9

Op Paddington verbaasde het Anna hoe snel ze weer in het ritme en de vaart van Londen zat en ze merkte dat ze het leuk vond om terug te zijn. Misschien was ze toch geen plattelandsvrouw. Misschien was ze een mondain stadsmens. Die gedachte was zo vermakelijk dat ze naar haar spiegelbeeld in het damestoilet glimlachte. Ze had die ochtend voor het eerst in tijden make-up opgedaan. Laura en Chloe hadden haar ervan overtuigd dat ze vóór het feest van die avond moest oefenen. Nu ze naar haar gezicht keek, blij dat ze niet in haar ogen had gewreven, besefte ze dat haar ogen inderdaad sprekender waren geworden met het beetje kohl waarop Laura had aangedrongen en de paar lichte vegen van Laura’s oogschaduw. Die zat nu ook in Anna’s toilettasje, samen met Laura’s camouflagestick waarvan Anna niet zo goed wist hoe ze hem moest gebruiken, met nog een aantal andere schoonheidsproducten.

Ja, make-up had toch wel een doel, en het belangrijkste was om Anna zich anders te laten voelen. En anders betekende in haar geval zelfverzekerder.

Ze had Laura en Chloe bijna tot wanhoop gedreven die ochtend. Chloe was langsgekomen, zogenaamd om Anna een panty te lenen maar eigenlijk zodat ze deel kon nemen aan het opmaakproces waar ze enorm van genoot. Anna genoot meer van haar bezoeken aan de tandarts.

‘Ik begrijp jou niet!’ zei Chloe. ‘Je pakt met gemak een elektrische zaag op en zaagt je dierbare planken doormidden...’

‘Niet met gemak! Ik heb ze zo’n twintig keer opgemeten en eerst een kartonnen sjabloon gemaakt!’

‘... maar je wordt heel zeurderig en pieperig als je met een make-upkwastje wordt geconfronteerd,’ maakte Chloe haar zin af.

‘Dat is iets heel anders,’ mompelde Anna.

‘Het is afwasbaar!’ riep Laura uit. ‘Ogen dicht.’

Maar Anna waste het er niet af op het damestoilet zoals ze zichzelf beloofd had, want ze vond het leuk om zich anders te voelen. Dus ging ze zo op weg naar de metro.

Pas toen ze een groepje schoolvriendinnen trof in de lobby van het hotel besefte ze hoe prestatiegericht reünies konden zijn. Er waren verschillende manieren om status te vergaren en Anna betwijfelde of ze er ook maar één machtig was. Ze had geen verpletterende baan, was niet bezig met een vervolgstudie en was niet getrouwd.

Crystal, met wie Anna nooit echt close was geweest, liep te pronken met een enorme saffieren verlovingsring met bijpassende platina trouwring. ‘Hij doet iets met onroerend goed, ik weet niet precies wat. Hier heb ik een foto.’ Ze haalde een foto tevoorschijn waar ze zelf zacht en glanzend op stond en haar perfect gevormde en gebruinde armen showde, met haar man, al net zo perfect, als je zijn gebrek aan kin door de vingers zag.

‘Wauw!’ riep Anna uit, niet wetend wat ze verder moest zeggen.

‘En jij, Anna?’ vroeg Crystal toen ze de foto in haar limited edition Chanel-tas terugstopte. ‘Heb jij een man of een partner?’

‘Ik heb een hond.’ Plotseling miste ze Caroline.

‘Echt waar?’ vroeg een andere vriendin die Crystal ook niet zo leek te mogen. ‘Ik ben dol op honden.’

‘En ben jij getrouwd, Zara?’ Anna hoopte dat ze niet de enige vrijgezel van de groep was, hoewel ze allemaal nog vrij jong waren.

‘O hemel, nee! Ik ben vreselijk met relaties. Ik hoop vanavond een oude vlam te zien. Ik was altijd gek op Max Gordon.’

Anna probeerde te glimlachen. ‘Ik geloof niet dat ik weet wie je bedoelt.’

‘Hij was maar een gastdocent, misschien heb je hem nooit gehad.’ Ze fronste. ‘Maar was jij het dan niet die met hem danste op het afstudeerfeest?’

Anna slikte. ‘Dat was iemand anders, denk ik.’

Ze ontspande zich weer een beetje. Vertoevend in Max’ armen was ze zich niet bewust geweest van wie er naar hen keek. Ze had geen idee of iemand hen samen had zien dansen.

‘Jezus, wat was dat een stuk. Hij hoefde zijn mond maar open te doen of ik kwam al zowat,’ zei Zara. ‘Hij had zo’n sexy stem.’

Anna kon haar niet openlijk gelijk geven omdat ze net gedaan had alsof ze hem niet kende, maar van binnen knikte ze. ‘Ik kan maar beter even inchecken,’ zei ze hardop. ‘Wat is het plan?’

‘Nou, we dachten dat we ons alvast klaar konden maken om van tevoren ergens wat te gaan drinken, voor het geval er daar niet zoveel te drinken is.’ Zara was duidelijk in voor een gezellig avondje uit.

‘Maar dan lopen we in onze chique jurken!’ zei Crystal.

‘Dat weet ik, maar we gaan gewoon naar een aardig cocktailbarretje ergens,’ zei Zara. ‘Om wat leuke mannen te ontmoeten.’

‘Ik dacht dat je op Max Gordon viel,’ zei een meisje wier naam Anna zich niet kon herinneren.

‘Ja, maar misschien is hij wel heel oud en dik geworden. Je weet hoe dat met mannen gaat. Ik heb graag een plan B.’

‘En, wat zei je dat jij tegenwoordig deed, Anna?’ vroeg Crystal, die had aangevoeld dat er iemand was die minder succesvol was dan zij.

‘Ik knap een huis op in de Cotswolds,’ antwoordde Anna.

‘O mijn god! Je moet praktisch de enige zijn die daadwerkelijk doet waar we voor zijn opgeleid,’ zei het meisje-wier-naam-Anna-zich-niet-kon-herinneren.

‘Het spijt me verschrikkelijk,’ zei Anna stoutmoedig. ‘Maar ik ben je naam kwijt.’

‘Amanda. Ik zit nu in de it.’

‘Dus je doet niets meer met design?’

‘Ik maak de websites wel aantrekkelijk, maar ik ben inderdaad niet echt met design meer bezig.’

‘Nou,’ zei Anna na een stilte voor verdere conversatie die niet kwam. ‘Ik kan nu echt maar beter inchecken.’ Ze voelde zich een beetje down. ‘Hoe laat zie ik jullie dan weer hier beneden?’

‘Rond zes uur,’ antwoordde Crystal. ‘Dat moet genoeg tijd zijn om te douchen en om te kleden.’ De blik die ze Anna toewierp suggereerde dat ze dat allebei hard nodig had.

Maar ik heb vanmorgen nog bij Chloe gedoucht, dacht ze verontwaardigd in de lift richting haar kamer. En ik draag make-up.

Haar kamer was klein maar knus en Anna pakte haar tas uit volgens Laura’s instructies. Chloe’s jurk, die er nog prima uitzag, moest in de badkamer gehangen worden terwijl Anna in bad ging, zodat ze dubbel profijt had van het warme water. Ze ging lekker in bad liggen met een tijdschrift en met een masker op haar gezicht zoals het een echte vrouw betaamt.

Ze genoot van haar bad. Het gevoel dat er niemand zomaar binnen kon komen lopen of door de deur met haar over een gaaf nieuw spel wilde praten, was heerlijk. Daarna werd het echter tijd voor de zenuwslopende taak om zich klaar te maken.

Op advies van Laura begon ze met de jurk, om te voorkomen dat ze haar kapsel zou ontwrichten. Hem aantrekken was in haar eentje een stuk minder leuk dan het in Chloe’s slaapkamer en daarna nog een keer thuis voor Laura was geweest. Maar ze was vastbesloten haar mannetje te staan tussen haar vriendinnen, zelfs al zou ze weinig kans bij Max maken als Zara – zelfverzekerd, aantrekkelijk en heel sexy – hem ook wilde. De jurk paste in elk geval nog. Ze had geen plotselinge zwembandjes gekregen door de chips die ze in de trein had gegeten of doordat ze de vorige avond meer garnalenpasteitjes had gegeten dan goed voor haar was. En de nieuwe zwarte beha die ze eronder droeg gaf haar zichtbaar een grotere boezem.

‘Oké,’ zei ze tegen de spiegel, die vrij flatteus was omdat er weinig licht was, ‘nu mijn haar.’

Dat hadden ze ook geoefend. Laura had gejammerd dat Anna het niet had moeten wassen omdat het daardoor veel te glad was om goed op te steken. Dat gezegd, had ze het zonder enig probleem omhooggedraaid in een mooie knot. ‘Tada, net Audrey Hepburn. Waarom heb ik geen jukbeenderen?’

‘Wie?’ vroeg Anna, gehypnotiseerd door hoe anders ze eruitzag.

‘Laat maar. Je ziet er prachtig uit.’ Laura trok de spelden er ruw uit. ‘Probeer jij het nu eens.’

Het resultaat was eerder een vogelnest geweest dan Audrey Hepburn. Dat zag zelfs Anna, ondanks haar twijfel welke Hollywoodactrice ook alweer Audrey Hepburn was. Ze hadden net alle klemmen er weer uit gehaald (en ze had het hele doosje gebruikt), toen Chloe en Mike hen op kwamen halen om naar de Chinees te gaan.

Will had een biertje voor Mike gepakt terwijl Chloe een poging deed met Anna’s haar. Haar inspanningen resulteerden in een iets relaxter en moderner kapsel dat voor Anna beter uitvoerbaar was.

‘Je hebt heel mooi haar,’ zei Chloe toen Anna het borstelde. ‘Het glanst en het heeft een prachtige kleur.’

‘Mijn moeder noemt het muisblond,’ zei Anna. ‘Kom op, ik rammel van de honger.’

Nu, alleen in haar hotelkamer zonder haar assistentes, draaide Anna de bos haar omhoog die zonder dat ze het door had gehad vrij lang was geworden. Het kostte drie pogingen, maar toen zag het er tenminste min of meer uit zoals Chloe het gedaan had. Ze wist niet zeker of ze er lak in wilde spuiten, want ze wist dat het er raar uit zou zien als ze alle klemmetjes eruit zou trekken en het los liet hangen tijdens het feest. Dat had ze nog tegen Laura gezegd, maar die zei dat ze ze er ook pas uit moest halen als ze naar bed ging. Anna vermoedde dat dat een perfect maar onuitvoerbaar advies was en gebruikte de bus met lak die Laura zo attent voor haar had gekocht toch maar niet. Nu moest ze haar make-up opdoen. Van de gedachte alleen al gingen haar handen zweten.

‘Wat je eigenlijk had moeten doen,’ vertelde ze haar spiegelbeeld terwijl ze zich naar de spiegel boog in de hoop dat dat het makkelijker zou maken, ‘was een oefenavondje buiten de deur houden. Al dit opdoffen, opgeteld bij het hele Max-gebeuren, is een beetje te veel van het goede.’

Maar ze wist dat ze dat niet gedaan zou hebben. Ze had niemand kunnen uitleggen waarom ze het dragen van elegante kleding en make-up moest oefenen. ‘Je hebt maar één kans, meis.’ Ze maakte een tube met speciale crème open die haar er gegarandeerd zo fris als een hoentje uit zou laten zien.

Ze had dan misschien maar één kans, maar nam er meerdere. Na de derde poging vond ze dat de hoeveelheid kohl die na het verwijderen onder haar ogen was blijven zitten precies goed was.

‘Goed, nu oogschaduw.’ Ze opende het kleine doosje en merkte voor het eerst de merknaam op. ‘Tjemig, Laura, je hebt een dure smaak.’ Maar het kwam er wel mooi op te zitten, en makkelijker dan het die ochtend was gegaan toen Laura in haar nek had gehijgd en haar instructies gaf.

‘Oké, nu de wenkbrauwen.’ Ze praatte altijd in zichzelf als ze iets moeilijks deed, dat hielp haar concentreren. ‘Laura zei dat ik ze niet moest overslaan maar er ook weer niet te veel op moest doen omdat je er dan woest uit ging zien.’ De overtollige haartjes waren de avond ervoor geëpileerd; tot Anna’s ongenoegen.

‘Nu lippenstift.’ Anna moest haar lippen omlijnen met een potlood en daarna de lippenstift aanbrengen met een kwastje. Ondanks haar tekenvaardigheden vond Anna dit verrassend moeilijk, en lippotlood uitvegen had niet hetzelfde flatterende resultaat als kohl wegvegen had gehad. Toch zag haar mond er maar een klein beetje vlekkerig uit toen ze ermee klaar was.

Daarna het poeder. Pas nadat ze het op haar hele gezicht had zitten herinnerde ze zich Laura’s instructie over het poederen van haar lippen waarna daar nog een laag lippenstift overheen moest. ‘Het is net als een oppervlak voorbereiden voor je gaat schilderen,’ had ze gezegd. Ze hoopte dat Anna het in die taal zou begrijpen. ‘Alleen het laatste laagje glans blijft zitten en dat ziet er alleen goed uit als je een heel gladde basis hebt.’

Dus depte Anna wat poeder op haar mond en bracht nog een laag lipgloss aan, overtuigd dat wat ze ook zou doen, het er toch weer bij de eerste slok van een drankje af zou komen. ‘Ach, wat kan mij het schelen!’ zei ze vinnig. Toen bedacht ze weer dat ze er niet angstaanjagend uit wilde zien.

‘Je bent een mooie meid als je er wat moeite voor doet!’ had Laura gezegd. ‘Denk daaraan, zeg het tegen jezelf, dan zal iedereen het zien!’

Toen Anna het niet langer kon verdragen nog naar haar spiegelbeeld te kijken en ze zeker was dat ze Laura’s en Chloe’s complete programma van instructies had opgevolgd, pakte ze eindelijk de handschoenen en trok ze aan.

Er was geen twijfel over mogelijk: ze stonden prachtig. Toen ze zichzelf erin zag moest Anna aan een oude film denken, Breakfast-nogwat, waar Audrey Hepburn best wel eens in gespeeld zou kunnen hebben. Maar ze kon ze niet nu al aantrekken en zo de lift in gaan met haar jas over haar arm. Ze zou ze later wel aandoen, na de cocktails, als ze aan de jurk, het haar en de make-up gewend was.

Ze stopte haar handschoenen in Chloe’s handtas en een paar briefjes van twintig pond in haar beha voor het geval ze de tas kwijtraakte. Toen verstopte ze haar kaartje voor de terugreis, een creditcard en al het andere dat ze echt zou missen als ze beroofd werd in haar kamer en nam alleen haar reservecreditcard en de rest van het geld mee. Ze had haar feestschoenen in een plastic tas. Die zou ze ook pas op het laatste moment aantrekken; ze zouden haar nog genoeg pijn bezorgen. Toen opende ze de deur van de hotelkamer die in de afgelopen paar uur haar thuis en toevluchtsoord was geworden en ging naar beneden. Ze wist niet of ze rilde van de spanning of de kou.

Ze was niet de laatste, want ze wachtten nog op Crystal, maar de meiden die er al waren (de mannelijke alumni verbleven in een of andere sociëteit) waren aangenaam onder de indruk van Anna’s verschijning.

‘Fantastische jurk!’ zei Zara.

‘Hij is van mijn buurvrouw. Ik leef in overall of spijkerbroek sinds ik ben begonnen met het opknappen van mijn huis en ik had niets wat ook maar enigszins geschikt was. Gelukkig ziet mijn buurvrouw zichzelf al als mijn modegoeroe en heeft ze me deze jurk geleend. En de schoenen.’ Ze hield haar plastic tas omhoog. ‘Maar die knellen. Ik doe ze pas aan als ik nergens meer heen hoef te lopen.’ Op het moment droeg ze Laura’s suède instappers en als Laura dat had geweten, had ze ze ter plekke in rook laten opgaan.

‘Nou, laat maar eens zien hoe hij met hakken staat,’ zei Zara, die waarschijnlijk veel met Laura gemeen had. ‘O, super! Je hebt een schitterend figuur. Heeft iemand je wel eens verteld dat je op Audrey Hepburn lijkt?’

‘Pas sinds ik deze jurk heb geleend.’

‘En die prachtige ketting. Is dat echt git?’

Anna knikte. ‘Van mijn zus. Maar jij ziet er ook prachtig uit. Jullie allemaal.’

Zara droeg een kort scharlakenrood jurkje met een diep decolleté dat er op de een of andere manier vertederend uitzag, niet mannenverslinderig. Amanda was in het lichtblauw met pijpkralen, en Crystal, toen ze eenmaal verscheen, in Armani. Het chique zwart wierp wel een beetje een schaduw over Anna’s minder chique – of in elk geval minder dure – zwart, maar dat vond Anna niet erg. Ze hoefde niet het mooiste meisje van het bal te zijn. Alleen liever niet de strontvlieg tussen de vlinders.

‘Oké, meiden,’ zei Zara. ‘Laten we een taxi zoeken. Ik heb een barretje vlak bij het feest gevonden dat me leuk leek. De jongens ontmoeten ons daar, als ze het niet te druk hebben met zich lam zuipen.’

‘Ik dacht dat jij dat ook van plan was,’ zei Crystal.

‘Nee! Gewoon een paar borrels om in de stemming te komen! Ontspan je eens, Crys, je bent maar één keer jong.’

‘Ik ben een getrouwde vrouw.’

‘Stop die steen in je handtas en vermaak je een beetje!’ Zara was niet van plan de avond door Crystal te laten verpesten.

Ze is zo aardig, dacht Anna. Ze nam een slok van haar margarita en keek naar Zara’s sprankelende, vriendelijke gezicht; ze had de barman al wijsgemaakt dat ze een vrijgezellenfeestje hielden en daarom goedkoop drank moesten krijgen. Als Max haar ook maar een beetje leuk vindt heb ik geen schijn van kans. Tenzij Max Gordon natuurlijk oud en dik was geworden. Daar zou Zara op afknappen. Het zou geen invloed hebben op Anna’s gevoelens, wist ze, maar het zou wel de concurrentie uitschakelen.

‘Kijk eens wat vrolijker Anna!’ zei Amanda. ‘Drink nog wat! We zijn hier om lol te maken!’

‘Ik bén vrolijk!’ Anna probeerde dat ondanks de zenuwen ook uit te stralen. ‘Ik ben alleen een langzame drinker.’

‘Nou, gelukkig zijn jullie er niet allemaal op uit om je helemaal klem te zuipen,’ zei Crystal, die een spritzer in haar handen hield. ‘Naast al het andere is alcohol ook nog eens slecht voor je huid.’

Anna dronk haar glas leeg. ‘Aan de andere kant is nog een drankje misschien wel een goed idee.’

Ze legde haar tas op de bar en probeerde de aandacht van de barman te trekken. ‘Wil iedereen er nog eentje?’ vroeg ze.

‘Meid toch,’ fluisterde Crystal. ‘Moet je je handen zien!’

Het moest gezegd worden dat Crystal discreet probeerde te zijn, maar haar woorden vielen net samen met een korte stilte en de hele groep keek naar Anna’s handen. Crystal pakte er eentje vast en spreidde Anna’s vingers.

‘Ik heb nagellak op,’ zei Anna defensief.

‘Voorzover je nagels hebt om het op te smeren!’ Crystal was ontzet.

‘Ik heb toch verteld dat ik een huis aan het opknappen ben? Dat is niet bepaald goed voor je nagels.’

‘Toen je zei dat je een huis opknapte,’ zei Amanda, ‘dacht ik dat je bedoelde dat je er een aannemer op had gezet. Ik dacht niet dat je het zelf in hoogst eigen persoon deed.’

‘Wat indrukwekkend!’ zei Zara. ‘Je bedoelt dat je met hamer en spijkers in de weer bent, dat soort dingen?’

‘Yep.’

‘Maar lieverd, je handen!’ zei Crystal. ‘Ze zien eruit alsof je er steen mee uit rots hebt proberen te peuteren.’

Anna keek er nog eens naar. Zij vond ze er niet al te slecht uitzien, maar ja, ze was er dan ook aan gewend. Handen waren tenslotte gebruiksvoorwerpen. ‘Ik heb handschoenen mee,’ zei ze.

‘Handschoenen?’ vroeg Amanda. ‘Wat voor handschoenen?’

‘Zulke.’ Anna haalde ze uit haar tas, trok ze aan en rolde ze uit tot ze tot over haar ellebogen zaten

‘O wauw,’ zei Zara. ‘Ze staan geweldig. Nu steken wij er – behalve Crystal natuurlijk – zo gewoontjes bij af.’

‘Zal het niet moeilijk zijn om daarmee te eten?’

‘Ik trek ze waarschijnlijk al snel weer uit.’ Anna was verlegen door de aandacht die haar accessoires ontvingen. ‘Wordt het niet eens tijd dat we gaan?’

‘Je wilde toch eerst nog wat drinken?’ vroeg Zara.

‘Schat, nuchter kan ze al amper op die hakken lopen. Dronken heeft ze helemaal geen schijn van kans,’ zei Crystal.

Zara fronste. ‘Zullen we dan maar gaan?’

Toen ze binnenkwamen herkende Anna Max Gordons rug onmiddellijk. Hij was omgeven door jonge mannen, Anna’s jaargenoten, en toch onderscheidde hij zich omdat hij aantrekkelijker was dan de rest, zelfs al voordat ze zijn stem had gehoord of zijn sexy ogen had gezien. Hij draaide zich net om toen de meiden binnenstapten. ‘Wauw!’ mompelde Zara. ‘Oud en dik is-ie dus niet geworden.’

Anna wilde dat het wel zo was. Hij leek juist aantrekkelijker te zijn geworden in de drie jaar dat ze hem niet gezien had.

‘Hij kan nog wel in een ouwe zeur zijn veranderd,’ zei Amanda.

‘Onzin! Hij is het absolute einde. Laten we naar hem toe gaan.’

Anna durfde niet haar eigen weg te gaan, dus volgde ze de meiden naar de jongens terwijl ze wenste dat ze niet was gegaan. Omdat ze het zo druk had gehad, had ze niet meer zoveel aan hem gedacht, maar hier stond hij dan, in levenden lijve, nog net zo fantastisch als eerst. Nu zou ze zich extra hard moeten concentreren op haar huis omdat haar gedachten bij elke kans die ze ze zou geven zouden afdwalen.

Er stonden ook een paar van de jongens bij die ze op school gekend hadden, en Zara, die een goed geheugen had, stelde iedereen aan elkaar voor. ‘En dit is Anna,’ zei ze. ‘Binnenhuisarchitectuur, zelfde jaar als ik. Volgens mij heb je haar nooit lesgegeven,’ voegde ze er tegen Max Gordon aan toe.

‘O, jawel,’ zei hij zacht. ‘Zij is degene die ik heb laten lopen.’ En hij keek naar haar met een blik die zelfs Anna zonder moeite als goedkeurend herkende.

Zara keek Anna met een scheef hoofd aan en beschuldigde haar woordeloos van liegen. Anna keek naar de grond. Daadwerkelijk in Max’ gezelschap verkeren nadat ze zo lang over hem gedroomd had was bijna te veel voor haar.

Het gesprek bestond voor het grootste deel uit het uitwisselen van prestaties. Anna deed niet mee. Als iemand haar rechtstreeks zou vragen wat ze uitvoerde, zou ze het hun wel vertellen. Voor nu was ze dolgelukkig om in Max Gordons nabijheid te verkeren. Hij kleedde zich altijd goed, maar in smoking was hij helemaal adembenemend. Nog knapper dan tijdens het afstudeerfeest, bedacht ze.

‘Ik wil dansen!’ zei Zara. ‘Kom op, Max.’ Opgewekt sleepte ze hem de dansvloer op. Hij leek niet erg onwillig.

Naar Zara’s voorbeeld vormden de anderen paren en liepen richting het gedeelte waar ruimte was gemaakt om te dansen. Anna en een paar van de jongens bleven aan de bar zitten. Terwijl ze het voor elkaar kreeg om een redelijke gespreksstroom op gang te houden, wemelde het in Anna’s hoofd van gedachten over Max. Ze zou hem natuurlijk ten dans kunnen vragen. Dat zou niet vreemd, vrijpostig of aanmatigend zijn. Ze waren nu elkaars gelijken. Hij herinnerde zich haar nog. Maar het was de vorige keer allemaal zo ontzettend fout gegaan. Dat zou nu vast ook gebeuren! Toch wist ze dat ze hier gewoon had moeten zijn, hoe de avond ook zou aflopen.

Stellen zweefden van en naar de dansvloer, maar Anna bleef zitten en wilde dat ze het lef had om iemand erheen te slepen, al was het alleen maar zodat ze dan niet meer zo’n muurbloempje leek. Het werd steeds moeilijker om een beleefde uitdrukking van geamuseerdheid op haar gezicht te houden.

Max en Zara kwamen terug, Zara zag er heel vrolijk uit. Anna vroeg zich af of ze meer had gedaan met hem dan dansen. Als dat zo was, dan zou ze er in de taxi alles over horen. Anna kon niet op haar horloge kijken zonder haar handschoenen uit te doen, en dat zou een beetje te opvallend zijn. Hoe snel kon ze hier weg zonder een spelbreker te lijken?

‘Kom mee, jij.’ Max’ stem rukte haar uit haar dagdroom. ‘Jij hebt nog niet gedanst.’

Hij pakte haar hand en ze hobbelde achter hem aan terwijl ze zich afvroeg of het mogelijk was om te sterven van verrukking. Tegen de tijd dat ze bij de vierkante dansvloer waren aangekomen, had ze beredeneerd dat hij haar alleen maar ten dans vroeg om aardig te zijn en dat ze er niet te veel van moest maken.

Hij danste niet zoals de meeste mannen, hij nam haar op de ouderwetse manier in zijn armen en op de een of andere manier kreeg ze het voor elkaar om te volgen. Ze dankte de goden dat ze die serie over stijldansen had gekeken zodat ze nu tenminste haar bovenste helft er goed uit kon laten zien ook al gingen haar voeten alle kanten op.

‘Oké,’ zei hij toen het liedje afgelopen was. ‘Nu de formaliteiten achter de rug zijn, kunnen we ergens heen om te praten. Waarom heb je me nooit gebeld?’