Hoofdstuk 10

Na wat een eeuwigheid leek, manoeuvreerde Bryony haar autootje de ferry op. Onmiddellijk werd ze omringd door auto’s die twee keer zo groot waren als de hare. Opnieuw had Rafael serieuze bedenkingen bij het idee dat ze hun baby zou meevoeren in wat niet meer was dan een speelgoedautootje. Tot zijn verbazing opende ze het portier en klom eruit. ‘Waar ga je heen?’

‘Kom op!’ riep ze stralend. ‘We krijgen een prachtige zonsondergang. Vanaf de reling is die goed te zien.’

Haar uitbundigheid zou hem niet meer moeten verbazen, die had hij inmiddels vaker gezien, maar nu ze de stad verlaten had, leek ze opgewonden, alsof ze niet kon wachten terug te gaan naar…

Hij moest en zou zijn geheugen terugkrijgen. Hij was iemand die gewend was de controle te hebben over alles in zijn leven, en nu was hij afhankelijk van anderen. Het zinde hem allerminst.

Toch betrapte hij zichzelf erop ook hoop te koesteren. Hoop dat Bryony gelijk had, ook al hield het een drastische verandering voor hem in. Was hij klaar voor het vaderschap en een relatie? Voor liefde? Hij wilde haar niet kwetsen. Dus hoopte hij stiekem dat er een wonder was geschied op dat eiland en dat hij dat wonder opnieuw zou beleven.

Nadat hij uit de auto geklommen was, strekte hij zijn gekwelde benen. Hij ademde diep in en liet de scherpe, zilte lucht tot zich doordringen. De bries verwarde zijn haren. Het was een warme bries. De lucht hier was zwaarder, maar schoner.

Ongedurig trok Bryony hem mee naar de reling, waar andere reizigers zich hadden verzameld. Ze staarden naar de explosie van goud aan de horizon. Roodpaarse tinten mengden zich met slierten van goud en verspreidden zich over de hemel, die vuur leek te spuwen.

‘Prachtig toch?’

‘Zeker weten.’

‘Zo’n zonsondergang heb jij vast niet vaak gezien,’ zei ze voldaan.

‘Wat bedoel je daar nu weer mee?’

‘Je vertelde me ooit op mijn veranda dat je geen tijd voor zoiets had. Ik wilde het je toen per se laten zien, en het lijkt erop dat ik je weer van voren af aan kan opvoeden. O, kijk! Dolfijnen!’

Hij keek in de richting die ze wees en zag meerdere glimmende, grijze lichamen uit het water omhoog springen en vervolgens weer onder het wateroppervlak verdwijnen.

‘Ze zwemmen wel vaker een eindje op met de ferry.’

‘Kijk, daar zijn ze weer,!’ riep hij uit, verbaasd over zijn eigen opgetogenheid.

Lachend pakte Bryony hem vast bij zijn arm en trok hem dicht tegen zich aan. Samen genoten ze van het spel van de dolfijnen. Pas later drong de absurditeit tot hem door. Hier stond hij, zonder telefoon of internet, te kijken naar dolfijnen, met de moeder van zijn kind dicht tegen zich aan.

Er was veel gezegd en geschreven over bijna-doodervaringen, die een mens op slag konden veranderen, maar het leek erop dat hij juist vóór zijn ongeluk een enorme transformatie had ondergaan. Geen wonder dat Ryan, Dev en Cam zich zorgen maakten. Ongetwijfeld waren ze al op zoek naar een psychiatrische inrichting voor het geval het finaal mis zou lopen.

Hij drukte een kus op haar hoofd en zuchtte. Hij moest bekennen dat hij uitkeek naar zijn verblijf op het eiland samen met haar. En niet alleen omdat hij zo graag zijn geheugen terug wilde.

Ze sloeg haar armen om zijn middel en hield hem stevig vast. Haar gebaar verwarmde hem, troostte hem. Het was alsof hij omarmd werd door een zonnestraal. Hoe raar het ook mocht klinken, hij voelde zich volledig op zijn gemak bij haar. Zijn woorden van de avond ervoor waren misschien afgezaagd, maar niet gelogen. Ze pasten bij elkaar. Zij paste bij hem. Hij had er geen verklaring voor. Het enige wat hij wist, was dat hij er niet meer tegen wilde vechten. Hij was klaar voor wat er komen ging.

Hij drukte haar steviger tegen zich aan en begroef zijn neus in haar heerlijk ruikende, donkere krullen. Voorzichtig en onderzoekend streelde hij over haar gezwollen buik. Het bezorgde hem een magisch gevoel. Dit was zijn kind. Op een of andere manier wist hij het zeker. Hij ging vader worden.

Dat plotse besef verwarde hem en boezemde hem tegelijkertijd een enorm ontzag in. Had hij met opzet geen voorbehoedsmiddel gebruikt met Bryony? Had hij rekening gehouden met het feit dat hij een kind kon verwekken? Had zij die mogelijkheid gekoesterd?

Hij herinnerde zich weer haar woedende uitbarsting van een paar dagen geleden, toen ze had gesnauwd dat hij haar niet alleen had besodemieterd maar ook nog eens zwanger had gemaakt. Nee, dat was niet de reactie van een vrouw die gehoopt had zwanger te worden. Het was duidelijk dat geen van beiden dit had gepland, maar het was ook duidelijk dat hij niet erg veel moeite had gedaan om het te voorkomen.

Hij kuste haar getuite lippen, en ze lachte. ‘We zijn er bijna,’ zei ze met een zucht. ‘We moesten maar eens terug naar de auto.’

Byrony ontstak de koplampen in de laatste scherpe bocht vlak voor haar cottage. Ze fronste haar wenkbrauwen bij het zien van de auto’s die voor de oprit stonden geparkeerd. Haar hart begon te bonken. Was er iets met Mamaw? Ze had haar grootmoeder een paar uur ervoor nog gesproken. Daarbij had de oude dame vrolijk geklonken en zich verheugd op het weerzien.

Een van de auto’s was die van burgemeester Daniels. Wat deed hij hier? Ze reed de oprit op en zette de motor af. Haar grootmoeder kwam naar buiten, gevolgd door de ernstig ogende burgemeester en sheriff Tayler, die ook niet al te opgewekt keek. Bryony opende het portier en riep: ‘Mamaw, is alles goed? Alles goed met jou?’

‘O, lieverd, alles is goed met mij. Sorry als we je ongerust hebben gemaakt. De burgemeester en sheriff hadden wat vragen.’ Haar grootmoeder keek Rafael in de ogen toen hij uitstapte. ‘Die hebben we allemaal.’

Bryony keek vragend naar burgemeester Daniels. ‘Kan het niet wachten? We hebben de hele dag gereisd en kwamen vast te zitten in de file.’

De burgemeester stak een vinger in de lucht en begon zijn hand heen en weer te zwaaien zoals altijd wanneer hij zich ergens druk over maakte.

De sheriff legde een hand op zijn schouder. ‘Rustig, Rupert, geef haar de gelegenheid het uit te leggen.’

‘Wat uitleggen?’ vroeg Bryony op dringende toon.

‘Waarom gisteren een boot met bouwmateriaal is gearriveerd en waarom zo nodig een nieuw hotel gebouwd moet worden op de lap grond die je verkocht hebt aan Tricorp Investment,’ antwoordde de burgemeester.

‘Hier is sprake van een vergissing. Ik ben de hele week in New York geweest om deze ellende op te helderen. Ik heb niets verkocht aan Tricorp, maar het land verkocht aan Rafael.’

De sheriff trok een zuur gezicht. ‘Er is geen vergissing mogelijk, Bry. Ik heb de mannen zelf ondervraagd en heb gekeken naar de vergunningen. Alles is legaal. Die hele strook strand wordt omgeturnd in een resort, compleet met eigen helikopterplatform.’

Met open mond draaide Bryony zich om naar Rafael. ‘Rafe?’