24

Rond acht uur de volgende ochtend droeg Zoë een koksjas, met op de borst het geborduurde logo van het kookprogramma. Ze had een werkplek toegewezen gekregen en haar ingrediënten stonden in schalen om haar heen of lagen in een van de koelkasten of vrieskisten. Ze voelde zich als verdoofd. Gideon was woedend op haar. Ze hoopte dat ze op het feest tijd zou vinden om het hem uit te leggen. Hij had gezegd dat hij met een oplossing zou komen, maar ze wist dat die er niet was. Hij zou boos op haar zijn, en misschien raakte ze hem kwijt, maar wat Cher met de foto’s zou kunnen doen was nog verschrikkelijker.

Ze had besloten om zich met hart en ziel in te zetten voor de finale en op het laatste moment iets te doen – wat wist ze nog niet – waardoor een van de gerechten zou mislukken. Er kon natuurlijk altijd spontaan iets misgaan zonder dat ze het met opzet deed en dan zou ze tegenover Cher kunnen volhouden dat het een moedwillige fout was. Gideon zou zich eroverheen moeten zetten. Als hij er wat langer over had kunnen nadenken, zou hij inzien dat ze niet anders kon dan ze had gedaan.

Ze was zich ervan bewust dat biefstuk ‘op drie manieren’ nogal ongewoon was, maar ze wilde het toch graag maken. Ze had in haar geboortestreek rundvlees gekocht dat zeer lang had gerijpt en ongetwijfeld heerlijk smaakte. Ze besloot te beginnen met het briochedeeg voor de korst van de miniburger. Niemand verwachtte een hamburger, en samen met de kleine Wellington-biefstuk was het misschien een ietwat zwaar gerecht, maar haar andere gangen waren relatief licht.

Terwijl ze het deeg weglegde om te laten rijzen, begon ze aan het bladerdeeg. Ze moest het een paar keer uitrollen en goed koelen. Daarna de soep: verse erwten, ontdaan van peul en vlies, kort gekookt in kippenbouillon en aangedikt met room. Ze zou de soep op het laatste moment pureren en serveren in haar moeders koffiekopjes en het cappuccino noemen. Ze maakte een aantal chips van Parmezaanse kaas, die ze droogde op een deegroller, zodat ze eruitzagen als Pringles.

Vervolgens maakte ze de soesjes voor haar croquembouche. Het televisiebedrijf had voor veel geld een mal gehuurd, waardoor het bouwen van de toren veel eenvoudiger zou zijn dan uit de losse hand.

Ze wilde niet dat haar maaltijd zou worden omschreven als ‘zwaar’ of ‘te veel’. Ze zou beginnen met de grote, vette afgeronde chips. Ze zou ze minimaal driemaal frituren in eendenvet, voor een zo knapperig mogelijk resultaat. Daarvoor mocht ze de frituurinstallatie gebruiken.

Ze raadpleegde haar lijstje. Het was belangrijk dat ze niet in paniek raakte en de juiste volgorde van bereiden aanhield. Alles wat van tevoren moest worden klaargemaakt, moest eerst worden gedaan, maar ook weer niet zo ver van tevoren dat het ten koste ging van de smaak. De chips zouden worden afgebakken op het moment dat de jury de zonnevis at. (De citroentijm uit haar moeders tuin was net als de koffiekopjes een soort talisman.) De wilde paddenstoelen voor bij de zonnevis deed ze in een kom water om te weken.

Ze had net het gevoel dat het haar zou lukken om voor één uur klaar te zijn, toen een bekende chef met de cameraploeg in zijn kielzog haar kwam interviewen over haar menu. Cher was buiten zichzelf geweest van vreugde toen ze de rij bekende juryleden had gezien op wie ze indruk moesten maken.

Gelukkig was Gideon er niet bij. Dat zou verschrikkelijk zijn geweest.

‘Zoë, jij hebt een nogal ongewoon menu, zoals een cappuccino van verse erwten. Is dat een hippe benaming voor erwtensoep?’

Hij was een chef-kok die bekendstond om zijn confronterende aanpak, maar omdat Zoë het gevoel had dat ze toch al alles had verloren waar ze om gaf, schrok ze niet van zijn directheid.

‘Klopt. Een deel van het culinaire genieten bestaat eruit dat de gerechten zo aantrekkelijk mogelijk worden gepresenteerd. Dat bereik je bijvoorbeeld door het cappuccino te noemen en de soep in koffiekopjes te serveren.’

‘Dus we krijgen niet veel soep?’

‘Nee. Bij een vier-gangenmaaltijd kun je met weinig soep toe.’

‘En is een soepje apart genoeg om voor een culinair gerecht door te gaan?’

‘Elk gerecht dat goed genoeg wordt bereid kan culinair genoemd worden.’ Goed gezegd, stelde ze tevreden vast.

Hij knikte. ‘Het is een beetje jaren tachtig, maar retro is op het moment erg in.’

‘Dat dacht ik ook,’ zei Zoë prompt, hoewel soep voor haar gewoon soep was en ze niet wist dat het ook retro kon zijn.

‘En daarna krijgen we een tamelijk eenvoudig zonnevisje en een op drie manieren bereide biefstuk. Neem je de wedstrijd wel… Is dit een grap?’

Zoë lachte. ‘Absoluut niet. Ik serveer beef Wellington, een eenvoudig gebakken biefstukje en een miniburger.’

‘Dat is een nogal onverwachte combinatie, als je het mij vraagt.’ De chef grinnikte. Misschien kon hij Zoë’s gedachtegang toch volgen. ‘Een hamburger? In een culinair gerecht?’

‘Waarom niet? Wat is er heerlijker dan een perfecte hamburger?’

‘Maal je het vlees zelf?”

‘Ik ga het heel fijn snijden. Op die manier heb ik het beter in de hand.’

‘En je serveert het met…’

‘Een briochebroodje en tomaten-chilirelish. Daarvoor gebruik ik cherrytomaatjes.’

‘Eenvoudig maar perfect bereid?’

‘Dat is wel de bedoeling. Misschien dat ik er nog een mosterdmayonaise bij maak. O ja, en fijne kruiden voor het kleuraccent.’

‘Oké, en dan hebben we de croquembouche nog. Dat is een stevig dessert!’

‘Ja. Ik had een kleinere versie kunnen maken maar de lol zit ’m nu net in de grootte. Een croquembouche móét groot zijn. Dat maakt ’m mooi.’ Onder het praten waren haar zenuwen verdwenen. Ze was nu gewend aan de camera’s. Ze kon het. Ze hoopte alleen dat ze op het moment suprême niet de mist in ging. Als ze dan toch moest verliezen, dan wel met stijl. Hij moest eens weten!

‘Ik neem aan dat je er al eens eerder een hebt gemaakt?’

‘Ja, voor het doopfeest van een vriendin. Maar toen had ik geen voorgevormde mal, dus het zal nu eenvoudiger zijn.’

‘En bladgouden ananaskersen?’

‘Ja, ik wilde gouden balletjes die op juwelen lijken.’

‘Oké. Nou, succes, Zoë. Ik verheug me erop het later allemaal te proeven.’

Zoë zat in een flow. Gideon uit haar gedachten bannen voelde een tikje als de Eiffeltoren een stukje naar rechts verplaatsen, maar het lukte haar. Vreemd genoeg kon ze zich door haar onzekerheid over hun relatie (als ze die nog hadden) en Chers chantage juist goed concentreren. Het was allemaal zo ellendig dat ze het verdrong en elk hoekje van haar geest gebruikte voor het koken.

En alles ging goed. Het leek wel of ze was veranderd in een kookrobot die niets fout kon doen. Haar briochedeeg voor de broodjes was zo luchtig en knapperig dat niemand zou kunnen beweren dat ze haar menu te zwaar had gemaakt.

Deeg maken was haar altijd al goed afgegaan, maar terwijl ze werkte aan haar bladerdeeg vroeg ze zich af of haar onnatuurlijke kalmte haar deeg nog beter maakte. Koude handen waren goed voor deeg. Misschien hielp een koud, gesloten hart ook? Nadat ze voldoende deeg apart had gehouden voor zes kleine beef Wellingtons, maakte ze van de restjes taartbodems.

Vervolgens begon ze aan haar tartaar. De messen waren zo scherp dat ze met gemak een zijden shawltje had kunnen doorsnijden, mocht ze die test willen uitvoeren, en haar moeders slager had haar niet teleur gesteld: de biefstuk was perfect. Hij was zo mals dat ze in een mum van tijd voldoende vlees had fijngesneden. Ze bakte een beetje tartaar om het te proeven en besloot er niet te veel zout en peper op te doen voordat ze er hamburgers van maakte. Ze zou uien of verse kruiden kunnen toevoegen maar het leek haar smakelijker zoals het was.

En al die tijd waren de camera’s op haar gericht. De ene keer kwamen ze dichterbij voor een close-up, de andere keer filmden ze vanaf grotere afstand.

Zoë was er nu zo aan gewend dat het haar nauwelijks nog opviel, althans niet meer dan het geluid van een ventilator of koelkast. De cameramensen maakten gewoon deel uit van de achtergrond.

Nadat ze er thuis mee had geëxperimenteerd, had ze besloten de biefstuk voor haar Wellingtons in parmaham te wikkelen en een beetje ui en knoflook toe te voegen aan de duxelle van fijngesneden champignons. Ze sneed alles met de hand en niet in de keukenmachine, zodat ze precies kon bepalen hoe fijn ze het maakte. Het moest geen puree worden.

Omdat ze ruim in de tijd zat, schroeide ze elk biefstukje apart dicht om te voorkomen dat ze allemaal mislukten als ze iets fout deed. Terwijl ze de eerste proefde, vroeg ze zich af waarom ze al die moeite nog deed als ze toch moest verliezen. Trots. Ze wilde verliezen omdat ze zelf de stekker eruit trok en niet omdat ze niet goed genoeg was.

De croquembouche was bijna eenvoudig nu ze steun had aan de mal. Ze was intussen zo bedreven in het maken van de soesjes dat ze allemaal even groot waren en de toren werd mooi conisch en helde niet over.

Ze keek op haar horloge en controleerde of ze alles had gedaan wat ze kon. Ze bedacht dat dit het moment was om ananaskersen met bladgoud te bedekken. Opnieuw verliep alles wonderwel. Ze had de ananaskersen in suikerwater gedoopt, zodat ze goed kleverig zouden zijn, en pakte toen een velletje bladgoud om perfecte gouden balletjes te maken, met twee teruggevouwen hoeken als vleugels. Ze zou ze pas aan het dessert toevoegen als de jury haar biefstukgerecht testte. Op het allerlaatste moment zou ze de draden karamel eromheen spinnen.

Toen ze voor de honderdste keer haar lijstje doornam werd ze toch nog zenuwachtig. Ze was volledig opgegaan in het koken, maar moest nu wachten totdat iedereen zat voordat ze haar gerechten kon afmaken en opdienen. Het idee dat Gideon ergens aan de andere kant van de muur stond, maakte haar nog nerveuzer. Ze vroeg zich af of de anderen ook zo zenuwachtig waren. Alle kandidaten werkten in een aparte keuken, en Zoë was blij dat ze als eerste aan de beurt was.

Ook was ze achteraf blij dat haar ouders niet naar Londen waren gekomen voor de uitslag en de afterparty. Haar moeder had gelijk, ze zou zich zorgen om hen hebben gemaakt, en door haar aanvaring met Gideon en Chers chantagepoging had ze al genoeg aan haar hoofd.

Uiteindelijk kwam Mike de keuken binnen. ‘Alles goed hier? Ben je er klaar voor? Je ziet er heel kalm en efficiënt uit. Je weet toch dat je de eerste bent? Als je hier klaar bent, ga je per taxi naar de bioscoop. Als de kandidaten en de rest er zijn, gaan jullie naar het programma kijken. Naar de ongesneden versie natuurlijk, maar wel met alle opmerkingen van de jury.’

‘Ja, ik weet ervan.’ Het was hun al eerder uitgelegd, maar Mike was een pietje-precies en wilde zeker weten dat Zoë geen vragen meer had.

‘Oké, maak je voorgerecht maar klaar.’