13

Max stond op van de bar zodra ze door de deur kwam. Hij had duidelijk naar de deur zitten kijken en kwam haar tegemoet. Hij was erg knap en verrassend blij om haar te zien.

‘Sorry dat ik laat ben,’ zei ze terwijl hij zijn arm op haar rug legde en haar wang kuste. ‘Chloe gaf me een lift, maar er was eerst nog iets met de kinderen.’ Dit was niet het moment om hem te vertellen wat de reden was geweest waarom ze zo weinig tijd had gehad om zich klaar te maken. Dat zou later wel komen, als er een stilte dreigde te vallen. Het was fijn om een vermakelijk verhaal achter de hand te hebben voor het geval dat.

‘Zo laat ben je niet en je ziet er prachtig uit. Wat wil je drinken? Wijn? Gin-tonic? Of wat dacht je van een glaasje champagne?’

Zijn moeiteloze geraffineerdheid bezorgde haar een plotseling onbeholpen gevoel alsof hij zou kunnen zien dat de meeste van haar kleren geleend waren. ‘Champagne graag,’ zei Anna zonder na te denken. ‘Lekker.’

Pas toen ze een fles opengemaakt zag worden, realiseerde ze zich dat dit waarschijnlijk geen goedkope keuze was geweest. Niet dat ze dacht dat Max geld tekortkwam, maar ze wilde niet hebzuchtig lijken. Het was zo’n belangrijk moment voor haar; ze wilde alles goed doen.

Max, die mineraalwater had zitten drinken aan de bar, haalde zijn glas en leidde haar naar een tafeltje. ‘Je kunt straks ook op rode wijn overgaan als je die liever hebt. Het hangt ervan af wat je wilt eten.’ Hij keek haar aan alsof wat ze wilde eten het belangrijkste op aarde was.

‘Wat doe jij?’ vroeg ze, ineens geïntimideerd. ‘Neem jij rode wijn en champagne?’

‘Absoluut niet! Ik moet nog rijden. Ik drink alleen een glaasje champagne mee.’ Hij glimlachte richting haar ogen.

Chloe’s wolf schoot door haar hoofd. Was hij van plan haar dronken te voeren zodat hij zijn gang met haar kon gaan? Toen bedacht ze dat het Max was en hij niets kwaads in de zin zou hebben. Bovendien had ze daar juist al jaren van gedroomd.

Het eerste slokje champagne steeg naar haar hoofd en ze ontspande een beetje en glimlachte terug naar Max. De gedachte dat er misschien lippenstift op haar tanden zat schoot door haar hoofd. Ze droeg niet vaak lippenstift. Ze ging stiekem met haar tong over haar tanden, toen Max zich vooroverboog.

‘Mag ik iets zeggen?’ vroeg hij vriendelijk.

‘Natuurlijk!’ Ze klonk geschrokken ondanks het feit dat ze probeerde het niet te zijn.

‘Je hebt geen lippenstift op je tanden.’ Hij glimlachte naar haar en ze vond zijn geruststelling wel vertederend.

Anna lachte en ging gemakkelijk in haar stoel zitten met een veel beter gevoel.

‘Hoe wist je dat ik me daar zorgen om maakte?’ vroeg ze.

‘Ervaring.’

O hemel, dacht Anna, hij weet vast veel van vrouwen. Maar ja, iemand die zo knap en zelfverzekerd was als hij zou ongetwijfeld veel ervaring hebben. Ze wilde deze gedachte net onder woorden brengen toen hij vroeg: ‘Anna, wat heb je de laatste paar dagen gedaan?’

Ze was blij met de verandering van onderwerp en dat ze over iets kon praten waar ze wat vanaf wist. ‘Nou, ik heb de open haard afgemaakt en de achtermuur is prachtig geworden,’ zei ze, opgaand in haar lievelingsonderwerp. ‘Eric, die het metselwerk en stucwerk voor me heeft gedaan, heeft echt superwerk afgeleverd. Ik had het metselen best zelf kunnen doen, maar mijn stucwerk kan beter...’ Ze besefte dat ze zijn aandacht een beetje kwijt was. ‘En jij? Heb je dat contract voor dat winkelcentrum nog binnengehaald?’ Op basis van Anna’s, zij het wat weinige, ervaring met mannen dacht ze wel dat dit een veilige gesprekszet was.

‘Dat hebben we inderdaad,’ zei hij trots.

‘Wauw.’ Anna was onder de indruk, hoewel ze zich persoonlijk niets vreselijkers kon voorstellen dan minstens een jaar bezig te moeten zijn met het ontwerpen van een winkelcentrum en een parkeerplaats.

‘Ja, dus ik heb een heleboel excuses om iets te vieren. Zullen we wat bestellen? De chef-kok hier is erg goed.’

De menukaart stond vol gerechten die ze niet begreep of niet kon uitspreken. ‘Wat neem jij?’ vroeg ze om zichzelf meer tijd te geven de menukaart te ontcijferen.

‘Vooraf neem ik de calamari en daarna de zeebaars, de vis is hier erg lekker.’

Anna hield niet zo van vis en had eindelijk iets ontdekt wat ze kende: biefstuk. Zou hij haar erg onverfijnd vinden als ze die nam? Onverfijnd én hebzuchtig? Ze besloot er evengoed voor te gaan. Ze nam het zekere voor het onzekere.

‘Ik denk dat ik biefstuk neem. Mijn moeder vindt dat vrouwen rood vlees nodig hebben.’ Meteen wilde ze dat ze dat niet gezegd had voor het geval hij zou vragen waarom haar moeder dat vond, en de reden was te vrouwelijk en intiem. Wat was het toch met Max waardoor ze zich zo onbeholpen voelde? Waarom kon ze niet gewoon zwijgen en tenminste de indruk wekken dat ze geraffineerd was, ook al was het niet waarschijnlijk dat hij daarin zou trappen?

‘En vooraf?’

‘Garnalencocktail. Ik ben dol op dat retrovoedsel, jij niet?’ vroeg ze.

Hij glimlachte. ‘Nee, om eerlijk te zijn hebben schaaldieren overgoten met roze saus me nooit aangesproken.’

‘Maar ik verwacht dat de saus hier verrukkelijk zal zijn en garnalen zijn heel goed voor je.’

‘Eet jij alles alleen maar omdat het goed voor je is?’ Zijn opgetrokken wenkbrauw vertelde haar dat hij dit lichtelijk amusant vond.

‘Nou, ik probeer wel gezond te eten, als ik niet snack.’ Ze zuchtte. ‘Ik eet wel heel veel koekjes.’

Ze moest blozen van hoe lang hij naar haar keek. ‘Dat is je niet aan te zien.’

Een golf van verlangen spoelde over haar heen. Dit was Max, op wie ze al jaren gefixeerd was, van wie ze hield, en hij stond op het punt de hare te worden. Ze glimlachte weer, niet langer bezorgd om lippenstift op haar tanden of dat ze de verkeerde dingen van de menukaart zou kiezen, en zei flirterig: ‘O, gelukkig. Ik zou er niet graag achter komen dat ik daardoor onder de puistjes zat.’

‘Je weet heel goed dat dat niet zo is.’ Hij tikte met het puntje van zijn vinger tegen haar neus. ‘Zelfs iemand die zo ongeïnteresseerd is in haar uiterlijk als jij zou dat gemerkt hebben.’

Ze grinnikte om het compliment, hoewel ze zich die avond qua ijdelheid behoorlijk uitgeleefd had. Chloe en zij hadden heel hard gewerkt om haar er zo mooi mogelijk uit te laten zien. ‘Dat zal wel, al heb ik geen spiegel.’

‘Heb je geen spiegel? Je bent echt uniek, Anna!’

Anna nam dit elegant van hem aan. Gelukkig hoefde ze geen antwoord te geven, want op dat moment verscheen de serveerster om hun bestelling op te nemen.

Anna sloeg een glas rode wijn bij haar biefstuk af omdat ze het liever bij champagne hield; het leek een verstoutend effect te hebben en ze genoot van haar nieuwe zelfvertrouwen.

Max hielp haar met de rest van de fles, omdat hij vis had. Anna glimlachte weer naar hem boven een vork vol garnalencocktail, die inderdaad verrukkelijk was. Ze was dronken van geluk. Ze was met Max, flirtte met hem, at heerlijk eten, en daarna, als hij haar naar huis zou brengen, zou ze hem vragen binnen te komen. Ze had in haar schaarse tijd het bed aantrekkelijk gemaakt en al haar vieze kleren verstopt.

‘Hoe lang gaat het nog duren voordat het huis af is?’ Hij glimlachte naar haar in het kaarslicht.

‘Een eeuwigheid, denk ik, maar zodra de trap erin zit, zet ik het te koop. De markt is een beetje rustig op het moment zegt iedereen steeds, maar ik moet zo snel mogelijk verkopen.’

‘Hoeveel hoop je ervoor te krijgen?’

Anna noemde een bedrag waarvoor je in Londen nog geen tweekamerappartement zou kunnen kopen, maar wat evengoed een hele hoop geld voor een heel klein huisje was. ‘Dat is natuurlijk mijn inzetprijs. Ik zal nog wel omlaag moeten gaan. Als het er allemaal schitterend uitziet, wat ik wel hoop, zal ik zelfs nog meer vragen.’

‘Hm, hebzuchtig!’ zei hij.

Anna wist dat ze niet champagne én biefstuk had moeten nemen.

‘Daar hou ik wel van,’ ging hij verder.

Anna glimlachte, ontzettend opgelucht.

‘Ik heb trouwens een vriend die iets in deze omgeving wil kopen,’ zei hij. ‘Misschien kan ik hem de volgende keer meenemen om een kijkje te nemen als ik weer eens bij mijn moeder ben?’

‘Eh... natuurlijk,’ zei ze opgewekt. Ondertussen bedacht ze dat er nog wel erg veel aan haar huisje gedaan moest worden. ‘Zolang dat niet volgende week is of zo. Dan is het echt nog niet klaar. En het is wel heel klein. Hij zal iets groters willen.’

‘Het is vast prima voor hem. Hij wil gewoon een klein liefdesnestje buiten de stad voor in de weekenden. En als investering natuurlijk.’

‘Ik wilde het eigenlijk verkopen aan iemand die er de hele tijd zou wonen, een stel met een baby misschien,’ zei Anna zacht.

‘Lieverd, als het zo klein is als jij zegt, klinkt dat niet erg aannemelijk.’

Even koesterde ze het ‘lieverd’ voordat ze verdedigend verderging: ‘Chloe redt het ook, hoewel het wel erg krap is.’ Ze dacht aan de vrolijke, luidruchtige chaos van Chloe’s op elkaar gepropte gezin, maar ze moest toegeven dat niet iedereen in een poppenhuis zou willen wonen, hoe mooi het ook was.

‘Mag ik hem niet evengoed meenemen om een kijkje te nemen?’ Hij leek heel standvastig.

‘Zoals ik al zei, zolang het maar niet al te snel is.’ Ze glimlachte naar hem in de hoop dat hij op een minder afschrikwekkend gespreksonderwerp over zou gaan.

‘Ik dacht eerder aan over twee weken.’

Anna slikte. ‘Dat is eigenlijk wel een beetje snel,’ piepte ze. ‘Ik bedoel, er zit nog niet eens een badkamer of trap in.’

‘Hoeveel langer heb je nodig dan?’ drong hij aan.

‘Ik heb echt geen idee... een maand?’ zei ze hoopvol.

‘Maak er drie weken van en we hebben een deal. Onthou dat hij alleen maar wil kijken. Hij heeft genoeg verbeelding om de rest er zelf bij te bedenken. Zelfs al zou hij het ter plekke kopen, dan zou je nog genoeg tijd hebben om het af te maken voordat hij erin trekt.’

Anna voelde zich gevleid dat hij zoveel vertrouwen in haar project had, maar hij had het natuurlijk nog niet gezien. Toch zou hij wel gelijk hebben. ‘Je hebt gelijk,’ zei ze. ‘Ik denk dat ik even in paniek raakte. Ik doe zoveel mogelijk zelf.’

‘Je hebt al iemand ingehuurd om het stucwerk te doen. Mits je geen bergen geld tekortkomt...’

‘Natuurlijk niet! Ik heb alles zorgvuldig uitgedacht.’

‘Je hoeft je niet beledigd te voelen. De meeste mensen hebben absoluut geen idee hoeveel geld veranderingen en verbeteringen gaan kosten.’

Dat klopte wel en ze had inderdaad een beetje aan de krappe kant begroot. Ze zuchtte. ‘Vertel me eens iets over die vriend. Wat voor man is het?’

Hij lachte. ‘Ik beloof je dat hij een waardige bewoner van je geliefde huisje zal zijn. Ik ken hem van school. Hij heeft vaak bij ons gelogeerd. Het was een van de weinige vrienden die mijn moeders goedkeuring ontving.’ Anna wilde wel geloven dat niet veel mensen aan haar veeleisende maatstaven konden voldoen. ‘Hij zal gegarandeerd niet roken in huis of zijn voeten op meubels leggen.’ Hij was even stil terwijl zij haar glas verschoof. ‘Ik denk dat ik jou dan ook uitnodig. Dan kun je mijn moeder ontmoeten.’

Ze glimlachte, klaar om hem haar grappige verhaal te vertellen nu ze een paar drankjes ophad. ‘Weet je, ik heb haar al ontmoet.’

‘O? Daar heeft ze niets over gezegd. Maar het is ook niet gek, jullie wonen zo vlak bij elkaar. Hoe kennen jullie elkaar?’

Ze giechelde. ‘Ik heb samen met Chloe haar kas schoongemaakt. Vandaag! Terwijl jij met je moeder binnen was liepen Chloe en ik als ouderwetse schoonmaaksters te schrobben met onze haren in sjaals gewikkeld.’ Op de een of andere manier leek het verhaal nu minder grappig. ‘Ze had ons gewonnen in een loterij ten bate van Greyhound Rescue.’

Hij fronste licht. ‘Dus dat waren jullie? Die twee vrouwen, bedekt met stof en spinrag. Jullie waren ontzettend smerig. Ik heb jullie door het raam gezien.’

‘Ik weet het. En je belde me nog! Ik was doodsbang dat je me zag. Maar je had de kas moeten zien. Spinnen zo groot als muizen, spinnenwebben als camouflagenetten; genoeg ongedierte om een andere planeet mee te bevolken.’

Hij glimlachte beleefd, maar hij rolde niet over de vloer van het lachen. Max was ook niet iemand die dat zou doen. Ze ging snel verder: ‘Maar goed, het was eigenlijk heel grappig: ik was zo smerig dat ik niet wilde dat je me herkende. En dat deed je ook niet.’ Ze knipoogde naar hem, zodat hij met haar mee zou lachen, want op het moment zelf had het zo hilarisch geleken.

Zijn lippen trilden even. ‘Ik betwijfel het of mijn moeder het zo grappig zal vinden. En laten we hopen dat zij je ook niet herkent. Ze zou er absoluut niet blij mee zijn iemand te gast te hebben die een soort van... dienstmeid is geweest.’

Anna besefte dat ze een afschuwelijke fout had begaan. ‘Je had erbij moeten zijn, denk ik, maar het was op dat moment echt grappig,’ zei ze tegen het tafelkleed.

‘Ik hoop dat ik niet te arrogant overkom,’ zei hij.

Anna keek op. ‘Nee hoor!’ zei ze overtuigend.

‘Gelukkig maar. Ik hoop altijd dat ik weet wanneer ik het leven serieus moet nemen.’ Hij lachte vriendelijk.

‘Nou, ik ook natuurlijk, en ik zou nooit iets doen om je moeder van streek te maken.’

‘Natuurlijk niet. Jij zou nooit iemand van streek maken.’

Hij bedoelde het waarschijnlijk als compliment, maar Anna vond dat ze er juist erbarmelijk saai door klonk, iemand die ze absoluut niet wilde zijn. ‘Sorry, ik moet even naar het toilet,’ zei ze.

Eenmaal daar sprak ze zichzelf streng toe dat ze niet zo luchthartig moest zijn. Ze kon niet verwachten dat een man als Max geamuseerd was om de kinderachtige dingen waar zij en Chloe van dubbel lagen. Zij hadden het misschien grappig gevonden dat ze de hele dag zijn moeders kas hadden lopen schoonmaken en daarna te verlegen waren om hallo te zeggen, maar dat was het natuurlijk niet echt. En ze had het verhaal waarschijnlijk ook niet erg goed verteld. Hij was mogelijk een beetje overgevoelig wat zijn moeder betrof, maar ja, dat waren zoveel mannen. Ze was vastbesloten ervoor te zorgen dat mevrouw Gordon haar zou mogen als ze elkaar echt zouden ontmoeten. Ze zette zich schrap en ging terug.

‘Ik nam aan dat je geen toetje wilde,’ zei Max toen ze bij de tafel aankwam. ‘Ik heb een espresso en een cognac voor je besteld. Is dat goed?’

Als Anna daar met iemand anders dan Max was geweest, was ze misschien voor de overdadige chocoladecreatie gegaan die ze eerder langs had zien komen, maar hij was niet het soort man om chocola mee te eten, tenzij het die absurd pure soort was die zo bitter was dat je mond ervan vertrok.

‘Perfect. Maar als ik espresso drink kan ik misschien niet slapen.’

‘Dan hou je het bij cognac.’ Hij glimlachte naar haar. Het was zo’n sexy glimlach – anders dan een echte tandpastaglimlach sloot hij subtiel zijn ogen en tilde één mondhoek op – en Anna’s maag trok samen van verlangen. Aangezien alleen al het zien van zijn naam jaren dit effect had gehad, was het niet verrassend dat het nu gebeurde. Maar had ze hetzelfde effect op hem?

Ze glimlachte terug met, zo hoopte ze, de juiste combinatie van geheimzinnigheid en enthousiasme. Na de cognac zou het wel beter gaan. Van alcohol werd ze altijd ontspannen en knuffelig en het gevoel dat ze een misstap beging zou dan snel verdwijnen. De drankjes arriveerden en ze bekeek hem over de bovenkant van haar cognacglas. Hij was heel knap, zelfs Chloe had dat moeten toegeven. Ze onderdrukte een zucht.

‘Nu moest ik je maar eens naar huis brengen, kleintje.’

‘Het was een heerlijke avond.’

‘En hij is nog niet voorbij.’ Hij glimlachte en haar maag trok samen van verlangen en, zo besefte ze, zenuwen.

‘Ik hoop dat je met mijn hond overweg kunt,’ zei ze.

Hij grinnikte. ‘Ik ook.’

‘Eh... ik duik alleen weer even het damestoilet in voordat we gaan,’ zei ze. Ze kon niet uitleggen dat ze haar make-up niet kon controleren of haar haren borstelen als ze thuiskwam – niet alleen omdat ze geen spiegel had, maar ook omdat ze hoopte dat ze zodra ze door de deur waren en Caroline gedag hadden gezegd in elkaars armen zouden liggen.

Ze liet hem niet lang wachten en hij begeleidde haar naar zijn auto.

‘Zo,’ zei hij toen ze hun gordel om hadden en op het punt stonden weg te rijden, ‘hoe snel zei je ook alweer dat je huis klaar zou zijn om verkocht te worden?’

O nee hè, hij was weer terug bij dát onderwerp. ‘Ik heb al gezegd: nog lang niet. Het is bij lange na niet klaar!’

‘Dat kan ook een pluspunt zijn. Ik zat te denken: dan kunnen we nog de nodige aanpassingen aanbrengen voordat hij erin trekt.’

‘Alle plannen zijn al ingediend. Het zou ontzettend tijdrovend zijn om ze nu nog te veranderen. Het staat op de monumentenlijst,’ voegde ze er een beetje paniekerig aan toe. Hij zou nu heel snel zelf zien hoeveel werk er precies nog verzet moest worden.

Hij legde zijn hand tegen haar wang. ‘Ik denk niet dat we ons over zoiets onbelangrijks zorgen hoeven maken. Hoe dan ook kijk ik ernaar uit om zelf je huis te zien.’

‘Ik héb toch gezegd dat het nog lang niet klaar is, hè?’ fluisterde ze toen ze aan het einde van het pad geparkeerd hadden en ze Max langs de slapende huizen leidde.

‘Maar een keer of duizend,’ antwoordde hij terwijl hij haar arm nam.

Ze vleide zich tegen hem aan. Niet dat ze zoveel gedronken had, maar die laarzen liepen een beetje moeilijk.

‘Ik wil gewoon niet dat je ervan schrikt,’ zei ze. ‘Ik bedoel, er is nog niet echt iets comfortabels, nog niet, en Caroline is enorm...’

Ze verontschuldigde zich de hele weg. Toen ze bij haar voordeur aankwamen, zei hij: ‘Hou je mond, schat!’

Anna vond dit opvallend sexy en giechelde. Ze keek in zijn ogen, onzeker hoe het verder moest.

Hij nam haar de beslissing uit handen. Hij legde zijn hand onder haar kin en liet zijn mond naar de hare zakken.

Hij kan echt fantastisch goed zoenen, dacht ze terwijl ze met delicate intensiteit zijn tong haar mond voelde verkennen. Hij eindigde met een kus op haar mond, de zoen afsluitend met een dikke punt. Technisch perfect uitgevoerd, vond ze.

Ze glimlachte naar hem, vol vertrouwen nu wederzijdse hartstocht eventuele tekortkomingen van het huis zou opheffen. ‘Laten we naar binnen gaan. Dan zet ik oploskoffie voor je.’

Hij keek moeilijk. ‘Ik wilde dat het kon, liefje, maar eigenlijk moet ik vanavond nog terug naar Londen.’

Ze kon het niet geloven. ‘Wat? Nee toch?’

‘Jazeker!’

‘Maar dat is ontzettend ver! Je zult uitgeput zijn!’

‘Om deze tijd is het best een lekkere rit. Daarom denk ik ook dat Julian wel geïnteresseerd zal zijn in je huisje. Nou’ – hij tikte op haar wang – ‘braaf zijn, en ik bel je nog.’

Ze liet zichzelf binnen, tollend van verbazing en teleurstelling. Caroline kwam van de sofa af en Anna nam haar fluweelachtige oren in haar handen en trok er zachtjes aan. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken,’ zei ze mat tegen haar, ‘hij komt niet mee naar binnen.’

Hoewel ze erg moe was, was ze te onrustig om te gaan slapen, dus maakte ze wat warme chocolademelk en deelde de bank met Caroline terwijl ze die opdronk. Ze speelde de avond in haar hoofd af en probeerde te bedenken waarom een knagend gevoel van twijfel het geluk verstoorde. Later, toen ze in het bed lag waarvan ze had gedacht dat ze er samen met hem in zou liggen, besloot ze dat dat kwam omdat ze niet goed genoeg was. Ze had hem aan het lachen willen maken en dat was niet echt gelukt. De volgende keer zou het beter gaan, daar was ze zeker van.