Hoofdstuk 22

Rafael sleurde zichzelf naar de douche om de gevolgen van zijn drankgelag van zich af te spoelen. Hij strafte zichzelf met een kwartier lang ijskoud water. Hij had Ryan gebeld om uit te vinden waar Bryony was gebleven, maar Ryan had niet opgenomen. Hij moest zichzelf zien te hernemen en zich voorbereiden op zijn pleidooi tegenover haar. Dit was de belangrijkste deal van zijn leven. Niet het resort. Niet de mogelijke fusie met Copeland Hotels. Niet het zakelijke partnerschap met zijn vrienden.

Hij was woest op zichzelf dat hij zo’n koude, berekenende hufter was geweest, maar als ze naar hem wilde luisteren en hem nog een kans wilde geven, zou hij haar laten weten dat zij en de baby het allerbelangrijkst voor hem waren.

Toen hij onder de douche vandaan kwam, was zijn hoofd weer helder. Hij had slechts één doel voor ogen en dat was: Bryony voor zich herwinnen. Hij kleedde zich aan en liep naar de woonkamer. Tot zijn verbazing trof hij Devon en Cam voor pampus aan op de bank. ‘Wat zien jullie er beroerd uit!’ riep hij over zijn schouder op weg naar de keuken.

‘Moet jij nodig zeggen, alcoholist,’ snauwde Cam. ‘Wanneer heb je voor het laatst zoveel gedronken? In onze studententijd? Je bent daar nu veel te oud voor.’

‘Vertel mij wat,’ mompelde Rafael.

‘En? Wat zijn je plannen?’ vroeg Devon loom.

‘Ik wil haar terug,’ antwoordde Rafael. ‘De deal en het resort kunnen me gestolen worden. Het gaat hier om mijn leven, om de vrouw van wie ik hou. Mijn kind. Ik ga ze niet opgeven vanwege een of ander stom ontwikkelingsproject.’

‘Je meent het serieus,’ constateerde Cam.

‘Ik bén serieus,’ snauwde Rafel. ‘Ik ben niet meer degene die alles overheeft voor de zaak. Ik wil geen hufter meer zijn. Ik begrijp niet hoe jullie het al die tijd met me uitgehouden hebben.’

Cam grijnsde. ‘Maak je niet zo kwaad.’

‘Heeft een van jullie nog iets gehoord van Ryan? Hij neemt zijn telefoon niet op.’

Devon schudde zijn hoofd. ‘Zal ik het eens proberen? Misschien neemt hij alleen niet op als jij belt.’

Op het moment dat Devon de telefoon naar zijn oor bracht, hoorde Rafael de liftdeuren. Met een ruk draaide hij zich om en hield zijn adem in. Was het Bryony, die door een of ander mirakel was teruggekomen?

Het was Ryan.

‘Waar is Bryony in vredesnaam?’ riep Rafael uit. ‘Ik heb je al een paar keer gebeld. Waar heb je uitgehangen?’

Woest en vol afkeuring keek Ryan hem aan. ‘Ik ben de afgelopen uren bezig geweest Bryony te troosten. Je hebt haar hart gebroken. Ben je blij dat je het verpest hebt? Ze was het beste wat je ooit is overkomen in je leven.’

‘Ho, even dimmen, jongens.’ Devon kwam overeind. ‘Dit zijn niet jouw zaken, Ryan. Rafe slaat zichzelf wel voor de kop.’

‘Jij hebt anders haar gehuil niet hoeven aanhoren.’

‘Waar is ze?’ vroeg Rafael op dringende toon. Het idee dat Bryony had gehuild, bezorgde hem een stekende pijn in zijn borst. ‘Ik moet haar zien, Ryan. Waar heb je haar naartoe gebracht?’

‘Naar het vliegveld.’

‘Het vliegveld?’ Rafaels hart kromp ineen. ‘Is ze al vertrokken?’

‘Ja.’

Rafael begon te vloeken en sloeg met zijn vuist tegen de muur. ‘Ik moet achter haar aan.’

Devon knikte. ‘Ja, ik weet het.’

‘Ik blaas de deal af. Ik trek de stekker eruit. Het kan me niet schelen hoeveel het me gaat kosten, al kost het me mijn laatste cent. Ik ga dat stomme stuk grond teruggeven. Bryony zal nooit geloven dat ik van haar hou zolang dit tussen ons in staat.’

‘Ik ben het me je eens. Het is de enige manier om haar te tonen dat je van haar houdt,’ beaamde Cam met tegenzin.

‘Ben je niet kwaad dan? Er stond een hoop voor ons op het spel.’

‘Wat dacht je ervan als wij ons verder bezighouden met de plannen voor het resort,’ stelde Devon voor. ‘Ga achter je meisje aan, sticht een gezin en word stinkend gelukkig. Dan ga ik kijken wat ik kan doen om de plannen voor het resort te redden. Misschien kan ik een andere locatie vinden.’

‘Ik stel je nu geen vragen,’ zei Rafael. ‘Vertel me er later maar over. Ik ben je heel wat verschuldigd.’

‘Als je dat maar weet, en ik hou je eraan. Later, als alles weer koek en ei is tussen jou en je meisje.’ Devon grijnsde van oor tot oor.

‘Wil je een lift naar het vliegveld?’ vroeg Ryan. ‘Mijn chauffeur staat nog buiten te wachten. Ik had gezegd dat ik niet lang weg zou blijven.’

‘Ja graag. Ik pak even mijn portemonnee.’

‘Hoef je geen koffer in te pakken?’

‘Welnee, Bryony zal gewoon nog wat meer spijkerbroeken en slippers voor me moeten kopen.’

‘Nadat ze je alle hoeken van de kamer heeft laten zien,’ grapte Devon.

‘Ze mag alles met me doen, als ze me maar terugneemt.’

‘Lieve hemel.’ Cam klonk vol afschuw. ‘Hoe pathetisch kun je worden?’

Devon lachte en sloeg Cam op de rug. ‘Dat is kennelijk wat liefde met een man doet. Volg mijn advies op en trouw voor het geld en de connecties, zoals ik.’

‘Je kunt beter helemaal niet trouwen,’ antwoordde Cam zuur.

‘En ik dacht dat ik een hufter was.’ Rafael lachte. ‘Kom op, Ryan, ik moet het vliegtuig halen.’

‘Bryony!’

Bryony draaide zich om en zag haar grootmoeder naar haar zwaaien, op de veranda staand met Silas aan haar zijde. Urenlang had ze in gedachten verzonken voor zich uit zitten staren aan de waterkant. Ze wist dat haar grootmoeder en Silas zich zorgen maakten. Ze had hen een verkorte versie van de gebeurtenissen gegeven. Het had geen nut hen te vertellen hoe stom ze was geweest.

Ze zwaaide terug, maar had geen zin naar hen toe te gaan. Ze was uitgeput. Het liefst zou ze vierentwintig uur aan één stuk slapen, maar telkens wanneer ze haar ogen sloot, echoden Rafaels woorden in haar hoofd. Ze was moe van het huilen. Haar hoofd deed pijn van alle tranen die ze had vergoten.

Haar telefoon rinkelde. Ze viste hem uit haar broekzak en deed wat ze alle twintig keren had gedaan dat Rafael had gebeld: ze drukte de oproep weg. Inmiddels had hij talloze keren een voicemail achtergelaten.

Wat kon hij nog zeggen? Dat het hem speet? Dat het niet zijn bedoeling was geweest haar te besodemieteren? Werd ze geacht hem alles te vergeven omdat hij zich niet meer kon herinneren dat hij een hufter was geweest? Hoe kon ze zeker weten dat hij het ongeluk niet had verzonnen om haar de mond te snoeren? Om te voorkomen dat ze stampij zou maken en de investeerders zou afschrikken? Hij had haar gewoon aan het lijntje gehouden.

Wanneer was ze zo cynisch geworden? Nooit eerder zou het in haar zijn opgekomen dat iemand zo slinks kon zijn, maar Rafael had haar veel geleerd over de zakenwereld, waarin mensen alles deden voor geld. Van haar mocht hij miljoenen verdienen met het resort. Ze hoopte dat het geld hem warm hield ’s nachts.

Toen haar voeten zo koud waren dat ze haar tenen niet meer voelde, kwam ze in beweging en liep naar het huis van haar grootmoeder. Ze zou haar even gedag zeggen en haar verzekeren dat alles in orde was en vervolgens naar huis gaan om te slapen.

Eenmaal dichterbij zag ze Rafael op de veranda staan. Haar grootmoeder en Silas waren in geen velden of wegen te bekennen. Hoe had hij in vredesnaam zo snel hier kunnen komen? Waarom was hij überhaupt gekomen?

Ze zou hem negeren, wilde hem de voldoening van een gesprek niet geven, dus liep ze langs hem heen, griste haar achtergelaten sweater van een stoel en vertrok over het tuinpad naar haar eigen cottage.

‘Bryony!’ riep hij haar na. ‘Wacht, alsjeblieft! We moeten praten!’

Ze hoorde hem achter haar aan lopen, maar bleef stug doorlopen. Toen ze bij de voordeur was, voelde ze zijn hand om haar pols.

‘Luister alsjeblieft naar me,’ smeekte hij. ‘Ik weet dat ik je niet verdien, maar luister alsjeblieft. Ik hou van je.’

Opnieuw overspoeld door pijn verstijfde ze, en ze sloot haar ogen. Toen ze ze weer opende, constateerde ze dat er geen tranen over haar wangen stroomden. Misschien was ze dan eindelijk volledig uitgehuild. ‘Jij weet niet wat het is om van iemand te houden,’ fluisterde ze. ‘Daarvoor moet je een hart en een ziel hebben. Jij hebt geen van beide.’

Hij kromp ineen, maar liet haar pols niet los. ‘Ik ben niet van plan tegen je te liegen, Bryony. Ik zal niet ontkennen wat ik je heb aangedaan.’

‘Mooi, fijn voor je,’ antwoordde ze verbitterd. ‘Sust dat je geweten? Laat me met rust, Rafael. Je hebt gekregen wat je wilde. Je hebt niets meer met me te maken. Maak het ons allebei gemakkelijk. Als je uit bent op vergeving, zoek dan een priester. Ik kan je die niet geven. Wees blij, de lap grond is van jou. Je kunt je resort gaan bouwen. Iedereen krijgt wat hij wil.’

‘Behalve jij,’ zei hij gepijnigd. ‘En ik ook niet.’

‘Alsjeblieft, Rafael,’ smeekte ze. ‘Ik ben moe, helemaal opgebrand. Ik moet wat slapen, anders val ik om. Ga alsjeblieft weg. Ik kan dit nu niet.’

Alles in hem wilde doorgaan met argumenten op tafel leggen, maar bezorgdheid maakte zich van hem meester. Langzaam nam hij zijn hand van haar pols. ‘Ik hou van je, Bryony. Dat zal niet veranderen. Ik wil niet dat het verandert. Ga wat slapen. Zorg goed voor jezelf. Dit is nog niet voorbij. Ik laat je niet zomaar gaan. Je vindt me genadeloos? Dan heb je nog niets gezien.’ Heel teder streelde hij even haar wang. Toen draaide hij zich om en liep terug naar het huis van haar grootmoeder.

Bryony sloot haar ogen. De pijn die opkwam in haar borst, verspreidde zich door haar hele lichaam. Ze wilde schreeuwen. Ze wilde huilen. Als verdoofd bleef ze staan, terwijl de man aan wie ze alles had gegeven, bij haar vandaan liep.