5

De onbeantwoorde liefde:

opening naar spirituele groei

Misschien herken je de volgende situatie, uit eigen ervaring of van iemand in je omgeving: je bent single en je hebt je leven aardig voor elkaar. Je agenda is goed gevuld met werk, sociale afspraken en vriendschappen. Af en toe ben je een avond alleen thuis, maar dat is geen enkel probleem voor je. Je zit goed in je vel en je kunt je in je eentje ook best amuseren. Dan raak je op een dag stapelverliefd, bijvoorbeeld op een nieuwe collega of een nieuwe bewoner in je flat. Af en toe kom je elkaar toevallig tegen en is er een zinderend oogcontact. De korte gesprekjes in de lift geven je vleugels. Dagenlang kun je aan niets anders meer denken, en de spanning stijgt omdat je hier serieus werk van wilt gaan maken. Na enkele weken neem je een initiatief en spreek je je wens uit om nader contact te hebben. Helaas: je wordt afgewezen! De ander blijkt al getrouwd te zijn, en heeft geen interesse in nader contact. Ineens ontstaat er een totaal andere situatie die gekenmerkt wordt door pijn, eenzaamheid en zelf-afwijzing. Je dagelijkse bezigheden verliezen hun kleur, alles lijkt doordrongen te zijn van een gevoel van gemis en je ervaart het alleenzijn als beknelling. Je voelt je verlaten, waardeloos, niet goed genoeg om van te houden, mislukt, of een mengeling van deze gevoelens. Terwijl je nog maar enkele weken geleden jezelf zo goed voelde, zo zelfstandig en min of meer gelukkig met je leven. Wat is hier aan de hand?

Juist in zo’n geval van acute onbeantwoorde liefde komt het hele merkwaardige projectiemechanisme van ons ego zo helder aan het licht. Als redelijk gelukkige single ben je kennelijk succesvol in het voldoen aan allerlei voorwaarden op het gebied van inkomen, huisvesting en vriendschappen, zodat je diepste negatieve gevoelens over jezelf min of meer permanent toegedekt zijn. Er is weliswaar geen vurige liefde in je leven, maar dat wordt in deze fase niet als een groot gemis gevoeld. Dan ontmoet je iemand die de juiste kenmerken bezit om deze vurige liefde in je op te wekken. Of exacter gezegd: die het brandende verlangen naar deze liefde in je weet op te wekken, en tevens de belofte schijnt in te houden dit verlangen volledig te kunnen vervullen. Wordt die belofte inderdaad vervuld en blijkt de liefde wederzijds, dan ontstaat meteen het complexe spel van veiligstellen van het grote geluk. Maar als die belofte niet vervuld wordt en de ander jouw liefde niet beantwoordt, blijf je dus achter met dat diepe gevoel van gemis en behoeftigheid dat je tot dan toe zo goed had weten toe te dekken. En hoe meer je deze pijnlijke gevoelens in jezelf afwijst, hoe langer ze blijven duren. Je kunt daar maanden en zelfs jaren in blijven hangen, totdat je er min of meer in slaagt dit diepste verlangen toe te dekken door je afhankelijkheid weer te spreiden over meerdere vriendschappelijke contacten, of door je helemaal in je werk of je hobby te storten. En natuurlijk is er ook een flinke kans op herhaling van deze cyclus in een volgende ronde van onbeantwoorde liefde. Immers, die diepe behoeftigheid en afhankelijkheid die de kern vormt van ons zelfbeeld, kan telkens slechts tijdelijk worden toegedekt door te voldoen aan allerlei voorwaarden en omstandigheden. Pas als we deze pijnlijke gevoelens leren herkennen als een aangeleerde misvatting over onszelf uit onze jeugd, en we niet langer gunstige omstandigheden nodig hebben om van dat gevoel af te komen, pas dan kunnen we ons bevrijden van deze pijnlijke vicieuze ego-beknelling. Op deze manier kan zelfs de pijn van een onbeantwoorde liefde bijdragen aan spirituele ontwikkeling en indirect leiden tot meer geluk en liefde in je leven. Maar dan niet meer via de omweg van de wederzijdse liefde maar rechtstreeks, door de realisatie van je natuurlijke staat van Zijn.

KAREL (46):

Sinds ik een paar jaar geleden mijn jeugdliefde weer tegenkwam knaagt er iets. Zou ‘de ware’ dan toch bestaan? Toen bleek dat zij dat toch anders zag, lukte het me vrij gemakkelijk om in mijn oude modus te blijven: ik ben een man van de wereld, ben wijzer dan die romantische onzin, concentreer me op mijn werk en ben daar succesvol in. Af en toe een vrouw als ik daar zin in heb, meer niet. Dat lukte weer aardig, tot ik onlangs bij een reorganisatie naar een saaie post ben verschoven. Ik ervaar het als uitgerangeerd zijn. Als een leegte. Het leven zonder die jeugdliefde lijkt nu ineens betekenisloos. Een stemmetje zegt dat mijn ogen geopend worden nu mijn werksucces wegvalt. Dat die liefde echt en belangrijk is. Maar het gekke is dat het pas opspeelde na die verandering op mijn werk. Verwarrend. Wat is nu echt belangrijk?

Onbeantwoorde liefde:

gapend gat in ons zelfbeeld.

Maar ook:

wijd open toegang naar

de natuurlijke staat van Zijn.