EEN ONTMOETING MET VILNOFF

'Je bent gisteravond toch ook al bij ons geweest, niet?' vroeg Joe. 'Ja. Ik had gezegd dat ik vandaag terug zou komen, maar ik ben opgehouden. Vandaar dat ik zo laat ben, ' antwoordde Iwan. 'Gaat het over Topnotch?' vroeg Frank gretig. Iwan knikte.
'Meneer Prescott, dat is de eigenaar van Topnotch en van de Prescott-stallen, heeft gisteren een brief gekregen. Ik had zo'n idee, dat jullie dat wel zou interesseren. '
'Wat stond erin?'
'Nou, het paard is inderdaad gestolen. In die brief stond, dat Topnotch gezond en wel afgeleverd zou worden als meneer Prescott een losgeld wilde betalen. '
'Hoeveel?'
'Honderdduizend gulden!' riep de jockey uit. Frank floot van verbazing.
'Dat is een hele bende geld. Is Topnotch zoveel waard?" 'Zoveel, en misschien nog wel meer kan hij in een enkel seizoen winnen. O ja, het paard is dat bedrag heus wel waard. '
'En is meneer Prescott van plan te betalen?'
'Ik denk het wel. Hij is niet rijk en het zou wel eens kunnen betekenen, dat hij een paar andere paarden moet verkopen om het geld bij elkaar te krijgen, maar toch geloof ik wel dat hij het zal doen. Dat hoop ik tenminste. Als ik Topnotch maar weer heb, verdienen we die honderdduizend gulden gauw genoeg terug. '
'Hoe moet het geld betaald worden?' vroeg Joe.
'De bijzonderheden weet ik niet. Meneer Prescott heeft me alleen verteld, dat hij een brief had ontvangen, waarin om losgeld werd gevraagd. De dieven hebben gedreigd, het paard zo te zullen verwonden, dat het nooit meer aan wedstrijden zal kunnen deelnemen, als ze het geld niet krijgen. Ja, meneer Prescott betaalt wel, ' zei Iwan, vol vertrouwen. 'Hij zou voor geen geld ter wereld willen, dat er iets met Topnotch gebeurde. '
Op dat ogenblik stond een van de passagiers, die vooraan had gezeten op, liep het middenpad door en ging achterin zitten, vlak voor de jongens. Het was een klein kereltje met een paar onbetrouwbare ogen entoen de jongens hun gesprek met Iwan voortzetten, merkten ze duidelijk, dat de vreemdeling alles afluisterde.
'Misschien kan jullie vader Topnotch wel opsporen, ' zei Iwan. 'Ik geloof, dat meneer Prescott van plan is, hem om hulp te vragen. '
'Vader heeft het de laatste tijd erg druk met een paar andere zaken, ' zei Joe, die een slag om zijn arm wilde houden.
'In elk geval geloof ik wel, dat meneer Prescott zich erbij heeft neergelegd dat hij moet betalen. Gelukkig weten we nu tenminste, dat het paard niets mankeert. '
'Misschien kun je meneer Prescott beter zeggen, dat hij nog een paar dagen moet wachten met betalen, ' fluisterde Frank, die niet wilde dat de vreemdeling hem zou verstaan. 'We hebben zelf ook wat rondgeneusd. '
Iwan riep opgewonden:'Zijn jullie op zoek geweest naar Topnotch? En hebben jullie iets ontdekt?'
De bus remde af voor een halte net binnen Bayport. De man op de bank voor de jongens stond op. Plotseling draaide hij zich om. 'lek wielde dit zeggen tegen jullie, ' zei hij met een zwaar accent, 'dat jullie niet meer over die paard moeten spreken en jullie niet moeten bemoeien met zulke zaken. ' Met deze geheimzinnige waarschuwing draaide hij zich om, liep vlug het middenpad door en sprong de bus uit, het duister in.
Joe, Frank en Iwan waren stomverbaasd. Frank sprong naar het raamen probeerde nog een glimp van de man op te vangen, maar deze wasal in het donker verdwenen en de bus reed juist weer weg.
'Wat bedoelde hij ?' riep Iwan verbaasd uit.
'Hij moet iets van die zaak afweten, ' zei Frank kort.
Joe schudde zijn hoofd.
'Hij zal heus niet zo dom zijn, zichzelf op die manier te verraden. Ik geloof eerder, dat het een doodgewone bemoeial was, die ook een woordje wilde meespreken. Misschien dacht hij wel dat hij ons goede raad gaf. '
Maar Frank was daar niet van overtuigd en bleef erbij, dat de woorden van de vreemdeling werkelijk bedoeld waren als een waarschuwing. Spoedig bleek dat hij gelijk had, want toen de jongens afscheid hadden genomen van Iwan en naar huis waren gegaan, rinkelde de telefoon. Joe nam de hoorn op en hoorde een sinistere, dreigende stem.
'Ben jij een van de Hardy's?'
'Ja. '
'Prima. Jullie hebben je neus in die Topnotch-zaak gestoken. Ik bel maar even op om jou en je broer te waarschuwen, daar met je vingers af te blijven, begrepen? Hou je erbuiten en praat er zelfs niet over, want anders zouden jullie wel eens in moeilijkheden kunnen komen. Onthou dat goed! Bemoeien jullie je maar met je eigen zaken!'
'Met wie spreek ik?' vroeg Joe.
'Dat zou je wel eens willen weten, hè?' spotte de stem. 'Blijf je maarmet die Topnotch-geschiedenis bemoeien, dan zie je het gauw genoeg. '
Er klonk een klik, toen de onbekende de hoorn op de haak hing.
Joe keek ernstig, toen hij weer in de kamer terugkwam.
'Wie was dat?' vroeg tante Gertrude nieuwsgierig.
'O, een man. '
Tante snoof.
'Nou, dat weet ik dan, ' zei ze en haar breinaalden vlogen nijdig heen en weer.
Toen de jongens een poosje later naar hun kamer gingen, vertelde Joe zijn broer van de geheimzinnige waarschuwing.
'Ik wil wedden dat die vreemdeling, die we in de bus zagen, er iets mee te maken heeft, ' verklaarde Frank. 'Nou, als hij denkt dat we ons zo gemakkelijk bang laten maken, dan zit hij er toch naast. Nu gaan we pas goed aan de slag. '
De volgende morgen kwam Chet Morton de Hardy's al opzoeken voor de jongens met hun ontbijt klaar waren. Chet, een dikke, vrolijke jongen, was in heel Bayport bekend om zijn gevoel voor humor en zijn eetlust.
'Welaan, mijne lieden!' riep hij, terwijl hij de eetkamer binnenstapte. 'Ik verzoek u om een gunst. '
Hij nam kalmpjes een sinaasappel van de schaal en begon die te pellen. 'Kom nou maar weer op de wereld terug, ' zei Joe. 'Spreek maar gewoon de taal van de twintigste eeuw, hoor. Je bedoelt, dat je wilt dat we iets voor je doen. '
'Zeg maar op, ' zei Frank.
'Een reiziger uit een verre stad komt op vleugelen door de lucht, te weten, mijn neef Bill, een ronde borst. Het zou mij deugd doen, indien ik hem tegemoet kon reizen, maar eilacie, het ontbreekt mij aan enen boot. '
'Wat is dat allemaal voor gewauwel?' wilde Joe weten. 'Met andere woorden, ' grinnikte Chet, 'zouden jullie me met jullie motorboot naar het vliegveld willen brengen, zodat ik mijn neef kan afhalen? Hij komt vanmorgen met het vliegtuig aan. Nu ben ik toch wel duidelijk geweest. ' Hij stopte een stukje sinaasappel in zijn mond en begon er tevreden op te sabbelen.
'Wou je naar het vliegveld?' vroeg Frank. 'Best hoor. Wanneer?'
'Welaan dan, het zou mij een genoegen zijn onmiddellijk te vertrekken of nog eerder, vermits anders mijn kozijn uit de wolken neerdaalt, zonder dat iemand hem afhaalt en hem in onze stede welkom heet. '
'Ik wou dat jijzelf uit de wolken neerdaalde en weer normaal sprak, ' zei Joe. 'Kom mee, Frank. We brengen hem naar het vliegveld en als hij weer van die onzin uitkraamt, dan gooien we hem de baai in. '
'Goed idee, ' stemde Frank in.
De jongens liepen door de Hoogstraat in de richting van de baai en maakten de deur van hun botenhuis open. Daar lag de Sleuth, hun kleine, goed onderhouden en snelle motorboot.
Het vliegveld van Bayport lag aan de oever van de Willow, een rivierdie in de Barmet-baai uitmondde. De baai zelf was een inham in dekust van de Atlantische Oceaan. Het vliegveld kon dus zowel overland als over zee bereikt worden.
'Hoe lang blijft je neef bij jullie, Chet?' vroeg Frank.
'Ongeveer een maand, denk ik. Hij komt uit een stadje ergens inNieuw-Engeland, maar hij heeft een tijdje in New York gewoond. Ikheb hem al een paar jaar niet meer gezien. Het is een aardige knul. Ikdenk dat jullie wel met hem overweg kunnen. '
De jongens stapten in de boot en Joe startte de motor. Een paar minuten later schoten ze met grote snelheid over de baai. Ongeveer vijfhonderd meter uit de kust merkten ze, dat er een snelle motorboot achter hen aanvoer. Hoewel de Sleuth een van de snelste boten op de baai was, haalde hun achtervolger hen in en schoot in een wolk van schuim voorbij. Frank en Joe zagen een bekende figuur achterin zitten.
'Hé, dat lijkt meneer Vilnoff wel!' riep Joe uit.
'Waar zou die nou naartoe gaan, ' verwonderde Frank zich.
Algauw bleek, dat de raceboot hetzelfde doel had als de jongens, wanthij stak de baai over naar de monding van de Willow en verdweenbrullend in de richting van het vliegveld.
De Sleuth lag al een heel stuk achter. 'Daar lijkt de Sleuth een roeibootje bij, ' lachte Frank. Toen ze de rivier op voeren, zagen ze een vliegtuig opstijgen. Het cirkelde boven het vliegveld, ging toen horizontaal vliegen en verdween in de verte.
'Dat lijkt het vliegtuig voor New York wel, ' merkte Chet op. 'Misschien gaat Vilnoff daar wel naartoe, ' zei Joe. 'Weet je nog wel, Frank, hij zei die avond, dat hij binnen een paar dagen het land zou verlaten. '
De drie vrienden kwamen bij de pier, waar ze de boot konden vastleggen en liepen naar de luchthaven. Het vliegtuig uit New York kon nu ieder ogenblik aankomen.
Spoedig kregen ze het in het oog; het was nog niet meer dan een stip in de lucht.
Toen werd het groter. Ze hoorden het ronken van de motoren toen de machine snel in de richting van het vliegveld kwam. Het toestel maakte een bocht, kwam toen in een lange, sierlijke glijvlucht naar beneden, landde en taxiede naar de aankomsthal. Toen de machine helemaal stilstond, plaatste iemand van het grondpersoneel een trap bij de deur van het vliegtuig. De passagiers kwamen naar buiten.
De eerste die uitstapte, was een dikke knaap met een vrolijk gezicht. Hij leek zoveel op Chet Morton, dat de Hardy's meteen snapten dat dit nu de neef uit Nieuw-Engeland was. 'Héé, Bill!' riep Chet.
'Ha, die Chet, ' grinnikte de dikkerd en hij liep haastig naar Chet toe. Bill Morton werd aan de Hardy's voorgesteld, die hem direct heel geschikt vonden.
Toen kregen de Hardy's een schok. Uit het vliegtuig stapte hun vader, in gezelschap van een vreemdeling.
Fenton Hardy was stomverbaasd, toen hij zag dat zijn zoons op het vliegveld waren.
'Hallo, jongens!' zei hij glimlachend. 'Komen jullie me afhalen? Hoe wisten jullie dat ik in dit vliegtuig zou zitten? Ik wil jullie graag even voorstellen aan een cliënt van me, meneer Howe. Meneer Howe, dit zijn mijn zoons, Frank en Joe. '
De jongens gaven de vreemdeling een hand en legden uit, waarom zij op het vliegveld waren. Meneer Hardy lachte.
'Ik vond het al vreemd, ' zei hij. 'Ik dacht dat ik m'n bewegingen nogal geheim had gehouden. ' Hij nam zijn zoon even apart en zei zachtjes: 'Ik ben net in New York geweest om met vriend Vilnoff te spreken. Hij vertrekt vandaag naar Europa. '
'Vilnoff!' riep Frank in de grootste verbazing uit. 'Die kan u niet in New York gezien hebben, vader. Hij is hier net een paar minuten geleden per vliegtuig vertrokken. ' Fenton Hardy stond onthutst te kijken.
'Onmogelijk! Ik heb hem vanmiddag in New York gesproken. '
'En wij zijn er zeker van, dat hij nog net op tijd met zijn raceboot over de baai is gekomen om het vliegtuig naar New York te halen, ' zei Joe.