Aldi

Het heeft even geduurd, maar opeens kreeg ik het in de gaten. Elke woensdag staat er een grote Aldi-advertentie in de krant. Maandag sport, woensdag Aldi, donderdag kunst, vrijdag boeken, zaterdag de volle mep. Dinsdag niets, dat klopt bij de dinsdag, een dag van niets.

De woensdag Aldi-dag is in onze huiselijke kring al bijna uitgegroeid tot een begrip. Met het hele gezin scharen we ons rond de advertentie. We zijn vooral geïnteresseerd in het non-foodgedeelte. De kinderen mogen voorlezen.

‘Pap, een micro-fiber-herenslip,’ klinkt het dan giechelend, ‘naadloos, wit of zwart, maten S-L-M, van polyamide.’ Dat laatste woord veroorzaakt nog wat moeilijkheden. ‘Per stuk, 4 euro 99.’

Het bedrag hangt even stilletjes boven tafel.

‘Lattenbodem, eenpersoonsbed, met verstelbaar hoofddeel, geschikt voor alle matrastypen. Per stuk 39 euro 99,’ neemt een andere kinderstem het over, ‘een molton matrashoes, praktisch geen krimp, 5 euro 99, eenpersoonsmatras, 64,99.’

Even pauze.

We maken van de gelegenheid gebruik vast te stellen dat februari in het Aldi-universum de maand van het slapen is. Bedden, matrassen, hoeslakens, opberghoezen voor dekbedden, micro-fiber-damesslips, pyjama’s, vierseizoenen wollen dekbedden, onderdekens, hoofdkussen met holle gesiliconiseerde vezels, nachthemden, deze week, vorige week, het houdt niet op.

‘En altijd krijg je een cent terug,’ meldde de oudste dochter, ‘7,99, 5,99, 15,99, 1,49, 9,99. Wat moet je nou met een cent?’

‘Er zijn niet eens centen meer,’ zei haar zus, die erg op de penning is en dankzij de Euro-collector alles van de euro weet.

‘Eén cent is niks, maar honderd centen zijn een euro,’ zei ik, ja, waar haal je zoiets vandaan?

We buigen ons opnieuw over de advertentie. In verhouding tot hun zakgeld zijn de meeste producten nog best duur, maar toch snappen mijn kleine dames dat hier met prijzen wordt gestunt en dat er dus een markt is voor al die lattenbodems en matrassen. Je zou denken: de mensen hebben al een bed, maar toch zijn er duizenden die dromen van een nieuw bed, een nieuw tafelkleed, een handige houten opbergkist annex bijzettafel, in kubusvorm, mét deksel. Het is goed om er af en toe bij stil te staan, dromen en hun prijzen.

Andere aanbiedingen spreken rechtstreeks tot hun verbeelding. Een pond pofmaïs voor 69 cent, een koektrommel met koekjes, tien verschillende koekspecialiteiten, 750 gram, voor maar 4,99, Parisette-wafels, krokant met vanillesmaak, ook al bijna gratis, Velpon-secondelijm, altijd handig. Soms proberen ze hun ouders aan te sporen eens naar de Aldi te gaan. ‘Hier, pap, vochtige brilpoetsdoekjes, per 100 stuks, 1,49!’

Maar daar trapt pap niet in.

Met vieze bril en al zit hij de kleine plechtigheid op woensdagavond voor. De Aldi-advertentie, een oefening in nederigheid, een leermoment, iets wat de kinderen zich later zullen herinneren, en daar doe je het allemaal voor.