Hoofdstuk 14

Het was een prachtige herfstdag. De temperatuur was vrij hoog voor de tijd van het jaar, de lucht was helderblauw, en de golven in de verte ruisten als zachte achtergrondmuziek.

‘Zit je goed zo?’ vroeg Rafael, een kussen achter haar rug proppend.

Bryony wiebelde wat heen en weer op de rieten ligstoel in de achtertuin en glimlachte. ‘Je verwent me,’ zei ze. ‘Maar ga vooral door, ik kan het hebben.’

Rafael ging aan het voeteneind zitten. Hij trok haar voeten in zijn schoot, speelde wat met haar enkelbandje en streelde de bal van haar voet. ‘Je hebt prachtige voeten.’

Sceptisch keek ze hem aan. ‘Vind je mijn voeten prachtig?’

‘Ja, en dat enkelbandje maakt ze nog aantrekkelijker. Ik hou daar wel van. Je hebt ook geweldige benen. Het pakketje is compleet, zullen we maar zeggen.’

‘Ik geloof niet dat ik ooit mijn voeten in de schoot van een knappe vent heb gelegd, die vervolgens een analyse ging maken van mijn benen en enkels. Ik voel me net een koningin.’

Met zijn duim drukte hij stevig in de holte van haar voet tot ze zacht begon te kreunen.

‘Een man hoort de moeder van zijn kind toch dat gevoel te geven? Tenminste, dat zegt de ongeschreven wet, maar hoeveel mannen doen dat in werkelijkheid?’

Ze kreunde nu iets harder.

‘Maar ja, ik ben nog nooit zwanger geweest, dus wat weet ik ervan? Ga er maar vanuit dat ik dit kind omarm als ons kind. Onze creatie. Ik weet dat het lijkt of ik zijn of haar bestaan heb ontkend. Maar ik heb de laatste tijd aan niets anders kunnen denken dan aan jouw zwangerschap, geloof me. Ik lig er ’s nachts zelfs wakker van. Ik besef dan hoe slecht ik ben voorbereid op het vaderschap, en toch voel ik een en al opwinding. Op wie zal het kind lijken? Krijg ik een dochter of een zoon?’

Tranen welden op in haar ogen. Het verlangen in zijn stem verwarmde haar hart. ‘Waarom denk je dat je slecht voorbereid bent op het vaderschap?’ vroeg ze zacht.

Hij nam haar linkervoet tussen zijn handen en begon haar voetzool stevig te masseren. ‘Ik ga volledig op in mijn werk. Overal waar ik heen ga, neem ik mijn werk mee. Soms slaap ik zelfs op kantoor, of in het vliegtuig op weg naar een vergadering of bezichtiging van een nieuw ontwikkelingsproject. Een kind heeft de aandacht van zijn ouders nodig. Het heeft behoefte aan liefde en steun. Het enige waartoe ik in staat ben, is financiële steun verlenen.’

‘Ik heb je dit al eens gezegd: je hoeft niet altijd dezelfde persoon te blijven. Je mag veranderen. Ouders veranderen voortdurend voor hun kinderen. Ik ben net zomin voorbereid om moeder te worden. Ik had willen wachten tot ik wat ouder was.’

‘Hoe oud ben je eigenlijk?’ vroeg hij bedenkelijk. ‘Het klinkt nu net alsof je een tiener bent.’

‘Ik ben vijfentwintig, dus oud genoeg om kinderen te krijgen.’ Ze lachte. ‘Maar ik heb al lang geen serieuze relatie gehad; trouwplannen maakte ik dus niet. En kinderen krijgen leek me meer iets voor over een paar jaar.’

‘Volgens mij zijn we allebei verrast door het ouderschap.’

‘Wie is er ooit klaar voor? Wie zegt nu: “Zo, nu ben ik klaar voor kinderen”? Ik denk dat zelfs mensen die een zwangerschap plannen, nauwelijks voorbereid zijn op de veranderingen die plaatsvinden na de komst van de baby.’

‘Waarschijnlijk heb je gelijk. Ik denk wel dat jij een geweldige moeder wordt.’

Bryony bloosde bij het compliment. ‘Het betekent veel voor me dat je dat zegt. Waarom denk je dat? Ik heb nog niet echt veel verantwoordelijkheidsgevoel aan de dag gelegd.’

‘Je bent een lieve en liefhebbende vrouw. Je bent warm, spontaan, loyaal en genereus. En je bent rechtdoorzee. Je had er geen enkele moeite mee naar me toe te komen toen je het idee had dat ik je had bedrogen. Ik heb zo’n vermoeden dat je heel volhardend zult zijn wanneer het om de bescherming van ons kind gaat.’

‘Weet je waarom ik denk dat jij een geweldige vader wordt?’

Verwachtingsvol keek hij haar aan.

‘Omdat je je tekortkomingen durft toe te geven. Je erkent je fouten. Je weet op welk gebied je moet veranderen. De meeste mensen zijn niet zo zelfbewust. Ik twijfel er niet aan dat je precies aanvoelt wat je kind nodig heeft en dat je je daaraan aanpast. Ik ben ervan overtuigd dat jij je kind altijd op de eerste plaats zult zetten.’

‘Dank je wel.’ Hij pakte haar hand en kneep er even in.

‘Ik hou nog steeds van je, Rafael.’ De woorden floepten uit haar mond. Ze moest hem eenvoudig vertellen wat ze voor hem voelde. Ze kon het niet langer verdragen zichzelf te kwellen, ook al had ze zich voorgenomen zichzelf nooit meer kwetsbaar op te stellen tot hij zijn geheugen terug had.

Zijn ogen kregen een donkere gloed. Ruw trok hij haar omhoog en nam haar gezicht tussen zijn handen. Lange tijd staarde hij in haar ogen en streelde haar wang. Toen legde hij heel teder zijn voorhoofd tegen het hare, nam haar hand en hield die tussen hen in. ‘Ik had geen idee wat je antwoord met me zou doen toen ik je gisteren vroeg of je nog van me hield. Het was pure nieuwsgierigheid. Je moest eens weten welke impact je woorden hebben, ik kan het niet eens uitleggen.’

‘Ik moest het je zeggen,’ fluisterde ze. ‘Ik ben altijd eerlijk geweest. Ik wil niets meer achterhouden. Je hebt recht op de waarheid. Je bent hierheen gekomen. Je doet je best. Het minste wat ik kan doen, is je tegemoetkomen. Mijn trots hield me tegen. Ik wilde me niet opnieuw kwetsbaar opstellen tegenover jou, maar mijn liefde is er niet minder om.’

Hij drukte zijn lippen op de hare. De tederheid van zojuist maakte plaats voor vurigheid. Zijn mond was dwingend en benam haar de adem. Zijn tong drong tussen haar lippen, alsof hij vastberaden was iedere millimeter te proeven.

Voorheen had hun liefdesspel iets kalms gehad. Het was zacht en… voorzichtig geweest. Nu verraadde iedere liefkozing van hem, iedere kus, iets van wanhoop, alsof hij niet kon wachten haar te strelen, haar te bezitten. Ze was zich bewust van het verschil en gaf zich over aan deze schijnbaar nieuwe man. Het voelde anders. Hij was anders.

‘Ik wil met je vrijen, Bryony. Het verleden kan me op dit moment gestolen worden. Het kan me niet schelen wat ik me wel of niet herinner. Het enige wat ik weet, is dat ik je nu, op dit moment, wil strelen, wil zoenen, en nog veel meer.’

Zo elegant als mogelijk was op trillende benen, kwam ze van de ligstoel en reikte hem de hand. ‘Ik verlang ook naar jou, Rafe. Ik heb je zo gemist.’

Bijna wankelend op zijn benen kwam hij voor haar staan. Zijn gewoonlijk kalme houding was verdwenen. Het verlangen in zijn ogen sprak boekdelen. ‘Weet je het zeker, Bryony? Wat er vandaag gebeurt, wat er in het verleden is gebeurd, wat ik me herinner of niet herinner… Het doet allemaal niet meer ter zake. Het gaat om het hier en nu. Als we dit nu doen, beginnen we helemaal overnieuw. Een schone lei. Een nieuwe start.’

Ze pakte zijn trillende hand, legde die tegen haar wang en sloot haar ogen. ‘Ik zou het heerlijk vinden. Geen verleden. Alleen vandaag. Hier en nu. Jij en ik.’

Rafael sloeg een arm om haar schouders en trok haar mee naar de deur. Ze strompelden het huis binnen op weg naar haar slaapkamer, voorbij de logeerkamer waar hij de nacht ervoor had doorgebracht. Terug naar de plek waar ze in het verleden zoveel uren het liefdesspel hadden gespeeld.

Nadat hij de deur achter hen had gesloten, stond ze plotseling verlegen en onzeker voor hem. Hoewel ze talloze keren met hem had gevreeën, leek het nieuw. Hij leek anders. Misschien was zij wel anders. Opeens lachte ze.

Haar lach verraste hem. ‘Wat is er zo grappig?’

‘O, niets,’ antwoordde ze, haar ogen sluitend. ‘Het voelt alsof het onze eerste keer is, en ik ben vreselijk zenuwachtig. Ineens bedacht ik me dat dat belachelijk is omdat ik zwanger van je ben. Meer bewijs van het feit dat het allesbehalve onze eerste keer is, is niet nodig, lijkt me.’

Zijn ogen werden zacht. Liefdevol nam hij haar in zijn armen. ‘Op een bepaalde manier is het ook onze eerste keer. Ik wil jouw lichaam leren kennen, ik wil het aanraken, ieder deeltje ervan zien. Ik heb geen haast. Ik wil genieten van ieder moment. Ik wil dat we ons laten gaan tot we allebei gek worden.’

Ze wiebelde op haar benen en voelde zich licht in haar hoofd, alsof ze aangeschoten was. Hij pakte haar stevig vast en duwde haar zacht naar achteren tot ze de rand van het bed in haar knieholtes voelde.

Zonder iets te zeggen en met alle tijd van de wereld knoopte hij haar blouse los. Langzaam duwde hij die over haar schouders naar beneden. De blouse gleed op de grond, en daar stond ze, in haar zwangerschapsspijkerbroek en beha.

‘Wat mooi,’ zei hij, het kant van haar beha tussen zijn vingers nemend. ‘Ik hou hiervan. Het past bij je. Roze staat je prachtig.’

‘Je hebt niet toevallig een voorkeur voor rood of zwart?’ vroeg ze met een grijns.

‘Nee, helemaal niet. Roze is zacht, het maakt je vrouwelijk, bijna meisjesachtig.’ Hij boog zijn hoofd en kuste de huid die net boven haar beha uitkwam. Met zijn neus duwde hij het kant verder opzij. ‘Ik hou wel van meisjeachtige vrouwen.’

‘Je maakt een grapje,’ antwoordde ze met ingehouden adem.

Zijn handen dwaalden af naar haar broek. Hij maakte de knoop los en duwde hem iets omlaag. Tot haar grote schrik zakte hij op zijn knieën en begon haar bolle buik te strelen en te kussen. Het gebaar was zo teder dat ze het nooit meer zou vergeten zolang ze leefde. Deze trotse, eigenzinnige man, die op zijn knieën ging en alle aandacht schonk aan hun baby, aan haar… Liefdevol streelde ze hem door zijn donkere haren.

Hij duwde haar spijkerbroek verder omlaag over haar heupen tot die op de grond belandde. Haar aldoor sensueel strelend, tilde hij een voor een haar voeten op om haar van de broek te bevrijden. ‘Past goed bij roze kant,’ zei hij, waarna hij een kus drukte op haar slipje. ‘Ik ben er dol op.’

Haar benen trilden steeds heviger. Golven sloegen door haar heen. Ze was niet negatief over haar zwangere lichaam, zoals veel andere vrouwen. Eigenlijk hield ze wel van al haar pas verworven rondingen. Feitelijk zag ze er beter uit dan ooit. Haar huid straalde van gezondheid, haar borsten waren gegroeid. En de steeds maar groter wordende buik fascineerde haar. Ze had zich dan ook geen zorgen gemaakt over Rafaels reactie op haar veranderende lichaam. Had ze dat wel gedaan, dan was het voor niets geweest, want hij leek verrukt.

‘Je bent zo mooi,’ zei hij op dat moment, bijna alsof hij haar gedachten had geraden.

Langzaam kwam hij weer overeind en liet zijn handen over haar lichaam glijden. Zijn vingers verdwenen in haar haren. Vurig drukte hij zijn mond op haar lippen.

Ze hapte naar adem, maar ze kuste hem even vurig terug. Ze was even dwingend als hij. Er was duidelijk iets veranderd tussen hen. Hun vrijpartijen waren altijd flirtend en ongedwongen geweest. De Rafael die nu voor haar stond, was… anders.

Het zat hem in de manier waarop hij naar haar keek. De blik in zijn ogen had iets donkers, iets wilds, alsof hij op het punt stond haar te verslinden. Alsof hij nog nooit zo naar een vrouw had verlangd. Bizar, natuurlijk. Toch viel er weinig ongedwongens meer te bespeuren in de manier waarop hij haar nu streelde en kuste. Ze hield wel van de nieuwe Rafael. Hij was eisend, en toch teder. Hij was toegewijd.

Hij legde zijn handen in haar nek, trok haar hoofd bezitterig naar zich toe voor nog een kus, waarin ze leken te versmelten. Vervolgens likte hij haar wang, haar oor en nam haar oorlel in zijn mond. Iedere beweging van zijn tong veroorzaakte een deinende golf in haar onderbuik. Haar spieren trokken zich samen. Een kreunende zucht ontsnapte haar mond.

Zonder zijn lippen van haar huid te halen, tilde hij haar op, legde haar op bed en boog zich over haar heen. Teder veegde hij de haren van haar voorhoofd. Het gebaar was zo licht en liefdevol dat haar hele lijf begon te tintelen. Opnieuw drukte hij zijn mond op de hare. Het leek of hij haar niet meer wilde loslaten, zelfs niet voor die paar seconden die hij nodig had om zichzelf uit te kleden. Uiteindelijk kwam hij echter toch overeind. Dat zijn handen trilden toen hij zijn T-shirt uittrok, maakte haar week vanbinnen, net zoals de aanblik van zijn gespierde borstkast en schouders.

Nadat hij zijn T-shirt van zich af had gegooid, begon hij ongeduldig te sjorren aan zijn spijkerbroek. In een enkele beweging schoof hij zowel de broek als zijn onderbroek op de grond.

Bryony kreunde. Wat was die man sexy. Hij was als een puntgaaf geslepen edelsteen: bruin, fit, getraind en slank, maar niet te slank. Haar ogen dwaalden af naar het bewijs van zijn opwinding. Ze zuchtte, en ongeduldig duwde ze zichzelf op haar ellebogen omhoog hem beter te kunnen bekijken.

Hij kwam echter snel terug bij haar in bed en duwde haar zachtjes op de matras. Teder liet hij zijn vingers achter de bandjes van haar beha glijden en duwde die over haar schouders tot haar borsten bevrijd waren. Hij tilde haar rug iets op en bevrijdde haar uiteindelijk helemaal van haar beha.

Een paar seconden lang liet hij zijn blik over haar lichaam dwalen, van boven tot onder en terug. ‘Ik wil dit beeld van jou in mijn geheugen prenten,’ zei hij hees. ‘Ik wil dit nooit meer vergeten. Ik kan me niet voorstellen hoe ik dit ooit heb kunnen vergeten. Hoe kan een man ooit zulke schoonheid uit zijn geheugen wissen?’

Haar hart veranderde weer in een grote, zachte massa. Het was moeilijk te blijven ademen met hem in haar nabijheid. Wanneer hij haar geen rillingen van genot bezorgde met zijn aanraking, maakte hij haar hart wel week van genot met zijn woorden.

‘Kus me,’ smeekte ze fluisterend.

‘Zodra ik je heb bevrijd van het laatste restje van je meisjesachtige roze ondergoed,’ antwoordde hij met een glimlach. Zijn vingers gleden achter haar slipje en duwden het tere kant over haar benen naar beneden.

Op zijn zij ging hij naast haar liggen, sloeg zijn armen om haar heen en trok haar naakte lichaam tegen zich aan. Het voelde als een schok, een zalige schok… Onmiddellijk voelde ze zijn opwinding. Haar borsten drukten tegen zijn lichtbehaarde borstkast.

Terwijl hij haar kuste, dwaalde zijn hand bezitterig over haar rug, over de ronding van haar billen naar voren, over haar buik naar de zachte, vochtige plek tussen haar dijen.

Kreunend kromde ze haar rug toen zijn vingers haar meest gevoelige plekje wisten te vinden. Ze voelde zijn erectie tussen haar benen. Na zo’n lange tijd zonder hem wilde ze niets liever dan hem in zich voelen. Rusteloos bewoog ze haar heupen heen en weer, klampte zich aan hem vast, spreidde haar benen om hem aan te moedigen in haar te komen.

‘Wat ben je ongeduldig,’ zei hij lachend. ‘Ik ben nog lang niet klaar met je, lieverd. Ik ga je gek maken, zo gek dat je mijn naam uitroept wanneer ik jou de mijne maak.’

‘Ik verlang naar je,’ fluisterde ze. ‘Zoveel, Rafe. Ik heb je gemist. Ik heb het gemist je vast te kunnen houden. Ik heb je strelingen gemist.’

Rafael boog zijn hoofd iets naar achteren en bestudeerde haar gezicht. De uitdrukking in zijn ogen was zo ernstig dat ze diep vanbinnen geraakt werd. ‘Ik geloof waarachtig dat ik je ook heb gemist, Bryony. In ieder geval een deel van mij. Volgens mij is het onmogelijk dat ik me zo snel zo gelukkig bij je voel als we elkaar al niet eerder kenden. Als we niet zo… intiem waren geweest. Geliefden waren. Het voelt zo perfect hier samen met jou te liggen. Het is net of ik een deur opengooi in het leven van iemand anders, niet in dat van mezelf. Ik wil het zo graag dat ik het kan proeven. Ik kan het voelen.’

Bryony sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem. Zijn woorden emotioneerden haar zo ontzettend dat het leek of haar hart ieder moment kon exploderen. ‘Ik wil niet wachten, Rafe. Ik wil je nu. Alsjeblieft. Kom in me. Laat me je voelen.’

Hij bedekte haar met zijn lichaam. Zijn gewicht en warmte omsloten haar. Ze voelde zichzelf door hem opgenomen, voelde zich één met hem. Zijn geur snoof ze diep in zich op.

‘Weet je zeker dat je er klaar voor bent, Bryony?’

Nog voor ze antwoord had kunnen geven, voelde ze zijn vinger naar binnen glijden. Ze sloot haar ogen en klampte zich zo stevig aan hem vast dat haar vingers gevoelloos werden. ‘Alsjeblieft,’ fluisterde ze opnieuw.

‘Doe je ogen open. Kijk me aan, Bryony. Ik wil je ogen zien.’

Ze deed haar oogleden iets van elkaar en staarde in zijn donkere, sensuele ogen. Haar handen gleden naar zijn heupen, streelden hem, moedigden hem aan. Hij leek echter vastberaden het moment uit te stellen om het zo lang mogelijk te laten duren. Hij streelde haar neus met de zijne, kuste haar vurig en intens. Ten slotte kon hij zich niet langer inhouden en gleed in haar.

Tranen brandden achter haar oogleden. Haar keel kneep zich samen zodat ze niet meer in staat was iets te zeggen. Ze had sowieso geen woorden voor de sensatie om weer samen te zijn met de man van wie ze hield, die ze zo’n lange tijd had gedacht kwijt te zijn.

Zijn mond leek verzegeld op de hare. Hij ademde voor haar. Zij ademde voor hem. Hun tongen verstrengelden zich, streelden, beminden.

Om te voorkomen dat ze zijn gewicht moest dragen, drukte hij zijn onderarmen naast haar in de matras, en hij stootte in haar. Het leek op de beweging van de oceaan. Golven rolden voorwaarts en achterwaarts. Hij was teder en geduldig. Veel geduldiger dan hij ooit was geweest.

‘Zeg het me als ik je pijn doe,’ zei hij met gesmoorde stem. ‘Of als ik te zwaar voor je ben.’

Bij wijze van antwoord sloeg ze haar armen om zijn heupen. Ze liet een hand naar zijn billen glijden en pakte ze stevig vast, terwijl hij zijn heupen in een golfbeweging heen en weer bewoog.

‘Zeg me wat je nodig hebt,’ zei hij zacht. ‘Vertel me wat je lekker vindt, Bryony.’

Haar handen baanden zich een weg naar boven, over zijn rug naar zijn schouders, zijn hals, tot ze in zijn haren verdwenen. ‘Je doet het goed,’ antwoordde ze dromerig. ‘Ik heb het gevoel dat ik zweef.’

Hij kuste haar zachtjes in haar nek. Hij likte, zoog, en zoog steeds harder. Ze was er aardig zeker van dat ze er een zichtbare plek aan zou overhouden. Ze had al sinds haar tienerjaren geen zuigvlek meer gehad, maar vreemd genoeg wond het haar op dat ze een herinnering zou overhouden aan zijn bezitterigheid.

‘Het spijt me, Bryony…’ Hij kreunde plots. ‘Ik kan… Verdorie.’ Hij vloekte binnensmonds en begon het ritme van zijn stoten op te voeren.

Ze drukte haar vingers in zijn rug, tilde haar heupen hoger naar hem op. Ze voelde alle spieren in zijn lijf samentrekken op zoek naar vervulling. De laatste beweging van zijn heupen eindigde met een lange kreun. Ze voelde een heftige sensatie in haar onderbuik die zich verspreidde door heel haar lichaam, tot ze naar adem begon te happen.

Hij duwde zichzelf van haar af, rolde naast haar en liet zijn hand strelend tussen haar dijen glijden. Zijn tong en lippen speelden met haar tepel. Noch zijn vingers noch zijn mond leken ook maar enige genade met haar te hebben. Ze kronkelde van genot. Haar omgeving werd een grote waas. In mum van tijd stond ze op het punt te exploderen.

‘Rafael!’ Ze kromde haar rug en greep zich vast aan zijn haren. Hijgend klampte ze zich aan hem vast en bleef zijn naam herhalen tot ze eindelijk klaarkwam. De ontlading was enorm. Intens. Zalig. Het was voor haar een van de meest verpletterende ervaringen van haar leven.

Rafael bleef haar strelen, maar voorzichtiger dan ervoor. Hij was lief en troostend. Haar lichaam trilde en beefde, alsof ze zojuist een enorme shock had gehad.

Ze kon er met haar verstand niet bij. Het enige wat ze wist, was dat ze dit eerder nooit zo ervaren had. Ze was… verpletterd. Ze wist niet hoe ze het anders moest omschrijven. Hier lag ze dan, uitgeput, naakt en uitermate kwetsbaar, vlak naast hem.

Hij nam haar in zijn armen en drukte haar stevig tegen zich aan. Ze hapte nog altijd naar adem. Zijn handen leken overal. Ze streelden en kalmeerden. Hij kuste haar haren, haar voorhoofd, haar wangen, zelfs haar oogleden.

Het enige wat tot haar doordrong in de nevelige toestand waarin ze verkeerde, was dat hij net zo geroerd was als zij.

Ze drukte zich zo stevig als ze kon tegen hem aan, vlijde haar hoofd tegen zijn hals en liet zich wegdrijven in een soezerige toestand. Ze was zo verzadigd dat ze niet meer in staat was te bewegen, al had ze het gewild.