DE GEHEIMZINNIGE WEGWIJZER

De Hardy's hadden nu wel grote vorderingen gemaakt, maar het mysterie was nog lang niet opgelost. Ze hadden Topnotch gevonden en ontdekt waar Iwan was en ze waren achter het geheim gekomen van Vilnoffs werkplaats in de kelder. Maar toch moest er nog heel wat gedaan worden.
Noch de aanvoerder noch een van zijn helpers was gearresteerd. Het geheim van de raceboot en de kisten was nog niet opgelost. En ze hadden nog steeds niet ontdekt wat dat uitgebreide systeem van signalen, elektrische draden en verborgen paden te betekenen had. 'Zouden we die weg nog kunnen vinden die we gevolgd hebben, toen we in die vrachtwagen ontsnapten?' vroeg Joe. 'Die loopt langs de hut waar Vilnoff zat. '
'Laten we nog eens kijken naar die kaart die ik gevonden heb, ' stelde Frank voor. Hij haalde het papier uit zijn zak en de jongens bekeken de kaart bij het licht van hun zaklantaarn.
'Dat is weg nummer één. Daarlangs zijn we van de inham hier naartoe gekomen, ' wees Frank. 'Dat rode kruis moet de open plek zijn waar we Topnotch hebben gevonden. En dit kruis wijst de hut aan waar Iwan gevangen zit. En hier rechts staan nog wat kleine kruisjes. '
'Laten we daar dan naartoe gaan, ' besloot Joe.
Ze drongen door de struiken. Twijgen en droge takken knapten en kraakten onder hun voeten. Even later vonden ze een kronkelpad, waardoor het lopen veel gemakkelijker ging.
'Ik snap niet, ' zei Frank, 'waarom Iwan hier gevangen gehouden wordt. Wat zou daar nou achterzitten?'
'Misschien denken de dieven, dat meneer Prescott ook wel losgeld voor hem betaalt. '
'Daar zit wat in. '
'Het zou ellendig zijn als we nu gesnapt werden, ' merkte Joe op. 'Op het ogenblik hebben we de zaken aardig voor elkaar, maar als we nu in de val lopen dan is al ons werk voor niets geweest. Dan brengen ze Topnotch en Iwan doodgewoon ergens anders heen en dan kunnen we weer opnieuw beginnen. '
'Misschien kregen we die kans niet meer. Denk aan de boodschap die je hebt gehoord: 'De dood loert achter de rode hand' I'
'Je hebt gelijk, ' gaf Joe toe. 'Ik vraag me af wat die boodschap betekende. Geloof jij echt dat we gevaar lopen?'
'Ik weet in ieder geval wel dat we heel voorzichtig moeten zijn. Als Vilnoff zich bezighoudt met een munitiecomplot, dan zullen hij en zijn handlangers beslist alles doen om indringers op een afstand te houden. '
Ze liepen weer door. Plotseling bleef Joe staan.
'Luister!' fluisterde hij. De jongens stonden roerloos.
'Wat is er?' vroeg Frank.
'Ik dacht dat ik achter ons een geluid hoorde. '
Ze bleven staan luisteren maar hoorden niets.
'Ik denk dat ik het me maar verbeeld heb, ' zei Joe ten slotte schaapachtig.
'Je wordt toch niet zenuwachtig?' lachte zijn broer. Een paar minuten later bleef Joe weer staan. Ditmaal gooide hij zich languit naast het pad neer en drukte zijn oor tegen de grond. 'Het is toch zo, Frank!' zei hij gespannen, toen hij opstond. 'We worden wèl gevolgd. '
'Laten we dan opschieten. '
Even later struikelde Frank en hij viel languit. Toen zijn handen de grond raakten, voelde hij een zware metalen ring. Het was de handgreep van een luik.
'Misschien kunnen we ons hier verstoppen tot ze ons voorbij zijn, ' stelde Joe voor.
Frank gaf een ruk aan het luik en sprong onthutst achteruit. Een kerel met een dreigend gezicht dook plotseling voor de jongens op en een stroom nijdige woorden en een vreemde taal werd over de jongens uitgestort. De vent verdween en Joe riep: 'Achter hem aan. '
'Nee, ' waarschuwde Frank. 'Kom mee, vlug!' Zo vlug ze durfden, holden ze over het pad.
Een eind verder hoorden ze het geluid van stromend water. Het pad helde sterk naar beneden. Frank knipte de zaklantaarn aan. Een brede beek versperde hun de weg. 'Zullen we er doorlopen?' vroeg Joe.
'Het water is veel te koud en te diep. We worden kletsnat als we datproberen. '
'Maar wat dan?'

'Als we stroomafwaarts lopen, komen we waarschijnlijk gauw bij de rivier. '
'Goed, stroomafwaarts dan. '
Het lopen was hier veel moeilijker, want er liep geen pad langs de oever. Droge bladeren en takjes kraakten duidelijk hoorbaar onder hun voeten.
Frank moest bijna voortdurend de zaklantaarn aanhouden om bij telichten. De batterijen waren al een tijdlang niet meer vernieuwd enhet licht werd steeds zwakker, tot het ten slotte helemaal uitging.
'Dat zal je ook altijd zien 1' mopperde de jongen.
'Het is maar goed dat ik nog een reservebatterij in mijn zak heb, ' zeiJoe.
Hij nam de lantaarn van zijn broer over en wilde hem net in orde maken, toen zijn voet bleef haken achter een wortel. Hij wankelde en pakte een boom vast om niet in de beek te vallen. De batterij schoot hierbij uit zijn hand en viel met een plons in het snelstromende water. Daar stonden de Hardy's.
Joe maakte zichzelf de bitterste verwijten om zijn onhandigheid. 'Je kon er echt niks aan doen, ' monterde Frank hem op. Ze liepen weer verder. Frank stak af en toe een lucifer aan, zodat ze konden zien, waar ze waren. Achter zich hoorden ze het geknap vantwijgen, als bewijs dat hun achtervolgers steeds dichterbij kwamen. Eindelijk stonden de jongens op een open weg. Ze hadden al die tijd evenwijdig met die weg door de struiken gelopen. 'Zo, dat is beter!' zei Frank. 'Ik ben benieuwd waar die weg naartoegaat. '
'Dat kan me niet schelen, als we maar ergens komen. Luister, daar heb je ze. '
Ze konden de zware voetstappen duidelijk op de weg horen. Frank stak nog een lucifer aan. Vlak voor zich zagen ze een kleine, houten brug.
Terwijl de Hardy's er naartoe renden, hoorden ze een schreeuw achter zich.
'Dat halen we nooit, ' hijgde Frank. 'Ze halen ons zo in. We kunnen ons beter verstoppen. '
Hij greep Joe bij zijn arm en sprong in een diepe kuil tussen de struiken langs de weg.
Het was geen moment te vroeg. Ze hadden zich net tussen de dode bladeren verstopt, toen de hele omgeving verlicht werd. De mannen, die hen achtervolgden, droegen een zeer sterke lantaarn en kwamen juist de bocht van de weg om. In het licht waren de brug, de stroom en de bomen aan de andere kant duidelijk te zien. De jongens zagen nog iets anders, iets dat hun een rilling van verbazing bezorgde. Op de brug stond een enorme wegwijzer, die er uitzag als een kolossale mensenhand.
Vanuit hun schuilplaats keken de Hardy's er stomverbaasd naar. Waarom was dat ding hier neergezet? Wat had dat te betekenen? 'Ze zijn niet over de brug gegaan, ' zei plotseling een stem achter hen. 'Ze moeten hier dus zitten. We moeten ons verspreiden en tussen de struiken zoeken. '
De jongens werden dus kennelijk door meer mannen achtervolgd. Frank en Joe hoorden ze tussen de struiken door stampen. 'Misschien kunnen we er beter vandoor gaan, ' fluisterde Joe. 'Dan zien ze ons vast en dan zitten we in de val. '
Plotseling zag Frank dat de vreemde wegwijzer bewoog! Hij draaide! Toen begonnen de vingers te bewegen! 'Zag je dat?' fluisterde Joe opgewonden.
De hand draaide rond en bleef toen staan. De wijsvinger schoot naar voren en wees recht naar de schuilplaats van de jongens.
Ze waren een ogenblik verlamd van schrik. Zij snapten niet hoe die enorme wegwijzer werkte, maar ze begrepen wel dat hij hen zou verraden aan de achtervolgers.
De mannen kwamen steeds dichterbij. Frank begon de kuil uit te kruipen en Joe kwam vlak achter hem aan.
'Als ik 'ja' zeg, zorg dan dat je klaar bent om er vandoor te gaan!' fluisterde Frank.
Ze doken op de rand van de greppel in elkaar. 'Ja!' riep Frank.
De Hardy's sprongen overeind en vlogen de weg op. Ze renden naar de brug. In het begin hadden ze geluk. Zij wisten dat hun achtervolgers hen niet hadden gezien, want ze hoorden geen geroep achter zich. De jongens kwamen bij de brug.
Toen gebeurde er iets vreemds en afschuwelijks. De hand van de wegwijzer werd rood! Terwijl de griezelige vinger recht naar de jongens wees, werd de kleur van de hand van wit snel vuurrood. 'Frank! Stop!' riep Joe. 'Denk aan de boodschap! De dood loert achter de rode hand!'