12

De daaropvolgende dag was een rustdag. Zoë had een tijdje met de andere kandidaten gekletst en vervolgens afleiding gezocht op een rustig plekje in de tuin om de roman te lezen die ze had meegenomen. Sinds haar aankomst op Somerby had ze geen letter gelezen. Ze had half gehoopt wat tijd met Gideon te kunnen doorbrengen, maar hij was met de producers en andere juryleden meegegaan om de opnamen te bekijken die tot dan toe gemaakt waren. Bovendien hield Cher haar constant in de gaten en hing aan haar arm alsof ze de beste vriendinnen waren. Totdat Zoë had laten weten dat ze even tijd voor zichzelf nodig had. Cher was gaan zonnebaden in een ligstoel aan de andere kant van de tuin, nog altijd in het zicht.

Nu waren ze onderweg naar het toprestaurant in Londen waar ze zouden moeten koken.

‘Ik neem de stiltecoupé,’ zei Zoë terwijl ze op het station op de trein stonden te wachten. ‘Ik wil lezen.’

Ze wilde vooral tijd om na te denken en een boekje over snijtechnieken door te nemen; koken in een professionele Londense keuken zou haar tot het uiterste op de proef stellen en als ze bij de andere kandidaten zou gaan zitten, zouden ze haar in het gesprek willen betrekken.

Terwijl ze van het voorbijglijdende landschap genoot, besefte ze dat de gewetenswroeging die ze de dag ervoor had gevoeld groter werd en de altijd aanwezige kriebels in haar buik begon te verdringen. Niet dat haar gevoelens voor Gideon eronder te lijden hadden – sterker nog, ze waren er misschien juist intenser door geworden – maar ze moest proberen te achterhalen of haar schuldgevoel gerechtvaardigd was.

Ze opende het boekje met foto’s en bekeek de klauwtechniek voor het vasthouden van kleine etenswaren, zoals sjalotjes, die aldus met een vlijmscherp mes konden worden kleingesneden zonder dat de vingers gevaar liepen. Terwijl haar ogen en een hoekje van haar brein de foto’s registreerden, vroeg ze zich af hoe fout het was om in een wedstrijd naar bed te gaan met iemand van de jury.

Ze dacht aan de grote programma’s – The X Factor, Strictly Come Dancing, Britain’s Got Talent – en stelde zich een mooie jonge meid voor die het met een van de juryleden deed. Als ze dat zou horen, zou ze diep verontwaardigd zijn. En zou John Torode met een kandidaat van MasterChef naar bed gaan? Nee, natuurlijk niet, zelfs niet als hij niet gelukkig getrouwd was. Het was verkeerd. Hoe je het ook bekeek – haar aandacht werd getrokken door een vervaarlijk uitziende techniek waarbij het mes tegen de vingers die een ui vasthielden werd gedrukt: één verkeerde beweging en je liep dagenlang met pleisters rond – wat Gideon en zij hadden gedaan kon niet. Ze moest er een punt achter zetten, zo simpel was het. Ze zou naar hem toe moeten gaan en zeggen: ‘We kunnen hier gewoon niet mee doorgaan.’

Maar was dat ook écht zo? Had hij zijn invloed en charme gebruikt om te voorkomen dat zij uit de wedstrijd zou gaan? Ze ging in gedachten terug naar de diverse ronden, totdat ze op de opdracht van de canapés stuitte. Haar hapjes, hoewel iedereen ze heerlijk had gevonden, hadden er weinig verfijnd uitgezien. Anna Fortune zou haar naar huis hebben gestuurd.

Toch was Gideon niet degene die haar had gered, hoewel hij waarschijnlijk iets positiefs over haar had gezegd, maar Sarah. Sarah zou bij elk jurylid een goed woordje over haar hebben gedaan omdat ze de bruiloft had gered. En terecht, dacht Zoë opstandig. Zonder bruidstaart was de bruiloft een fiasco geworden, terwijl nu de taart de grootste blikvanger was geweest. Sarah had haar later verteld dat ze foto’s van de bruidstaart naar een vriendin had gestuurd die taarten maakte, om ze te kunnen laten zien aan toekomstige bruiden. Zoë dacht glimlachend terug aan het gesprek. Sarah had voorzichtig geïnformeerd of ze vaker dat soort bruidstaarten wilde gaan maken, maar Zoë had geantwoord dat ze voor de rest van haar leven genoeg cupcakes had gezien. Dat was niet helemaal waar, maar het was zeker niet iets waar ze de kost mee zou willen verdienen.

De gedachten bleven door Zoë’s hoofd malen en zo nu en dan wierp ze een snelle blik in het boekje. Gideon was leuk gezelschap. Hij maakte haar aan het lachen en lachte op zijn beurt om haar grapjes. Ze had het gevoel dat ze ook zo goed met elkaar zouden kunnen opschieten als er geen seksuele aantrekkingskracht tussen hen zou zijn. Maar hoe leuk ze Gideon ook vond – en wel meer dan leuk – toch was ze nog steeds niet helemaal zeker van hem. Was hij het risico wel waard? Stel dat hij na de wedstrijd ‘dank je wel en tot ziens’ zou zeggen en dat zij met lege handen zou staan en beschaamd zou moeten vertrekken. Ze probeerde zich weer op het boekje te concentreren.

Ze opende de paragraaf over vis, het terrein waarop haar vaardigheden en gebrek aan ervaring nog te wensen overlieten. De foto waarop te zien was hoe je een pijlinktvis binnenstebuiten keerde en vice versa, en dat meerdere keren, voor consumptie, bezorgde haar traanogen en hoofdpijn. Ze hoopte dat het eenvoudiger was als ze een echte inktvis onder ogen kreeg. Ook het fileren van een platte vis zag er allesbehalve makkelijk uit. Ze kon zich het gevloek al voorstellen als ze de helft van een dure Dover-tong zou verpesten.

Maar ze dwaalde af. Waar het om ging was hoe ze tegen Gideon zou zeggen dat ze een punt achter het geflirt, waar ze beiden zo van genoten, moesten zetten. Ze kon zich niet meer stiekem met hem terugtrekken, laat staan nog een keer met hem het bed delen. Althans niet zolang de wedstrijd duurde. Haar besluit bezorgde haar stekende hoofdpijn en ze slaakte een beverige zucht. Zou – kon – ze sterk genoeg zijn om haar beslissing door te zetten? Zou ze geen knikkende knieën krijgen zodra ze hem zag? Zou haar lichaam niet op hem reageren als ze het hem vertelde, ook al stonden ze meters uit elkaar? Waarschijnlijk wel. Ze vertrouwde haar lichaam niet als het om Gideon ging.

Maar misschien hoefde ze niet eens met hem te breken. Voor hetzelfde geld was de nieuwe uitdaging in het culinaire toprestaurant te moeilijk voor haar.

Maar als ze terugdacht aan de afgelopen week en aan haar prestaties, besefte ze dat ze veel had geleerd en dat ze meer zelfvertrouwen had gekregen. Ze verdomde het de handdoek nu al in de ring te gooien. Ze merkte dat ze het heel vervelend zou vinden als ze niet zou winnen. Of beter gezegd, de finale niet zou halen. En ze kreeg een knoop in haar maag bij de gedachte dat ze Gideon nooit meer zou zien. Waarom was het leven zo ingewikkeld? Moest ze niet gewoon de dag plukken? Dat deden zoveel mensen. Maar voor dat soort mensen liep het dan ook meestal verkeerd af. Ze zou voet bij stuk houden. Ze moest er echt een punt achter zetten.

Cher, Muriel, Becca en Zoë stapten in een taxi. Cher was druk met de vraag of de camera’s wel inzoomden op haar korte rokje; Muriel en Zoë droegen een spijkerbroek. De mannen hadden hun galant de eerste taxi aangeboden en stapten nu in de volgende, die kort daarna was gearriveerd. Hun weekendtassen werden apart naar hun hotel vervoerd. ‘Dus we gaan naar Pierre Beauvère,’ zei Muriel. Ze moest haar best doen niet nerveus te klinken.

‘Gelukkig krijgen we vanmiddag de kans de kneepjes van het vak te leren voordat we echt voor de gasten moeten gaan koken,’ zei Zoë. ‘Ik moet bekennen dat ik het doodeng vind. Alsof je in een concertzaal moet zingen terwijl je niet verder bent gekomen dan het schoolkoor.’

‘Zo erg zal het toch niet zijn?’ zei Becca nerveus.

Zoë haalde haar schouders op. ‘Bij wijze van spreken.’ Op hetzelfde moment realiseerde ze zich dat het misselijke gevoel wel eens deels te maken kon hebben met haar voornemen met Gideon te breken. ‘Ik kook toch liever in een weiland.’

‘Ik heb al eens in een culinair restaurant gewerkt,’ zei Cher, die een en al zelfvertrouwen uitstraalde. Ze controleerde haar make-up in het spiegeltje van haar poederdoos. ‘Als we maar niet zo’n koksmuts op moeten. Daarna zit je haar dus écht niet.’

Muriel haalde diep adem. ‘Cher, ik snap niet dat je je druk maakt om je uiterlijk als je moet koken voor een zeer kritische chef met een Michelinster.’

‘Hallo! We komen op televisie, hoor. Dan wil ik er wel goed uitzien.’

‘En wij niet,’ zei Zoë.

‘Volgens mij niet. Ik kan me niet herinneren dat ik een van jullie in een jurk heb gezien.’

Zoë zakte weg in haar stoel. ‘Ik heb wel een jurk aangehad,’ zei ze na even te hebben nagedacht.

‘Dan heeft ie zeker weinig indruk gemaakt,’ zei Cher.

Zoë zuchtte, maar innerlijk glimlachte ze. Cher mocht zich dan elke minuut van de dag druk maken over hoe ze eruitzag, sjofele oude Zoë was degene die de aandacht van Gideon had getrokken. Ze probeerde zich niet al te voldaan te voelen over hoe zinloos Chers inspanningen op dat gebied waren geweest. Totdat ze zichzelf in herinnering bracht dat ze niet meer aan hem moest denken.

Terwijl ze een aantal keren werden gefilmd toen ze de taxi uit stapten en de trap naar het restaurant op liepen, probeerde Zoë zich te concentreren op de taak die haar te wachten stond. Maar ze was nerveus.

Ze wist dat het er verschrikkelijk aan toe kon gaan in professionele keukens. Ze riep zichzelf tot de orde: ja, je bent een vrouw, en ja, waarschijnlijk krijg je veel hulp, en er staat ook een camera op je gericht, maar dat wil nog niet zeggen dat je met je hoofd in een emmer met vis geduwd gaat worden.

Met een onzekere glimlach naar de andere kandidaten duwde ze het portier open – nu echt – en ging de martelplek binnen die was vermomd als een tempel van culinaire perfectie.

Vanaf het begin van de wedstrijd waren er altijd cameramensen aanwezig geweest, maar op een of andere manier vielen ze na een tijdje niet meer op. Nu, ver weg van de vertrouwde omgeving van Somerby, leken ze ineens vrienden. Toen de bus vertrok, had Zoë het gevoel gehad dat ze op school werd uitgezwaaid door liefhebbende ouders. De jongens waren ook gearriveerd en de zeven kandidaten verzamelden zich bij de deur om te wachten op hun instructies.

Ze werden verwelkomd door zes mannen en één vrouw. Zoë was blij dat ze de vrouw, die er het vriendelijkst uitzag, toegewezen kreeg.

Hoewel ze na lunchtijd waren gearriveerd en het relatief rustig was in de keuken, werd er nog altijd hard gewerkt. Mensen in koksjassen sneden grote bossen peterselie of uien. Een paar koks stonden met hun ellebogen op het werkblad naar ingrediënten te staren. Weer een ander schraapte de zaadjes uit een vanillestokje.

Als ze hier alleen was geweest om rond te kijken, zou Zoë het geweldig hebben gevonden, maar voor het eerst in de wedstrijd voelde ze zich geïntimideerd. Ze wist dat ze zich niet kon meten met een chef-kok in een professionele keuken en vergat ter plekke waar ze goed in was. Goed overweg kunnen met liters crème en een spuitzak was hier niet genoeg.

‘Hallo.’ Een lange, afstandelijke man met een buitenlands accent kwam bij haar staan. ‘Ben jij hier voor het programma? Hij bromde in antwoord op haar knikje. ‘Sylvie zal je begeleiden.’

Sylvie knikte. ‘Ja, chef!’

‘Geef haar een koksjas. Ik wil haar hier niet in die kleren hebben.’

Zoë keek hem na terwijl hij naar de andere kandidaten liep, die om beurten eenzelfde hartelijke ontvangst kregen, en ging een beetje dichter bij Sylvie staan.

‘Loop maar mee,’ zei Sylvie. ‘Heb je werkschoenen bij je?’

Zoë deed haar rugzak af en liet de klompjes zien die ze bij zich had. De jury had hun schoenen gecontroleerd voordat ze vertrokken.

‘Prima,’ zei Sylvie. ‘Pierre vilt je levend als je de verkeerde schoenen draagt.’

Zoë lachte en ontspande iets. ‘We hebben vanochtend ook al een preek over onze schoenen gehad. Vooral Gideon hamerde daarop.’ In stilte vervloekte ze zichzelf dat ze hem had genoemd. Ze moest zich niet overgeven aan haar Gideon-obsessie.

‘Gideon? Gideon Irving? De culinair journalist?’

‘Ja, die. Wel eens van hem gehoord?’

‘God, ja! Hij is vrij bekend. Ik heb jaren geleden met hem samengewerkt.’ Sylvie droomde even weg. ‘Hij heeft mijn hart nog eens gebroken, de rotzak.’

Omdat ze het zonder rancune zei, voelde Zoë zich gedwongen door te vragen. ‘O ja?’

‘Ja. Het is een knappe man en zoals gezegd werkten we samen.’ Ze zuchtte. ‘Maar het lag eigenlijk niet aan hem. Hij kon zich op dat moment niet emotioneel binden. Dat wist hij goed te verbergen, maar ik voelde het.’

‘Wat vervelend,’ zei Zoë. Ze dacht aan zichzelf.

‘Ja. Er was kennelijk een andere vrouw die hij niet kon vergeten. Ik heb gehoord dat ze naar Amerika is vertrokken om carrière te maken op tv.’

‘En?’

Ze wilde Sylvie horen zeggen dat ze Gideon ondanks alles een aardige man vond, maar Sylvie vatte het anders op.

‘Volgens mij is dat haar gelukt. Maar ik denk dat hij nooit helemaal over haar heen is gekomen.’

‘O.’ Nu Zoë niet de geruststelling had gekregen waarop ze had gehoopt, zocht ze snel naar woorden voordat Sylvie zou beseffen dat ze iets voor Gideon voelde. ‘Heb je…’ Ze zweeg even. ‘Heb je er lang verdriet van gehad?’

Sylvie haalde lachend haar schouders op. ‘Als hij eenmaal in je hoofd zit, is hij er moeilijk uit te krijgen, maar hij is geen huisje-boompje-beestje-type, en diep vanbinnen wist ik dat.’

Zoë, die dat diep in haar hart ook wist, voelde zich gekwetst. ‘O,’ zei ze voor de derde keer, omdat ze niets anders wist te zeggen, noch wat ze ervan moest denken. Maakte hij er een gewoonte van vrouwen met wie hij samenwerkte te versieren? Was ze voor hem slechts de zoveelste kerf in zijn snijplank? Ze werd misselijk bij de gedachte. Maar Sylvie had gezegd dat het jaren geleden was, dus misschien was hij veranderd. Aan die gedachte klampte ze zich vast.

‘Dus word maar niet verliefd op hem!’ zei Sylvie grinnikend. ‘Niet dat je dat zou willen, hij zit immers in de jury, maar het is een aantrekkelijke man en jij bent jong en mooi.’

Sylvie had blijkbaar niet in de gaten dat ze op Gideon viel. Ze was vastbesloten het gesprek luchtig te houden en zette lachend een Oscar-waardig gezicht op.

‘Stel je voor!’ zei ze, alsof alleen al het idee van een relatie te veel voor haar was. ‘En ik ben niet de jongste en zeker niet de mooiste.’

‘Kom, dan gaan we je in het wit steken.’

Gelukkig liet Sylvie zich om de tuin leiden. Zoë was blij dat ze het algauw te druk zou hebben om stil te staan bij de wirwar aan emoties die Sylvies opmerkingen hadden losgemaakt.