20

Anna had de zaterdag voor zichzelf; haar helpers waren terug naar hun gezinnen. Het was ontzettend leuk geweest om alles samen af te maken, maar er waren een aantal dingen die Anna moest doen zonder begeleiding van geklets en gelach. Het bad moest ingebouwd worden en de messing en groefpanelen moesten worden ingepast en daarna geschilderd. Ze was dol op timmerwerk en hoewel ze zichzelf nooit een professioneel meubelmaker zou noemen wist ze dat ze er goed in was. Er moest nog veel meer geschuurd worden voordat de eerste laag verf op de deurlijst kon. Ze was het grootste gedeelte van de dag boven, riep zo nu en dan naar Caroline en nam haar vaak mee uit. Chloe en Mike waren met de jongens bij hun grootouders en na de drukte van de afgelopen week ervoer Anna nu een gevoel van rust dat soms op eenzaamheid leek.

Rond zes uur, toen Anna besefte dat ze honger had en wat moest eten, werd er op de deur geklopt. Het was Rob.

‘Hoi,’ zei hij.

Ze was heel blij om hem te zien, waarschijnlijk omdat ze aan gezelschap gewend was geraakt en de hele dag alleen was geweest. ‘O, hallo! Wat leuk om je te zien! Kom binnen!’

‘Dank je.’ Hij glimlachte naar haar maar leek ernstiger dan toen ze samen naar de hondenshow waren geweest. ‘Ik had eigenlijk niet moeten komen...’ Hij zweeg. ‘Ik... ik wilde kijken hoe je bent opgeschoten.’

Anna vroeg zich af waarom hij zo terughoudend deed, maar vroeg niets. ‘Het is bijna af. Chloe heeft een team van vrouwen opgetrommeld om te helpen. Het was net zo’n tv-programma waarop in één dag een heel huis wordt veranderd.’

Hij lachte en ontspande een beetje. ‘Hemel, ze moeten je wel tot waanzin hebben gedreven.’

Anna lachte naar hem terug. ‘Nou, soms wel. Ze hadden een beetje de neiging om voor het snelle resultaat te gaan terwijl je op sommige dingen niet kunt beknibbelen. Maar ik heb de grootste lol met ze gehad.’

‘Ik wilde dat ik ook had kunnen komen helpen.’ Hij klonk verontschuldigend.

‘Maar waarom zou je? Je hebt zelf een huis te renoveren.’

‘Ik had willen komen. Chloe vertelde me dat er morgen iemand komt kijken, maar ik was geweldig druk op het werk.’

‘Dat geeft toch niet!’ Anna besefte plotseling dat ze hem graag bij haar team had gehad. Ze had dingen aan hem over kunnen laten zonder constant de behoefte te voelen toezicht te moeten houden. ‘Kom, dan krijg je een rondleiding. Doe net alsof je Julian bent.’

‘Julian?’

‘Die het huis komt bekijken. Hij is een oude schoolvriend van mijn vrie.... Van Max.’ Toen vroeg ze zich af waarom ze ‘mijn vriend’ in ‘Max’ veranderde. Had ze tegenstrijdige gevoelens over of ze hem die titel wel wilde geven?

Hij zweeg even. ‘Aha. Nou, ik zeg Caroline even fatsoenlijk gedag en dan mag je me rondleiden. Verkoop me dit begerenswaardige huis maar.’

Anna hoopte dat Julian niet zoveel aandacht voor details zou hebben als hij. ‘Ik had echt niet veel tijd,’ zei Anna verdedigend. ‘En Maddy en Betsy zijn geen professionele binnenhuisarchitecten.’

‘Dat geeft niet. Je hebt het geweldig gedaan. Wie heeft de leidingen gelegd?’

‘Dat heb ik zelf gedaan,’ zei ze zonder bescheiden te klinken. ‘Maar tegenwoordig is dat niet zo moeilijk met die plastic montagestukken,’ ging ze verder. ‘Ik hoefde niet te solderen met lood en koper en weet ik veel wat. Het moeilijkste was het bad de trap op krijgen. Daar waren Mike, Maddy’s broer en vier vrouwen voor nodig. De balustrade heeft een klap gekregen, maar ik heb hem geschuurd en besloten dat het karakteristiek was.’

Rob lachte. ‘Dat is het ook. Jouw karakter. Je hebt echt je stempel op dit huisje gedrukt, Anna.’

Anna keek bedenkelijk. ‘Dat lijkt me geen goede eigenschap voor een investering. In die televisieprogramma’s zeggen ze altijd dat je moet denken aan wat de meeste mensen willen en niet te apart moet zijn.’

‘O nee, ik wilde niet impliceren dat jouw smaak excentriek is, alleen dat je kunt zien dat dit allemaal bij het huis is ontworpen, in dezelfde stijl past, maar toch niet een standaard Cotswoldstenen huisje. Het is geen doorsnee magnoliaverf, granieten keuken en hypermoderne apparaten.’

‘Dat kon ik ook allemaal niet betalen. Ik hoop dat Julian het gerecyclede iroko aanrechtblad kan waarderen en geen graniet zal verlangen.’ Ze voelde zich gevleid door Robs beoordeling, maar had nog steeds haar twijfels. Dat kon zijn wat Julian liever had; hij was tenslotte een vriend van Max. Kon Julian iets mooi vinden wat zo anders was dan Max’ gladde, blinkende appartement?

Rob steunde met zijn schouders tegen de muur en vouwde zijn armen over elkaar. ‘Hoe voelt het dat het nu klaar is en misschien al gauw verkocht wordt?’

Anna leunde tegen de armleuning van wat eerst Carolines bed was en nu een elegant meubelstuk, of die indruk moest het tenminste wekken. Ze haalde de witte katoenen dubbele sprei eraf die de bejaarde, verbleekte, met chintz bedekte homp in een comfortabele sofa veranderde. Het was niet om op te zitten; het moest er netjes omheen gedrapeerd en ingestopt worden zodat het eruit zou zien als echte bekleding en niet als kleed. Ze had strenge instructies ontvangen het er slechts enkele minuten voordat Julian kwam op te leggen zodat het wit bleef, maar was het vergeten en Caroline had er een nachtje heerlijk op geslapen.

‘Hm?’ Rob gaf haar een zachte por nadat hij haar de sprei had zien uitwapperen en opvouwen en mogelijk geraden had dat ze probeerde te voorkomen dat ze antwoord op zijn vraag moest geven.

‘Ik ben heel blij dat ik Will en Laura terug zal kunnen betalen. Ze vragen niet om het geld of zo, maar ik weet dat ze het nodig hebben. En ik ben blij met hoe het allemaal gegaan is. Er zijn geen grote problemen geweest toen ik eenmaal geaccepteerd had dat ik het terug in de oude staat moest brengen.’

Rob negeerde de toespeling op hun aanvankelijke omgang. ‘Ik voel een “maar” aankomen,’ zei hij.

‘Ik weet dat het stom is maar ik ben aan het huis gehecht geraakt, ik voel me er echt thuis,’ zei Anna weemoedig. ‘En ik ben dol op Chloe, Mike en de jongens, die zo goed voor me geweest zijn. De gedachte dat ik dat allemaal moet achterlaten is... nou, ik word er een beetje neerslachtig van.’ Ze trok een gek gezicht om haar woorden te verlichten, maar voelde dat het niet echt werkte.

Medeleven en begrip plooiden zijn ooghoeken. ‘Nou, dat moeten we niet hebben. Wanneer heb je voor het laatst gegeten? Je bent zo dun als een lat, ik durf te wedden dat je niet eet als je aan het werk bent.’

‘Ik heb de neiging het te vergeten en leef dan vooral op chocola.’ Maar Max hield van dun, bedacht ze. Hij had heel vleiende dingen over haar slanke lichaam gezegd.

‘Dan moet je wat eten,’ herhaalde hij streng maar vriendelijk.

‘Ik wilde al iets voor mezelf maken, al wilde ik de keuken niet weer vies maken. De meiden hebben zo hard geboend. De apparaten zijn allemaal tweedehands, ik heb de splinters en alles kunnen verbergen,’ zei Anna.

‘Ik ben onder de indruk.’ Rob keek rond in de kleine maar onberispelijke ruimte.

‘Ik ben er ook vrij trots op,’ gaf Anna toe. ‘Ik heb alles via het internet gekocht.’

‘Mooi. Maar nu sta ik erop dat ik je mee naar de pub mag nemen. Je hebt vet- en koolhydraatrijk voedsel nodig. Niets werkt beter om je humeur op te vijzelen als je een beetje gedeprimeerd bent.’

‘Ik zou natuurlijk niet gedeprimeerd moeten zijn, ik zou dolblij moeten zijn, eigenlijk...’ Anna stopte met praten.

‘Hou op met je gevoelens te analyseren.’ Rob liep naar de achterdeur. ‘Ik laat Caroline een paar minuten in de tuin en dan gaan we.’

‘Oké,’ zei Anna, zich ervan bewust dat ze gecommandeerd werd en niet genoeg protesteerde. ‘Maar ik betaal. Anders ga ik niet mee en val ik hier straks flauw van de honger.’

Rob legde zijn hand op haar arm. ‘Ga je haar borstelen of zo. Ik let wel op Caroline.’

Ze liepen over de voetpaadjes naar de pub. Het was een heerlijke zomeravond en de tuin van de pub zat vol gezinnen en stelletjes.

‘Laten we binnen gaan zitten, daar is het rustiger,’ zei Rob. ‘Je ziet er te afgemat uit voor lawaai.’

Hij leidde haar naar een tafel in de hoek waar een grote zwarte kist een gezellig zitje vormde. Bij de bar haalde hij een paar menukaarten.

‘Goed, dus je hebt niet ontbeten...’

‘Ik heb een chocoladereep gehad!’ protesteerde ze.

‘Geen ontbijt. Lunch?’

Ze schudde het hoofd. ‘Afgelopen week heeft Chloe steeds broodjes klaargemaakt en meegebracht. Ze was in haar element. De andere vrouwen – Maddy en Betsy – genoten er ook volop van hoewel het hard werken was. Ze waren lekker even weg van hun gezin.’ Anna was zich ervan bewust dat ze een beetje bazelde, maar de vermoeidheid gooide haar gedachten door elkaar.

‘Ik kan me voorstellen dat het leuk was. Ik ga even wat te drinken voor je halen en dan kan je me alles vertellen.’

‘Ik zou trakteren!’ riep ze zielig naar zijn rug.

‘Je bent vreselijk bazig,’ klaagde ze toen hij haar had overgehaald om biefstuk met patat te bestellen terwijl ze had gezegd dat ze een lichte maaltijd wilde.

‘Mijn zus is bazig. Ik doe gewoon mijn plicht als vriend. Neem nog wat wijn.’

Het fijne aan een avondje doorbrengen met iemand die niet je vriendje was, was dat je niet je best hoefde te doen interessant te lijken. Je kon gewoon zeggen wat je dacht, het toegeven als je iets niet wist en wild met je handen gebaren om iets duidelijk te maken. Na de eerste paar herstellende happen begon Anna hem te vertellen over de hectische week die ze had beleefd om het huis misschien niet af, maar in elk geval toonbaar te maken.

Hij luisterde aandachtig en stelde relevante vragen, maar zodra Anna haar mes en vork neerlegde, zei hij: ‘Een toetje. Ik sta erop dat je een toetje neemt.’

Ze keek hem aan en wilde weigeren, maar zag een blik in zijn ogen die haar verwarde. Omdat ze die probeerde te interpreteren hield ze zijn blik te lang vast en keek plotseling beschaamd weg. Hij schraapte zijn keel. ‘Appeltaart. Ik schrijf appeltaart voor.’

‘Je smijt wel heel makkelijk met mijn geld.’ Ze probeerde te doen alsof er niet zojuist een moment van onverwachte intimiteit was geweest.

‘Ach, na morgen kun je het je veroorloven. Ik haal ook nog een glas wijn voor je.’

‘Het was voordeliger geweest als we een fles hadden genomen,’ zei ze.

‘Ja, maar in tegenstelling tot jou, moet ik nog rijden.’

‘Ik denk dat de appeltaart wel een hoop alcohol op zal nemen. Mijn zus heeft een recept met gecondenseerde melk of zoiets. Hij is ongeveer een miljoen calorieën per hapje, maar overheerlijk.’ Ze zweeg even. ‘Ik weet eigenlijk niet of het er nog wel bij past.’

‘We kunnen hem delen.’

‘O ja! Dat is een goed idee. Laat mij maar!’ Ze wilde opstaan maar hij liet het niet toe. Ze keek toe hoe hij naar de bar liep en bedacht dat hij een goed figuur had. Iets langer dan Max en lang niet zo goed gekleed, maar hij zou zeker een geweldige echtgenoot zijn. Ze sloot haar ogen om aan Max te denken en kon zijn beeld maar moeilijk oproepen.

Doordat Rob wat zei opende ze geschrokken haar ogen.

‘Ik heb er slagroom én ijs bij besteld omdat ik niet wist wat jij lekkerder vond en ik te lui was om het je te gaan vragen.’

Hij glimlachte en Anna realiseerde zich ineens dat het delen van een toetje iets erg intiems was. Maar hij was een vriend en met vrienden kon dat.

‘Ik denk dat ik even naar het toilet ga om mijn handen te wassen.’ Ze klom van haar plaats af.

‘Verpest je make-up niet,’ zei hij.

‘Ik draag helemaal geen make-up!’

‘Dat weet ik. Schiet nou maar op. Als hij komt voordat je terug bent eet ik hem helemaal alleen op.’

Hij was een beetje raadselachtig, besloot ze, terwijl ze met een vies papieren zakdoekje – zo realiseerde ze zich net te laat – haar gezicht besmeurde. Het grootste deel van de tijd was hij een heel goede vriend, iemand die ze graag mocht en erg respecteerde, maar zo nu en dan maakte hij haar aan het twijfelen over haar gevoelens, voor hem en voor Max. Ze was uitgeput en kon niet helder denken, concludeerde ze, en ze ging terug naar de tafel.

‘Mijn god hé. Ik heb in mijn hele leven nog nooit zoiets decadents gezien!’ riep ze uit. ‘Godzijdank hebben we er niet allebei een besteld!’

‘Het ziet er inderdaad vrij machtig uit, maar aangezien het voor jou drie maaltijden vertegenwoordigt, denk ik dat je er best je tanden in kunt zetten. We hebben twee lepels.’

Het schoot door Anna’s hoofd dat hoe attent en verfijnd Max ook was met zijn kwaliteitschampagne en rozenblaadjes op het bed, hij Anna nooit zo zou aanmoedigen te eten als Rob dat deed. Voedsel was natuurlijk geen liefde en die dingen moest ze ook niet verwarren, maar toch genoot ze op dat moment van Robs betuttelende verzorging. Hoeveel honger ze ook zou hebben, ze zou nooit zo ongeremd hebben gegeten als Max naar haar keek.

Ze pakte haar lepel en schepte er heel behoedzaam een stuk taart op, waarbij ze ervoor zorgde dat ze slagroom én ijs in haar hap had. Ze glimlachte verrukt naar hem en bracht de lepel naar haar mond. ‘Dit is echt heerlijk,’ mompelde ze met volle mond. ‘Neem maar gauw wat voordat ik het allemaal opeet.’

‘Daar krijg je de kans niet voor. Kijk maar.’

Een verwerpelijke wedstrijd volgde tot Anna triomfantelijk het laatste stukje korst bemachtigde. ‘Ik heb gewonnen!’ riep ze, iets luider dan de bedoeling was. ‘Dat betekent dat ik mag betalen.’

Ze was al bij de bar en had haar portemonnee uit haar achterzak getrokken voordat hij in beweging kon komen. Toen ze hem lachend haar pas gaf, zei de barman: ‘Mijn klanten zijn niet vaak zo blij om afstand van hun geld te doen.’

‘Het was een heerlijke maaltijd. Bedankt,’ zei ze, nadat ze haar pincode had ingetoetst. Ze gaf hem een briefje van vijf pond. ‘Ik kom zeker nog eens terug.’

Ze liepen in stilte door de zomeravondlucht langs de dorpswinkel. De geur van boerenjasmijn vermengde zich met wat tabaksplanten. Ze zou dit dorp zo vreselijk gaan missen, besefte ze, en ze besloot dat ze zo dichtbij mogelijk iets anders zou kopen.

‘Je hoeft me echt niet naar huis te brengen,’ had ze tegen Rob geprotesteerd.

‘Jawel.’ Hij duldde geen tegenspraak.

‘Er overkomt me echt niets, hoor.’ Ze realiseerde zich dat als hij haar naar huis bracht, het de avond in een afspraakje zou veranderen en het niet meer gewoon een etentje met een vriend zou zijn. Een seconde later wist ze dat het een fantastisch afspraakje was geweest, een waarvan ze niet wilde dat het al voorbij was.

‘Dat weet ik,’ zei hij zacht.

Aangezien het ook weer niet zó ver was – zijn auto stond aan het pad – zeurde Anna niet verder, maar haar hoofd tolde. Waarom had ze van een maaltijd in de pub met Rob zoveel meer genoten dan in het luxe restaurant waar ze met Max was geweest? Plotseling stond ze vreemd tegenover de eenvoudige zoen op de wang die een normaal avondje met een vriend zou afsluiten.

‘Het was een heerlijke avond,’ zei ze snel en ietwat formeel toen ze bij haar voordeur aankwamen. ‘Ontzettend bedankt.’

‘Ik moet jou eigenlijk bedanken,’ zei Rob. ‘En dat doe ik ook.’

Anna keek in een waas van verwarring naar hem op. Alles waar ze dacht zeker van te zijn vervaagde en ze wist niet meer waar ze was. Als Rob nu op magische wijze in Max zou veranderen, zou ze teleurgesteld zijn. Ze wilde vriendelijke, makkelijke Rob meer dan glamoureuze Max, op wie ze al jaren gek was.

Rob legde zijn handen op haar schouders. Daarna schoof hij de haren uit haar gezicht en hield haar hoofd teder vast. Haar hart begon sneller te kloppen terwijl ze zijn kus afwachtte. Hij boog zijn hoofd naar haar toe en toen hoorden ze stemmen op het pad en trok hij zijn hoofd terug terwijl een vlaag van frustratie over zijn gezicht trok.

‘Hallo!’ fluisterde Chloe met een slapend kind in haar armen. ‘Wat hebben jullie gedaan?’

‘In de pub gegeten,’ zei Rob kortaf. ‘Jullie?’

‘Een dagje bij mijn ouders. Ze wilden met eigen ogen zien dat het goed met me ging, dus hebben ze ons voor de lunch uitgenodigd. En ik kan je vertellen dat dat zwaar werk is.’

Mike verscheen met een groter kind in zijn armen. ‘Laten we deze monsters snel in bed leggen,’ zei hij. ‘Dan haal ik Harry.’

‘Nou, welterusten dan,’ zei Rob toen Chloe en Mike met hun bundeltjes in het huis waren verdwenen. ‘En reuze bedankt voor deze heerlijke avond. Veel succes morgen.’ Hij gaf haar een zoen op haar wang en draaide zich om.

Terwijl Anna toekeek hoe hij langs de huisjes naar zijn auto liep vroeg ze zich af wat er gebeurd zou zijn als Chloe niet net op dat moment was verschenen. Toen ze eindelijk in bed lag nadat ze Caroline naar buiten en weer naar binnen had gelaten, dacht ze na over het bezoek van Max en Julian van de volgende dag. Het zou leuk zijn om Max weer te zien, besloot ze. Maar toen ze haar ogen sloot was het Rob aan wie ze dacht. Wat vreemd, mompelde ze. En dat terwijl ik helemaal niet verliefd op hem ben.

‘Nu alleen nog een grote vaas met lelies op de salontafel,’ zei Chloe de volgende ochtend terwijl ze haar handen aan haar spijkerbroek afveegde.

‘Liever niet, met Caroline in huis,’ lachte Anna. ‘Hoewel ze natuurlijk niet in huis is omdat jullie haar uit wandelen nemen.’

Chloe knikte. ‘Eén ding dat ik geleerd heb over het verkopen van huizen is dat je alle huisdieren moet verwijderen.’ Ze fronste bedachtzaam. ‘Behalve als je een heel mooie kat van een exotisch ras hebt die dezelfde kleur heeft als de suède sofa, dan hoeft het niet denk ik.’

‘Ik heb geen suède sofa, al ziet mijn bank er stukken beter uit met die sprei eroverheen. Bedankt nog daarvoor, Chloe.’ Ze had de meeste hondenharen er af weten te borstelen na Carolines nachtelijke bezoekje.

‘Zolang niemand erop zit, moet het zo blijven zitten,’ zei Chloe. ‘Dat is het leuke aan spreien. Als je kinderen hebt kun je geen witte sofa nemen, maar je kunt wel een heleboel spreien kopen en ze gewoon in de wasmachine gooien als ze vies worden. Wit maakt alles groter. Heel belangrijk.’

Chloe klonk zo goed op de hoogte dat Anna vroeg: ‘Heb je veel huizen verkocht, Chloe? Ik dacht dat jullie het huis hiernaast gekocht hadden toen jullie trouwden?’

‘O, dat is ook zo, maar toen ik Bruno borstvoeding gaf heb ik een heleboel van die televisieprogramma’s gezien waarin ze je vertellen hoe je je armoedige flatje in een penthouse kunt veranderen.’

‘Ik heb ook veel van dat soort programma’s gekeken toen ik studeerde.’ Anna trok de sprei voor de zekerheid nog een keertje recht.

‘Dat gaat niet meer als je meer dan één kind hebt, tenzij het De Tweenies zijn of zo.’ Ze zuchtte alsof ze terugverlangde naar die maanden op de sofa waarin ze haar hongerige baby van borst liet wisselen zonder dat er echt een bepaalde tijd tussen de voedingen zat. ‘In die huizen stonden altijd lelies als er mensen langskwamen.’

‘Nou, zelfs al nemen jullie Caroline mee’ – Anna keek vluchtig naar haar hond die naar haar indoorkennel was verbannen terwijl ze het geheel aankleedden – ‘dan hoef ik nog geen lelies. Ze zijn peperduur en van het stuifmeel krijg je vlekken op je kleren.’

Chloe lachte en ging op een krukje zitten. ‘Alsof jou dat wat kan schelen! Maar we hebben toch geen tijd om de stad in te gaan en ze te kopen, en die takken staan ook leuk. Iedereen zou denken dat je ze zo gekocht hebt. Hoe laat komen ze?’

‘Halfdrie. Ze gaan eerst bij Max’ moeder lunchen. De bofkonten.’ Anna trok een vreemd gezicht en herschikte de takken voor de honderdste keer.

‘Was jij ook niet uitgenodigd op de thee?’ vroeg Chloe guitig.

‘Ja, maar ik ga niet. Ik kan het gewoon niet. Ze zal me zeker herkennen en ik zou jouw kledingkast moeten plunderen, alweer.’

‘Ze is wel het soort persoon dat je op je kleding zal beoordelen, ja.’

Anna beet op haar lip. ‘Max kleedt zich geweldig en ik vind het mooi om te zien hoe goed zijn pakken hem staan, maar het probleem is dat ik daardoor het gevoel krijg dat ik me ook zo moet kleden. Dat was juist zo leuk aan eten met Rob gisteravond.’

‘Wat?’ Chloe’s koppelantenne schoot overeind.

Anna wapperde met een bedarende hand. ‘O, je weet wel, gewoon lekker samen kunnen slonzen, een toetje delen, hem me praktisch naar huis laten dragen.’

‘Je was toch niet dronken?’

‘Natuurlijk niet. Ik was heel moe en ik leunde een beetje tegen hem aan. Vind je dat het huis er zo goed uitziet?’ Anna veranderde van onderwerp voordat Chloe nog meer vragen ging stellen die ze niet wilde beantwoorden.

‘Het ziet er prachtig uit!’ stelde Chloe haar gerust. ‘En je ziet helemaal niet dat het eigenlijk nog niet af is. De trap is om door een ringetje te halen.’

‘Hij is precies hetzelfde als die van jou en daar heb ik je nooit zoiets over horen zeggen.’

‘Je begrijpt wel wat ik bedoel. Hij ziet er helemaal origineel uit. En de badkamer is chic genoeg om van te eten.’

‘Chloe, ik weet dat mijn eetlust de laatste paar dagen wat toegenomen is, maar het is niet eerlijk om te suggereren dat...’

Chloe gaf haar een duw. ‘Je weet wat ik bedoel. Dat bad is verdraaid mooi.’

Anna lachte. ‘Maar goed ook, gezien de martelingen die ik heb moeten ondergaan om hem te krijgen! In mijn nakie voor duizenden mensen, in al dat schuim! Het was minder gedoe geweest om er een te installeren die uit robijn was gehakt.’

‘Rood past niet goed bij al dat iepenhout,’ zei Chloe ernstig.

Anna trok een gezicht naar haar. ‘En het zou veel te zwaar zijn geweest. Dan had ik van de bouwkundig ingenieur de vloer nog meer moeten verstevigen dan nu.’

‘Maar alles is prima verlopen, dacht ik zo.’

‘O, jazeker. Ik heb mazzel gehad met mijn ambtenaren.’ Ze dacht in het bijzonder aan Rob. ‘En met mijn vrienden,’ voegde ze eraan toe terwijl ze haar hand op Chloe’s arm legde. ‘Bedankt dat je me hebt geholpen om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Niet alleen heb je samen met Betsy en Maddy geholpen, je hebt vandaag ook heel hard gewerkt. En ik weet dat het niet makkelijk voor je was om steeds maar oppas te regelen voor de jongens, zelfs met Mike in de buurt.’

‘Je weet best dat ik het met plezier heb gedaan. En Maddy en Betsy ook. En je hebt me niet gevraagd om te helpen; ik heb gewoon een team opgetrommeld en we zijn binnen komen stormen om de klus te klaren.’

‘Dat weet ik. Maar het ziet er geweldig mooi uit en ik had niet de juiste spullen om dat klaar te spelen.’ Ze fronste. ‘Ik hoop alleen dat we het niet overdreven hebben en er een kijkwoning van hebben gemaakt.’

‘Helemaal niet! Het ziet eruit als een heel duur interieur uit een tijdschrift. Wel goed dat je nog een deklaag over het hout hebt kunnen krijgen. Dat maakt het helemaal af.’

Anna glimlachte en keek toen op haar horloge. Het was bijna twee uur. ‘Ze komen zo. Ik ben echt heel nerveus. Stel nou dat ze het niet mooi vinden? Of eigenlijk, dat Julian het niet mooi vindt?’

‘Dat maakt toch niet uit! Het huis is bijna af en klaar voor de volgende kijker.’

‘Maar vergeet niet dat de...’

‘... markt heel rustig is. Dat heb je al duizend keer gezegd. Mag ik nu even bazig zijn en voorstellen dat je een andere trui aantrekt? De zoom van je mouw hangt los en er zit verf of iets dergelijks op.’

‘Toevallig wel heel dure verf, hoor, rattenkeutelbruin of zoiets exotisch. Maar ik zal iets anders aantrekken.’ Ze keek naar haar vriendin. ‘Ik ben geloof ik een beetje zenuwachtig om Max weer te zien. Dit wordt de eerste keer dat hij me min of meer au naturel ziet.’

‘Smeer maar gauw wat op dan. Ik neem Caroline mee, dan kun je de kooi buiten zetten.’

Anna nam niet de moeite om haar eraan te herinneren dat het een binnenkennel was en geen kooi.