12

Anna en Chloe verschenen zaterdagochtend op de afgesproken tijd. Mike was thuis en nadat hij een lange wandeling met Caroline en de jongens gemaakt had, zouden ze de rest van de dag jongens-tv kijken. Gelukkig had Caroline nog geen voorkeur ontwikkeld voor kook- en make-overprogramma’s boven sport.

Ze droegen oude werkkleren, wat voor Anna betekende dat ze haar gewoonlijke kloffie aanhad. Ze had een sjaal om haar hoofd gewikkeld omdat ze net haar haren had gewassen, en Chloe zag er heel praktisch uit in een oude overall met lange mouwen van Mike waar een riem omheen zat zodat ze er niet over zou vallen.

Mevrouw Gordon was niet onder de indruk toen ze de deur opendeed. Het idee zichzelf voor te stellen als een vriendin van Max verdween van het ene op het andere moment uit Anna’s gedachten. Mevrouw Gordons blik zou melk kunnen hebben laten verzuren.

‘O, jullie zijn degenen die mijn kas komen schoonmaken?’ vroeg ze hooghartig.

‘Als dat is wat u wilt, mevrouw Gordon,’ zei Chloe. ‘Dan zijn wij dat.’ Ze glimlachte op een vriendelijke, efficiënte manier. Ze liet zich niet ontmoedigen door mevrouw Gordons stugge houding, zelfs al stond Anna als een mak lammetje achter haar.

‘Goed, nou, fijn om te zien dat jullie op tijd zijn. Nee, kom maar niet binnen.’ Mevrouw Gordon bekeek hen beiden van top tot teen en fronste. ‘Willen jullie omlopen en de achterdeur nemen?’

Het was niet onredelijk dat ze geen zware werkschoenen op antieke Perzische tapijten wilde hebben, maar Chloe en Anna voelden zich wel tweederangsburgers toen ze achterom liepen. ‘Zeg maar niets over Max! Ik wil niet dat ze weet dat ik hem ken!’ fluisterde Anna.

‘Geef je groot gelijk! Het verbaast me dat ze geen dienstingang heeft,’ mompelde Chloe terug.

‘Waarschijnlijk wel, alleen hebben wij hem niet gezien,’ zei Anna.

Ze klopten weer, nu op de achterdeur, en mevrouw Gordon maakte hem open. ‘Zien jullie die kas?’

Een lange traditioneel houten broeikas stond achter in een vrij lange tuin. Ze knikten.

‘Nou, die is in onbruik geraakt en moet nodig eens grondig worden schoongemaakt, net als alle potten en andere zaken die erin staan.’ Mevrouw Gordon zuchtte alsof het op de een of andere manier Chloe’s en Anna’s schuld was dat alles er zo slecht aan toe was. ‘Mijn zoon vindt dat ik hem moet laten slopen, maar een man uit de buurt wil hem graag huren om tuinplanten in te kweken.’

‘Ah, tuinplanten,’ zei Chloe, bij gebrek aan iets beters.

‘In de bijkeuken vind je warm water,’ ging Mevrouw Gordon autoritair verder. ‘En emmers en borstels. Je zult het water naar de kas moeten dragen, maar jullie zien eruit als sterke meiden.’

‘Dat zijn we ook.’ Anna, zocht in het knappe, maar onbewogen gezicht naar gelijkenissen met Max. Er waren er genoeg. Ze glimlachte. ‘En we houden wel van een uitdaging.’

‘Hebben jullie rubberen handschoenen?’

Ze schudden het hoofd en voelden zich beschaamd en rebels tegelijkertijd.

‘Nou, dan stel ik voor dat jullie naar de winkel gaan om die te halen. Je hebt heel heet water nodig voor het glas en sodakristallen zijn ruw voor de handen.’ Ze keek vluchtig naar Anna’s handen, die er behoorlijk gehavend uitzagen. ‘Ook als je ze doorgaans niet goed verzorgt.’

‘Herinner me eraan dat ik wanten aantrek als ik ooit voor de thee word uitgenodigd,’ mompelde Anna toen ze hun klus gingen inspecteren. Ze hadden tegen mevrouw Gordon gezegd dat ze zich er eerst van wilden verzekeren dat er niets anders was wat ze nodig hadden voordat ze naar de winkel gingen.

‘Ik betaal niet voor dure sprays en poetsmiddelen,’ had ze resoluut gezegd. ‘Heet water, sodakristallen en hard werk is alles wat ervoor nodig is. En jullie hoeven niet allebei naar de winkel.’

Chloe, vastbesloten nog iets te vinden wat ze nodig had behalve handschoenen, kocht een rol tricotstof en wat basische zeep.

‘Ik weet niet precies wat we ermee moeten,’ zei ze toen ze terugkwam tegen Anna, ‘maar het zag er toepasselijk ouderwets uit.’

‘Het verbaast me dat ze niet verwachtte dat je zelf voor de spullen betaalde,’ zei Anna, die alvast was begonnen zoveel mogelijk stapels potten uit de kas te halen.

‘Nou, dat kan nog. Ik wilde haar niet storen om te zeggen dat ik terug was. Iew, hoe ben jij met spinnen?’

‘Ik kan er wel tegen gelukkig, want het zijn er zóveel. Maar vraag me niet om ze aan te raken.’

‘Ik denk dat ik wat plastic emmers ga halen en er zelf wel voor betaal,’ zei Chloe later. ‘Deze oude stalen gevallen zijn zo verdomd zwaar!’

‘Nou en of.’ Anna veegde met haar mouw over haar gezicht waardoor er nog een laag vuil bij kwam. ‘Zal ik het doen?’

‘Nee! Het was mijn idee, dus ik mag weg!’

‘Jij bent net al geweest!’

‘Dat weet ik, maar ik moet heel nodig plassen en ik durf het haar niet te vragen. Dan kan ik in de winkel gaan. Ik neem chocola mee,’ voegde ze er verleidelijk aan toe.

Anna zuchtte. Ze begon dorst te krijgen en moe te worden. ‘Je zou denken dat ze ons wel een kopje koffie kon aanbieden, een slokje water... iets!’

‘Ik haal wel wat prikdrankjes met cafeïne als ik er toch ben. Als je belooft dat je goed je tanden zult poetsen.’ Chloe grijnsde.

Anna stak haar tong uit en ging verder met haar poging een uiterst breekbaar glaspaneel schoon te maken zonder het te breken. Er ontbraken al heel veel panelen en eentje meer zou echt geen verschil uitmaken. Maar als ze iets deed, deed ze het graag goed, ook al was ze met haar gedachten al half bij het afspraakje met Max van die avond. Het was wel zo eerlijk om Chloe te laten shoppen; Anna was verliefd, en alles was een stuk draaglijker als je ondertussen aan een geweldige man kon denken. Ook al was zijn moeder nogal een dragonder.

Chloe kwam bijna onmiddellijk terug. Ze rolde met haar ogen en giechelde. ‘Ik móést terugkomen om het je te vertellen! Er is zojuist een heel dure auto aan komen rijden waar een verrukkelijke man uit stapte! Dat zag ik toen ik net de hoek naar de oprijlaan om kwam. Volgens mij heeft hij me niet gezien. Wil je kijken of het Max is? Maar dan moet je wel rennen!’

Anna rende en zag nog net Max’ rug door de enorme voordeur verdwijnen. Ze kwam terug om verslag uit te brengen. ‘Het is hem! O jezus! Wat moet ik doen? Hij mag me niet zo zien!’

Chloe, die duidelijk van plan leek tegen Anna te zeggen dat ze zich niet zo moest aanstellen, keek nog eens goed naar haar. ‘Je hebt gelijk.’

‘Stel dat hij de bijkeuken in loopt en door het raam naar me kijkt?’ Anna voelde paniek opkomen.

‘Tenzij je het wilt, zal hij je niet herkennen,’ zei Chloe in een poging Anna gerust te stellen. ‘Je ziet er op het moment bepaald niet als Audrey Hepburn uit. Eerder Doris Day in een van die films waarin ze zich als jongen verkleedt.’

‘En bedankt!’ Anna onderdrukte een giechel.

‘Daarmee wil ik niet zeggen dat dit geen goeie look voor je is,’ zei Chloe snel. ‘Maar het is niet hetzelfde als de strakke zwarte jurk en de handschoenen.’

‘Dan verstop ik me maar. Alleen kan hij wel eens vreselijk boos worden als hij ontdekt dat ik in zijn moeders tuin was en hem geen gedag heb gezegd,’ zei Anna onzeker.

‘Dan vertel je het hem niet, en trouwens, hij zou het wel begrijpen. Hij zal toch weten dat zijn moeder een tang is en nijdig zou worden als haar middagje arbeid dat ze voor de prijs van een lootje heeft gekregen door sociale geneugten werd onderbroken?’

Anna giechelde. ‘Ik denk niet dat we dat risico lopen. Zelfs als we onze schoenen en sokken uit zouden trekken zou ze ons nog niet verder het huis in laten.’ Ze giechelde nog een keer. ‘Het is eigenlijk best grappig.’

Chloe knikte. ‘Ik ga die spullen halen en als iemand me ziet zal ik plat Glouchestershires praten,’ zei ze. Daar hoefde ze geen moeite voor te doen.

Chloe kwam om het huis heen geslopen met plastic emmers en chocola. Door al dat naar binnen en buiten glippen hadden ze allebei het gevoel alsof ze op kostschool zaten of op zomerkamp waren. ‘Wat belachelijk is,’ zei Chloe, die op een Mars kauwde en haar haren achter haar oor stopte. ‘We zijn volwassenen die liefdadigheidswerk doen; ik ben moeder en jij hebt een carrière. We zouden ons niet clandestien en giechelig moeten hoeven voelen.’

‘Nee,’ stemde Anna giechelend in.

Hoewel het begin mei was, was het nog vrij koud. Chloe en Anna hadden daarom een paar lagen kleding aangetrokken en werkten zich behoorlijk in het zweet tijdens het schoonmaken van de ramen en bloempotten, het wieden van de aarde en hun pogingen om van alle plagen die zich in ongebruikte kassen schuilhouden af te komen, waarbij ze alleen gebruikmaakten van wat mevrouw Gordon hun gegeven had en hun paar aangeschafte spullen.

‘Ik weet niet zeker of alleen hard werk wel voldoende is voor dit ongedierte,’ zei Chloe. ‘Maar de schimmel verdwijnt er wel door. Ik zou er zelf wat bleekmiddel in gedaan hebben.’

‘Volgens mij hebben we ontsmettingsmiddel nodig,’ zei Anna. ‘Of iets anders tegen kasspintmijt.’

‘Wat weet jij over kasspintmijt?’

‘Niks. Maar ik heb er wel van gehoord. O!’ Haar mobiele telefoon trilde in de zak van haar overall.

‘Hallo,’ zei Max zacht. ‘Ik ben nu bij mijn moeder. Ik ben even de tuin in geglipt om je te bellen, om zeker te weten dat het nog steeds doorgaat.’

Anna onderdrukte een gil toen ze om het hoekje keek en Max zag. Hij stond bij de achterdeur en had haar kunnen zien als hij zich een beetje had omgedraaid. Ze ging op haar hurken zitten omdat ze ervan overtuigd was dat als hij haar zo zou zien, ze zou ontploffen van schaamte.

‘Hoi,’ fluisterde ze.

‘Is alles goed met je? Je klinkt zo gedempt.’

‘Ja hoor.’ Ze keek vluchtig naar Chloe, die een heel vieze doek in haar mond propte zodat haar gegiechel niet hoorbaar zou zijn. ‘Alleen een beetje druk.’

‘Wat ben je aan het doen dan?’

‘O... eh... schoonmaken.’ Dat was tenminste waar.

‘Dus je hebt straks gerimpelde handen als ik je zie?’

‘Waarschijnlijk!’ Zeker zou juister zijn geweest.

‘Maar je wilt nog steeds uit?’ Hij lachte plagerig. ‘Ben je niet te moe dan?’

‘Natuurlijk niet. Ik heb een enorm uithoudingsvermogen.’

Hij grinnikte. ‘Gelukkig voor jou heb ik dat ook.’

Anna slikte. ‘Ik moet ophangen. Ik heb erg veel zin in vanavond.’

‘Ik ook.’ En ze zag hem veilig het huis in verdwijnen.

Anna veegde haar voorhoofd af waardoor ze vuil met zweet mengde en de zoveelste smerige veeg creëerde.

‘Dat was Max,’ legde ze aan Chloe uit die nu een koppige klont schimmel op een glasplaat te lijf ging.

‘Dat dacht ik al. Wat wilde-ie?’

‘Ik denk dat hij zich gewoon verveelde.’ Anna zuchtte en leunde op een van de bankjes die langs de muur van de kas stonden.

‘Ik moet zeggen dat hij wel gretig is. Hij belt je veel.’

Anna glimlachte, de wegstromende spanning maakte haar nog zwijmeliger dan anders. ‘Ja!’ zuchtte ze.

Chloe, die Anna graag weer aan het werk zou zien, zei: ‘Is de man die Rob je had aangeraden afgelopen week nog geweest?’

Anna kwam uit haar droomtoestand en wikkelde haar sjaal opnieuw vast omdat hij los was gegaan van alle zware inspanningen.

‘Ja! Heb ik dat niet verteld? Hij heeft het metselwerk en stucwerk geweldig gedaan. En ik heb de open haard afgekregen.’ Ze keek naar haar handen. ‘Het ruïneert wel je handen, die kalk, ook al heb ik handschoenen gedragen. Ik heb het voegwerk met een lepel gedaan. Dat gaat echt perfect.’

‘Ik neem aan dat dat alleen weer niet zo goed was voor de lepel,’ giechelde Chloe.

‘Nee, maar de open haard ziet er prachtig uit, al zeg ik het zelf. Ik ben al bijna aan de trap toe.’

‘Je bent verbazingwekkend, Anna, echt waar,’ zei Chloe.

‘De bouwkundig ingenieur is ook geweest. Hij leek redelijk tevreden.’

‘Dat is een opluchting.’

‘Ja! Ik was al bang dat hij zou zeggen dat er meer staal in moest.’ Anna was ervan overtuigd geweest dat hij nog een extra probleem zou vinden om zich zorgen over te maken, maar zijn bezoekje was opmerkelijk gladjes verlopen.

Chloe, die op dat moment geen behoefte had aan uitleg over die laatste uitspraak, knikte instemmend.

Uiteindelijk verklaarden ze de kas schoon. En pas op dat moment besefte Anna dat het wel eens echt gênant zou kunnen worden in plaats van alleen het soort om onderdrukt om te giechelen, als ze nu naar het huis zou gaan. ‘Ga jij maar zeggen dat we klaar zijn,’ zei ze tegen Chloe. ‘Ik blijf hier tot jij roept dat de kust veilig is.’

‘Ze zal ons allebei willen zien,’ drong Chloe aan. ‘Je kunt je niet hier verstoppen en straks wegglippen. Dat is erg kinderachtig.’

‘Zo voel ik me ook!’ zei Anna nukkig. ‘Toen het alleen maar zijn moeder was was het al erg genoeg, maar nu is Max hier...’

‘Misschien is hij alweer weg.’

‘Wees eens een engel en ga even kijken. Ik zou me veel gemakkelijker voelen als hij niet meer op het erf was. We gaan over een paar uur samen uit eten.’

‘Oké,’ zei Chloe. ‘Wacht hier.’

Ze schreed richting het huis en liet Anna achter in de kas. Even later kwam Chloe weer tevoorschijn en meldde dat de auto nog op de oprit stond. Ze keek op haar horloge. ‘Ik hoop maar dat Mike de jongens eten heeft gegeven.’

‘En Caroline, hoewel die het hopelijk nog wel even uithoudt tot ik thuiskom.’

Ze keken elkaar aan, zich er allebei van bewust dat ze het gevreesde moment alleen maar aan het uitstellen waren. Ze moesten mevrouw Gordon te woord staan.

Ze trokken hun schoenen uit bij de achterdeur, wat in Anna’s geval heel lang duurde omdat ze hoge werkschoenen met veters aanhad, liepen de bijkeuken in en klopten op de deur die naar de rest van het huis leidde. Ze hoorden stemmen. Even wilde Anna zich op Max storten en zich in zijn armen werpen, maar ze bedacht zich snel. Ze zou er later deze avond een grappig verhaaltje van maken maar wilde hem nu niet onder ogen komen.

Ze moesten vrij hard kloppen voordat mevrouw Gordon hen hoorde. Ze verscheen ogenschijnlijk geïrriteerd in de bijkeuken.

‘O, jullie zijn het,’ zei ze op de norse manier die duidelijk voor ‘personeel’ bedoeld was. ‘Zijn jullie klaar? Dan zal ik gaan kijken of jullie het goed hebben gedaan.’

‘Mevrouw Gordon,’ zei Chloe, die ineens de waardigheid terugvond die ze eerder kwijt was. ‘We hebben de hele dag hard gewerkt voor niks. Het heeft u slechts de prijs van een lootje gekost. Wij zijn volwassenen, geen padvinders. Ik denk niet dat controleren of we wel goed ons best gedaan hebben hier gepast is, vindt u niet?’ Ze gaf mevrouw Gordon geen kans om te antwoorden, maar stoomde door. ‘Echter, als u ons enige waardering zou willen tonen voor onze moeite, wil ik u met genoegen laten zien hoe de kas er nu uitziet.’

‘O.’ Mevrouw Gordon was niet gewend dat er zo tegen haar werd gesproken en ze fronste, maar mogelijk meer omdat ze op onhoffelijkheid betrapt was dan omdat Chloe haar had getrotseerd. ‘Ja, ik snap wat je bedoelt. Het kwam doordat jullie er allebei zo jong uitzien dat ik die fout maakte.’ De gefingeerde glimlach van een politicus verscheen op haar mond.

Berekenende oude tang, dacht Anna. Ze denkt dat we haar ineens zullen mogen als ze met complimentjes gaat lopen strooien. Toch was het wel vleiend.

Chloe boog het hoofd.

‘Ik zou jullie een kop thee kunnen aanbieden,’ ging mevrouw Gordon die weer de overhand nam verder, ‘maar mijn zoon is op bezoek.’

‘Dat geeft niet,’ zei Chloe, ‘we kwamen hier om te werken, niet om te kletsen, en ik moet zelf ook weer naar mijn zoons.’ Ze keek naar Anna en realiseerde zich toen dat haar vriendin niets wilde zeggen. Dat zou te gênant zijn als Anna ooit echt aan mevrouw Gordon zou worden voorgesteld. Ze moest in vermomming blijven.

Chloe ging dapper verder: ‘Ik denk dat u zult zien dat we ons best hebben gedaan met de beschikbare middelen. Ik denk ook dat u een soort ontsmettingsmiddel of schimmeldodend middel nodig hebt om de kas steriel te krijgen.’

Toen ze mevrouw Gordons gezicht zag, wendde Anna zich af. Mevrouw Gordon was zichtbaar ziedend dat ze op haar plek gezet werd door een meisje, maar er – uit beleefdheid – niets tegen kon doen. Anna had gedacht dat ze wel uitgegiecheld was, maar op dit uiterst ongemakkelijke moment kwam het weer op gang. Ze kuchte om het ontsnappende geluid te verbergen en stootte met haar voet Chloe’s been aan toen ze zag dat er een bundeltje snoeppapiertjes uit Chloe’s zak stak.

‘Nou, bedankt voor uw steun aan Greyhound Rescue,’ zei Chloe, wier strijd tegen een giechelbui niet erg veel beter verliep dan bij Anna. ‘We moesten maar eens op huis aan.’

Beide vrouwen trokken vechtend tegen het lachen hun schoenen aan. Anna haalde haar zakdoekje uit haar zak en hield haar neus ermee vast. Te laat besefte ze dat het een smerige stofdoek was en hij waarschijnlijk vol spinnen zat. Het duurde een eeuwigheid voordat ze haar schoenen vast had hoewel ze ze zo snel ze kon vastmaakte. Mevrouw Gordon hield streng toezicht tot ze veilig van het terrein af waren.

‘Jezus! Ik dacht dat we nooit op tijd weg zouden komen voordat ik in lachen uit zou barsten, het in mijn broek zou doen, of allebei!’ riep Chloe uit toen ze het voetpad volgden dat uiteindelijk naar hun eigen rij huisjes leidde.

‘Ik moet zeggen dat alles een stuk grappiger is als je niet mag lachen. Ik heb in tijden niet meer zoveel lol gehad.’ Anna snoot haar neus in de stofdoek die ze in haar zak had gevonden. ‘O nee, ik heb een stofdoek van haar gestolen! Ik zal hem moeten wassen en terugbrengen.’

Chloe snoof. ‘Het is geen kanten zakdoek! Laat lekker, joh! Maar nu zit er ook nog spinrag op je gezicht.’

‘Ach,’ lachte Anna, ‘zolang ik straks maar even van je bad gebruik mag maken, vind ik dat niet erg.’

Chloe pakte Anna’s beide handen vast. ‘Mijn bad, mijn hele garderobe; je gaat je gang maar. Er zijn genoeg mensen die niet zouden hebben geholpen met de kas als ze ’s avonds met Mr Sexy uit eten zouden gaan.’ Ze keek op haar horloge. ‘Ik zou maar opschieten als ik jou was!’

‘Ik kan na de jongens in bad gaan als je dat wilt. Ik ben zo smerig dat je ze niet na mij in bad zult willen doen.’

‘Je mag al het warme water hebben dat je wilt. Je bent zo geweldig geweest. Ik had geen idee dat het zoveel werk was toen ik ons aanmeldde. Mike zal je zeker een handje met je huis helpen om het goed te maken.’

Anna grijnsde. ‘Jij biedt hem aan, bedoel je.’

Chloe haalde met haar handen in haar zakken haar schouders op. ‘Ik ga met hem naar bed. Dat bezorgt me macht en invloed.’

‘En baby’s.’

‘Volgens mij zijn we er nu achter waar dat door kwam. Maar serieus, ik weet hoe druk je bent met het huis en je moest hier een hele dag voor opofferen. Mike is nog zeker twee weken thuis. Hij zal je vast met alle plezier helpen.’

Anna dacht aan hoe vervelend ze het vond om hulp te vragen en piekerde toen over hoe het moest met de grote staanders die ze voor haar trap nodig had. ‘Hij zou wel eens van pas kunnen komen,’ zei ze, ‘hoewel ik dat niet graag toegeef.’

Ze arriveerden bij Chloe’s huisje en werden vanaf de sofa begroet met: ‘Niet storen, we kijken naar een heel goeie film.’

Chloe glimlachte en gebaarde dat Anna haar naar boven moest volgen. ‘Laten we je kleding uitzoeken terwijl het bad volloopt,’ zei ze.

Anna hobbelde achter Chloe aan, en zei: ‘Ik zou eigenlijk zelf wat moeten aanschaffen.’

‘Onzin! Het is toch nergens voor nodig om geld uit te geven aan iets wat je maar één keer aantrekt?’

‘Waarom zou ze dat niet doen?’ schreeuwde Mike de trap op. ‘Dat doe jij toch ook altijd?’

Chloe zou Anna een lift geven naar het eetcafé dat Max voor die avond besproken had. Om eerlijk te zijn had hij aangeboden haar op te halen, maar Anna durfde hem nog niet zo goed haar huis te laten zien. Hij was de architect van een aantal zeer vernieuwende gebouwen (Anna had hem opgezocht op het internet), terwijl dat van haar een oud huisje was dat werd opgeknapt door een eenvrouwsformatie en een paar helpers, en dat ook nog volgens de regels van de monumentenzorg.

Hij zou het natuurlijk wel zien als hij haar terugbracht (hoopte ze), maar ze wilde een heerlijke avond hebben voordat ze haar huis aan zijn kritische blik zou blootstellen. Als ze hem uitnodigde mee naar binnen te komen voor een kopje koffie had hij bovendien misschien wel andere dingen aan zijn hoofd dan of er wel of geen trap was. Zijn vaag suggestieve opmerkingen aan de telefoon hadden haar een onverwachte steek van verlangen bezorgd. Hij was zo geweldig dat hij behoorlijk smerig kon doen en evengoed nog de meest sexy man op aarde was! Haar hart maakte een sprongetje bij de gedachte.

Ze droeg deze keer geen lange zwarte handschoenen hoewel haar handen na vandaag in een nog slechtere staat verkeerden dan toen hij ze laatst zag. Ze dacht aan zijn opmerking over gerimpelde handen en smeerde nog wat handcrème op. Ze droeg een rok (van Chloe) tot op haar knieën, hoge laarzen (ook van Chloe) en een nauwsluitend vest met v-hals dat ze in een liefdadigheidswinkel gevonden hadden toen Chloe haar een paar dagen geleden mee de stad in had genomen. Chloe had het gaatje dat ze er later in hadden ontdekt weten te mazen. Ze had er ook op gestaan dat Anna haar mooiste zwarte jasje zou dragen. ‘Je hebt het verdiend,’ had ze aangedrongen toen Anna protesteerde. ‘Ik kan het toch bijna nooit aan.’

Waarop Mike had gesteund.

Het algehele effect was volgens Chloe een ingetogen look waar Anna overal mee zou kunnen komen. ‘Zolang ik er maar mee in de Grey Mare kom,’ had Anna gezegd terwijl ze tegen de vlinders vocht die het praten bemoeilijkten, ‘hoewel ik dacht dat je gezegd had dat jij me even zou brengen.’

Chloe had haar ogen naar de hemel geheven, Anna zwaar besprenkeld met parfum – haar daarmee ernstig aan het niezen gemaakt – en gezegd dat ze te laat zou komen als ze nu niet gauw in de auto stapte, en dat kon toch zeker niet?

Anna was zich ervan bewust dat Chloe haar soms net als Laura als een van haar kinderen zag en stapte zonder zich beledigd te voelen in de auto. Ze had voor de zekerheid het nummer van een plaatselijke taxicentrale bij zich voor de terugreis en een pak geld om dezelfde reden.

‘Je zou haast denken dat ik een zestienjarig meisje was dat haar eerste afspraakje met een oudere man heeft,’ zei ze vrolijk.

‘Nou, dat is het ook zowat!’ verkondigde Chloe, die de motor startte. ‘Je bent een kind in de klauwen van een wolf!’

‘Ik ben dol op wolven. En zoveel ouder is hij nou ook weer niet. Het wordt hartstikke leuk.’

‘Ik hoop het,’ zei Chloe, die even haar rol van ouder naast zich neerlegde. ‘Maar wees wel...’

‘Voorzichtig. Ik weet het. Maar echt, Chloe, dit zijn niet de achterbuurten van Brixton. Dit is het chique deel van het landelijke Gloucestershire. Wat kan me in godsnaam overkomen?’

Aangezien ze er eindelijk waren, gaf Chloe geen antwoord op die vraag. ‘Wil je dat ik blijf wachten?’ vroeg ze aan Anna terwijl die haar gordel afdeed. ‘Als hij er nog niet is kan ik met je meegaan en wat met je drinken zodat je niet alleen hoeft te wachten.’

Anna keek er niet echt naar uit om aan de bar op haar afspraakje te zitten wachten, maar de gedachte dat ze Chloe’s aanwezigheid moest uitleggen, was erger. ‘Nee dank je, ik red me wel,’ zei ze. Ze probeerde zelfverzekerder te klinken dan ze zich voelde. ‘En aangezien het al kwart voor acht is, zal hij wel op mij zitten wachten.’

‘Oké.’ Chloe gaf Anna een zoen op haar wang, waarschijnlijk omdat ze Mike ook altijd zoende als ze hem ergens afzette. Anna liep naar de pub.

Ze moest even wennen aan de laarzen, maar ze maakten haar benen langer. Hoewel Anna normaal gesproken best tevreden was met haar figuur, was uitgaan met Max nogal zenuwslopend. Het feit dat ze de vorige keer dat ze hem zag zo opgetut was geweest hielp ook niet echt. Hij had haar niet eens herkend toen ze een extreme versie van zichzelf was in haar normale kleren, hoewel ze moest toegeven dat ze hem haar gezicht niet had laten zien.

Al deze gedachten flitsten door haar hoofd terwijl ze richting de bar liep. Ze vroeg zich af waarom ze zichzelf in godsnaam deze angstaanjagende ervaring aandeed tot ze zich herinnerde dat ze het voor Max deed. Ze zou voor hem over glas hebben gelopen en moest zich dus niet laten kisten door laarzen met hoge hakken en een tapijt!