Sharm el Sheikh, Egypte

‘Binnen!’ riep John Ratcliffe op ongeduldige toon. Hij trommelde met de vingertoppen van zijn rechterhand een warrig ritme op het bureau.

‘U wilde mij spreken?’ vroeg het hoofd van de tuinlieden timide.

‘Ga zitten.’

Zonder omhaal deed de man wat hem werd gezegd.

‘Ik kreeg een halfuur geleden een bijzonder vervelend telefoontje van de hotelarts. In een tijdsbestek van twee uur hebben zich negen gasten bij hem gemeld. Allemaal met dezelfde symptomen: braken, diarree en koorts.’

Hossam Midrouffa haalde automatisch zijn schouders op,
het defensiemechanisme waarmee Arabische ondergeschikten westerlingen monddood of krankzinnig van woede konden maken. Toen hij de blik van de directeur van Hotel The President zag, wist hij dat dit laatste zomaar het geval kon zijn. Meteen ging hij over op een andere tactiek. Met een onschuldige en vragende blik hield hij beide handpalmen naar boven. ‘Het eten?’

Ratcliffe schudde ontkennend zijn hoofd. Vanwege het alarmerende telefoontje had hij een feestje moeten verlaten. Een party waar de voltallige jetset van de badplaats aanwezig was. Broedplaats voor netwerken en het betere sociale smeerwerk. Net toen hij wat hoopvolle contacten had gelegd, belde de dokter. Nee, voor Arabisch gedraai om de feiten heen en meer van dat soort trucs was hij niet in de stemming. ‘Denk jij dat ik een tuinman om halfelf ’s avonds bij me laat komen omdat het eten niet deugt?’ In zijn stem klonk geen spoortje van humor door.

‘Ik weet niet...’

‘Het zwembad, Hossam. Het is helemaal mis met het zwembadwater.’

‘Hoezo mis...’

Ratcliffes hand kwam van het bureau en maakte een stopteken. ‘Ik ken de omstandigheden waarin jullie werken. Vertel me precies wat er is gebeurd, anders kun je morgen op zoek naar een andere baan.’

Hij zag hoe de twijfel de Egyptenaar innerlijk verscheurde. Uit de school klappen was tegenover zijn collega’s nauwelijks verdedigbaar. Aan de andere kant had hij wel zijn gezin dat hij moest onderhouden. Om thuis aan zijn vrouw te vertellen dat hun bron van inkomsten was opgedroogd, leek eveneens een weinig aanlokkelijk vooruitzicht. ‘Het gaat om de chemicaliën, meneer. Voor deze maand zijn we er zo goed als doorheen.’

In twee afgebeten zinnen vertelde de man het hele verhaal, dacht Ratcliffe. Hij opende een bureaula, haalde er een chequeboek uit en zette de benodigde krabbels. Hierna gaf hij de cheque aan Midrouffa. ‘Morgenochtend vroeg sta jij bij de leverancier voor de deur. Met deze cheque koop jij de benodigde spullen voor deze maand. De factuur laat je op verleden week aftekenen. Daarna ga je als een speer terug naar het hotel en zorg je ervoor dat het zwembadwater aan de standaardeisen voldoet.’

Hij zag de opluchting op het gezicht van de Egyptenaar.

‘Denk erom dat je de factuur op verleden week laat zetten, Hossam. Dat is belangrijk.’

De man knikte, draaide zich om en verliet het kantoor.

Ratcliffe vond in zijn borstzak waar zijn longen om vroegen. Hij stak een sigaret op en inhaleerde diep. ‘Wat een onvoorstelbare bende.’ Grijze slierten begeleidden zijn hartgrondige klaagzang. Het liefst wilde hij de hele boel bij elkaar vloeken, volledig door het lint gaan. Een opleving van uiterste beheersing verhinderde dit echter. De imposante serie scheldwoorden bleef hierdoor achter in zijn keel steken.

Hij verzette zijn gedachten en fantaseerde over het groen van Nottingham, dat een stuk aanlokkelijker was dan het uitzicht waar hij bijna de hele dag mee werd geconfronteerd. De Rode Zee en het dorre achterland waren prachtig als je er een paar weken verbleef. Werd het je werkplek, dan kwam je er gauw genoeg achter wat de term ‘tropenjaren’ in werkelijkheid inhield. Maar het golvende, groene landschap dat nu aan zijn netvlies voorbijtrok, liet de harde trekken op zijn gezicht enigszins verzachten. De scherpe lijnen vervlakten, het onverzoenlijke vervaagde. Het stressniveau nam af.

Voor de zoveelste keer vroeg hij zich af waarom hij een baan als manager in een rustiek gelegen hotel net buiten Nottingham had ingeleverd voor een directeursfunctie in een oneindige zandbak waar de zon zelfs ’s nachts leek te schijnen. Het antwoord hierop was even belachelijk als realistisch: het hoofdkantoor van de hotelketen had erop aangedrongen. Een logische carrièrestap, wisten ze zeker. Een hoge positie in het buitenland stond goed
op je cv. De ervaring die je daar opdeed, was van onschatbare waarde.

Gelul.

In de twee jaar die hij hier nu zat, was er meer fout dan goed gegaan. Een onwaarschijnlijke hoeveelheid aan incidenten had zijn bureau gepasseerd. Van gebroken benen vanwege kapotte tegels tot acute voedselvergiftiging omdat het keukenpersoneel stelselmatig eten opwarmde. Miskleunen die vrijwel allemaal door geldgebrek waren ontstaan. Een onhoudbare situatie waarin helaas geen verandering kwam. Van hogerhand was men ongevoelig voor zijn argumentatie die de laatste maanden meer weg had van smeken.

Dit laatste geval was voor hem de bekende druppel. Niet zozeer het gegeven dat er weer eens wat drastisch mis was stoorde hem. Nee, het ging om zijn eigen reactie. Het automatisme ervan. Door op de factuur de datum aan te laten passen, werd gesuggereerd dat de chemicaliën al een week in het hotel lagen opgeslagen.

Morgenochtend zou hij naar aanleiding van het telefoontje van de hotelarts de gezondheidsdienst bellen en verzoeken om een versnelde inspectie. Met een beetje geluk kwamen deze aartsluie wezens over een dag of drie. Logischerwijze zouden ze prima waarden meten en ontdekken dat de voorraad op peil was. Handtekeningen werden gezet, zaak gesloten. Het hotel trof geen enkele blaam.

Ratcliffe stond op. Om zijn mondhoeken speelde een meewarig lachje. Het kwam hem ineens komisch voor dat hij zijn laatste frauduleuze handeling als directeur met eigen middelen had gefinancierd. Een waardige afsluiting.

Overmorgen diende hij schriftelijk zijn ontslag in. Direct hierna zou hij de boel de boel laten en een lijnvlucht naar Londen nemen. Wat er in de toekomst zijn pad kruiste, zou hij dan wel weer zien. Eén ding nam hij zich echter heilig voor: hij zou nooit meer in een all-inclusive hotel werken. Geen minuut.

Oktober