WEDREN MET DE DOOD

De Hardy's beseften dat ze niets te verliezen en misschien wel alles te winnen hadden, als ze nog eens zouden proberen om de waanzinnige uitvinder te grijpen. Frank schuifelde naar Vilnoff toe, terwijl hij zijn best deed om de maniak aan de praat te houden. 'Zijn die hefbomen allemaal afgesteld?'
'Ja, ja, helemaal afgesteld!' grinnikte Vilnoff. 'De verbindingen zijn gemaakt. Voor geen van ons is er nog hoop. Ik zal met de anderen sterven. '
Frank schuifelde steeds dichterbij. Joe begreep wat zijn broer van plan was, maar hij zag wel dat de afstand tussen Frank en Vilnoff nog veel te groot was. Hij kreeg een idee. 'Vilnoff!' schreeuwde hij met een zware stem.
De uitvinder draaide zich geschrokken om. Dit was precies wat Frank nodig had. Hij sprong op de krankzinnige af en greep hem stevig vast. Vilnoff wist zich echter los te rukken. 'Je krijgt me nooit levend te pakken!' gilde hij.
Hij draaide zich om, dook plotseling een kleine kast in en trok de deur met een klap achter zich dicht. 'Hij is er vandoor!' riep Joe.
Hij had dit nauwelijks gezegd, of de jongens zagen een felle, blauwe lichtflits uit de kast schieten. Toen vloog de deur open en het slappe lichaam van Vilnoff viel naar buiten. 'Zo is het misschien maar het beste, ' zei Frank.
'Misschien kunnen we Bayport toch nog redden!' riep Joe opgewonden. Frank keek vlug naar de elektrische klok aan de muur. 'Joe, het is middernacht! Vader en de politie moeten nu bij de westelijke ingang zijn! 'Je moet ze gaan waarschuwen!'
'Ze waarschuwen?' riep Joe uit. 'Dat haal ik nooit. We zijn een behoorlijk eind van het hek af. '
'Topnotch! Ga hem halen en laat hem rennen zoals hij nog nooit gerend heeft!'
'Maar jij dan?' aarzelde Joe.
'Misschien kan ik proberen de machines onklaar te maken. '
'Als je maar geen ongeluk krijgt. '
'Dat risico moet ik maar nemen. Schiet op, Joe. Als ik hier levend vandaan kom, dan ga ik terug naar de Sleuth. '
'Tjonge, Frank, ik kan je hier toch niet alleen achterlaten?' De stem van Joe beefde.
'Het zal wel moeten, ' zei Frank. 'Vooruit, ga nou!' Joe draaide zich om en liep naar de deur.
'Als ik boven de grond kan komen, ga ik er als een hazewind vandoor!' zei hij.
Hij drukte op een knop aan de muur. Zoals hij al had gedacht, draaide de deur open.
Hij rende van de ene kamer in de andere. Eindelijk hoorde Frank hoe hij een trap op liep.
'Ik heb een weg naar buiten gevonden!' riep Joe.
Intussen ging Frank aan de slag. Hij sprong naar de rij hefbomen. Metkloppend hart haalde hij er een over, doodsbang dat er een enormeontploffing zou volgen. Er gebeurde echter niets.
Opgelucht haalde hij toen de andere hefbomen over. Er was er maareen die niet reageerde. Hij zat vast en alle pogingen om hem over tehalen waren vruchteloos.
Frank holde naar de schakelkamer. Daar schakelde hij snel alle signalen in.
Toen rende hij naar de telefooncentrale en bracht de verbinding met toestel nummer i tot stand.
'Wat is er, chef?' vroeg een stem met een vreemd accent.
'Iedereen het terrein af!' riep Frank kortaf. 'Vertel het aan iedereendie je ziet. '
'Wat is er aan de hand?
'Dit is een bevel. Verlaat het terrein onmiddellijk. '
Voor de man nog iets kon zeggen, verbrak Frank de verbinding vooreen volgend gesprek en gaf dezelfde korte mededeling door. Hij bleefhiermee bezig tot hij alle verbindingen had gehad.
Toen rende hij naar het vertrek waar hij de elektrische uitrusting hadgezien en greep een paar rubberhandschoenen en een tang.
Eén schakelaar, waarvan hij vermoedde dat het de hoofdschakelaarwas, draaide hij om. Bij de andere schakelaars stond 'Dynamietkamer','Buskruit', 'Granaten', enzovoort. Om er zeker van te zijn dat hij hethele systeem vernietigde knipte hij de aanvoerdraden door.
Hij begreep dat hij ieder ogenblik een verbinding tot stand kon brengen, die een ontploffing zou veroorzaken. Aan de gevolgen hiervan wilde hij maar liever niet denken. Wat was er intussen met Joe gebeurd?
Toen hij eindelijk door een open luik weer in de frisse avondlucht kwam, was hij de wanhoop nabij! Hoe kon hij Topnotch terugvinden? Tot zijn grote opluchting zag hij dat de brug met de sinistere wegwijzer vlakbij was. Joe holde er naartoe.
Hij schrok verschrikkelijk, toen achter hem plotseling een alarmbel rinkelde. Op hetzelfde moment begonnen er rode lichten tussen de bomen te schijnen en ook de hand gloeide weer op. De griezelige vingers bewogen zich krampachtig.
Joe's eerste gedachte was dat er iets mis was gegaan. Dat Vilnoff Frank overmeesterd had en nu om hulp seinde.
Hij kwam een ogenblik in de verleiding om terug te gaan, maar toen besloot hij, toch maar door te lopen.
'Er kan niets gebeurd zijn, ' hield hij zichzelf voor. 'Vilnoff is dood. ' Hij rende de brug over.
Toen hij de hut bereikte waar Iwan gevangen zat, vloog de deur open en kwam er iemand naar buiten hollen. Het was Iwan, de jockey. 'Iwan!' riep Joe. 'Iwan!' De jockey rende naar hem toe.
'Wie ben je?' vroeg hij. 'O, ik zie het al. Joe Hardy. Ik heb dat briefje gekregen, ik verwachtte jullie al.
Maar wat is er gebeurd? Mijn bewaker is er een paar minuten geleden vandoor gegaan, hij zag eruit alsof hij doodsbang was. Er is telefoon in de hut en hij kreeg een bericht door. Wat is er aan de hand?'
'Vooruit, ' hijgde Joe. 'Vlug! Ik weet waar Topnotch is. We moeten mijn vader en de politie aan de westelijke ingang waarschuwen. Er is een samenzwering... om de hele omgeving hier op te blazen... en om Bayport ook in puin te leggen... '
In een paar woorden vertelde hij van de ontploffingen die zouden plaatsvinden. Iwan begreep er niets van, maar stelde verder geen vragen.
Ze renden voort, tot ze ten slotte bij de stal kwamen waar Topnotch verborgen gehouden werd. Misschien zou Iwan het nog op tijd kunnen halen!
Joe strompelde naar de deur van de hut en duwde hem open. Er klonk een luid gehinnik.

'Topnotch!' riep Iwan en stormde naar binnen.
Even later kwam hij weer naar buiten met het vurige dier aan de teugel.
'Wil jij met hem naar de westelijke ingang rijden?' vroeg Joe.
Maar Iwan schudde zijn hoofd.
'Ik ga niet zonder mijn vader, ' zei hij.
'Je vader?' riep Joe verbaasd. 'Wie is dat dan. Is hij hier?'
'Hij heet Vilnoff, ' antwoordde de jockey.
Joe stond als versuft. Vilnoff de vader van Iwan Evans! Hij kon het niet geloven.
'Maar je heet toch Evans. ' Iwan schudde zijn hoofd.
'Mijn echte naam is Vilnoff, ' zei hij. 'Het is een lang verhaal, Joe. Mijn vader heeft me ontvoerd, omdat hij niet wilde dat ik nog langer jockey bleef. Ik heb het hem vergeven. Ik ga hier niet zonder hem weg. '
'Iwan, ' zei Joe zacht. 'Ik wou dat ik dat geweten had. Je vader is dood en dat is waarschijnlijk maar het beste. Maar jij kunt meehelpen, om een heleboel mensen van de dood te redden. Wil je naar de westelijke ingang rijden en mijn vader waarschuwen? Kijk, hier heb ik een kaart. '
Joe haalde de kaart tevoorschijn die Frank gevonden had. Hierop wees hij de juiste weg aan.
'Mijn vader dood!' zei Iwan dof. 'Weet je het zeker?'
'Ja, Iwan. '
De jockey knikte. Toen sprong hij op de rug van Topnotch. Een ogenblik later waren paard en berijder in het donker verdwenen. Joe keerde zich om en rende in de richting van de rivier. Hij had nog maar een paar stappen gedaan, toen hij onder de grond een dof gerommel hoorde. Een grote boom stortte vlak bij hem neer. De twintig minuten waren voorbij!