DE ONTSNAPPING

Frank stond ontzet te kijken.
Was zijn broer door een elektrische stroom getroffen? Was hij in deze ondergrondse kamer op een of ander duivels vernietigingsapparaat gestapt?
Even raakte Frank in paniek. Zijn eerste impuls was, om hulp te roepen. Toen overwon zijn gezond verstand. Hij knielde naast zijn broer neer en legde zijn vinger op Joe's pols.
Joe leefde nog, maar hij was blijkbaar verlamd door een krachtige elektrische schok. Bij het schijnsel van de lantaarn zag Frank een metalen plaat, die in de vloer was aangebracht.
Hij sleepte zijn broer weg, maakte zijn boord los en begon zijn polsen te wrijven, om te proberen hem weer bij te brengen. De schok was heel erg geweest. Het duurde nog vijf minuten voor Joe langzaam weer bij bewustzijn kwam. Eindelijk zuchtte hij, opende zijn ogen en mompelde zwakjes: 'Wat is er gebeurd?'
'Je bent op een metalen plaat gaan staan die onder stroom stond en je hebt een behoorlijke schok gekregen. '
Het lukte Joe, te gaan zitten; hij was erg zwak en nog steeds versuft. 'Laten we maken dat we hier wegkomen, ' zei hij.
De jongens hadden geen zin meer, de kelder nog verder te doorzoeken. Hun enige verlangen was nu nog, zo snel mogelijk uit het huis van Vilnoff weg te komen.
Frank hielp Joe overeind maar de knaap was zo duizelig dat hij niet zonder hulp kon staan en dus nog veel minder kon lopen. De situatie waarin ze verkeerden was inderdaad gevaarlijk. Als iemand ze in de kelder zou vinden, dan zouden zij door de toestand van Joe weinig kans hebben op ontsnapping, wist Frank. En bovendien, als ze in het huis werden betrapt, dan zouden ze de woedende bediende geen verklaring voor hun aanwezigheid kunnen geven. 'Ze laten ons dan vast in de gevangenis gooien wegens inbraak, ' zei Frank in zichzelf.
Hij slaagde erin Joe naar de keldertrap te brengen. Het kostte hun de grootste moeite, de keuken boven te bereiken en Frank was voortdurend bang dat iemand hen zou horen.
Ze hadden echter geluk en kwamen veilig boven. Het gevaarlijkste deel van hun tocht, van de keuken naar de voordeur, kwam nu nog. Terwijl hij Joe met een arm ondersteunde liep Frank op zijn tenen door de hall.
Plotseling klonk door de stilte het geluid van een elektrische bel. Frank dacht onmiddellijk aan een alarminstallatie. Toen drong het echter tot hem door, dat het de deurbel was die rinkelde. Ontsnappen via de voorkant van het huis was nu onmogelijk. geworden. Op de gang boven klonken voetstappen. Frank duwde Joe de kamer in, waar ze zich al eerder verstopt hadden en de jongens gingen weer achter de velours gordijnen staan.
Het was geen moment te vroeg. Een seconde later ging het licht in de gang aan en kwam er iemand naar beneden.
Het bleek de butler te zijn. Hij liep plechtig naar de voordeur en deed open.
Er kwam iemand het huis in, die vroeg: 'Waar is Vilnoff?'
Frank vond dat de stem iets bekends had. Hij kon zich echter niet herinneren waar en wanneer hij hem eerder had gehoord. 'Vilnoff is niet hier, ' antwoordde de butler kortaf. 'Waar is hij dan?'
'Op zee. '
'Op zee! Wat bedoel je?'
'Hij is een paar dagen geleden naar Europa vertrokken. '
De bezoeker was kennelijk verrast door deze mededeling.
'Die wegloper!' snauwde hij.
'Waarover wilt u hem spreken?' vroeg de butler.
'Het gaat over die wegwijzers. Wie moet daar nu voor zorgen? Zewerken niet en ik ben niet van plan me te laten pikken. Er moet ietsaan gedaan worden. '
'Daar zal ik wel voor zorgen, ' verzekerde de butler hem.
'Dat is je geraden ook. Ik waarschuw je, dat ik niet van plan ben, nogrisico te lopen met die dingen. "'Ik zal morgenochtend direct een bericht wegsturen. '
'Doe dat!' gromde de bezoeker. Met die woorden liep hij met driftigestappen weg.
De butler deed de deur dicht en Frank hoorde de schakelaar klikken. Toen klonk er nog een klikkend geluid en de lichten van de hall gingenuit. De voetstappen verwijderden zich. Ten slotte ging boven met een klap een deur dicht.
Frank wist nu, hoe ze via de voorkant van het huis konden ontsnappen, zonder de alarminstallatie in werking te zetten. Het was hem opgevallen dat de installatie niet was gaan werken, toen de butler de bezoeker had binnengelaten. Ook was er niets gebeurd toen hij en Joe daarstraks aangebeld hadden. Het was duidelijk dat het apparaat kon worden in- en uitgeschakeld.
Het schoot Frank te binnen, dat de bediende een ogenblik in de hall was blijven staan voor hij de deur had opengedaan. Bovendien had hij ook een schakelaar horen klikken voor de schakelaar van het licht was overgehaald.
Frank liep de hall in, terwijl hij Joe ondersteunde. Met behulp van zijn zaklantaarn bekeek hij het rijtje knoppen naast de deur. Boven allemaal was een kaartje aangebracht, waarop stond welk licht hiermee kon worden ingeschakeld, zoals Hall beneden, Hall boven, Studeerkamer, en Salon. Apart van de andere was een knop zonder bijschrift aangebracht.
'Als dit niet de schakelaar voor het alarm is, komen we in grote moeilijkheden, ' fluisterde Frank, toen hij de knop indrukte. Hij stond klaar om direct op de vlucht te kunnen slaan en draaide de deurknop om.
Maar er klonk geen gerinkel. De deur ging soepel en zonder enig geruis open.
Even later stonden de jongens op de veranda en Frank deed de deur zacht achter zich dicht.
Joe was zo zwak dat hij nauwelijks kon lopen en ze kwamen dus maar langzaam vooruit. Maar zij bereikten veilig de oprijlaan en toen was het eenvoudig, weg te komen. Een paar minuten later waren de Hardy's op weg naar huis.
Onder een straatlantaarn op de hoek bleven ze even staan uitrusten, want Joe was zo uitgeput dat hij bijna in elkaar zakte. Hij had nog steeds last van de elektrische schok.
'Straks ben ik wel weer in orde, ' zei hij tegen Frank, 'maar ik voel me nog steeds misselijk en duizelig. '
De frisse lucht scheen hem wat op te knappen en toen hij wat had gerust, voelde de jongen zich weer goed genoeg om een eindje verder te lopen.
Op dat moment stopte er plotseling een auto, die met grote snelheid was komen aanrijden, en een bekende stem riep:'Hoei! Stap maar in!' Het was Chet Morton in gezelschap van zijn neef Bill.
'Je had geen beter moment kunnen uitzoeken, ' zei Frank, terwijl Joe en hij naar de auto liepen. 'Ik probeer net om Joe thuis te krijgen. Hij voelt zich niet erg lekker. '
'Wat is er aan de hand? Verhip, je ziet er werkelijk ziek uit!' riep Chet uit, toen hij het bleke gezicht van zijn vriend zag. 'Heb je misschien een sigaar van je vader geprobeerd?'
'Hij heeft een elektrische schok gekregen, ' legde Frank uit, terwijl hij Joe in de auto hielp. 'Hoe kwam dat?'
'O, we waren een beetje aan het rondkijken, ' antwoordde Frank ontwijkend. 'We kwamen ergens terecht waar we niets te maken hadden en Joe moest daar voor boeten. '
'Nog een geluk dat ik niet dood ben, ' zei Joe zwakjes. 'Daar wil ik wel eens wat meer van weten. Heeft het iets te maken met die Topnotch-geschiedenis?' vroeg Chet.
'Nee. Dit was iets anders. We zullen het je allemaal wel eens vertellen. '
'Zeg, jullie moesten Bill feitelijk eens wat bezighouden met jullie detectivewerk, nu hij hier is, ' vond Chet, terwijl hij zijn wagen naar het huis van de Hardy's reed.
'Tjonge, ja, dat zou fijn zijn!' riep zijn neef uit. 'Is dat werk erg gevaarlijk?'
'Nou, je ziet wat er met Joe gebeurd is, ' merkte Chet op. 'Het scheelde maar een haar of hij was geroosterd. '
'Jij en Bill mogen wel eens met ons mee als we weer achter Topnotch aangaan, ' zei Frank. 'We hebben een paar aanwijzingen opgedoken en we hopen dat we het paard kunnen vinden. '
'Afgesproken!' zei Chet prompt. 'Wat denk jij ervan, Bill?'
'Natuurlijk ga ik mee antwoordde zijn neef.
Ze waren intussen bij het huis van de Hardy's aangekomen en Frankvroeg of Bill en Chet nog mee naar binnen gingen.
'Geen woord tegen iemand over die elektrische schok, ' waarschuwdeJoe, die zich nu weer wat beter voelde. 'Als vader, of moeder, of tanteGertrude er achterkomen, kunnen we de rest van het onderzoek welafschrijven. '
De anderen beloofden dat ze hun mond zouden houden. Toen zij de hall binnenkwamen, zagen ze mevrouw Hardy bij de telefoon staan.
'Nee, het spijt me, ze zijn er niet, ' zei ze. Toen ze de jongens zag binnenkomen, riep ze:'Een ogenblikje, alstublieft. Ze komen net binnen. ' Ze gaf Frank de hoorn. 'Hier is iemand voor jullie, ' fluisterde ze. 'Hallo. Frank Hardy hier. '
'Hier Prescott, ' zei een trillende stem. 'Je kent me toch nog wel? Deeigenaar van Topnotch. '
'Ja, meneer Prescott. Heeft u nieuws?'
'Ja. Slecht nieuws, ' was het antwoord.