22

 

 

 

‘Niet dat ik het aan de eerste kijker verwachtte te verkopen,’ zei Anna de volgende dag tegen haar zus omdat ze haar de vorige avond niet meer had kunnen bereiken, ‘maar nu ik de overgang van huiseigenaar naar verkoper heb gemaakt – wat best enige moeite kostte, kan ik je zeggen – ben ik helemaal in de war. Er zijn nog dingen die ik kan doen, maar om de een of andere reden heb ik er niet echt veel zin meer in.’

‘Nou, we komen zeker naar het feest als hij het wel koopt, maar als dat niet zo is moet je misschien met je prijs zakken?’ stelde Laura voor.

Dit, wist Anna, was een subtiele manier van Laura om te zeggen dat ze hun geld echt terug moesten hebben. Haar zus zou nooit druk uitoefenen, maar Anna herkende de signalen.

Natuurlijk!’ zei ze. ‘Dat bedrag was eigenlijk meer een probeersel. Je kunt niet verwachten dat iemand zoveel geld voor zo’n klein huisje neerlegt.’

Het gesprek ging op iets anders over en niet lang erna liet Anna Caroline voor de laatste keer uit en ging naar bed. Ze wilde dat ze er met Rob over kon praten, maar het was al laat en hoewel ze hem ook wilde vragen wanneer de bouwinspecteur zou komen controleren of alle veranderingen legaal en hygiënisch waren, vond ze niet dat ze dat zo laat in de avond kon doen.

‘Het is maar goed dat ik niet echt vingernagels heb,’ zei ze tegen Caroline, ‘anders had ik ze nu allemaal afgekloven.’ Ze keek naar haar nagels en dacht terug aan hoe ze ze de vorige dag geschrobd had zodat ze zonder schaamte Julians hand kon schudden. Ze waren nu alweer vuil. Was het allemaal verspilde moeite geweest?

 

Toen Julian de volgende ochtend belde was ze zo verrast dat amper tot haar doordrong wat hij zei.

‘Je wilt het kopen? Echt waar?’

Hij lachte. ‘Ja, echt waar. Ik heb nog wat maten genomen en toen besloten dat het het niet waard was om zo’n juweeltje door mijn vingers te laten glippen voor een paar meubelstukken.’

‘Hemel, ik kan het niet geloven. Ongelooflijk bedankt!’ stamelde ze.

‘Er is wel één klein dingetje: de overdracht moet binnen twee weken zijn, of in elk geval zo snel mogelijk. Denk je dat dat lukt? Ik kan je wel een notaris aanbevelen, hoewel dat vast vreselijk onethisch is, maar we hebben iemand nodig die snel te werk gaat.’

 

‘Fantastisch! Dat betekent dat het feest er komt!’ jubelde Chloe toen Anna haar snel het goede nieuws kwam vertellen. ‘Ik weet de perfecte plek om dat te doen. We maken er een meebrengpicknick van, dan hoef je alleen voor de wijn te zorgen. O, en ik vind dat je absoluut een nieuwe jurk moet kopen. Je nodigt Rob toch ook uit, hè?’ Ze keek naar Anna met een ondeugende glinstering in haar ogen.

Anna lachte vol genegenheid. ‘Ja, natuurlijk nodig ik Rob uit. Hij heeft zo goed geholpen.’ Haar hart maakte een klein sprongetje van opwinding bij de gedachte, maar gelukkig voor haar kon Chloe dat niet zien en er dus niets over zeggen.

 

De ochtend van de picknick, de eerstvolgende zaterdag, droeg een sluier van mist als die van een bruid, merkte Anna op tegen Chloe. Ze waren bezig met de voorbereidingen, deze keer in Anna’s eigen huis, nu je er kon wassen, omkleden en wonen.

‘Mm. Het wordt heel warm,’ zei Chloe terwijl ze uit het raam keek. Ze draaide zich om naar Anna. ‘Ik vind je jurk trouwens prachtig. Je hebt het juiste figuur voor een wijd uitlopende jurk. Al dat kant en al die ruches laten iemand die ook maar een beetje dik is eruitzien als een lampenkap, of zo’n poppetje dat ze vroeger over de wc-rol heen zetten.’

‘Nou, ik ben blij dat ik er niet zo uitzie,’ lachte Anna. ‘Hebben we alles?’

‘Ja. Mike en de jongens komen later met Betsy, in haar personenbusje. We kunnen alles klaarzetten voordat ze komen. Kom op, we gaan.’

‘Weet je zeker dat twaalf flessen goedkope champagne genoeg zijn?’ vroeg Anna bezorgd terwijl ze alles in de auto laadden. Caroline zou later met het busje meekomen.

‘Zat! En we hebben ook nog een heleboel bier en cider, en de gasten nemen zelf ook vast nog drank mee.’

‘Als ze ook maar eten meebrengen, anders zijn we zo bezopen.’

Ze reden over de landwegen die geflankeerd waren door wilde bloemen. Er kwam amper een briesje door hun open ramen.

‘En Rob komt zeker?’ vroeg Chloe.

‘Voor de honderdste keer: ja,’ antwoordde Anna, lachend om de volharding van haar vriendin. ‘Hij neemt ijs mee, in geleende koelboxen van zijn zus. Die van de kermis.’

‘Dus jullie – je weet wel – kunnen het goed met elkaar vinden?’ drong Chloe aan.

‘Ja, hij is een heel goeie vriend.’

‘Toen ik laatst die avond over het pad aan kwam lopen met Tom zag het eruit alsof...’

‘Alsof wat?’ Anna zou het Chloe niet gemakkelijk maken.

‘Hij op het punt stond je te zoenen.’ Chloe’s blik bleef strak op de weg gericht.

‘Om eerlijk te zijn, Chloe,’ zei Anna, ‘heb ik zoveel aan mijn hoofd gehad en het zo druk gehad, dat ik het me echt niet meer kan herinneren.’ Ze was vastbesloten niemand over haar gevoelens te vertellen tot alles wat zekerder was.

 

Ze parkeerden de auto netjes in de berm en liepen, ieder met een mand, naar het veld.

Anna droeg normaal gesproken niet dagelijks broderie anglaise en een krans van madeliefjes in haar haren, maar op een vreemde manier was ze blij dat het nu zo was toen Rob op het feestje verscheen. Hij droeg een enorme koelbox.

‘Waar wil je deze hebben?’ vroeg hij terwijl hij hem naast zich op het gras zette.

‘Daar bij de bomen.’ Anna wees. ‘We hebben wel geluk dat Chloe de eigenaar kent van wie dit stukje land is, hè? Het is echt perfect voor picknicks.’

‘Waar wordt het normaal gesproken voor gebruikt?’ vroeg Rob. Hij had iets in zijn blik wat veel op bewondering leek.

Anna was heimelijk vergenoegd. ‘Weet ik niet,’ antwoordde ze. ‘Ik denk dat het gewoon bij hun huis hoort en dat ze er een tuin van wilden maken of zo, maar dat dat niet mag.’

‘Aha.’

‘Dat herinnert me eraan dat ik je nog moet vragen of het huis afgetekend kan worden door de bouwinspecteur,’ zei ze met een glimlach.

‘Ik kijk ernaar uit,’ zei hij. Hij glimlachte terug en liep toen richting de bomen met zijn koelbox.

Misschien was het haar luchtige jurk, de schoonheid en behaaglijkheid van de dag of het glas champagne dat ze gedronken had, maar Anna voelde plotseling een golf van lust. ‘Jeetje,’ zei ze tegen zichzelf toen ze had vastgesteld wat haar dat ongewone gevoel gaf. ‘Geen drank meer voor jou, meid, anders komen er nog vreselijke problemen van.’

Ze zag een grote auto aan komen rijden waar wel een complete basisschool aan kinderen met één grote windhond uit leek te springen en rende erheen om haar gasten te begroeten. Ze was niet gewend om feestjes te geven en als Chloe er niet geweest was, had ze er misschien van afgezien. Maar ze was al deze mensen beslist dank verschuldigd en deze schitterende zomerzaterdag leek bijna een adequate beloning.

 

‘Hoeveel mensen verwacht je?’ Rob stond ineens achter haar en ze schrok. Ze was bezig bij een picknicktafel vol plastic bekers en flessen.

Ze was uitermate blij om hem te zien. ‘Ik heb geen idee. Ik heb iedereen aangemoedigd eventuele logés vooral mee te nemen en al hun kinderen en honden. Kijk, daar loopt Tom met Caroline!’

Ze keken hoe het kleine jochie voor de enorme hond uit liep met een bevredigend stuk lijn tussen hen in, waaruit je kon opmaken dat ze volgde en niet leidde.

‘Ze is zo goed met kinderen,’ zei Anna. ‘Ik heb maar mazzel met haar.’

‘Dat heb je zeker, maar je gaat ook goed met haar om... nu,’ voegde hij eraan toe. ‘Toen ik je voor het eerst zag, had je haar alles behalve onder controle.’ Hij leek een beetje gespannen en ze vroeg zich af of hij zich nog steeds zorgen maakte of Caroline wel op de juiste plaats was.

‘Ik had haar nog maar net en ze was van die auto geschrokken!’ Anna friemelde aan een plastic bekertje omdat ze zich plotseling zelf ook een beetje gespannen voelde worden. Het was blijkbaar besmettelijk.

‘Ik weet het. Dat was oneerlijk van me, ik wilde alleen niet dat je te ingenomen met jezelf werd.’ Hij zond haar een halve glimlach. ‘Wat doe je met haar als je verhuist?’

‘Nou, ze verhuist mee natuurlijk.’

‘Heb je er al over nagedacht dat je heel snel iets moet vinden om in te wonen?’ vroeg hij. ‘Het kan wel even duren voordat je weer een geschikt project gevonden hebt.’

Anna zuchtte. ‘Om eerlijk te zijn heb ik nog niet zover vooruitgedacht. Ik denk dat ik eerst een tijdje moet huren.’

Rob keek bedenkelijk. ‘Ik moet je wel waarschuwen dat het moeilijk kan worden om iets te vinden waar je Caroline mag houden.’

Ze legde haar hand op zijn mouw, ineens op zoek naar steun. ‘O nee! In plaats van te feesten voel ik me nu een beetje... dakloos.’

Hij legde zijn hand even op de hare en lachte zachtjes. ‘Dat was niet mijn bedoeling, ik wilde je alleen zeggen dat als je een plek voor Caroline zoekt, ze wel een tijdje bij mijn meute kan.’

Anna keek hem recht aan en legde nu beide handen op zijn armen. ‘Kan dat? Dat zou mijn redding kunnen zijn. Dank je wel!’ Ineens was ze zich ervan bewust dat ze hem vasthad – zijn armen leken vandaag een magnetische aantrekkingskracht op haar uit te oefenen – en ze liet hem los.

‘Komt Max Gordon ook?’ vroeg hij plots.

Anna fronste. ‘Nee, waarom zou hij?’

‘Ik neem aan dat hij als je vriend...’

Ze keek hem even verbaasd aan en besefte toen dat hij het niet wist. ‘Niet meer. Op dezelfde dag dat Julian mijn huis kwam bekijken zijn we uit elkaar gegaan.’

Rob leek ineens te ontspannen. ‘O? Waarom?’

‘Nou, zijn moeder was de katalysator.’

‘Hoe bedoel je?’ Hij keek haar niet-begrijpend aan.

Anna maakte een gebaar met haar hand alsof dat alles verklaarde. ‘Ze is zo verwaand; geen gevoel voor humor en een ontzettende snob. En’ – Anna’s ogen werden weer groot als ze eraan terugdacht – ‘ze lóóg over de taart! Wie doet nou zoiets? Toen realiseerde ik me dat Max zelf ook nogal pretentieus was en ook niet echt gevoel voor humor had.’

‘Wauw,’ zei Rob, zichtbaar onder de indruk. ‘Ik kan je verzekeren dat mijn moeder een schat van een mens is. Zij zou nooit over taart liegen.’ Hij fronste om aan te geven dat hij dat laatste gedeelte niet echt begreep.

‘Chloe heeft toegegeven dat ze het ook wel eens doet.’ Anna glimlachte en keek hem met haar hoofd een beetje scheef gehouden aan. ‘En vanwaar die behoefte om me over je moeder te vertellen?’

‘Het was geen behoefte, gewoon ter informatie, voor het geval je haar eens zult ontmoeten.’

‘Maar dat is toch niet heel aannemelijk?’ Flirten met Rob was veel leuker dan met Max, besloot ze.

Rob trok een wenkbrauw de lucht in. ‘Nou, je weet maar nooit.’ Hij keek even naar de tafel. ‘Je kunt hier best even gemist worden, laten we een eindje gaan wandelen. Nemen we Caroline mee. De anderen pakken zelf wel wat ze willen.’ Hij gebaarde naar de flessen en plastic bekertjes.

Anna werd ineens verlegen; hun relatie was veranderd van vrienden naar iets wat mogelijk meer was. De gedachte om alleen met hem te zijn, zelfs met Caroline erbij als chaperonne, was plotseling zenuwslopend. ‘O nee, ik wil een goede gastvrouw zijn. Ik heb volgens mij nog niet eerder een feestje gegeven, tenminste niet in mijn eentje. Ik moet blijven.’

Op dat moment kwam er een groepje kinderen langs en deelde Anna priklimonade uit, wat meteen het bewijs aan Rob was dat haar aanwezigheid echt nodig was, hoopte ze. Eigenlijk, hoewel ze niet veel kon bedenken dat ze liever zou doen dan met hem te gaan wandelen, was ze bezorgd dat haar gevoelens voor hem onbetrouwbaar waren. Ze had zo lang naar Max verlangd, van hem gehouden, en uiteindelijk waren haar gevoelens volkomen misplaatst geweest. Stel dat Rob alleen een kortstondige affaire wilde, hoe zou ze zich dan voelen? Een gebroken hart was zo zwaar!

‘Je kunt wel even wat eten voor me halen,’ zei ze toen ze weer alleen waren. ‘Ik heb maar één glas champagne gehad, maar ik...’

‘Heb niet ontbeten. Je kunt echt wel iemand gebruiken die een beetje op je let, weet je dat?’ zei hij, terwijl hij een paar lege flessen in de daarvoor bestemde vuilniszak deed.

‘Je vraagt om ruzie, meneertje! Je moet weten dat ik een onafhankelijke vrouw ben...’

‘Die zichzelf niet eens te eten kan geven.’ Hij lachte. ‘Wat wil je?’

‘O, maakt niet uit.’

‘Ik zal wel even zien wat ik kan vinden.’

Met een kleine zucht zag ze hem over het veld weglopen. Het was zo’n mooie man, en hij leek haar leuk te vinden. Het was mogelijk dat het haar geen ongelooflijke slet maakte als ze verliefd op hem zou worden.

Mensen kwamen naar haar toe om hallo te zeggen en haar te bedanken. Anna deelde drankjes uit en stond erop dat zij degene was die hén moest bedanken. Iedereen die geholpen had was gekomen: Eric de stukadoor; de tegelzetter; Betsy en Maddy; Mike, natuurlijk; en, een beetje aan de late kant, Laura en Will.

 

‘Je lijkt wel een bruidje!’ riep Laura uit terwijl ze zich met enige moeite over het veld naar Anna haastte omdat haar hoge hakken bij elke stap in de aarde bleven steken.

‘O god, nee toch. Dat vind ik echt vreselijk!’ zei Anna. ‘Misschien had ik niet zoveel madeliefjes moeten dragen, maar twee snoezige kleine meisjes – ik geloof de dochters van Betsy – hebben allebei een madeliefjeskrans voor me gemaakt omdat ik er al een droeg. Ik vond dat ik ze moest dragen.’

‘Natuurlijk moet je ze dragen,’ zei Laura, die haar zus omhelsde. ‘Ze staan je prachtig! Ik zou alleen willen dat je ook eens een echte bruid werd!’

‘Dat zit er nu niet meer in. Het is uit met Max. Hij bleek een opgeblazen kikker te zijn.’ Een steek van berouw dat ze met hem had geslapen voordat ze dit ontdekt had liet haar fronsen.

‘Maar beter om daar nu achter te komen,’ zei Will, die iets langzamer achter zijn vrouw aan was gekomen. Hij zoende Anna op haar wang.

‘Will!’ Ze omhelsde hem stevig. ‘Ik ben zo blij dat ik jullie je geld terug kan geven! Zijn de jongens ook meegekomen?’

‘Nee, ik ben bang dat we ze bij mijn ouders hebben achtergelaten. Ze vonden het wel jammer dat ze Caroline niet zouden zien.’

‘Daar is ze. Chloe’s jongens lijken haar te hebben overgenomen. Ik doe haar in de auto als het allemaal wat te veel wordt. Chloe heeft haar auto in de schaduw geparkeerd en we kunnen de achterklep open laten staan.

‘Dan is het goed,’ zei Will ernstig.

‘Voor jullie is het allemaal maar makkelijk, met kinderen. Wij hondeneigenaren moeten heel goed voor ze zorgen. Nou, wat willen jullie drinken?’

‘Wat er maar in die fles zit. Een geweldig feestje dit!’

De zomerlucht was gevuld met gelach, kindergiechels en gilletjes.

‘Het was lang niet zo geweldig geweest als het had geregend, dus het was wel een gok,’ zei Anna. ‘Hoewel Chloe wel het dorpshuis paraat had staan voor het geval dat, maar dat was toch anders geweest.’

‘Goed,’ zei Laura toen Will en zij allebei van drankjes voorzien waren, ‘ik ga Chloe en Mike zoeken. En straks wil ik zien hoe het huis er nu uitziet, ik kan haast niet wachten.’

Will was al onderweg naar de tafel met etenswaren.

‘De bouwinspecteur moet het nog controleren, maar die komt maandag,’ zei Anna.

‘Wat doet die dan?’

‘Controleren of je nergens je hoofd stoot, de badkamers goed geventileerd zijn, dat soort dingen.’ Anna zocht Rob tussen de mensenmenigte bij het eten. Ze had hem nonchalant weggestuurd en wilde hem nu graag weer terug. ‘Rob neemt het nog met me door.’

‘Ik kan niet wachten om hem te ontmoeten.’ Laura keek aandachtig naar haar zus. ‘Zijn jij en hij... eh...?’

‘Laura! Ik heb het nog maar net uitgemaakt met Max!’

‘Dat interpreteer ik maar als dat je graag zou willen dat Rob en jij een stel werden, maar dat dat nog niet het geval is.’

Anna ordende de flessen en de bekertjes om de blik van haar zus te ontwijken. ‘Ik heb zoveel aan mijn hoofd op het moment, mijn liefdesleven staat echt helemaal onder aan mijn lijstje. Julian wilde het huis alleen kopen als alles binnen veertien dagen afgehandeld wordt. Als dat niet gaat, moet ik het opnieuw te koop zetten.’

‘En veertien dagen is niet lang,’ zei Laura. ‘Aan de andere kant kan ik deze week bij je blijven om te helpen een nieuw huis te zoeken.’

‘Kan dat?’ Anna was geraakt door het aanbod van haar zus. ‘Dat zou geweldig zijn! Het is lastig om op huizenjacht te gaan zonder auto.’

‘Dat was precies wat ik dacht. Will en ik hebben het er al over gehad en hij zei dat hij voor de jongens zou zorgen als je wilde dat ik bleef. Zoveel kun je ook weer niet zien in een week, maar het is alvast beter dan niets.’

‘En ik moet eerst iets vinden om te huren.’ Anna voelde zich een beetje somber worden.

Laura pakte een fles op. ‘Misschien moet je nog wat drinken. O, daar is Chloe. Ik móét echt even hallo zeggen.’ Laura zwaaide en wankelde naar haar toe om haar fatsoenlijk te begroeten.

Terwijl Anna nog meer plastic bekertjes uit cellofaan haalde, kwamen Dorothy en Ted naar haar toe die ze niet meer gezien had sinds Chloe’s etentje. Anna had het gevoel alsof iedereen tegelijk kwam nu. ‘Anna, je herinnert je ons waarschijnlijk niet meer, maar...’ begon Dorothy.

‘Natuurlijk wel!’ Anna omhelsde hen een voor een. ‘Dat gezellige etentje bij Chloe.’

‘Je ziet er zo... anders uit,’ zei Dorothy, even direct als altijd.

‘Nou, ik heb een jurk aan en madeliefjes in mijn haar.’ Anna lachte. ‘Voor dat etentje had ik me nogal haastig verkleed.’

‘Ik hoor dat je huis super is geworden. Mogen we binnenkort komen kijken hoe het eruitziet?’ vroeg Dorothy.

‘Doe toch niet zo nieuwsgierig, Dor,’ berispte Ted. ‘Anna heeft vast wel iets beters te doen dan jou een rondleiding geven. Je moet het snel afmaken, hoorde ik?’

‘Ja, maar ik kan jullie wel even rondleiden, hoor. Maandag komt de bouwinspecteur. Als jullie ongeveer rond die tijd komen, kunnen jullie bij Chloe op de loer liggen tot de kust veilig is en dan langskomen.’

Dorothy lachte. ‘Zoek je nu tijdelijk iets om te huren tot je een nieuw huis hebt gevonden?’

‘Je bent vast helderziend!’ zei Anna verbaasd.

‘Niet echt, hoor,’ zei Ted. ‘Het ligt voor de hand dat je niet binnen twee weken een huis kunt vinden en betrekken, maar wat Dorothy wil gaan zeggen is dat we een vakantiehuisje hebben dat op het moment niet verhuurd wordt.’

‘Echt waar?’ Dit leek te mooi om waar te zijn.

‘Ja,’ stemde Dorothy in, ‘maar ik ben bang dat je hond niet mee kan. Vanwege eventuele vernielingen. Ze zijn een beetje kritisch wat betreft het houtwerk.’

Anna werd al bijna verdrietig, maar dat verdween toen ze bedacht dat Rob net al had gezegd dat het moeilijk zou worden om iets te huren waar ze Caroline bij zich kon houden.

‘Dat moet geen probleem zijn. Ro... een vriend van me kan op Caroline passen. En ik heb vast snel een ander koophuis gevonden.’

Dorothy wreef op een vriendelijke manier over Anna’s arm. ‘Het is een heel schattig klein huisje. Ik heb geen idee waarom niemand er nu vakantie wil vieren. Als je het voor minstens een maand huurt, krijg je hem voor een mooie prijs.’

Ted lachte. ‘Een mooi hoge prijs!’

Terwijl zijn vrouw hem een speels duwtje gaf, arriveerden Sue en Ivan, die ook bij het etentje waren geweest. Net als Dorothy en Ted wilden ook zij haar huis graag eens zien.

Toen ze Chloe had verteld over het aanbod van het vakantiehuisje, klaagde Anna dat als ze niet oplette ze de hele week bezig zou zijn met mensen haar huis laten zien. ‘Ik moet het constant netjes houden.’

‘Verschrikkelijk,’ beaamde Chloe. ‘Maar als de mensen zien wat je kunt, zal dat helpen om later opdrachten te krijgen.’

Anna moest hier met een zucht de waarheid van onderkennen terwijl Chloe naar Harry rende die gevallen was en om ‘mammie’ riep.

Anna werd moe en hongerig en een beetje humeurig, toen Rob aan haar zij verscheen. Hij had een papieren draagzak in zijn hand, een opgerold iets onder zijn arm en Caroline aan de riem.

‘Sorry dat het zo lang duurde. Ik raakte in gesprek. Maar goed, kom op. Caroline heeft er genoeg van en wil een flink stuk lopen, en jij moet eten. We verplaatsen deze picknick naar het bos.’

Deze keer protesteerde ze niet en nam de draagtas van hem over. Die was opvallend zwaar en rinkelde.

‘Ik heb mijn eigen fles meegenomen, om te vieren dat het huis af is, en wat eten meegejat. Er is genoeg om een heel weeshuis te voeden.’

Anna gluurde in de tas. ‘O, champagne! Als je maar geen rozenblaadjes hebt meegenomen...’

‘Sorry?’

‘Nee, niks. Ik was even afgeleid.’

‘Ik heb ook een kleed mee om op te zitten.’

Anna pakte Carolines riem en bedacht dat als ze niet zoveel te dragen hadden, ze arm in arm konden lopen. Maar dan zou de hele wereld vermoeden dat ze een stel waren en niet alleen Chloe en Laura.

‘Wel jammer dat we geen plekje kunnen vinden dat wat meer afgezonderd is,’ zei Rob een tijdje later.

‘Dit is prima! Hier is een heerlijk stukje met zon.’

‘Maar het is vlak langs het pad.’

‘Dat weet ik, maar het is zo vermoeiend als mensen een beter picknickplekje proberen te vinden en steeds maar verkassen. Uiteindelijk eindig je altijd ergens waar het veel minder mooi is, omdat je zo wanhopig en hongerig bent geworden.’ Anna zweeg even. ‘Laura is een beetje geobsedeerd door het perfecte picknickplekje.’

‘Goed, dan blijven we hier.’ Rob spreidde het kleed uit.

Anna pakte al het eten uit terwijl Rob de fles champagne openmaakte. Ze kreeg een giechelbui. Dat kwam gedeeltelijk door de champagne, die ze niet had moeten drinken op een lege maag, en door het eten, dat in een behoorlijke brij was veranderd door de wandeling, en ook door Caroline, die per se bij hen op het kleed wilde zitten. Niets wat zij en Rob deden kreeg haar eraf.

‘Het is helemaal niet grappig.’ Rob lachte zelf ook. ‘Ik had een gezellige romantische picknick gepland en nu moet ik hem delen met een achterlijk grote hond en iedereen die maar langs komt lopen!’

Verscheidene groepjes feestgangers die hadden besloten een boswandelingetje te maken waren getuige van hoe ze moesten strijden om een stukje van het kleed hondvrij te houden en probeerden stukken quiche van de bodem van de zak te redden.

‘Het is wél grappig, en heel lekker.’ De zon en de champagne gaven haar een loom gevoel. ‘Ik denk dat ik even ga zonnen.’

‘Het is hier wel vreedzaam,’ zei Rob naast haar.

‘Hm mmm.’ Anna sloot haar ogen en voelde zich heerlijk ontspannen.

‘Je zult wel heel hard gewerkt hebben de laatste tijd.’

‘Ja. Het was wel leuk, maar nu het niet meer hoeft ben ik ineens heel moe.’

‘Je kunt wel even slapen. Ik bewaak je wel.’

Ze opende haar ogen. Hoewel de gedachte dat Rob haar zou bewaken terwijl ze sliep haar het gevoel gaf alsof ze zich in een griezelroman bevond, was het eigenlijk een beetje een verspilling van goed gezelschap. ‘Nee, dat hoeft niet. Je zou je alleen maar vervelen terwijl je op voorbijkomende draken wachtte die een slapende prinses willen ontvoeren.’

Hij grinnikte en ze keek even naar hem. Hij lag op zijn zij met een hand onder zijn hoofd en zijn haar was naar voren gezakt. Anna vond dat zijn mond er behoorlijk sexy uitzag zo.

Om te zorgen dat ze niet haar hand uitstak en hem met het topje van haar vinger aan zou raken, zei ze: ‘O, vergeet ik het je bijna te vertellen. Een van Chloe’s vrienden heeft een huisje te huur. Het is een vakantiewoning, maar zoals je al zei, kan Caroline niet mee. Dus mag ik je aanbod aannemen?’

‘Hm,’ mompelde hij. ‘Ik kan Caroline natuurlijk nemen, maar ik heb liever jou.’ Zijn zin eindigde in schor gefluister en Anna sloot haar ogen weer en wachtte op zijn mond op de hare, maar toen hoorde ze de stem van haar zus.

‘Daar ben je!’ zei Laura met Chloe vlak achter zich. ‘Dorothy zocht je. Ze wil wat dingen afspreken over het huisje. O, sorry,’ voegde ze er wat laat aan toe. ‘Storen we?’

Rob zuchtte. ‘O, nee hoor. Ik heb wel door dat je liefdesleven runnen op een openbaar voetpad problematisch is.’

‘Weet je wat,’ zei Laura om haar blunder goed te maken, ‘geef mij een sleutel en dan wil Rob jou misschien thuisbrengen?’

‘Natuurlijk wil ik dat,’ zei Rob. ‘Graag zelfs.’

Anna haalde de sleutel van het koord om haar nek en gaf hem aan haar zus. ‘We komen er zo aan,’ zei ze. ‘Zet de ketel maar vast op en zoek de menukaart van de Chinees even. Heb je daar ook zin in, Chloe?’

‘Mmmm, zeker,’ zei Chloe opgewonden.

‘En jij, Rob?’ Anna was ineens verlegen. ‘Eet je ook mee?’

‘Ja, toe,’ zei Laura, ‘ik wil je graag beter leren kennen.’ Chloe knikte instemmend maar Rob schudde bedroefd het hoofd.

‘Ik ben bang dat ik niet kan. Ik heb mijn zus beloofd om op te passen. Haar gebruikelijke babysitters hebben allemaal iets anders en ik ben als enige over.’ Hij keek naar Anna. ‘Ik wilde eigenlijk vragen of je mee wilde, maar als je zus bij je is...’

‘Zussen hebben ook aandacht nodig,’ zei Anna berustend. ‘Zeker grote zussen.’

Rob grinnikte. ‘Oké, sta op dan.’ Hij strekte een hand uit en trok Anna omhoog.

‘Vergeet niet met Dorothy te spreken,’ riep Laura achterom. ‘Je kunt er al heel snel in. En ik kan je helpen!’

‘En ik,’ voegde Chloe eraan toe.

‘Super!’ zei Anna. Ze wist niet zo goed of ze het meende.

‘En ik zal ervoor zorgen dat zij en Caroline veilig thuiskomen,’ zei Rob resoluut.

Zodra hun stemmen niet meer te horen waren trok hij Anna in zijn armen. ‘Ik denk niet dat ik hier nog langer op kan wachten.’

Anna was nog een beetje beneveld door de champagne. Het kostte haar geen enkele moeite om haar lichaam op het zijne te laten aansluiten, haar ogen te sluiten en zich over te geven aan de golven van genot die werden veroorzaakt door het gevoel van zijn mond op de hare. Ze pauzeerden even om adem te halen en gingen toen verder waar ze gebleven waren. Robs hand verplaatste zich naar haar middel. Ze legde haar hand achter zijn hoofd en streelde zacht de achterkant van zijn nek tussen zijn haar en zijn kraag. Anna wilde nooit meer ergens anders zijn dan in Robs armen. Toen Carolines verwarde gejammer haar bewustzijn binnendrong besefte ze dat Max, volleerd kusser dat hij was, nog wat van Rob kon leren.

Met tegenzin lieten ze elkaar los, beiden zwaar ademend. Anna slikte en schraapte haar keel. Ze keek Rob aan. ‘Ik denk dat we maar beter terug kunnen gaan.’

Hij klonk ook hees. ‘Ja, wie weet wat er gebeurt als we hier nog langer blijven?’

Anna wist heel goed wat er dan zou gebeuren en vond het jammer dat de tijd noch de plek het toeliet.

Ze liepen gearmd naar de auto. Het veld was bijna leeg, slechts een paar gezinnen die een potje cricket speelden genoten nog van de late middagzon.

‘Hoeveel ik ook om mijn zus geef, ik zou eigenlijk willen dat ze niet bleef slapen,’ zei Anna.

‘Nou, ik vind het helemaal niet erg. Ik moet ook naar mijn zus, weet je nog?’

Anna zuchtte diep. ‘Ik weet het.’

‘Er komen nog andere keren, Anna,’ zei hij zacht.

‘Dat hoop ik wel!’ antwoordde ze.

 

Het was een gezellige avond. Anna en Laura aten hun afhaalmaaltijd bij Chloe en Mike en de lucht hing vol met gelach, verhalen over het feest en geklets over Anna’s nieuwe huurhuis waar ze morgen gingen kijken. Anna had moeite zich te concentreren. Haar hoofd zat vol met gedachten aan Rob. Toen ze eindelijk in bed lag probeerde ze aan de volgende dag te denken. Als ze het huisje eenmaal hadden bekeken en het oké bevonden was en ze er wat dingen naartoe hadden verhuisd, zouden Laura en Anna de sleutels van een paar huizen ophalen. Ze wist dat ze daar verstandige dingen over zou moeten zeggen. De huizen stonden allebei leeg en waren aan een grondige opknapbeurt toe, maar ze kon nu alleen maar denken aan Robs mond, zijn handen en zijn zachte krullende haar onder haar vingers. Ik weet niet of ik verliefd ben, dacht ze terwijl ze richting dromenland zweefde, maar ik ben zeker belust!