Hoofdstuk 5

Hij zou haar zijn penthouse binnen gedragen hebben als ze niet zo heftig had geprotesteerd. Een blauw oog was voor haar geen reden om gedragen te worden. Ze was echter zo tenger, en het idee dat een of andere idioot haar, een zwangere vrouw nog wel, pijn had gedaan, maakte Rafael ziedend, al had de verloskundige hem verzekerd dat haar zwangerschap niet in gevaar was.

Hij wist niet goed wat hij met zichzelf aan moest. Dit was nieuw terrein voor hem. Voor het eerst in zijn leven nam hij een vrouw mee naar zijn penthouse. Het voelde alsof ze zijn territorium binnen drong.

‘Zal ik wat eten bestellen?’ vroeg hij, terwijl hij haar naar de bank dirigeerde.

‘Lijkt me een goed plan, dank je,’ antwoordde ze, waarna ze ging zitten en achteroverleunde.

Bezorgd bestudeerde hij haar vermoeide gezicht. ‘Je zult wel moe zijn.’

‘Ja, ik heb een paar spannende dagen achter de rug.’

Schuldgevoel bekroop hem. Hij had het haar niet gemakkelijk gemaakt. Ze had een lange reis gemaakt, en toen…

Ach, waarom zou hij zich schuldig voelen, vroeg hij zich ineens geïrriteerd af. Hij kon zich niets herinneren, al had hij nog zo zijn best gedaan. Iedere nacht ging hij gefrustreerd naar bed, hopend dat hij zich de volgende ochtend alles weer kon herinneren. Dan hoefde hij zich niet meer af te vragen hoe het kon dat hij binnen een paar weken verliefd was geworden op deze vrouw. Het verhaal klonk zo ongeloofwaardig dat zijn hoofd ervan tolde.

Het enige wat hij fout had gedaan, was haar van streek maken, waardoor ze zijn kantoor uit was gevlucht en was beroofd.

Hij liep naar de andere kant van de kamer, pakte de telefoon en bestelde Italiaans eten. Vanaf deze afstand leek het of ze in slaap was gevallen, en hij twijfelde even of hij haar moest wekken voor de maaltijd. Toen zijn blik echter afdwaalde naar haar buik, bedacht hij dat ze wel móést eten. Waarschijnlijk was het al uren geleden dat ze iets binnen had gekregen.

Hij nam plaats op een stoel naast de bank. ‘Wil je iets drinken?’

Ze bewoog even en keek hem met halfgesloten ogen aan. ‘Heb je wat sap? Ik ben een beetje duizelig.’

‘Waarom zeg je dat nu pas?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Om eerlijk te zijn wilde ik daar weg. Het enige wat ik wilde, was een plekje om even te zitten en te relaxen. Ik werd stapelgek van al die mensen om me heen.’

Rafael stond op, liep naar de keuken en nam een pak sinaasappelsap uit de koelkast. Nadat hij de houdbaarheidsdatum had gecontroleerd, schonk hij een glas in en haastte zich terug naar de woonkamer.

Dit keer ging hij naast haar op de bank zitten. Hij gaf haar het glas aan, waarna ze het in één teug leegdronk.

‘Dank je. Het zal ongetwijfeld helpen.’

‘Heb je dit vaker? Of komt dit door de spanning van vandaag?’

‘Ik heb hypoglycemie. Mijn bloedsuikerspiegel wordt af en toe iets te laag. Door de zwangerschap gebeurt het vaker, dus moet ik regelmatig eten, anders is de kans groot dat ik flauwval.’

Rafael vloekte binnensmonds. ‘En wat als je flauwvalt wanneer je alleen bent?’

‘Ik moet er gewoon voor zorgen dat ik niet flauwval.’

Gefrustreerd keek hij op zijn horloge. Er waren pas vijf minuten verstreken sinds hij eten had besteld.

‘Het komt allemaal goed, Rafe,’ zei ze zacht. ‘Mijn oma is diabeet. Ik weet dus precies hoe om te gaan met een te hoge en een te lage bloedsuikerspiegel.’

De naam Rafe, die alleen uitgesproken werd door zijn intiemste vrienden, glipte over haar lippen alsof ze hem altijd zo had genoemd. Uit haar mond klonk het… alsof het klopte.

Verward wendde hij zijn hoofd af. Waarom kon hij zich haar niet herinneren? Als hij echt een relatie had gehad met deze vrouw en als ze inderdaad romantisch en intiem waren geweest, waarom zou hij haar dan uit zijn geheugen hebben gewist?

Bryony schopte haar schoenen uit, schudde wat kussens op en maakte het zich gemakkelijk. Als ze echt een stel waren, zou hij nu niet alleen naast haar zitten, maar haar ook… knuffelen. Of misschien zou hij haar nu een voetmassage geven. Hadden zwangere vrouwen niet altijd last van gezwollen enkels?

Dat hij dat niet deed, bewees nogmaals dat het hele verhaal belachelijk was. Hij had af en toe een relatie, maar die verliep strikt volgens zijn voorwaarden. Zo nam hij vrouwelijk gezelschap nooit mee naar zijn penthouse en deed hij zeker niet aan knuffelen of andere lieve dingen die een man doet voor de vrouw van wie hij houdt. Haar verhaal leek te vergezocht…

Tot ze opkeek en hem in de ogen keek. Er was iets in haar blik waardoor zijn huid spontaan begon te tintelen en zijn borstkast ineenkromp. Ze zag er moe en kwetsbaar uit. Ze zag eruit alsof ze troost nodig had.

Lieve hemel.

‘Rafe, die vent is ervandoor gegaan met mijn handtas.’

Hij knikte. De politie was naar het ziekenhuis gekomen om haar aangifte op te nemen, maar het viel te betwijfelen of de dader ooit zou worden gevonden.

‘Ik had niet gedacht… Ik bedoel, alles gebeurde zo snel, en toen ik in het ziekenhuis…’ Ze hief haar hand op in een hulpeloos gebaar, dat zijn verlangen haar te troosten nog versterkte.

‘Waar maak je je druk over, Bryony?’

‘Ik moet mijn creditcards blokkeren. Mijn bankpasje. Lieve hemel, hij heeft mijn rekeningen waarschijnlijk allang geplunderd. Ook mijn rijbewijs zat in mijn tas. Hoe moet ik in vredesnaam thuiskomen? Ik kan het vliegtuig niet in zonder identiteitsbewijs.’ Ze raakte steeds meer opgewonden.

Hij sloeg een arm om haar schouders. ‘Niet in paniek raken. Heb je de telefoonnummers bij je om je rekeningen te blokkeren?’

Ze schudde van nee en vlijde haar hoofd tegen zijn schouder. ‘Als je een computer hebt, kan ik ze opzoeken op internet.’

‘Natuurlijk heb ik een computer,’ antwoordde hij enigszins verontwaardigd. ‘Ik heb altijd en overal internet en ben altijd mobiel bereikbaar.’

Ze hief haar hoofd op. ‘Niet toen je op Moon Island zat.’

‘Jawel, dat kan nu eenmaal niet anders. Ik heb een eigen zaak.’

‘Ik zeg niet dat je helemaal geen contact had met de buitenwereld, maar je pleegde meestal ’s ochtends je telefoontjes en beantwoordde ’s avonds je e-mail. Overdag liet je je telefoon thuis liggen wanneer we eropuit trokken.

‘Dat is nou precies waarom ik zoveel moeite heb met jouw verhaal,’ antwoordde hij met een diepe zucht. ‘Ik zou zoiets nooit doen. Zo zit ik niet in elkaar.’

Triest en teleurgesteld duwde ze zich van hem af.

Om zijn plotselinge gêne te verdoezelen, stond hij op en liep naar zijn aktetas voor zijn laptop. Lange tijd bleef hij met zijn rug naar haar toegekeerd staan om zichzelf te herpakken, zichzelf ervan te weerhouden zich te verontschuldigen. Hij wilde haar niet kwetsen, maar een van hen beiden was gek, en hij wilde niet dat hij het was.

Ten slotte draaide hij zich om, liep terug naar de bank en legde zijn laptop open naast haar. ‘Als je problemen hebt met het blokkeren van je pasjes of het aanvragen van nieuwe, laat het me dan weten. Je mag mijn adres gebruiken, zodat je vanavond alles nog kunt regelen.’

‘En mijn rijbewijs?’ vroeg ze met trillende stem. ‘Hoe kom ik thuis?’ Met een langzame beweging haalde ze een hand door haar haren, waardoor zijn aandacht nog meer naar haar blauwe oog werd getrokken.

‘Ik breng je thuis, Bryony. Maak je geen zorgen. Kun je je oma bellen om te vragen of ze een kopie van je geboorteakte kan faxen? Volgens mij is dat voldoende om te mogen vliegen, al zul je wel extra gecontroleerd worden door de beveiliging.’

‘Kunnen we jouw privévliegtuig niet nemen? Ik neem aan… O, sorry.’ Ze had het eruit gefloept voordat ze er erg in had.

‘Ik heb meer vliegtuigen,’ reageerde hij droog.

‘Waarom vliegen we daar dan niet mee?’

Rafael schraapte zijn keel. ‘Laten we zeggen dat ik een soort angst heb ontwikkeld voor kleine vliegtuigen.’

Ze voelde zich gegeneerd. ‘Het spijt me, dat was nogal ongevoelig van me. Ik ben gewoon… Deze reis is één groot drama geweest.’

‘Dat geloof ik graag,’ mompelde hij, waarna hij naast haar kwam zitten, de laptop nam en iets begon in te tikken. Hij haatte zijn eigen onzekerheid wanneer hij bij haar in de buurt was. Hij was kwaad op zichzelf, niet op haar. Als hij haar mocht geloven, was haar hele leven overhoop gehaald. Door hem.

Steeds meer begon hij te geloven dat ze de waarheid vertelde, hoe bizar en ongeloofwaardig het scenario dat ze schetste, ook mocht lijken. En als ze inderdaad de waarheid vertelde, moest hij beslissen wat hij ging doen. Met de vrouw van wie hij ooit gehouden scheen te hebben. Met het kind dat ze droeg. Zijn kind.