Hoofdstuk 23

Alles bij elkaar genomen, beleefde San Pablo niet veel genoegen aan de legendarische strijd, die binnen de muren van de stad gestreden was. Natuurlijk, het duel was de moeite waard geweest en er zou nog lang over gepraat worden, maar het einde van de geschiedenis en de opsluiting van Corcoran was op de een of andere manier een ontgoocheling geworden.

In de gehele nederzetting was er vermoedelijk maar één persoon, die totaal tevreden was. Dat was Gabriel Dorn, die per slot van rekening de eerste stoot gegeven had aan de gebeurtenissen en zich op een onverwachte wijze op Corcoran had kunnen wreken.

Hij had de klauwen van de leeuw op zijn schouders gevoeld, doch deze klauwen waren onschadelijk gemaakt door de wet!

Zijn vreugde was zo groot, dat hij vroeger begon te drinken dan anders. Gabriel Dorn was een van de zeldzame mensen wier brein niet door de drank aangetast wordt. Enkel zijn lichaamskrachten verzwakten, naarmate hij meer alcohol gebruikte. Zijn geest was dan ook nog fris, toen er op de deur geklopt werd.

Het was Willie Kern, die een boodschap kwam brengen.

«Miss Murran wenst u te spreken, Mister Dorn,» zei Willie. «Zo snel mogelijk.»

«O ja?» snauwde Dorn. «Ik dacht dat ze gek was op die...»

«Gabriel!» waarschuwde zijn moeder op schrille toon.

«Goed, goed,» mompelde Gabriel. «Wat wil Miss Murran van me hebben?»

«Dat zei ze niet, maar ze zei wel dat u de enige was die haar uit de nood kan redden.»

«O ja, natuurlijk. Ik kom direct,» zei Gabriel.

Hij ging zijn jas aantrekken.

«Ben je gek, Gabriel?» vroeg zijn moeder. «Je bent halfdronken en ze zal het merken!»

«Ik ben helemaal dronken,» grinnikte Gabriel, «maar Kitty is een kleine dwaas.»

«Wacht een halfuurtje, Gabriel. Stop je hoofd in een emmer koud water en...»

«Schei uit,» zei Gabriel en wankelde naar buiten om naar Kitty te gaan.

«Zal ik u ondersteunen?» vroeg Willie.

«Laat me met rust! Hé, waar loop je heen? Dat is niet...»

«Miss Murran is nog bij mevrouw McCarren,» zei Willie snel.

Gabriel Dorn volgde de jongen wankelend tot ze een groep struikgewas bereikten.

«Hé,» zei hij toen weer, «dit is niet de weg naar de woning van...»

Hij wendde zich verontwaardigd tot zijn kleine gids, die prompt zijn been tussen Gabriels benen stak en hem een zetje gaf, zodat hij achterover op de grond sloeg. Snel als de bliksem sprong Willie bovenop Gabriel Dorns borst en hij zette de punt van zijn dolk op Gabriels keel.

Gabriel haalde diep adem om een schreeuw te slaken. Een prikje van de dolk deed hem van gedachten veranderen.

«Eén kik en ik snijd je hals door!» siste Willie.

«Je zult gehangen worden!» hijgde de lafaard. «Je zult...»

«Ik wil alles weten over de leugens die je over Corcoran vertelde,» onderbrak Willie. «Ik wil dat je schriftelijk verklaart dat je gelogen hebt!»

«Wie fluisterde dat in je oor?»

«Speelt geen rol. Jij schrijft of...!»

«Doe die dolk in 's hemelsnaam weg!» kreunde Gabriel. «Eén verkeerde beweging en je steekt me dood. Ja, ja, ik zal alles opschrijven!»

Het was een zeer eigenaardige scène. Gabriel zat met gekruiste benen met een oude enveloppe op zijn knieën. Met één hand stak hij lucifertjes aan; met de andere schreef hij. 

Willie Kern las elk woord dat geschreven werd, terwijl hij zijn dolk tegen Gabriel Dorns hals gedrukt hield.

Gabriel noteerde wat de jongen gevraagd had, wilde zijn verklaring ondertekenen, maar de jongen onderbrak hem: «Schrijf er meteen bij waar je die honderd dollar haalde.»

«Dat doe ik niet! Loop naar de hel!»

«Vooruit maar!» zei Willie en de punt van de dolk drong door de huid van Mister Dorn.

«Hou op!» kreunde Dorn en begon weer te schrijven: «Ted Rankin gaf me honderd dollar voorschot op de vijfhonderd, die ik zou verdienen als ik Corcoran vermoordde.»

Dan schreef hij zijn naam eronder. Het papier werd uit zijn handen getrokken en Willie was als een flits in de duisternis verdwenen, voor Gabriel Dorn eindelijk op zijn voeten stond. Mister Dorn besefte dat de grond van San Pablo te heet zou worden voor zijn voeten en sloeg op de vlucht.

Waar hij naar toe ging, kwam niemand ooit te weten. Men zag hem niet meer en hoorde niets meer van hem. De meesten waren van oordeel dat hij recht naar de eerste de beste spoorlijn gehold was en als blinde passagier meegereden was naar het Oosten, waar niemand hem kende. Hoe het ook zij, Kate Murran en Corcoran hadden geen last meer van hem.

Wat er met Corcoran gebeurde?

Iedereen gaf toe dat het duel tegen Cracken een fair gevecht was geweest en dat hij in verband daarmee niet lastig gevallen mocht worden. Dat hij zich tijdelijk van een vreemd paard meester gemaakt had, kon niet als diefstal beschouwd worden, daar hij het dier de volgende dag reeds teruggebracht had. De biecht van Mister Dorn ontzenuwde de enige andere aanklacht die nog hangende was.

En zo werd Corcoran op vrije voeten gesteld voor San Pablo de tijd gekregen had om over de zaak na te denken.

In het kantoor van de sheriff werd hij begroet door de sheriff zelf, door Kate Murran en door Henry Roland.

De sheriff nam het woord.

«Corcoran,» zei hij, «we hebben met zijn drieën over je gesproken. We zijn tot het besluit gekomen dat Miss Murran en jij een bond voor het leven gaan sluiten. De eerste weken zullen misschien moeilijk zijn voor jullie, maar Mister Roland hier beweert dat hij jou iets schuldig is en als die schuld betaald wordt, zullen jullie heel wat ruimer kunnen ademen.»

Corcoran lichtte zijn hand op en streek voorzichtig over het blauwe plekje aan zijn kaak.

«Wat die schuld betreft,» zei hij langzaam, «die ben ik vergeten en ik hoop dat Mister Roland hetzelfde zal doen.»

Roland slikte moeizaam.

«Ik kan en zal het nooit vergeten,» zei hij moeizaam, «omdat ik me als een hond gedragen heb. Maar ik zou me heel wat beter voelen, Corcoran, als je mij de hand wilde drukken, als ik jou en Miss Murran mijn beste wensen voor de toekomst toestuur.»

«Ik dank je van harte, Roland,» zei de ex-speler, «niettegenstaande je je vergiste. Mijn naam is Burlington. Corcoran is overleden en ligt ergens te San Pablo begraven.»