rijmen met zijn woorden en de situatie waarin zij zich bevonden. Ergens gloorde er hoop, ging het door Chantal heen. Jeroens gedrag strookte niet bepaald met dat van een man die zich midden in een vertrouwenscrisis bevond. ‘Ik weet dat je geen verhouding met die man hebt. Nou ja, ik weet natuurlijk helemaal niets... daar ga ik dus van uit.’

Chantal wilde meteen reageren, maar wist zich te beheersen. Ze beet op haar lip om haar verontwaardiging een halt toe te roepen. Een uitstekende beslissing, meldde haar verstand enkele seconden later. Ze bevond zich nu niet bepaald in een positie waarin ze keihard haar mening moest ventileren.

‘Ik denk dus te weten waarom je met die Zuidam hebt afgesproken. Vermoeden is echter niet goed genoeg. Vertel me alles, lieverd. En dan bedoel ik ook alles, vanaf het begin.’

In de blik die zij hem toezond, stond in plaats van een uitgebreid antwoord een simpele vraag te lezen.

‘Hoe ik erachter ben gekomen?’ Hij grinnikte kort. ‘Omdat je zo lang wegbleef begon ik me een beetje te vervelen. Aangezien het alweer een tijdje geleden was dat ik op internet surfte, ben ik aan de computer gaan zitten. De rest kun je wel raden.’

Chantal kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan. De site van Perry was het laatst bezochte adres. In plaats van hun mailwisseling in de digitale prullenbak te kiepen, had ze de berichten gewoon laten staan. Hoe kon ze toch zó stom zijn geweest? Zomaar uit het niets diende de vergelijking met Pieter Kronenberg zich aan, een intelligente vent die zijn vrouw had onderschat en nu op de blaren diende te zitten. Opnieuw gonsde er een reprimande door haar hoofd. Deze vergelijking was namelijk zo krom als wat. Zij had Jeroen niet onderschat, zo’n manier van denken was haar vreemd. Het allerbelangrijkst was echter dat zij in tegenstelling tot Pieter niets te verbergen had. Ze schaamde zich voor haar gedrag, dat was iets heel anders...

‘Ik heb ongeveer een halfuur op die site rondgekeken, Tal. Interessant, absoluut interessant.’

De droge prop in haar keelloste als vanzelf op. De schaamte én gereserveerdheid verdwenen met de felle ademstoot die aan haar longen ontsnapte.Ze had het gevoel dat ze rood aanliep. Normaal gesproken zou ze zich hier ongemakkelijk onder voelen. Nu kon het haar echter niets schelen. ‘Absoluut interessant, zei je?’ siste ze. ‘Absoluut interessant? Wíl jij het soms niet zien, Jeroen? Is er echt geen belletje bij je gaan rinkelen toen jij al die verhalen las?’

‘Tal, luister nou...’

‘Nee, jíj luistert nu naar míj! Denk jij nou werkelijk dat ik voor mijn lol naar Amersfoort ben gegaan? In een bruin café met een onbekende over het all-inclusive systeem heb zitten praten terwijl mijn man herstellende is van een zenuwinzinking? Zijn verhaal te moeten aanhoren in de hoop er iets uit op te pikken waarmee ik verder kan? Daarna in doodsangst zitten omdat ik tegen jou moet liegen?’ Ze keek hem nu recht aan. De tranen stroomden over haar wangen. ‘En dan zeg jij: “Interessant, absoluut interessant.” Alsof je het over een nieuwe auto of caravan hebt.’ Ze haalde diep adem. ‘Dit gaat over de dood van onze kinderen, Jeroen. Met de dag krijg ik meer het idee dat er iets heeft plaatsgevonden waar wij geen flauwe notie van hebben. Iets wat het daglicht niet kan verdragen.’

Haar oogopslag was onverzoenlijk. De blik van een tijgerin die de geur van een jager heeft opgesnoven wiens kogels verantwoordelijk waren voor de dood van haar welpen. ‘En ik kan je melden dat ik erachter zal komen wie dit op zijn geweten heeft. Goedschiks of kwaadschiks.’ Hierna stond ze op en verliet de kamer.