23

Voordat ze de computer aanzette wreef Chantal in haar handen. Ze waren klam. Te nat om er de toetsen mee te beroeren, te droog om naar beneden te lopen en ze te gaan wassen. Ze koos voor de gulden middenweg. Haar spijkerbroek moest morgen toch in de was.

Ze drukte op de knop rechtsboven. Een mechanisch gebrom volgde. Terwijl de computer startte, blies ze in haar handpalmen. Ze veegde het laatste beetje vocht aan haar jeans af.

Op dit moment had ze de hele dag gewacht. Of liever gezegd, op hetgeen er nu ging komen. Ze had het verdrongen, ergens weggestopt om het er pas aan het einde van de dag weer uit te halen. Ergens haatte ze zichzelf hierom. Hoewel, haten was hiervoor wel een erg zware uitdrukking. Wellicht kwam een hekel hebben dichter in de buurt.

De beginnende grijns op haar gezicht was veelzeggend. Ze wist zich eigenlijk geen raad met haar houding en gedrag. Stuurloos, terwijl er wel degelijk een koers in voorbereiding was. Ver aan de horizon was een baken zichtbaar. De grote vraag bleef echter of zij die richting wel op wilde.

De tweestrijd omtrent de internetsite van Perry Zuidam had die dag hevig in haar bovenkamer gewoed. Ondanks haar pogingen om het weg te drukken, waren de verhalen van Perry Zuidam en al die andere slachtoffers van het all-inclusive systeem steeds weer komen bovendrijven. Als een populair liedje dat de hele dag in je hoofd bleef hangen. Je werd er gek van, maar bleef het geluidloos meezingen.

Ze had zichzelf wijsgemaakt dat het hier een bijzaak betrof. Een toevalligheid waaraan zij niet te veel waarde moest hechten. Elk verhaal stond op zichzelf. Alles over één kam scheren was de grootst mogelijke onzin. De mensen konden hun droevige verhalen op deze site kwijt. Verder moest je hieraan geen conclusies verbinden. Het was een soort praatgroep op internet. Niets meer of minder. Opgezet door een man die zijn vrouw had verloren en het hotel waar zij hun vakantie doorbrachten als de schuldige aanwees. Een zonderling die vocht tegen windmolens. De hotels stonden namelijk onder strikte controle. Die zouden te allen tijde voorkomen dat er zich in hun complexen wantoestanden afspeelden zoals Perry Zuidam voorspiegelde.

De juistheid van deze stelling trok ze echter met het uur meer in twijfel. De verhalen op www.zowelbedorvenvleesalsverrottevis.nl hadden namelijk twee dingen gemeen. Ze speelden zich af in een all-inclusive resort en op het eerste gezicht was er sprake van een ongeluk of domme pech. Het eerste was een feit, terwijl het er sterk op begon te lijken dat dit bij het laatste dus niet het geval was. Ze hamerde er bij zichzelf op dat een overhaaste gevolgtrekking haar meer schade dan profijt zou brengen. Ook een lastige stelling voor iemand die twee kinderen in een all-inclusive complex had verloren...

Het beeldscherm lichtte op. Met de muis ging ze naar het internetsymbool. Twee klikken later toetste Chantal het adres van de website in.

De homepage verscheen. Ze sloot haar ogen en masseerde met haar vingertoppen beide slapen. Haar hoofd moest nu leeg zijn. Voor zover dat mogelijk was, moest ze over de verhalen die ze zo ging lezen een helder oordeel vellen. Randzaken kon ze er nu niet bij hebben.

Ze gaf zichzelf een uitbrander. Randzaken, jezus nog aan toe. Hoe haalde ze het in haar hoofd! Het was ronduit belachelijk om Jeroen zo te betitelen. Zelfs Dorien zou ze met zo’n benaming tekortdoen. Al moest je dat natuurlijk weer in een andere context zien.

Door haar wimpers heen zag ze hoe de homepage aan zijn destructieve metamorfose begon. Ze sloot haar ogen geheel om in het daaropvolgende rustgevende zwart de zaken op een rijtje te zetten.

Met Jeroen ging het boven verwachting goed. Nadat ze ’s middags het graf van de jongens had bezocht en daarna samen met Denise een pizza had gegeten, was ze weer naar het Flevoziekenhuis afgereisd. Jeroen was wederom wakker en keek helder uit zijn ogen. Hij vertelde dat ’s middags zijn moeder in het gezelschap van zijn zus Evelien en zwager Sander op bezoek was geweest. Het had het meeste weg van een korte mededeling. Dit onderwerp zou de rest van de avond niet meer aan de orde komen. Of ze dit nu positief of negatief moest zien, liet ze in het midden. Het had weinig zin om er verder energie in te steken. Als hij bepaalde dingen voor zichzelf wilde houden, dan diende zij dit te respecteren, hoe moeilijk dit ook was.

Hun gesprek was geladen met positieve energie. Ze spraken over koetjes en kalfjes, over onbelangrijke dingen die onderdeel van het dagelijks leven waren. Zaken die je, totdat ze er opeens niet meer waren, als vanzelfsprekend beschouwde. De tijd vloog. Het was heerlijk om in alle rust met elkaar te spreken, zelfs een enkele keer te lachen. Dat ze beiden bepaalde onderwerpen meden, was niet meer dan een licht smetje op hun samenzijn. Omdat het allemaal nog zo broos was, maakte het nauwelijks uit dat sommige momenten wat gekunsteld overkwamen. Toen ze het ziekenhuis verliet overheerste het gevoel dat het met Jeroen de goede kant op ging. De weg was nog lang en vol met obstakels, maar hij had ergens onderweg de juiste afslag genomen. En dat was al heel wat.

Eenmaal in de auto bekroop haar een ander gevoel. Opluchting. Pure opluchting, zelfs. En dit had niets met Jeroen te maken. Toen zij Jeroens kamer was binnengekomen en constateerde dat Dorien niet naast zijn bed zat, was er een loden last van haar schouders gevallen. Gedurende de rit naar huis had zij zich afgevraagd waarom Dorien zich opeens aan regels hield die zij niet zelf had opgesteld. Ook speelde het door haar hoofd dat haar schoonmoeder bezig was haar tactiek aan te passen. Maar bovenal werd het haar duidelijk dat zij zwaar tegen een confrontatie met Dorien opzag, ondanks de peptalk van Denise en haar eigen mentale voorbereiding. Dorien was eenvoudigweg een maatje te groot. Als zij haar zinnen ergens op had gezet, dan gebeurde dit gewoon. Het was ondenkbaar dat zij zich door haar schoondochter de les zou laten lezen. Nee hoor, die vrat ze gewoon met huid en haar op.

‘Prima, dat weten we dan ook weer.’ Chantal opende haar ogen. De nonchalance die in haar woorden door had geklonken kwam haar vreemd voor. Dit stond namelijk haaks op haar gevoelens toen zij de zin uitsprak. Vreemd, dacht ze.

Haar rechterhand bestuurde de muis. Toen deze recht op het vakje ‘Dossiers’ stond, klikte ze dit onderwerp aan. Daarna begon ze te lezen.