16

 

 

 

Anna merkte dat haar dagje met Rob goed voor haar was geweest. Toen ze zich op dinsdag schrap zette om voor het eerst in haar prachtige gerecyclede planken te gaan zagen, voelde ze zich helder en zeker van zichzelf. Dat kwam omdat ze gelukkig was, besefte ze. Ja, ze moest haast maken met het opknappen van haar huis en zou misschien het gedeelte dat ze het leukst vond – kleuren uitzoeken, stoffen en afwerkingen – mislopen, maar het werk ging voorspoedig, ze had goede vrienden aan Chloe en Rob, goede vakmannen op wie ze kon terugvallen en natuurlijk haar geweldige Max.

Ze zette dit alles uit haar hoofd en bereidde zich voor om met het zagen te beginnen. De plank stond vast zodat hij niet kon wegschuiven en ze had met een potlood gemarkeerd waar ze moest gaan zagen. Mike had haar zijn tafelzaag geleend. Dat was iets wat ze zelf van plan was geweest te kopen, maar ze wist dat het nu weer scheelde dat ze geen tijd hoefde uittrekken om er een te kopen, dus had ze het geweldig van hem gevonden. Ze ademde diep in en ging ervoor.

Er volgde een gevoel van vreugde dat vrij lang duurde. Elk stuk dat ze uitzaagde paste op de sjabloon en paste nog steeds als ze het bij de middenpilaar hield. Toen ze eindelijk besloot dat het tijd was om te ontbijten, zag ze dat het al bijna twaalf uur was.

Dagenlang concentreerde ze zich op haar trap en deed bijna niets anders, behalve voor Caroline zorgen en zo nu een dan een hapje eten. Ze had af en toe telefonisch contact met Laura, maar Will had nog steeds geen zicht op een baan. De bijna dagelijkse telefoontjes van Max ’s avonds waren een hoogtepunt van haar dag, hoewel ze merkte dat hem precies vertellen wat ze die dag aan haar trap gedaan had niet de manier was om zijn aandacht vast te houden.

‘Maar goed dat je Caroline hebt,’ zei Chloe na de vierde dag. Ze zorgde voor Anna door haar koppen lekkere koffie te brengen. ‘Anders zou je de deur niet meer uit komen!’

‘Dank je wel hiervoor!’ Anna dronk van het schuim dat Chloe met chocoladepoeder had bestrooid. ‘Maar ik schiet aardig op. Ik ben al bijna klaar! Op het schuren en lakken na, natuurlijk.’

‘Dit is echt verbazingwekkend,’ zei Chloe, die Anna’s werk bekeek. ‘Dit is buitengewoon professioneel. Maar als hij klaar is heb je wel een dagje uit verdiend om het te vieren.’

‘O zeker. Dat zou heerlijk zijn.’ Anna ging met een vinger over het uiteinde van een in verstek gezaagde plank.

‘Nog iets van Max gehoord?’ vroeg Chloe terloops.

Anna glimlachte. ‘Ja hoor. Hij belt bijna elke dag.’

‘Is er iets mis tussen jullie? Je hebt het de laatste tijd niet meer zoveel over hem,’ viste Chloe.

‘Nee hoor! Niks aan de hand.’ Anna lachte. ‘Hij is niet bijzonder gefascineerd door de tree-voor-tree verslagen van mijn trap, maar dat weerhoudt hem er niet van om te bellen.’ Ze nam nog een slok koffie en genoot van de warmte. ‘Misschien vraag ik je zelfs wel om een nachtje op Caroline te passen. Hij heeft me uitgenodigd voor de opening van een galerie!’

‘Leuk! En natuurlijk pas ik op. Wanneer is het?’

‘Dat moet ik even kijken, en als het niet uitkomt...’

‘Natuurlijk komt het uit! Wat zullen we doen tijdens ons uitje?’

Anna keek haar vriendin vragend aan. ‘Iets zegt me dat je al weet wat je wilt doen.’ Ze realiseerde zich dat Chloe een plan had.

Chloe sprong op en neer. ‘Ja! En ik weet zeker dat het ook wat voor jou is! Mike zegt dat hij op de jongens zal passen.’

‘Wat had je in gedachten dan?’

‘Het heet de Home Decorators’ Fair, een woonbeurs in Horsecombe House.’

‘En dat is?’ vroeg Anna, waarna ze haar mok leegdronk.

‘O, een prachtig landhuis, niet ver hiervandaan.’

Anna zuchtte. ‘Ik ken hier nog bijna niets. Ik hoop echt dat ik weer iets in de buurt kan kopen. Ik zou het hier graag beter willen leren kennen.’

‘En dicht bij je vriendin Chloe blijven wonen?’

Anna sloeg haar arm om Chloe’s schouder. ‘Dat spreekt vanzelf. Nou, wanneer wilde je naar die beurs?’

‘Zondag. Komt dat uit?’

‘Ik denk het wel, maar ik heb Rob beloofd te helpen bij een plaatselijk evenement dat zijn zus organiseert. Ik zal even moeten vragen of het niet deze zondag is, hoewel hij het wel al gezegd zou moeten hebben als dat zo was.’

‘Bel hem dan even.’ Chloe pakte Anna’s mobiel en gaf hem aan haar.

‘Moet dat nu?’

‘Ja! Ik moet weten of het zondag kan,’ drong Chloe aan.

Anna zocht Robs kantoornummer op. Ze verdacht Chloe ervan dat ze het gesprek wilde afluisteren omdat ze er nog steeds haar zinnen op had gezet om haar aan Rob te koppelen.

 

Anna merkte dat ze verrassend blij was het vooruitzicht te hebben een dagje weg van haar kleine huisje te zijn, hoe leuk ze het ook vond. Ze had veel vooruitgang geboekt en had laatst gemerkt dat ze beter leek te werken sinds ze er even goed tussenuit was geweest. Chloe keek er ook naar uit een dagje zonder haar jongens op pad te gaan.

‘Ik heb de arme drommels wel eens meegesleept naar zoiets,’ vertelde ze Anna toen ze in de auto stapten. ‘Ze vervelen zich enorm en zeuren voortdurend om geld.’

‘En dat is alleen Mike nog maar?’

Chloe knikte. ‘En de speeltjes die hij koopt zijn duur. Het zal wel superdruk zijn omdat het zondag is, maar wat maakt het uit? Ik voel me helemaal opgewonden en uitgelaten alsof ik een dagje vrij heb van school.’

‘We gaan naar een verkapte woonbeurs, niet bepaald Thelma & Louise.’

Chloe lachte. ‘Als je kinderen hebt realiseer je je dat, hoeveel je ook van ze houdt, je ze des te meer waardeert als je af en toe even bij ze weg kunt. Laten we hopen dat er genoeg parkeerplaatsen zijn.’

 

Er stond een aantal grote tenten die van de een naar de ander leidden en allemaal stampvol mensen waren. ‘Godzijdank bestaan er mobieltjes,’ zei Chloe. ‘Als we elkaar kwijtraken kunnen we elkaar zo gelukkig weer vinden. Als ik de jongens naar zoiets meeneem, plak ik altijd stickers op hun kleren met mijn mobiele nummer erop.’

‘Ik snap dat je geen kleintjes mee wilt hebben in deze drukte.’ Anna probeerde langs een kraam te kijken waar ze varkentjes van mdf verkochten die over je melkflessen heen moesten. ‘Waar wil je naar kijken?’

‘Ik moet een nieuwe portemonnee hebben,’ antwoordde Chloe met glinsterende ogen door het vooruitzicht van wat shoptherapie. ‘En een vlieringtrap en misschien een nieuw bed. En jij?’

‘Ik denk niet dat ik iets wil kopen maar ik wil wel wat ideeën opdoen.’ Anna keek om zich heen. ‘Zullen we ons opsplitsen of... O Chloe, kijk daar eens. Dat is pas een bed.’

‘Voor oude mensen!’ zei Chloe verontwaardigd.

‘Helemaal niet. Ja, mijn vriendin wil hem graag uitproberen,’ zei Anna tegen een jongeman in pak. ‘Toe maar, Chloe. Ga maar even lekker liggen.’

Anna moest toegeven dat het wel een beetje gemeen was toen ze toekeek hoe Chloe alle standen moest ondergaan; haar benen omhoog en weer naar beneden, haar rug naar beneden en weer omhoog, allebei tegelijk en toen per ongeluk allebei in tegenovergestelde richting.

‘Het was eigenlijk maar goed dat dat gebeurde,’ zei Chloe nadat ze was gered uit een positie die ze van yoga kende. Ze stopte een visitekaartje in haar tas. ‘Zo hoefde ik er tenminste geen een aan te schaffen. Maar het was wel leuk. De jongens zouden het geweldig vinden!’

‘Ik weet dat je beloofd hebt dat je iets voor ze mee zou brengen, maar ik denk dat dat iets te ver gaat. O kijk!’ Ze wees. ‘Een jacuzzi!’

Chloe zag haar kans op wraak schoon. ‘Ja!’ Ze beende doelbewust naar de stand en glimlachte breed naar de slanke blonde vrouw die met weinig hoop op reactie de menigte toeschreeuwde. ‘Mijn vriendin zou heel graag een zwempak lenen en hem uitproberen.’

‘Niet waar! Doe niet zo raar.’ Anna probeerde verder te lopen maar Chloe pakte haar bij de arm en trok haar weg.

‘Wanneer ben je voor het laatst in bad geweest?’ vroeg ze, zo luid dat de verkoopster het kon horen.

‘Gisteren, zoals je heel goed weet!’

‘Hoi! Ik ben Tina,’ zei de vrouw, die Anna had bekeken en had vastgesteld dat hoewel haar handen in een vreselijk slechte staat verkeerden, ze schoon was. ‘Als je hem voor ons demonstreert, krijg je al deze geweldige producten gratis.’ Ze maakte een wijds gebaar met haar hand. Anna meende Tipp-Ex op Tina’s nagelranden te bespeuren. Maar toch, er stond een indrukwekkende rij spullen inclusief een voetenbad.

‘Toe dan!’ drong Chloe aan. ‘Dat zijn leuke spulletjes. Ik ben dol op dat merk! Ik heb altijd al een voetenbad willen hebben.’

‘Doe jij het dan,’ mompelde Anna onhoorbaar. Hardop zei ze: ‘Waarom heb je geen model ingehuurd als je je jacuzzi wilde demonstreren?’ Ze was vol argwaan.

‘We besparen het geld liever en laten het aan onze klanten over.’ Tina keek Anna verwachtingsvol aan.

‘Maar ik ben geen klant!’ protesteerde Anna.

‘Misschien wel,’ zei Chloe. ‘Je moet tenslotte nog een badkamer maken.’

‘Ik ga degene die mijn huis koopt geen badschuim cadeau doen, Chloe. Kom op, laten we verderop kijken, ik zie daar een paar heel leuke mandjes staan.’ Anna probeerde weg te lopen, maar Chloe hield haar arm stevig vast.

‘Misschien kunnen we wel iets beters regelen,’ zei de verkoopster snel. ‘Ik beloof je dat jij en je vriendin er beter van zullen worden.’

‘Ah, toe nou!’ spoorde Chloe haar aan.

‘Doe jij het maar!’ hield Anna vol. Ze voelde zich steeds meer in het nauw gedreven.

‘Kan niet.’ Ze boog zich vertrouwelijk naar haar toe en fluisterde in haar oor: ‘Ik ben ongesteld.’

Anna zuchtte. De verkoopster zag Anna’s zwakte langzaam groter worden en sloeg toe. ‘Stap hier maar even in.’ Ze gaf Anna een badpak. ‘Dan kan je hem uitproberen.’

‘Moet ik mijn onderbroek aanhouden? Als dat zo is, doe ik het niet. Ik ga niet de hele dag in een natte onderbroek rondlopen voor een flesje badschuim en een voetenbad.’

‘We bieden jou en je vriendin veel meer dan dat. En gebruik deze maar.’ Tina was een professional en gooide een papieren onderbroek in Anna’s handen voordat ze buiten bereik was. ‘Daarbinnen. Daar is een mooi hokje.’

Besluitend dat iemand die de woorden ‘even instappen’ in combinatie met een badpak gebruikte er nooit een had gedragen, trok Anna zo snel ze kon haar kleren uit in het hokje dat misschien inderdaad wel mooi was maar niet veel groter dan een doodskist. Uiteindelijk kwam ze tevoorschijn, blij dat haar benen en oksels nog redelijk stoppelvrij waren vanwege de reünie. Als ze haar armen tegen haar zij gedrukt hield, zouden de terruggegroeide haren niet al te zichtbaar moeten zijn.

‘Fantastisch!’ zei Tina. Ze stond stralend naar Anna te kijken, opgelucht dat ze eindelijk een – hoewel ietwat onwillige – vrijwilliger had gevonden. ‘Dat fuchsiapaars staat je erg goed. Kom maar deze kant op en stap in het bad.’

Anna keek naar Chloe, die eruitzag alsof ze nu al moest giechelen. ‘Ik doe dit voor jou! Ik wíl helemaal geen voetenbad!’

Het water in het bad was net iets kouder dan aangenaam was. Anna ging statig zitten. ‘Oké, nou… het is net als in een gewoon bad zitten eigenlijk.’

‘De bubbels staan nog niet aan!’ Tina drukte op een knop en onmiddellijk begon het water te borrelen.

Het was wel prettig en het was waarschijnlijk nog prettiger als het water warmer was. Anna legde haar hoofd op de rand en deed alsof ze zich ontspande. Tot haar schrik merkte ze dat er zich een groep toeschouwers had gevormd. Chloe zwaaide vanaf vooraan naar haar. Anna keek boos terug.

‘Eh, vind je het erg als we een foto maken?’ vroeg iemand.

Anna zat meteen rechtop en het water klotste om haar heen. ‘Eigenlijk wel ja, dat heb ik liever niet.’

‘Het is voor de lokale krant,’ zei de man tegen Tina. Anna negeerde hij.

Tina was in haar nopjes. ‘O geweldig! Gratis publiciteit. De baas zal blij zijn!’

‘Stap jíj er dan in en laat je in het bad fotograferen!’ klaagde Anna, hoewel ze wist dat er niemand luisterde.

‘Je ziet er prachtig uit,’ zei Chloe, nu openlijk geamuseerd. ‘Echt, die kleur doet het helemaal voor je.’

De fotograaf, die ongeveer een jaar of tien leek, kroop in de huid van Mario Testino en vroeg haar allerlei dingen met haar armen en benen te doen waar ze, bang als ze was om overtollig lichaamshaar te onthullen, helemaal geen zin in had. Ze legde haar voet op de rand en een hand op haar oor.

‘Nee! Zo zie je eruit alsof je oorpijn hebt! Leg hem achter je hoofd... O, dan niet,’ ging hij ongeduldig verder. ‘Hoe kunnen we dit wat spannender maken? Ik weet het! Meer bubbels!’

‘Het bad staat op de hoogste stand,’ zei Tina. ‘Heerlijke rollende bubbels.’

‘Ik krijg het koud,’ zei Anna mopperig. ‘Kan ik eruit?’

‘Pas als de foto genomen is,’ zei Tina streng.

‘Ik wil hier meer voor hebben dan een miezerig voetenbad,’ mompelde Anna. ‘Ik verander zo langzamerhand in een gedroogde pruim.’

‘Ah! Dit zal wel helpen!’ zei de fotograaf toen hij een van de luxe badartikelen oppakte die Anna’s beloning moesten zijn. Hij haalde de dop eraf en goot een royale hoeveelheid in het bad.

‘Nee!’ gilde Tina. ‘Dat mag niet!’

De kleine, beweeglijke bubbels die de jacuzzi produceerde begonnen te groeien en groeien. Anna, die nu meer bedekt was en eindelijk aan het koude water gewend raakte, voelde zich een stuk comfortabeler.

De fotograaf begon enthousiast plaatjes te schieten. Tina, verscheurd tussen de heiligschennis van badschuim in een jacuzzi en de vreugde dat er zulke spectaculaire foto’s werden gemaakt die niet alleen in het plaatselijke krantje zouden komen maar misschien ook in de brochure, probeerde het schuim dat over de rand kwam op te vangen. Het toeschouwersaantal vermenigvuldigde zich met dezelfde angstaanjagende snelheid als de bellen.

‘Misschien moet je de machine uitzetten,’ riep Chloe naar Tina die nog steeds schuim terug in het bad hoosde.

‘Dat is een goed idee,’ zei Anna, maar veranderde toen ineens van gedachten. Plotseling wilde ze dat de berg schuim een Himalaya zou worden zodat ze er helemaal onder bedolven werd, want in de menigte had ze mevrouw Gordon en een al net zo Gordonachtige vriendin ontdekt. Hun minachtende gezichtsuitdrukkingen hadden de Atlantische Oceaan kunnen laten bevriezen; ze hadden overduidelijk nog nooit zoiets vulgairs gezien in hun leven. Anna liet zich naar beneden zakken zodat ze bijna helemaal in het schuim verdween.

‘Nee nee, je moet rechter op zitten,’ zei de fotograaf. ‘Ik wil nog een laatste foto van je maken, vrolijk glimlachend in het bad. Denk aan luxe, denk... Kylie Minogue. Gooi je been over de rand.’

Anna kon niet aan Kylie Minogue denken, ze kon alleen maar aan mevrouw Gordon denken en dat had niet het gewenste effect op haar gezichtsuitdrukking. Ze stak een twijfelachtige teen over de zijkant. De nagellak die mooi bij de gespschoentjes had gestaan was nu helemaal afgebladderd.

‘Kom op, mop, lach eens!’

Anna deed haar best. Ze dwong mevrouw Gordon uit haar hoofd en uit haar gezichtsveld en glimlachte. Ze stak haar been verder uit het bad en zwaaide. Als ze me nu herkent doe ik tenminste iets schoons, dacht ze.

Eindelijk was de fotograaf tevreden. Anna mocht uit het bad stappen en werd bibberend in een heel grote handdoek gewikkeld.

Chloe haastte zich naar haar toe. ‘Ik vind dat ze wel wat meer cadeaus dan dat verdient,’ zei ze. ‘Ze heeft voor gratis publiciteit gezorgd.’

Anna stond nog te rillen. Ze ging terug naar het hokje en trok haar kleding over haar klamme ledematen aan. Haar onderbroek was tenminste droog al moest ze degene die Tina haar had gegeven in propjes van zich af pellen. Ze voegde zich weer bij Chloe.

‘Nou,’ zei Tina aarzelend, ‘je krijgt al deze badproducten van een luxe merk, een voetenbad en een jacuzzi voor de helft van de prijs als je er een aanschaft.’

‘Ik wil geen jacuzzi!’ zei Anna.

‘Ah joh!’ zei Chloe. ‘Het maakt niet uit voor de tekeningen en je moest nog een bad kopen, toch?’

‘Ja, maar deze zal waarschijnlijk nog duurder zijn dan als ik de volle mep voor een gewoon bad betaal.’

‘Als je deze neemt,’ zei Tina, die een mogelijke verkoop rook, ‘krijg je hem voor minder dan een derde van de oorspronkelijke prijs. We verkopen hem sowieso al goedkoper en omdat jij het bent en omdat je zo geweldig hebt meegewerkt, nou, geven we hem praktisch voor niks.’

‘O, maar dat is een goed aanbod,’ zei Chloe. ‘Toe dan, Anna, je bent gek als je het niet doet.’

‘Het ís een goed aanbod,’ gaf Anna toe. Het zou haar een badjacht besparen en nadat ze een paar snelle berekeningen had gemaakt, besloot ze dat het heel goed in de ervoor bestemde ruimte zou passen. ‘Weet je het zeker? Ik kan meteen betalen.’

Terwijl Tina het papierwerk invulde, zagen Anna en Chloe dat het schuim een heel eind was gekomen. Het plastic zeil dat was neergelegd om te voorkomen dat de grond van de tent nat zou worden, was drijfnat. Er stond een zwabber tegen een tussenschot en Anna pakte hem op. Chloe verzamelde de doorweekte kranten die iemand had neergelegd om wat van het vocht te absorberen. Anna wrong haar zwabber uit boven een teil terwijl Chloe water opschepte met een blik toen iets hen allebei tegelijkertijd liet opkijken. Het was mevrouw Gordon. Ze was teruggekomen met haar vriendin en keek naar hen met een eigenaardige uitdrukking op haar gezicht.

‘Zeg alsjeblieft niks,’ mompelde Anna door een mondhoek. ‘Ik wil echt niet dat ze ons herkent.’

Precies op het moment dat ze dat zei, riep de demonstratrice die er eindelijk uit was hoeveel de jacuzzi moest gaan kosten met luide en triomfantelijke stem: ‘Alsjeblieft, Anna. Dit is wat het je kost. Nou, in een doe-het-zelfzaak vind je echt geen bad voor deze prijs, hoor.’

Mevrouw Gordons hoofd draaide om als een jachthond die zijn prooi rook. Anna hield haar hoofd naar de grond terwijl ze naar het bureautje liep en in haar tas naar haar portemonnee zocht, maar ze dacht dat mevrouw Gordon haar nu ongetwijfeld zou herkennen als ze op visite zou komen. En als dat zo was, was het gedaan met Anna. Niet alleen was ze betrapt op ronduit belachelijk gedrag in het openbaar, ze had ook nog eens een vulgair voorwerp gekocht.

‘Oei!’ zei ze tegen Chloe toen ze eindelijk konden ontsnappen. ‘De moeder van Max. Wat zal ze wel niet van me denken? Het ene moment boen ik ramen en het andere spartel ik in een bad rond!’

‘Misschien heeft ze je niet herkend...’

‘Breng me naar de bar!’ riep Anna uit.

‘Maar lieverd, het is pas halftwaalf.’

‘Kan me niet schelen!’ Anna stapte al doelbewust richting de tent met eten en drinken.

Toen ze een tijdje later uit de bar kwamen, zagen ze mevrouw Gordon (die nu onuitwisbaar in Anna’s geheugen gegrift stond als mevrouw Gordelroos) en haar vriendin vertrekken. De opluchting en spritzers traden tegelijkertijd in werking.

‘Kom op, Thelma,’ zei Anna tegen Chloe, ‘tijd om te gaan shoppen!’

 

Ze keerden huiswaarts met genoeg plastic tassen en prullen om Chloe’s zoons en Mike tevreden te stellen. Thuis werd er vrolijk doorheen gespit.

‘Weet je wel dat die portemonnee veertien verschillende vakjes heeft waarin je je creditcard kunt kwijtraken?’ vroeg Mike beschuldigend aan Chloe.

‘Ja, maar hij kostte maar vijf pond en het is echt leer!’ protesteerde ze.

‘En heb je echt schoenenwas nodig? Waar is dat nou weer goed voor?’

‘Dat smeer je op je schoen in plaats van dat je hem schoonmaakt. Kijk!’ Chloe smeerde de schoenen van haar man in met spul dat heerlijk naar honing rook. ‘Moet je ze zien glanzen!’

Mike snoof en pakte nog een tas. ‘Wat is dit?’

‘Een schattige hoes voor de stofzuiger. Hij ziet eruit als een muis met een mopsmuts.’

‘Wat? Ben je gek geworden? Heb je ooit wel eens de tijd gehad om een hoes over de stofzuiger te doen?’

Chloe beet op haar lip. ‘Ik geef hem wel aan iemand cadeau. Ik had gewoon zo’n medelijden met de mevrouw die ze stond te verkopen. Ze had ze zelf gemaakt en haar kraam werd niet bepaald bestormd door bezoekers.’

Mike rolde met zijn ogen naar Anna, die teruggrijnsde.

‘Papa,’ vroeg Tom, die zijn ouders zo bezig zag, ‘vind je mama nu een pisang?’

‘Ja,’ zei hij beslist, ‘maar wel een aardige pisang.’

‘Je kunt beroerder af zijn,’ zei Anna. ‘Hebben jullie Caroline voor me uitgelaten?’

‘Ja. We zijn twee keer om het veldje gelopen en daarna naar de schommels geweest,’ antwoordde Mike.

Harry ging naar Anna toe en fluisterde in haar oor: ‘Ik heb de riem vastgehouden!’

Anna sloeg een arm om hem heen. ‘Dat zal ze wel heel leuk gevonden hebben,’ fluisterde ze terug.

Harry rende weer weg om met het speelgoed te spelen dat zijn moeder voor hem had meegebracht van de beurs.

‘Nou, ik denk dat ik maar eens opstap,’ zei Anna ongeveer een uur later. ‘Het was een heerlijke dag, Chlo, bedankt dat je me hebt meegenomen.’

‘Bedankt dat je zo sportief op dat jacuzzigebeuren reageerde.’

‘Nou, misschien vergeef ik het je ooit nog,’ zei Anna. ‘Ik heb een bubbelbad voor bijna niets gekregen, dus ik denk dat het het uiteindelijk wel waard was.’

Mike en de jongens, die in afschuwelijk en overdreven detail hadden gehoord wat er gebeurd was, waren allemaal een beetje boos dat ze het gemist hadden. ‘Ik had er wel wat voor over gehad om Anna in dat bad te zien, met schuim, gelukzalig glimlachend als Kylie Minogue,’ zei Mike.

‘Ik denk niet dat iedereen het zo op prijs kon stellen,’ zei Anna, die aan de Gordelrozen – Max’ moeder en haar gemene tweelingzus – moest denken.

‘Nou, nu hoef je tenminste niet meer bij ons in bad.’ Mike speelde vrij overtuigend alsof hij zich daaraan had gestoord.

‘Nee.’ Anna gaf hem een zoen op zijn wang. ‘Ik ben zo schoon dat ik sowieso de komende paar dagen niet meer in bad hoef.’

‘Mama,’ hoorde Anna een van de kinderen vragen toen ze naar de deur liep, ‘als wij nou heel lang in bad blijven, hoeven wij dan de volgende dag ook niet?’

 

Hoewel Caroline heel blij was haar te zien, had ze geen zorg nodig aangezien ze al uitgelaten en gevoerd was door Mike en de jongens. Anna gaf haar een koekje. In haar hoofd verontschuldigde ze zich daarvoor tegenover Rob. Ze wist dat lekkernijen slecht waren voor honden, maar ze was een beginneling en had het recht om onwetendheid te veinzen.

Haar telefoon ging toen ze met een kop thee onderweg naar bed was. Het was Max. Het horen van zijn stem maakte van een leuke dag een perfecte dag.

‘Hallo,’ zei ze verrukt.

‘Hallo. Ik heb de datum voor de opening, als je nog wilt. We kunnen ook iets anders doen.’

Haar eerste gedachte was dat ze niet nog meer vrijaf kon nemen, maar toen besloot ze dat ze een afspraakje met Max niet kon weigeren. ‘Het lijkt me leuk. Wanneer is het?’

‘Donderdag over een week. Kun je iets regelen voor je hond?’

‘Ik denk het wel.’

‘We kunnen tegen die tijd betere afspraken maken, maar ik stel voor dat ik je bij Paddington Station oppik en we afhankelijk van hoe laat dat is rechtstreeks naar de galerie gaan of eerst nog iets drinken.’ Hij zweeg even. ‘En daarna gaan we uit eten.’

‘Ik zal een hotelkamer reserveren. Het hotel waar we met de reünie logeerden was wel aardig.’

‘Mijn logeerkamer zou veel comfortabeler zijn. Die is in ieder geval vrij.’

Anna grinnikte. ‘Nou, die zal ik dan eerst moeten bekijken voordat ik dat beslis. Een vrouw moet een alternatief hebben.’

Hij had een heel sexy lachje. ‘Heel fijn dat ik je dan eindelijk eens helemaal voor mezelf heb.’

Anna voelde een koude rilling van opwinding door haar heen gaan. Ze hoopte dat ze niet in de logeerkamer zou hoeven slapen. ‘In de galerie heb je me niet helemaal voor jezelf,’ merkte ze op. ‘Wat is er te zien?’

‘Een nieuwe jonge Brit in wie ik geïnteresseerd ben. Hij is erg goed, al weet ik nog niet of het wel mijn smaak is. Als ik iets koop zal dat meer als investering zijn dan om aan mijn muur te hangen.’

Persoonlijk vond Anna het vreemd om schilderijen te kopen die je niet mooi vond alleen maar omdat ze op een dag veel waard zouden kunnen worden. ‘Kun je niet iets kopen wat je wel mooi vindt én een goede investering is?’

‘Om eerlijk te zijn heb ik geen ruimte meer voor schilderijen in mijn appartement. Dat zul je wel zien als je komt.’

‘Ik kijk ernaar uit.’

‘Ik ook, Anna.’