11

 

 

 

De volgende ochtend vertrokken Laura en Will weer. Terwijl ze hun spullen verzamelden – en dat waren er niet zo weinig – begon Anna zich terneergeslagen te voelen en besloot ze dat ze zo snel mogelijk de kleren naar Chloe terug zou brengen. Ze had de hele zondag haar telefoon uit gelaten voor het geval Max zou bellen en ze niet met hem had kunnen praten omdat haar zus erbij was, maar toen ze naar bed ging had ze geen gemiste oproepen. Ze deed erg haar best om zich niet teleurgesteld te voelen; hij had het tenslotte druk en hoewel hij zaterdag erg gretig had geleken kon ze niet van hem verwachten dat hij zo gretig was dat hij haar de volgende dag al zou bellen. Dus nadat ze Laura en Will had uitgezwaaid liet ze Caroline uit en ging toen haar geleende spulletjes terugbrengen.

‘Hoi Chloe! Ik kom je jurk terugbrengen, of moet ik hem laten stomen?’ Ze had haar telefoon in de zak van haar spijkerbroek gedaan zodat ze het zou voelen als hij zou gaan. Ze had bijna besloten hem thuis te laten, maar bedacht toen dat Laura misschien zou willen bellen om te zeggen dat ze veilig thuis waren gekomen. Het feit dat dat nog wel een paar uur zou duren leek niet relevant.

Chloe nam de tas aan die Anna voor haar omhooghield. ‘Nee hoor, hij kan zo in de wasmachine. Kom gauw binnen, ga zitten en vertel me alles.’

Anna besloot Chloe niet af te schepen met het verhaal over de leuke avond die ze met haar oude schoolmaatjes had gehad. Ze voelde een sterke behoefte om over Max te praten en als Laura zich niet altijd zo bezorgd maakte, had ze het haar wel verteld. Chloe zou een net zo geschikte vertrouwelinge zijn. Anna liet een glimlach haar mondhoek optillen.

‘Zeg maar niets! Je hebt iemand ontmoet!’ zei Chloe verrukt.

‘Oké, dan vertel ik je niets.’

Chloe controleerde automatisch of er geen kleine oortjes in de buurt waren, hoewel het geluid van snelle motoren dat van boven kwam haar al gerust had moeten stellen. ‘Gluiperd dat je bent! Vertel mama alles, hoor je!’

Anna strekte zich weelderig uit. In Chloe’s zonnige keuken, met een kop koffie, leek het volkomen redelijk dat Max zondag niet gebeld had. Hij had zaterdagnacht gebeld om welterusten te zeggen, amper een uur nadat ze afscheid hadden genomen. ‘Nou, ik heb het niet eerder verteld...’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik niet wist of het iets werd. Ik was er zelfs zeker van dat het niets zou worden.’

‘Wat is “het”?’

‘Als je me laat uitpraten kan ik het je vertellen.’

Chloe haalde de trommel met chocoladebiscuitjes uit de kast en maakte hem open. ‘Toe maar. Vanaf het begin graag.’

‘Nou, jaren geleden, toen ik nog met mijn opleiding bezig was,’ – Anna zocht in de trommel tot ze er eentje met karamel vond – ‘hebben we les gehad van een gastdocent die ons kwam vertellen hoe het is om architect te zijn. De cursus die we deden was het eerste deel van de kwalificatie en hij moest ons ertoe enthousiasmeren verder te leren. Hoe dan ook, ik werd verliefd op hem.’

‘Je bedoelt dat je hem wel leuk vond,’ zei Chloe met haar mond vol chocolade.

‘Nee,’ zei Anna een beetje droevig. ‘Het was echte liefde. Als het dat niet geweest was, zou ik na al die jaren niet nog steeds iets voor hem voelen, toch?’

‘Mijn hemel, nee toch?’

‘Yep. We hebben één keer vrij intiem contact gehad, tijdens het afstudeerfeest, maar ik ben zijn telefoonnummer kwijtgeraakt. Eh nee, dat is wat ik hem heb verteld, maar eigenlijk heb ik zijn nummer weggegooid en hem nooit gebeld.’

‘O!’

‘De taxi was er eerder dan we dachten en hij kon me alleen zíjn nummer geven. Ik heb hem het mijne nooit gegeven. Omdat ik griep kreeg heb ik niet gebeld. Toen ik me wat beter voelde, een dag of drie later, wankelde ik naar buiten om tomatensoep te halen...’

‘Heel verkwikkend, tomatensoep.’

‘... en zag ik hem met een vrouw.’

‘Maar dat had iedereen kunnen zijn!’

‘Dat realiseerde ik me natuurlijk ook toen ik weer helder kon denken. Ze was waarschijnlijk een collega of zoiets, maar op dat moment trok ik te snel mijn conclusies en heb het stukje karton verbrand; het was de achterkant van iemands pakje sigaretten.’ Anna voelde nog steeds een steek van berouw elke keer dat ze dat specifieke merk zag, maar ze vond het niet nodig dat Chloe te weten kwam hoe krankjorum ze was. ‘Het grappige is dat zijn moeder hier in het dorp woont.’

‘Echt? Hoe heet ze?’

Anna haalde haar schouders op. ‘Mevrouw Gordon, neem ik aan.’

‘Woont ze in dat grote huis aan het einde van de laan? Bij het veldje?’

‘Ik weet het niet! Misschien wel.’

‘Nou, ik hoop voor jou dat dat haar niet is. Dat is een draak van een mens! Schreeuwde tegen de kinderen omdat ze op hun driewielers – dríéwielers, eerlijk, ze waren nog te klein om te fietsen – een stukje haar oprit op waren gereden.’

‘O... nou, dat hoop ik dan ook maar.’ Anna ergerde zich licht aan deze afdwalingen. Ze wilde Chloe over haar heerlijke avond vertellen, niet vergast worden op verhalen over een of andere vrouw die misschien niet eens haar potentiële schoonmoeder was.

‘Ga verder,’ zei Chloe.

‘Nou, toen ik hoorde dat er een reünie was en dat hij zou komen, wist ik dat ik er ook heen moest.’

‘Ik dacht al. Het leek me niet echt iets voor jou om je helemaal op te dirken en naar een feestje in Londen te gaan.’ Ze zuchtte. ‘Meer iets voor mij.’

Anna negeerde dit. ‘Dus zoals je weet ging ik erheen, in jouw jurk, o, en de handschoenen! De handschoenen waren gewéldig!’

‘Ze stonden je erg goed, ja, moet ik zeggen. En lukte het met je haar?’

‘Min of meer. Jouw manier dan, dat van Laura kreeg ik niet voor elkaar.’

‘Dat verbaast me niets, je haar is vrij dik. Maar goed, ik weet al hoe je eruitzag, vertel wat er gebeurde.’

‘Nou, we – alle meiden die ik kende bedoel ik dan – verzamelden ons in een hotel waar we groepskorting hadden gekregen. Een van hen, Zara’ – Anna praatte gehaast zodat Chloe niet de tijd zou krijgen haar te onderbreken – ‘zei dat ze Max Gordon erg leuk vond...’

‘Dus zo heet-ie?’

‘Ja.’ Anna zweeg even. ‘Zeg me niet dat je weet dat hij getrouwd is, en dat in de plaatselijke kerk, en zijn moeder niet wilde hebben dat jouw zoontjes bruidsjonker waren?’

‘Nee! Ik ken hem helemaal niet! Waar heb je het over?’

‘Ik doe gewoon een beetje neurotisch. Hoe dan ook, Zara zei dat ze hem erg leuk vond en van plan was met hem aan te pappen. Zara, moet ik erbij zeggen, is beeldschoon en ze is heel sprankelend en vlot. Ik wist dat ik geen kans zou hebben.’

‘Maar?’

‘Maar dat had ik wel! Meteen toen hij me zag, zei hij: “degene die ik heb laten lopen”.’ Anna zuchtte diep. ‘Ik dacht dat ik zou ontploffen van puur... ik weet niet. Geluk? Verlangen? Zoiets. Toen pikte hij me uit de groep vandaan en nam me mee naar een klein tafeltje om te praten en vroeg me wat ik deed. Ik vertelde hem dat ik een huis opknapte en hij geloofde het niet, of hij geloofde in elk geval niet dat ik het zelf deed.’ Anna’s glimlach kwam gevaarlijk dicht bij een grijns. ‘Dus toen heb ik het bewezen!’

‘Hoe?’

‘Ik trok een handschoen uit! Heel langzaam, net als Audrey Hepburn in die film.’

‘Volgens mij was dat Audrey Hepburn niet. Dat was in Gypsy. Een film over een stripper.’

‘O, nou ja, wat maakt het uit. Maar het werkte! Hij pakte mijn hand en bekeek hem. Het was zo romantisch!’

‘En ook best sexy,’ zei Chloe grijnzend. ‘Een beetje despotisch.’

‘Ja, precies. En daarna gingen we dansen en...’

‘Hebben jullie gezoend?’

Anna schudde het hoofd terwijl er een klein glimlachje aan haar mondhoeken trok. Ze zuchtte toen ze terugdacht aan de begeerte die ze gevoeld had. ‘Nee.’

‘Niet?! En dat terwijl je je zo hebt... uitgesloofd, zou mijn moeder zeggen.’

‘Ja, maar het was een veelbelovende niet-zoen.’

‘En hij heeft je niet gevraagd met hem mee naar huis te gaan?’ vroeg Chloe voorzichtig.

‘Nee. Er logeerde een vriend bij hem.’ Anna herinnerde zich haar frustratie.

‘Beheersing kan heel aantrekkelijk zijn, vind ik.’

Anna grinnikte. ‘En onverwacht!’

‘En, zou je met hem mee zijn gegaan? Als er geen vriend bij hem had gelogeerd?’

Anna merkte op dat Chloe erg haar best deed om neutraal te klinken maar haar bezorgdheid niet uit haar stem kon houden.

‘Hij deed het niet, maar ik moet zeggen dat als hij het gedaan zou hebben, ik met hem mee was gegaan.’

‘Echt waar?’

‘Maar hij heeft het niet gedaan, dus je hoeft niet zo zorgelijk te kijken. Maar wat hij wel deed – zo lief – was me bellen toen ik op mijn hotelkamer was, alleen maar om welterusten te zeggen.’

‘Wauw,’ zei Chloe langzaam. ‘Hij klinkt als een echte charmeur. Laten we nog wat koffie nemen. Ik moet al die chocola ergens mee wegspoelen.’

Anna besloot de opmerking over dat Max een charmeur zou zijn te negeren. ‘En, vind je dat hij gretig klinkt?’

‘Lijkt me wel!’

‘Waarom heeft hij me gister dan niet gebeld?’

‘Omdat hij een leven heeft? Heb je zijn nummer?’ vroeg Chloe.

‘Ja, maar dat zou ik nooit bellen, tenzij zijn moeder in een brandend huis zat en hij haar moest komen redden. Zelfs dan zou ik nog eerder de brandweer bellen.’

‘Veel verstandiger. Maar je kunt hem best bellen. Dat is wat mensen doen.’

Anna schudde het hoofd. ‘Ik bel niet graag iemand die ik niet goed ken.’

‘Alsjeblieft zeg! Ben je een man of een muis?’

‘Nou, geen van beide eigenlijk.’ Ze was even stil. ‘O, en ik heb ook nog slecht nieuws.’

‘Wat?’ Chloe keek geschrokken. ‘Met jou is het ook net een roetsjbaan, Anna.’

‘Het gaat over Will. Hij is zijn baan kwijt. Dat betekent dat ik het huis zo snel mogelijk te koop moet zetten. Ik moet ze terugbetalen. O, hoi jongens!’

Chloe’s zoontjes kwamen tegelijk naar beneden. ‘Jullie waren lang boven,’ zei Anna, ‘wat hebben jullie gedaan?’

‘Maar het huis is nog lang niet klaar!’ Chloe keek nu meer dan zorgelijk.

‘Met auto’s gespeeld,’ zei Harry.

‘Dat klinkt leuk. Wil je je lievelingsauto voor mij halen zodat ik hem kan zien?’ Toen Harry was weggerend, wendde Anna zich weer tot Chloe. ‘Ik weet het. Ik moet opschieten. Ik moet de tekeningen laten goedkeuren en verder met het metsel- en pleisterwerk. Er is nog zoveel te doen.’

Omdat Anna hier niet al te ontmoedigd door leek, zei Chloe: ‘Verliefd zijn helpt, hè?’

Anna knikte. ‘Maar ik zal wel hulp nodig hebben om het huis af te krijgen. Ken je toevallig een paar geweldige vakmannen die tijd over hebben?’

Chloe opende haar mond alsof ze iets ging zeggen en zei daarna na een korte stilte: ‘Rob wel.’

‘O? Ik moet hem toch nog bellen om te vragen hoe lang zijn kantoor nodig gaat hebben om de tekeningen te bekijken.’

‘Mooi. Hij kan je wel verder helpen. O, en Anna, ik kreeg net een briljante ingeving! Terwijl jij helemaal dromerig in de zevende hemel zat...’

‘Ja,’ zei Anna langzaam. Ze vroeg zich af wat ze zich met haar gelukzalige staat op de hals had gehaald.

‘Nou, je weet toch dat ik geld inzamel voor Greyhound Rescue?’

Anna glimlachte. ‘Helaas wel ja, al ben ik je er ook eeuwig dankbaar voor.’

‘Nou, we hebben een gezamenlijke inzameling met een ander goed doel gedaan en lootjes verkocht.’

‘Als je de lootjes al verkocht hebt, heb je me daar dus niet meer voor nodig.’ Anna wist niet waar dit heen ging.

‘Nee,’ riep Chloe uit, ‘ik wil dat jij de prijs wordt!’

‘Wat?’

‘Nou ja, jij en ik samen. Maar maak je maar geen illusies! We zijn socialisten.’

‘Chloe, heb je het nu ineens over politiek?’ Dit gesprek werd met de seconde verwarrender. ‘Waar heb je het in godsnaam over?’

‘De prijs, of in elk geval een van de prijzen, is een middagje werk: tuinieren, zolders opruimen, dat soort dingen.’

‘O.’ Anna wist niet zo goed wat ze ervan moest denken. ‘Ik vind eigenlijk wel dat als je van plan was mij als prijs van een loterij aan te bieden, je me dat eerst had kunnen vragen. Ik heb het razend druk, met het huis en...’

‘Sjonge, Anna, je bent lekker snugger bezig! De prijs – die hele loterij – was al een eeuwigheid geleden! Degene die een middagje werk door twee mensen heeft gewonnen, heeft nu pas besloten wat ze wil dat er gedaan wordt. En de mensen die het zouden gaan doen zijn ondertussen verhuisd. We moeten voor ze invallen. Ik dacht dat je het niet erg zou vinden als ik je zou vertellen dat we een kas moeten uitmesten voor... raad eens wie?’

‘Chloe! Hoe moet ik dat nou raden? Ik ken hier helemaal niemand behalve jullie.’ Toen beet ze op haar lip. ‘O nee, bedoel je Max’ moeder?’

‘Als dat de vrouw is uit het huis waar ik het over had.’

‘Wel heb ik ooit. Wie had dat kunnen verzinnen?’ Ze dacht er even over na. Als ze buiten moesten werken was dat een kans om de geduchte mevrouw Gordon eens te bekijken zonder zo dichtbij te hoeven komen dat ze later misschien herkend zou worden. Chloe kon het woord doen.

‘Ja, natuurlijk doe ik het,’ zei ze, zich realiserend dat het misschien niet haar verstandigste beslissing ooit was.

‘Is volgend weekend goed? Dan is Mike thuis en kan hij op de kinderen passen.’

‘Denk het wel.’ Max zou, áls hij nog contact met haar op zou nemen, waarschijnlijk toch niet overdag met haar willen afspreken.

 

Toen Anna thuiskwam zag ze dat er een boeket van lelies en rozen dat bijna te groot was om op te tillen bij haar was bezorgd tijdens haar afwezigheid. Op het kaartje stond: Aan degene die ik heb laten lopen. Liefs, M. Anna moest een paar minuten gaan zitten voordat ze weer iets nuttigs kon doen.

De volgende ochtend, nog steeds op een wolk van geluk waardoor ze van alles en iedereen hield, inclusief de Honden- en Huizenpolitie, belde ze Robs kantoor en luisterde opgewekt naar ‘Greensleeves’ tot ze met hem werd doorverbonden.

‘Met Anna. Van Caroline. Weet je nog?’

‘Natuurlijk weet ik dat nog.’ Rob klonk licht geamuseerd. ‘Wat kan ik voor je betekenen?’

‘Nou, je zou me kunnen vertellen dat mijn plannen zijn goedgekeurd en ik ermee aan de slag kan. Ik moet min of meer ogenblikkelijk het huis te koop zetten.’

Het was even stil. ‘O. Nou, dat kan ik helaas niet, maar ik kan je wel vertellen dat ik naar je tekeningen heb gekeken. Maar als je een bouwkundig ingenieur naar de balken laat kijken – daar is nog wel eens iets mis mee in huizen uit die periode – dan verwacht ik dat ze oké zijn.’

‘Zeg je nou dat ik ermee kan beginnen? Wat geweldig! Ontzettend bedankt,’ kwetterde Anna.

‘Ho even! Ik ben bang dat je me verkeerd hebt begrepen. Wat ik wil zeggen is dat zodra je me een rapport van een bouwkundig ingenieur geeft, ik de plannen in de volgende vergadering zal voorleggen. Meer kan ik nu niet doen, ben ik bang.’

Anna zakte een stukje door haar wolk heen. ‘O. Dat klinkt tijdrovend en erg duur.’

‘Dat is het ook, maar wel noodzakelijk. En je hebt toch nog genoeg andere dingen te doen?’

‘O, ja, van alles.’ Ze viel stil terwijl ze dacht aan hoe ongelooflijk veel werk ze nog moest verrichten.

‘Anna, kan ik verder nog iets voor je doen?’ brak Rob in in haar gedachten. ‘Ik ben op mijn werk, maar ik kan best nog wel even met je praten.’

Anna lachte van opluchting. ‘Dat is heel aardig van je. Ik hou er helemaal niet van om mensen om een gunst te vragen.’

‘Dat is nergens voor nodig; mensen vinden het fijn om te kunnen helpen. Wat is er?’

‘Nou, ik wilde je vragen of je misschien wat vakmensen kent. Ik heb een metselaar nodig en een stukadoor.’

‘Ik ken iemand die het allebei doet. Is dat ook goed?’

‘Dat zou perfect zijn! Ik kan best een beetje metselen,’ ging ze verder, ‘maar mijn stucwerk kan beter. En dit huis moet perfect zijn.’

‘Je weet toch wel dat je Cotswold-steen voor de buitenmuur moet gebruiken? Binnen kom je ook wel weg met metselwerk en pleister.’

Aangezien de vorige eigenaren alle betere stukken behakte steen uit de muur verkocht leken te hebben, was dit goed nieuws. ‘Oké. Dat zal ik doen.’

‘En neem contact op met Eric. Ik weet niet hoe druk hij op het moment is, maar hij heeft wat werk voor mij gedaan en daar ben ik heel tevreden over.’

Ze noteerde het nummer dat hij haar gaf. ‘Je bent een engel! Dank je wel. Als ik ooit iets voor jou kan doen,’ bood Anna omdat ze nog steeds van de hele wereld hield aan, ‘dan hoor ik het wel.’

‘Nou, als je het toch aanbiedt,’ zei Rob tot Anna’s grote verbazing, ‘ik heb mijn zus beloofd te helpen op haar boerenkermis en hondenshow, aan de andere kant van de provincie.’

‘Dat klinkt leuk! Wat ga je doen?’

‘Daarom heb ik juist steun nodig; dat heeft ze me niet verteld. Het kan van alles zijn, van honden jureren tot ijsjes verkopen. Ze heeft de leiding over het hele evenement. Ik krijg het baantje dat niemand anders wil hebben. De laatste keer moest ik met een fles whisky in een boom klimmen.’

‘Waarom dat?’ Anna’s gedachten gingen alle kanten op.

‘Dat was omdat... Ach, laat maar. Het zou veel te lang duren om dat uit te leggen. Maar je vindt het niet erg om mee te gaan?’

‘Natuurlijk niet! Klinkt erg leuk. Wanneer is het?’

‘Dat weet ik nog niet precies. Kan ik het je nog laten weten?’

‘Ja hoor.’ Ze aarzelde. ‘Tenzij ik die dag niet kan.’ Omdat ze een afspraakje met Max had bijvoorbeeld. ‘Maar als ik kan, kom ik zeker.’

‘Dan moet ik maar duimen dat je kunt.’ Ze hoorde de glimlach in zijn stem. Chloe had gelijk; het was een aardige man en hij zou misschien een goede vriend kunnen worden.

Aangezien ze nog op toestemming wachtte om de badkamer te verbouwen en Eric, de stukadoor die Rob haar had aangeraden, pas over een paar dagen kon, besloot Anna zich te richten op het herbouwen van de open haard, maar éérst moest ze de schoorsteen laten vegen. Toen de man haar huis met stoflakens bedekte en een levensgrote stofzuiger klaarzette, bedacht Anna dat ze maar beter even met Caroline naar buiten kon gaan. Gedeeltelijk voor Caroline, die bang was voor de veger, en gedeeltelijk voor de veger, die bang was voor Caroline.

Tijdens hun rondje voelde ze haar mobiele telefoon trillen in haar zak. Het was Max. Zodra ze zijn zware, ontwikkelde stem hoorde, voelde ze zich als een tienermeisje dat met haar vriendje kletste in plaats van een vrouw die op bepaalde manieren best oud was voor haar leeftijd.

‘Hallo,’ zei ze, en ze probeerde de glimlach uit haar stem te houden.

‘Hé daar,’ zei hij. ‘Bedankt voor je lieve sms’je.’

‘Jij bedankt voor de bloemen! Ze waren adembenemend.’ Zelfs zo adembenemend dat ze de helft ervan aan Chloe had gegeven. Dat had het dubbele doel gediend dat ze haar kont kon keren in haar huisje zonder wéér een bos lelies om te gooien en dat ze Chloe’s twijfels over of Max een Goeie Vent was had weggenomen.

Nu vroeg hij: ‘Wat ben je aan het doen?’

‘Ik loop met Caroline op het veldje. De schoorsteenveger is bij me thuis. Het is schitterend weer. Wat doe jij zoal?’

‘Nou, onder andere is er een klein kansje dat ik volgend weekend in jouw buurt ben. Het is maar een heel kleine kans, maar ik wilde vragen of jij al plannen had voordat ik dingen ga regelen. Het heeft geen zin om helemaal daarheen te komen als ik niet eens met jou uit eten kan.’

Anna bloosde van plezier. ‘Maar ik neem aan dat je je moeder dan wel zult zien.’

‘Nou, ja, maar verdient een plichtsgetrouwe zoon dan geen beloning? Dus kan je of niet?’

Natuurlijk kon ze! En als dat niet zo was, zou ze daar wel voor zorgen! Maar iets, waarschijnlijk een gen dat ze met Laura gemeen had, liet haar zeggen: ‘Ik heb natuurlijk mijn agenda niet bij me.’

‘Waarom natuurlijk?’

‘Omdat ik Caroline aan het uitlaten ben. Ik heb al van alles bij me. De riem, mijn telefoon...’ Ze wilde net keukenpapier en plastic zakjes aan de lijst toevoegen toen ze bedacht dat de etiquette en techniek van het opruimen van wat je hond achterlaat niet aan hem besteed zouden zijn.

‘Nou, laat het me zo snel mogelijk weten. Ik zal diep teleurgesteld zijn als ik je niet kan zien.’ Zijn teleurstelling zou niets voorstellen vergeleken met de hare, vermoedde ze.

‘Zal ik doen.’

Al met al was het een heel bevredigend telefoongesprek en ze zou het probleem van wat ze aan moest wel aanpakken wanneer en áls de afspraak bevestigd werd. Voor het eerst begon ze te beseffen dat als zij en Max vaker uit zouden gaan, ze wat meer kleren moest hebben. Haar garderobe was eerder niet-bestaand dan beperkt. Hoewel Chloe er natuurlijk ook nog was – haar garderobe was weliswaar kleinbehuisd, maar wel heel uitgebreid. Maar goed dat ze ongeveer dezelfde maat hadden.

Nadat ze de schoorsteenveger had betaald en het beetje roet dat hij had achtergelaten had opgeruimd, begon Anna aan de open haard. Ze had het mooiste behakte steen voor de schoorsteenmantel uitgekozen en hoopte dat ze genoeg over zou hebben voor de open haard. Maar wat een heel kleine steen voor een muur was, kon voor een open haard prima. Ze zette de radio aan, mengde wat kalk en cement, en begon. Ze neuriede tijdens het werken, high van de liefde en de geur van lelies. Om haar geluk compleet te maken, belde Max haar later op om te vertellen dat het etentje de aanstaande zaterdag zeker zou gaan plaatsvinden als zij kon, wat absoluut het geval was. Het feit dat ze die hele dag Chloe zou helpen met het schoonmaken van de kas van zijn moeder, bezorgde haar al voorpret. Ze zei niets; laat hem er zelf maar achter komen!