19

 

 

 

‘Hallo jongens!’ zei Anna toen ze door de voordeur kwam. Ze had een paar kleine koperen haakjes meegenomen waarop ze verliefd was geworden en die ze ook alleen maar om die reden gekocht had. ‘Ik dacht dat we hier misschien een spelletje mee konden bedenken.’

‘Je was heel lang weg,’ zei Bruno.

‘Ja sorry, de telefoon ging. Je weet hoe het gaat.’

Bruno knikte ernstig. ‘Soms moet ik van mama opnemen en zeggen dat ze er niet is.’

‘Echt?’

‘Ja. Meestal als ze denkt dat het oma is.’

‘Mama’s mama of die van papa?’

‘Van papa.’ Bruno zuchtte. ‘Ze komen misschien op ons passen als Alistairs mama niet kan. Ik wou dat jij op ons kon blijven passen.’

‘Het probleem is dat ik ook voor Caroline moet zorgen en ik weet niet zeker of ik jullie allemaal wel aankan. Het is toch leuk als je opa en oma komen logeren? Nemen ze wel eens iets voor jullie mee?’

‘Nee. Ze zeggen dat kinderen tegenwoordig al veel te veel speelgoed hebben.’

‘O.’

‘Nemen ze jullie soms mee naar het museum?’ vroeg Rob.

Bruno knikte. ‘En we krijgen alleen ijs als we lief zijn geweest. En soms zijn we lief geweest en krijgen we toch geen ijs. Dan zijn we niet lief genoeg geweest.’

‘O.’ Anna vond het heel oneerlijk. ‘Nou, weet je wat, we gaan wat eten en dan lekker lang in bad zodat jullie helemaal schoon zijn met gepoetste tanden en in je pyjama voordat er iemand komt. Dan lezen zij jullie wel een verhaaltje voor.’

‘Niet als het opa is,’ zei Bruno. ‘Die zoekt in de keukenkastjes naar whisky en vindt dat mama te veel troep heeft en zegt dat de stoelen niet lekker zitten. En oma vindt de trap te steil.’

Rob en Anna wisselden blikken met elkaar uit. ‘Dat is hij ook wel een beetje,’ zei Anna.

‘Ja,’ was Rob het beslist met haar eens, ‘maar een ander soort trap kan hier niet.’

‘Krijgen we spagetti?’ vroeg Tom, die heel stil was geweest. ‘En mogen we op de slierten zuigen zodat ze tegen onze neus schieten? Van opa en oma mag dat nooit.’

‘O, natuurlijk,’ zei Anna. ‘Dat vind ik ook leuk om te doen. Alleen niet in het openbaar natuurlijk.’

‘Wat is het openbaar?’ vroeg Tom.

‘Waar je mensen niet kent,’ zei Rob. ‘Anna zou haar spaghetti niet zo eten als ze bijvoorbeeld in een restaurant zat, want dat is in het openbaar. Of tenminste, ik hoop dat ze dat niet doet.’

Anna lachte. ‘Laten we dan maar gaan koken! Wie wil de kaas raspen?’

De telefoon ging en Anna rende ernaartoe. Het was Mike. Ze spraken kort, waarna Anna ophing en zich tot Rob wendde. ‘Hij zegt dat Chloe een heleboel pijnstillers heeft gehad en nu slaapt. Hij klonk iets minder bezorgd, maar heel erg moe. Chloe wilde vast dat hij naar huis ging, maar dat heeft hij natuurlijk geweigerd.’

‘Hij zal niet bij Chloe weg willen voordat ze weten wat er aan de hand is. Dat is volkomen logisch.’ Rob fronste, alsof hij zichzelf al in die positie zag. ‘Bovendien is het heel verontrustend voor de jongens als hij ineens weer snel weg zou moeten, dat hij er is en dan weer niet.’

‘Hoewel ze daar ook wel een beetje aan gewend zijn.’ Ze glimlachte. ‘Hij zei ook nog dat er een fles wijn in het kastje bij het raam staat.’

‘Mooi!’ zei Rob. ‘Waar is de kurkentrekker, Bruno?’

 

Niet lang daarna belde Mike nog een keer.

‘Chloe moet blijven tot ze nog meer tests hebben gedaan, maar ze laten haar nu eerst nog even slapen.’ Zijn stem klonk gespannen. ‘Ik heb mijn ouders gebeld en die onderbreken hun vakantie in een hotel omdat het ernaar uitziet dat Chloe morgen naar huis mag. Jezus, ik moet ze op de een of andere manier weg zien te houden, Chloe kan het helemaal niet met ze vinden.’

Aangezien ze haar kasten doorzochten op zoek naar sterkedrank en dan klaagden over wat ze wel vonden, verbaasde dat Anna niets.

‘Wil je dat wij – ik – blijf slapen?’ vroeg ze. Dat zou de slaapregeling interessant maken.

‘O nee. Susannah, de moeder van Alistair, komt zeker slapen, maar ze moet eerst haar eigen gezin op orde hebben. Ze is er rond tien uur, als je het tot zo laat redt.’

‘Natuurlijk. Mike, red jij je wel?’

‘Ja hoor. Ik maak me alleen zorgen. Chloe is nooit ziek. Zelfs toen ze van de jongens beviel was ze na vijf minuten alweer op en liep ze iedereen te commanderen. Ze ziet er zo klein uit nu ze slaapt.’

‘Als het een niersteen is, denk ik echt niet dat het ernstig is.’ Anna probeerde geruststellend te klinken maar kon net als Mike niet stoppen met zich zorgen te maken.

‘Je zult wel gelijk hebben. Ze hebben haar niet rechtstreeks naar de operatiekamer gebracht of zo. Gaat alles goed daar?’

‘O, ja hoor. We hebben de grootste lol.’

‘En is Rob Hunter er nog?’

Anna keek vluchtig Robs kant op. ‘Hij helpt Bruno knoflook snijden. We maken spaghetti. Ik denk dat ik maar beter op kan hangen. Straks komen er hele tenen knoflook tussen de kleine stukjes te zitten en worden we voor weken uit de maatschappij verbannen. Wens Chloe heel veel sterkte als ze wakker wordt.’ Ze hing op. ‘Eh, jongens, ik denk dat dat wel genoeg is. Nee, jij bent niet oud genoeg om uien te snijden, maar je mag een wortel raspen als je heel erg voorzichtig doet.’

Met een oog op de jongens zei ze zacht tegen Rob: ‘Ik maak me zorgen omdat Mike dat ook doet. Volgens mij maakt hij zich niet zo snel druk, maar dit is al de tweede keer dat hij belde.’

Rob sloeg een arm om Anna heen en gaf haar een knuffel. Het voelde volkomen normaal en even knuffelde ze hem terug en vond ze troost in zijn sterke armen. Toen liet hij haar los. ‘Het komt wel goed met haar. Dat weet ik zeker.’

Anna, zich er plotseling van bewust dat de jongens met een mengeling van walging en kinderlijk cynisme naar hen stonden te kijken, zei: ‘Hoe staat het met ons eten? Het maakt zichzelf niet, hoor.’

‘Gaan jullie trouwen?’ vroeg Bruno.

Anna draaide zich weg zodat Rob haar niet kon zien blozen.

‘Nee!’ zei Rob lachend. ‘Ik geef Anna alleen maar een knuffel omdat ze een beetje bezorgd is. Net zoals mama jullie knuffelt als jullie zijn gevallen.’

‘Waarom ben je bezorgd, Anna? Om mama?’ vroeg Bruno angstvallig.

‘Nee,’ zei ze snel, ‘het is de gedachte dat jullie grootouders morgenochtend komen en allemaal spaghetti op de vloer zullen vinden.’

‘Ze vinden ons niet leuk,’ zei Bruno knikkend. ‘We maken te veel herrie.’

‘Jullie maken geen herrie,’ zei Anna, ‘Jullie zijn alleen maar een beetje luidruchtig. Soms.’

‘Volgens mij is dat hetzelfde,’ mompelde Rob. Hij was het kleine keukentje weer in gelopen en zocht iets in de koelkast. ‘Ik heb een stronk selderie gevonden, zullen we die er ook in doen?’

‘O, goed idee. Maar Rob, als je wilt gaan zodat je je honden te eten kunt geven, hoef je echt niet te blijven, hoor.’

Hij reageerde verontwaardigd. ‘Ik ben hier niet de hele tijd psagetti...’

‘Spaghetti,’ corrigeerde Bruno.

‘... aan het maken geweest om er niets van te eten. Mijn zus heeft ook kinderen,’ voegde hij eraan toe, ‘ik vind ze wel leuk.’

‘Mijn zus ook. Dat maakt ons tot deskundige tante en oom, maar hoe zouden we als ouders zijn? Ik bedoel, ik vraag me af hoe ik als moeder zou zijn,’ zei Anna er snel achteraan, zich realiserend wat ze zojuist gezegd had. ‘Ik denk dat ik een beetje te laks ben.’ Ze dacht aan Laura, die regels en weeklijstjes en klusjes voor iedereen had.

‘Je zult het vast goed doen,’ zei Rob. Het klonk een beetje koeltjes, vond Anna.

Ze veranderde snel van onderwerp. ‘En ik red het in elk geval ook wel als solotante, dus als je wilt gaan...’

‘Ik heb toch al gezegd dat ik wil blijven? Ik vind het leuk bij jullie.’

‘En je honden dan?’

‘Ik heb mijn buurvrouw opgebeld. Zij geeft ze eten en laat ze even uit. En ze hebben elkaar. Ik ga later wel naar ze toe, als deze monsters hier gegeten hebben en in bed liggen.’

Anna was daar onverwacht blij mee; hij was zulk goed gezelschap. Ze ging terug naar het fornuis en concentreerde zich op het mooi bruin bakken van het gehakt zodat het niet in één grijze bonk veranderde. De jongens hingen om haar heen. Voor de tweede keer vroeg ze zich af hoe dit met Max zou zijn gegaan. Maar de gedachte aan Max in deze vrolijke chaos klopte niet echt; ze zag hem hier niet staan koken geassisteerd door drie kleine helpers die meer enthousiasme dan vaardigheid bezaten. Het was maar goed dat ze Max niet als echtgenoot of vader zag, hoewel het feit dat dat zo was wel een beetje als een schok kwam. Met een peinzende frons bleef ze het gehakt omdraaien.

‘Waar denk je aan?’ Rob maakte haar aan het schrikken.

‘Ik vroeg me af of we ze eerst in bad moeten doen en daarna eten geven of eerst eten en daarna alle tomatensaus van ze af wassen.’ Ze glimlachte, tevreden over haar snelle improvisatie.

‘Eerst eten geven, natuurlijk. Het is niet nodig om ze twee keer te wassen.’

‘Dat is waar,’ was Anna het met hem eens. ‘Maar ik denk wel dat ze dan een beetje te laat in bed liggen.’

‘Dat is niet zo erg, neem ik aan. Hé jongens,’ zei hij luider. De jongens, die hun interesse in het koken hadden verloren en nu met oorverdovend realistische geluidseffecten met hun autootjes aan het spelen waren, keken allemaal op. ‘Hebben jullie school of crèche of iets anders morgen? Het is wel maandag.’

‘Ik hoop het niet,’ mompelde Anna, ‘want als ík jullie moet brengen moeten we lopen.’

‘Nee,’ schreeuwde Bruno stralend. ‘We hebben vakantie!’

‘En mama zou met ons gaan zwemmen,’ voegde Tom er hoopvol aan toe.

‘Nou, dat krijg ik zeker niet voor elkaar op mijn fiets,’ zei Anna. ‘Misschien wil Alistairs mama wel met jullie zwemmen. Als Alistair ook wil.’

Caroline koos dit moment uit om van haar plaatsje op het haardkleed af te komen.

‘O nee, nu wil ze uit!’ Ineens begreep Anna waarom Chloe had gezegd dat ze niet tegelijk een hond én kleine kinderen kon hebben.

‘Ik neem haar wel een blokje om,’ zei Rob. ‘Ik wil ook wel even een volwassen momentje.’

Ze glimlachte warm naar hem. Hij was zo goed in het oom-zijn. Ze besefte dat ze zich, ondanks de zorgen om Chloe, prima vermaakte.

Eenmaal terug riep hij de kinderen bij elkaar op de bank en las hun een verhaaltje voor met alle verschillende stemmetjes die daarbij hoorden.

Anna waste wat af. Hoe zou het zijn om deel van een stel uit te maken; om samen te wonen en kinderen te hebben? Ze was tevreden met haar leven, want ze had alles wat ze nodig had: een carrière, een hond, vrienden, familie die van haar hield, een glamoureuze geliefde. Waarom hunkerde ze naar huiselijkheid? Ze onderdrukte een zucht. Het viel niet mee om het toe te geven, maar een echt paar met iemand vormen zou fantastisch zijn.

‘Ah,’ zei ze hardop, ‘volgens mij is de saus bijna klaar. Ik warm de spaghetti nog even op. Jullie willen zeker niet de tafel even dekken?’

De jongens keken haar verontwaardigd aan. ‘Maar Rob leest een verhaaltje voor!’

‘Natuurlijk. Sorry.’ Ze had Mike verhalen aan hen horen voorlezen, maar hoewel hij erg zijn best deed, kon hij het niet zo goed als Rob.

 

Badtijd was lawaaiig en betekende dat alle handdoeken in de wasmachine moesten nadat ze er de enorme hoeveelheid water mee van de vloer hadden geveegd. Rob en Anna waren allebei kletsnat.

‘Ik kan wel even een trui van Mike voor je zoeken,’ zei ze toen ze Robs shirt op een nogal onthullende manier aan hem vast zag plakken. Het deed haar denken aan de scène van de televisiebewerking van Pride and Prejudice waarin Mr Darcy zonder duidelijke reden in een vijver dook.

‘Mijn eigen trui ligt beneden, dus dat hoeft niet. En mijn auto heeft een goeie kachel.’

‘Ga je weg?’ vroeg Bruno, en Anna wilde dat ook weten.

‘Ik wacht tot jullie allemaal ingestopt zijn en slapen en dan ga ik. Anna blijft hier. Misschien wel tot het ontbijt,’ voegde hij eraan toe. ‘Dan zijn jullie echte geluksvogels.’

‘Waarom?’ vroeg Tom.

‘Omdat iedereen het leuk vindt om met Anna te ontbijten, dat neem ik tenminste aan.’

Anna lachte. ‘Ik denk dat Alistairs mama hier met het ontbijt is.’

De jongens, die niet geïnteresseerd waren in ontbijt nu ze nog vol zaten van de spaghetti, begonnen hun dekbedden om te bouwen tot tenten.

‘Niet doen,’ zei Rob streng, ‘anders lees ik geen verhaaltje voor.’

‘Maar dat heb je toch al gedaan,’ zei Bruno. ‘Beneden.’

‘Ik doe er nog eentje,’ zei Rob. ‘Als jullie allemaal in bed liggen voordat ik tot vijf heb geteld.’

‘Drie! Heel goed,’ zei Anna. ‘Vinden jullie het erg als ik jullie alleen laat en alvast ga opruimen?’

‘Maar dan mis je het verhaaltje!’ riep Tom.

‘Ik lees het haar een andere keer wel voor,’ zei Rob.

‘O, jippie!’ zei Anna. Ze kuste alle drie de jongens welterusten en ging naar beneden.

Ze had een oude krant gevonden en zat het kruiswoordraadsel te doen toen Rob naar beneden kwam. Hij ging naast haar op de bank zitten en las over haar schouder mee.

‘Is dat de cryptische of de snelle?’ vroeg hij haar.

‘De snelle. We kunnen het cryptogram ook wel doen als je wilt. Het is een krant van vorige week, dus ik denk niet dat iemand het erg zal vinden.’

‘Eén horizontaal. “Schoeisel waar we maling aan hebben”,’ las Rob hardop voor.

Ze dachten er in stilte over na. ‘Ergens maling aan hebben… iets aan je laars lappen?’ zei Anna.

‘Oké, en ergens lak aan hebben. Laklaars dus! Goed gedaan!’

‘Nou, jij maakte de aanwijzing af,’ zei Anna.

‘Ja, maar dat zou me niet gelukt zijn als jij niet met die laars kwam,’ zei Rob, die de krant van haar overnam. ‘Nog eentje.’

Ze hadden er nog een paar ingevuld toen er op de deur geklopt werd. Rob stond op van de bank en Anna was zich bewust van een gevoel van gemis. Samen het cryptogram oplossen was leuk; huiselijk en toch stimulerend. Ze ging hem achterna naar de deur.

‘Sorry dat ik zo laat ben!’ zei een jonge vrouw van rond Chloe’s leeftijd. ‘Ik ben Alistairs moeder, Susannah. Is er nog nieuws uit het ziekenhuis?’

Beseffend dat de aflossende oppas was gearriveerd, gaf Anna alle informatie door die ze over Chloe’s toestand had.

‘Volgens mij zijn nierstenen niet fataal,’ zei Susannah. ‘Alleen erg pijnlijk.’

Uiteindelijk was de overdracht compleet en stonden Anna, Rob en Caroline buiten onder de avondhemel.

‘Je was een echte held vandaag, Rob,’ zei Anna. ‘De jongens vinden je de superpisang.’

‘Wat?’ vroeg hij.

‘Dat is een gezinsuitdrukking. Het betekent dat ze je leuk vinden.’

‘Dan is het goed.’ Hij tuurde in haar ogen. ‘Ik vond het leuk om samen dat cryptogram te doen.’

‘Hm, ik ook! In mijn eentje kom ik vaak niet zover, maar wij met z’n tweetjes... ik bedoel samen met iemand anders...’

‘Twee hoofden weten meer dan één, hè?’

Anna knikte plechtig. ‘En zeker als daar een superpisang bij is.’

Hij lachte. ‘Je bent grappig.’

Anna grinnikte. ‘Zolang je dat maar positief bedoelt, vind ik het best.’ Ze viel stil, want ze voelde zich plotseling ongemakkelijk omdat ze niet wist hoe ze deze verrassend plezierige avond en een intieme dag moest beëindigen. ‘Ik loop met je mee naar je auto, dan kan Caroline nog even een plasje doen,’ zei ze uiteindelijk.

‘Was je taalgebruik altijd al zo of heeft naast kleine kinderen wonen een slechte invloed op je?’

Anna glimlachte. ‘Nee, ik denk dat ik altijd al zo geweest ben. Kom op, Caroline had allang in bed moeten liggen.’

Hij trok haar in zijn armen en ging met zijn hand door haar haren. ‘Goed hoor, bazige tante.’ Hij gaf haar een zoen op de wang en duwde haar weer weg. ‘Breng me maar naar mijn auto.’

 

De volgende dag rond lunchtijd kwam Chloe thuis. ‘Ik voel me zo’n oplichter,’ zei ze, liggend op de sofa en bedolven onder de teddyberen van de jongens. De jongens zelf waren bij Alistair en zijn onverschrokken, stoïcijnse moeder. ‘Het was zo’n verschrikkelijke klerepijn, erger dan bevallen, en toen was het ineens weg. Het kwam zo nu en dan terug, maar ik heb supersterke pijnstillers voor als ik weer wat voel.’

‘Je moet rustig aan doen,’ zei Mike, die over haar heen geleund stond.

‘Het gaat prima! Alle aandacht is lekker voor mij en ik voel me al een stuk beter nu ik weet dat jouw ouders toch niet komen logeren. Wees eens een schat en zet koffie voor ons. Ik wil weten hoe het Anna met de jongens is vergaan.’

‘Ze waren hartstikke lief! We hebben het ontzettend naar onze zin gehad.’

‘En Rob Hunter was bij je?’ Chloe kreeg de glans van een echte koppelaarster over zich.

‘Ja,’ antwoordde Anna op haar hoede. ‘We waren samen naar de boerenkermis geweest en hij is gebleven om me te helpen met de jongens.’

‘O?’

‘Hij is heel goed met kinderen.’ Anna probeerde Rob meer als Mrs Doubtfire dan als Mr Darcy af te schilderen. ‘Hij heeft neefjes en nichtjes. Ik heb zijn zus ontmoet.’

Van dit soort informatie lustte Chloe wel pap. ‘O, en hoe is zij?’

‘Eng, maar ook aardig. Ze is heel verzorgd en georganiseerd; alles wat ik niet ben, eigenlijk. Een beetje bazig ook.’

‘Net als jij, lieverd,’ zei Mike terwijl hij zijn vrouw een kop koffie aanreikte.

‘Ik ben niet bazig!’ zei ze verontwaardigd.

‘Natuurlijk niet,’ zei Anna, die ook een mok kreeg. ‘Maar we houden van je zelfs al zou dat zo zijn.’

‘En, is er iets gebeurd tussen jou en Rob?’ vroeg Chloe toen Mike weg was om de jongens te halen.

‘Wat zou er gebeurd moeten zijn dan? Ik heb een vriend, weet je nog?’

Chloe snoof minachtend boven haar chocoladekoekje. ‘Maar je vindt Rob toch wel leuk?’

‘Natuurlijk vind ik Rob leuk, hij is een heel goeie vent, maar gewoon niet op die manier. We zijn vrienden, dat is alles.’ Ze sprak resoluut maar vroeg zich af of het wel helemaal waar was wat ze verkondigde.

‘Maar ben je ook vrienden met Max?’

‘We zijn geliefden, wat wil je nog meer?’ Anna maakte een onbekommerd gebaar en hoopte dat Chloe zou ophouden met dit verhoor.

‘Het is ook belangrijk om vrienden te zijn. Misschien nog wel belangrijker. Je moet een man hebben die er voor je is als er een crisis is. Zoals Mike.’

‘Aan Mike heb je echt een geweldig goeie, Chloe, daar geef ik je gelijk in.’

‘Maar heb je ook echt een geweldig goeie aan Max?’ hield ze vol.

‘Dat weet ik niet! Ik denk het wel.’ Hoewel Anna er niet helemaal van overtuigd was dat dat zo was. ‘Hij heeft me oesters gevoerd en overal rozenblaadjes neergestrooid.’

Chloe snoof weer en stikte bijna in de koekkruimels.

 

Anna was niet verrast dat Max de volgende dag weer belde, zeker niet omdat hij wist dat ze in het gezelschap van een andere man was toen hij haar zondag belde. En ze was eerder geschokt dan verrast toen ze hoorde wat hij te zeggen had.

‘Lieverd, ik kom komend weekend met Julian langs. Hij wil het huis dolgraag zien.’

‘O god, het is nog niet klaar!’

Hij grinnikte innemend. ‘Ik zal je tot zondag geven. We hadden een afspraak, weet je nog? En daarna wil ik dat je mee op de thee komt bij mijn moeder.’

‘O?’ Haar stem bleef in haar keel hangen en produceerde een pieperig geluid.

‘Het is belachelijk dat jullie in hetzelfde dorp wonen en elkaar nog niet eens hebben ontmoet.’

‘Ik heb haar...’

‘Als je je netjes kleedt en heel beleefd doet, zal ze je niet met het schoonmaakincident in verband brengen.’

Anna had niets over het jacuzzi-incident verteld, maar ze zou toch niet in bikini op de thee komen, niet als ze zich ‘netjes’ kleedde.

‘Dus dat is afgesproken?’

‘Ja.’

‘Lieverd, je zou vrolijker moeten klinken. Ik verkoop misschien je huis voor je en ik stel je aan mijn moeder voor. Dat doe ik niet bij iedereen, hoor.’

‘Dank je, Max.’ Anna hoopte dat ze dankbaar genoeg klonk. Ze wilde zo snel mogelijk de telefoon neerleggen zodat ze iets kon doen, een soort van plan kon opstellen.

Ze liep door het huis en probeerde het te zien zoals een koper dat zou doen. Er was een trap. Er lagen vloeren. De zolder zou een geweldige ruimte worden, groot voor zo’n klein huisje omdat hij helemaal doorliep van voor naar achter. De ruimte voor de badkamer was er, en de jacuzzi waar Anna zo voor had moeten lijden stond op haar te wachten in een magazijn. Ze hoefde maar een telefoontje te plegen en hij zou bezorgd worden. Ze had in zeer korte tijd echt heel veel gedaan. Ze was trots op zichzelf.

Toen realiseerde ze zich hoeveel er nog gedaan moest worden en ging bij Chloe langs voor een lekkere kop koffie en steun.

Chloe reageerde met angstaanjagende kalmte. ‘Oké, we maken een lijstje met alles wat er moet gebeuren.’

‘Nou, om te beginnen de afwerking. De achtermuur zit nog niet eens in de grondverf. Dat roze maakt de kamer zoveel kleiner.’

Chloe keek haar even niet-begrijpend aan en vond toen een tekenblok dat maar voor de helft was volgekladderd. Ze koos een rode viltstift uit de stiften op de tafel en begon aan een nieuwe bladzijde.

‘Woonkamer afwerken,’ zei ze. Ze schreef het meteen op. ‘Hoewel het volgens mij beter is om het in kleinere klusjes te verdelen, anders mag je nooit iets doorstrepen.’ Ze keek Anna een beetje bedroefd aan. ‘Ik schrijf altijd “tanden poetsen” op mijn lijstjes zodat ik tenminste de kans heb om íéts te doen wat erop staat.’

‘Dan is er nog de badkamer. Die jacuzzi staat klaar, maar God mag weten hoe we hem de trap op krijgen.’

‘Hij is vrij klein, daarom heb je hem gekocht.’ Chloe kauwde op de achterkant van de stift.

‘Ik heb hem gekocht omdat ik anders voor niets die martelingen had ondergaan!’ zei Anna verbolgen. ‘Ik weet niet eens of ik jacuzzi’s wel goedkeur!’

‘Toe, kijk niet zo zuur. Het wordt prachtig en hij zal de waarde van het huis duizenden ponden laten stijgen. Wat nog meer?’

‘Gordijnen, en tapijt waar ik geen parket heb.’ Ze fronste. ‘Hoewel me dat nooit in die tijd lukt. Dat laat ik maar zitten. Dan is er de gewone badkamer.’

‘Je hoeft toch niets meer aan de riolering en zo te doen? Je zet gewoon het bad erin, toch?’

Anna schudde het hoofd. ‘De afvoeren aanleggen duurt niet lang, de pijpen heb ik al.’

Ze bespraken wat er nog meer moest gebeuren en Chloe deed de dop weer op de stift. ‘Dat is alles!’

‘Nee! Dan is er ook nog de naloopfase!’ Anna begon in te zien dat Chloe gelijk had. Je kon niet ‘afwerking’ op de lijst zetten, want dan zou er nooit een punt komen waarop ze kon zeggen dat dat gedaan was, niet vóór zondag in elk geval.

‘Wat houdt dat in?’ Chloe haalde de dop weer van haar viltstift.

‘Alle kleine dingetjes, plinten die er nog niet op zitten, dingen die gerepareerd moeten worden,’ legde Anna uit. ‘Daar heb je meestal een apart lijstje voor.’

Nalooplijstje maken, schreef Chloe.

‘Het wordt niks, Chlo. Ik red het nooit!’

‘Natuurlijk wel. We hebben het Zustergenootschap nog.’

‘Wat is het Zustergenootschap?’ Anna keek haar vriendin verbijsterd aan. ‘Chloe, als je lid bent van een geheime sekte of heksengroep, dan had je me dat veel eerder moeten vertellen. Een beetje tovenarij was goed van pas gekomen.’

Chloe maakte een handgebaar waarmee ze wilde zeggen dat Anna niet spoorde. ‘Zoiets bedoel ik helemaal niet! Ik heb een hoop vriendinnen die vast heel graag willen komen helpen.’

‘Waarom zouden ze dat doen? Waarom zouden ze aan het huis van een ander willen werken? Ik kan het me niet veroorloven om ze te betalen.’

‘O, het gaat ook helemaal niet om het geld! Het is gewoon leuk! Ze hoeven geen geld. Een paar flessen wijn en een patatje of wat Chinees zullen meer dan voldoende beloning worden.’

Anna wilde Chloe niet beledigen, maar ze had zo haar bedenkingen over dronken amateurs die haar perfecte huis met verfkwasten te lijf gingen. ‘Maar Chloe, de details zijn heel belangrijk. Het kan beter niet af zijn dan slecht gedaan worden.’

‘Vertrouw me nou maar! Ik vraag alleen vrouwen die het ook echt kunnen.’

‘Maar waar haal je die vandaan dan?’ Anna zag al een leger van vrouwen met sjaals om hun hoofd gewikkeld en zwabbers en emmers in de aanslag zoals in oude lachfilms.

‘Maak je geen zorgen. Ik heb allerlei hooggeplaatste vrienden.’ Chloe telde op haar vingers. ‘De crèche, de zwemclub, babygym. Geloof me, daar zijn doortastende vrouwen te vinden van wie de creativiteit afdruipt.’

‘Spoelt het dan niet weg?’ zei Anna humeurig.

‘Gekkie. Ik bedoel dat ze allemaal een baan met macht hadden maar nu alleen nog maar voor de kinderen zorgen. Ze zouden het een aangename afwisseling vinden.’

Anna zuchtte. ‘Als je echt denkt dat je een paar van hen kunt overhalen me te helpen...’

‘Vertrouw me maar, Anna.’

Anna fronste omdat ze niet zeker wist of ze dat in dit geval wel kon. ‘Ik moet nu naar huis om die nalooplijst te maken,’ zei ze.

‘Als de kinderen in bed liggen kom ik je helpen.’

‘Waar zijn ze nu?’

‘Weer aan het zwemmen. Dat is echt een uitkomst. Ze worden er lekker moe van en nog schoon ook. Ik ga er meestal niet op deze tijd van de dag met ze naartoe, maar Mike en een paar van zijn vrienden hebben allemaal hun kinderen mee. Mannen onder elkaar. Geweldig toch?’

Anna keerde, nog steeds vol twijfels, huiswaarts. Ze had heel hoge maatstaven. Ze wilde niet dat onbekende vrouwen haar huis met emulgerende verf bekladderden zoals ze dat op reality-tv deden.

Haar bezorgdheid werd niet weggenomen toen een inmiddels volledig herstelde Chloe de volgende dag twee vrouwen met zich meebracht, ook al zagen ze er nog zo praktisch uit.

‘Ik heb in mijn vorige leven in het theater gewerkt,’ zei de ene, Maddy geheten. ‘Ik kan schilderen. En dan bedoel ik niet alleen maar zodat het er vanaf achter in de zaal mooi uitziet.’

‘Ik organiseerde evenementen,’ zei de ander, die Betsy heette. ‘Ik maak in een wip een nachtkastje van een sinaasappelkist.’

‘En iedereen met schoonouders als de mijne,’ zei Chloe, ‘kan een huis er heel snel netjes uit laten zien.’

Anna had nog zo haar twijfels, maar wilde dat niet zeggen. ‘En wie past er op jullie kinderen?’

‘Mike, op de meesten, hoewel hij wel heeft aangeboden later langs te komen als we hem nodig hebben voor zwaar werk,’ zei Chloe. ‘Ik ben de coördinator,’ voegde ze eraan toe. ‘De tussenpersoon die van het ene naar het andere team rent en kijkt hoe het gaat. Kijk niet zo zorgelijk,’ ging ze verder, ‘het komt allemaal goed.’

‘De afwerking is echt heel belangrijk,’ zei Anna. ‘Het is beter een ruimte onafgewerkt te laten dan dat het slecht gedaan wordt,’ herhaalde ze in de hoop dat het overkwam zonder dat het onbeleefd klonk. Ze was tenslotte de enige gediplomeerd binnenhuisarchitect in de kamer.

‘Dat weten we,’ zei Chloe. ‘We kijken allemaal naar van die woonprogramma’s.’

‘Oké,’ zei Anna toegevend. ‘Wie houdt er van tegelzetten? Dat zal ik dan maar doen.’

‘Mijn broer is tegelzetter,’ zei Maddy. ‘Hij is erg goed.’

‘Dan zal hij ook echt geld willen,’ zei Anna, ‘en ik weet niet of...’

‘Dat hoeft niet, ik vertel hem gewoon dat Betsy hier is. Hij ziet haar wel zitten.’

‘Jeetje! Ik dacht dat ik al mijn populariteit wel kwijt was geraakt toen ik kinderen kreeg!’ Betsy viel in een lichte gelukszwijm. Toen zei ze: ‘Heb ik je broer eigenlijk wel eens ontmoet, Maddy? Weet je zeker dat hij niet iemand anders bedoelt?’

‘Nou, dat maakt toch niet uit,’ zei Chloe prompt, ‘als hij maar komt. Het zijn schitterende tegels,’ ging ze verder terwijl ze ze bekeek.

‘Ik heb ze al tijden,’ zei Anna. ‘Van een vriend gekocht die de kunstacademie heeft gedaan, dus ze zijn allemaal uniek.’

‘Het zou zonde zijn als ze er niet goed op kwamen te zitten,’ zei Chloe.

‘Ik kan ook goed tegelzetten,’ zei Anna resoluut, ‘maar aangezien ik goed ben in van alles, kan ik maar beter delegeren. O, dat bedoelde ik niet zoals het klonk.’

‘Het geeft niet,’ zei Betsy, nog high door de gedachte dat een jongere man haar nu ze midden dertig was toch nog leuk vond. ‘We snappen wat je bedoelt. Bel nou maar snel die broer van je, Maddy, ik wil hem wel eens zien.’

Hij kwam gewillig. Hij was jong, verlegen en heel lief. Alle vrouwen behalve Anna wilden hem bemoederen. Al snel was hij vrolijk de handgemaakte tegels in de badkamer en rond de gootsteen aan het zetten. In het begin bleef Anna bij hem staan kijken, maar ze realiseerde zich toen dat hij wist wat hij deed en liet hem begaan.

Het decoreren ging ook goed. Het was een huisje en de muren waren ongelijk, dus het glasachtige effect van Max’ appartement was niet nodig. Anna bedekte elke centimeter vloer met stoflakens en tapete die op hun plek. Daarna schuurde ze de muren. Het was een van die klusjes die niemand leuk vond maar die o zo belangrijk waren. Terwijl ze dit deed, gingen Betsy en Maddy kwasten, rollers en alles wat ze maar konden bedenken bij de plaatselijke bouwmarkt halen waar Anna een rekening had lopen. Toen ze terugkwamen had Anna hun werk voorbereid.

‘We doen alleen de muren,’ zei ze. ‘Er is gewoon niet genoeg tijd om het houtwerk te doen, maar mooie muren zullen al indruk maken.

‘Hm,’ zei Maddy. ‘Ik denk dat we er wel een laag op kunnen krijgen als we ons best doen. Ik snap dat het hout eerst goed geschuurd moet worden en zo,’ begon ze.

‘Laten we eerst maar de muren doen,’ zei Anna, niet echt overtuigd.

Omdat de woonkamer te klein was om er met meer dan twee mensen tegelijk te werken, ging Chloe met de stofzuiger aan de slag. Ze had een eerder onopgemerkt oog voor stof.

‘Als we steeds alles meteen opruimen,’ zei ze terwijl ze haar mondstuk hield bij waar Maddy gaten aan het boren was om een klein kastje in de keuken op te hangen, ‘kunnen we op elk moment stoppen. Dan is het niet af, maar ook geen zootje.’

‘Daar heb je helemaal gelijk in,’ zei Maddy. ‘En zo komt er ook geen stof in de verf. Maar kun je nu misschien naar boven gaan?’ Chloe was iets te enthousiast bezig met de stofzuiger.

Anna richtte haar specialistische aandacht op het opvullen van de gaten in de plinten en de trap. In sommige moesten kleine strookjes hout die met oneindige precisie moesten worden opgemeten en aangebracht. In andere moest gewoon vulmiddel worden aangebracht met de finesse van een grimeur. Het was een precies werkje en daar was ze dol op.

Chloe was een geweldige motivator. Als een theepauze te lang dreigde te duren dreef ze ze terug aan het werk als een overijverige herdershond. Ze hadden misschien allemaal wel eens het gevoel dat ze als kleine jongetjes behandeld werden, maar ze bedoelde het zo goed dat ze het haar vergaven.

Alle vrouwen werkten lange uren. Anna voelde zich nu schuldig dat ze ooit aan hun kundigheid getwijfeld had en omdat ze zelf doodmoe was zou ze allang hebben opgegeven en zijn gaan slapen, maar ze wisten van geen ophouden. ‘Het komt doordat het een onderbreking van ons echte leven is,’ legde Maddy uit. ‘Als we naar huis gaan, staan er luieremmers en borden vol witte bonen en tomatensaus op ons te wachten; al die huishoudelijke troep.’

‘Maar jullie zouden nu allang met een glas rode wijn op de bank hangen,’ protesteerde Anna. ‘Het is al tien uur!’

‘Ja, maar als we nu naar huis gaan moeten we dat allemaal nog doen voordat we kunnen bankhangen. Mannen zijn over het algemeen niet zo goed in multitasken,’ voegde Betsy eraan toe.

‘Over mannen gesproken, waar is Rob als je hem nodig hebt?’ vroeg Chloe, die de ketel opzette omdat ze het huis alcoholvrij had verklaard tot het af was. ‘Waarom helpt hij je niet?’

‘Ik denk niet dat er veel is wat hij kan doen,’ zei Anna, ‘en bovendien, het huis is niet groot genoeg voor nog meer helpers.’

Chloe schraapte demonstratief haar keel.