Hoofdstuk 13

Ze troonde hem mee van de ene winkel naar de andere, op zoek naar vrijetijdskleding. De spijkerbroek die ze voor hem uitzocht, stond hem fantastisch en sloot nauw om zijn goddelijke billen en gespierde benen. Zelfs een ordinair T-shirt was om zijn lijf iets bijzonders. Zijn slanke, stevige torso kwam uit tot in perfectie.

Duidelijk niet op zijn gemak stapte hij op blote voeten het pashokje uit in de broek en het T-shirt.

‘O, mijn lieve hemel,’ verzuchtte Stella Jones, de verkoopster. ‘Lieverd, wat heb je daar een heerlijk ding meegenomen. Hij ziet er zo sexy uit… Begrijp me niet verkeerd, maar hij vult een spijkerbroek als niemand ooit tevoren.’

‘Word je hier blij van?’ vroeg Rafael wrang aan Bryony, een rondje draaiend met zijn armen in de lucht.

‘Nou en of,’ mompelde ze. ‘En niet alleen ik.’ Ze wierp Stella een olijke blik toe.

De verkoopster grinnikte. ‘Zal ik nog wat van die broeken voor je pakken?’

‘En T-shirts. Veel T-shirts. Ik denk witte en misschien een rode,’ antwoordde Bryony in zijn plaats.

‘Groen zou ook niet misstaan bij die mooie, donkere ogen en haren van hem,’ adviseerde Stella.

Rafael rolde met zijn ogen. ‘Ik ga me weer omkleden en laat het verder aan jullie dames over.’

‘Nee, nee,’ zei Bryony haastig. ‘Laat me even de labels eraf halen. Je hoeft je niet om te kleden. Stella pakt je oude kleren wel in. Dit is veel beter.’

‘Ook voor ons!’ riep Stella over haar schouder, terwijl ze de rest van de kleding ging halen.

Rafael grijnsde en slenterde naar Bryony. ‘Dus je vindt me wel leuk in een spijkerbroek?’

‘Dat is iets te zacht uitgedrukt.’

Hoewel ze haar affectie voor hem de hele dag niet onder stoelen of banken had gestoken door zijn hand vast te pakken of hem te omhelzen, had hijzelf nog geen enkel gebaar gemaakt in het openbaar. Nu liet hij echter zijn arm om haar middel glijden en trok haar naar zich toe in een omhelzing. Hij legde zijn handen losjes op haar onderrug en liet zijn vingers in haar broekzakken glijden. ‘Ik vind jou ook wel leuk in een spijkerbroek,’ zei hij grijnzend.

Haar hart ging tekeer. ‘Ook nu ik een extra wijde draag, die door een groot elastiek om mijn buik moet worden gehouden?’

‘Hij sluit perfect om je kontje.’ Om zijn mening te benadrukken, streelde hij haar billen.

‘Het hele eiland zal over ons roddelen,’ mompelde ze.

‘Alsof ze dat al niet deden. Volgens mij is iedereen al buiten geweest om ons te bekijken en te vertellen hoe geweldig het is dat ik het bouwproject heb stopgezet. Volgens mij weet iedereen dat je zwanger bent van mij. Waar moeten ze anders over praten?’

‘Oké, je hebt een punt.’

‘Waarom nemen we onze fraaie, in spijkerbroek verpakte lichamen niet mee terug naar jouw huis en geven we ze wat lunch te eten?’ grapte hij, waarna hij haar teder kuste.

‘Wat had je in gedachten?’

‘Geen idee. Het hangt ervan af wat je in huis hebt. Jij hebt vanochtend het ontbijt gemaakt en me rondgeleid door de stad, dus nu is het mijn beurt om je te verwennen. Heb je geen vermoeide voeten?’

Ze lachte, vertederd door de bezorgdheid in zijn stem. ‘Mijn voeten doen het prima, maar een voetmassage sla ik niet over.’

‘Dat kan geregeld worden.’ De gloed in zijn ogen was een en al oprechte warmte.

Ze sloeg zijn armen om zijn nek en vlijde haar gezicht tegen zijn borstkast. ‘O, Rafael. Wat een perfecte dag. Dankjewel.’

‘Ik wist niet dat de aanschaf van een spijkerbroek je zo gelukkig maakte,’ plaagde hij.

‘Alleen als ik weet dat jij die gaat dragen,’ antwoordde ze met een ondeugende blik in haar ogen.

‘Laten we gaan. Van al dat winkelen krijg je honger.’

Verrukt door de intimiteit die zo snel tussen hen was gegroeid, pakte ze zijn hand. Vanaf het moment dat ze op het eiland gearriveerd waren, had ze een verandering in Rafael gevoeld. Hij leek weer op de ontspannen, gemakkelijke man op wie ze verliefd was geworden. De gestreste zakenman die nooit zonder telefoon en laptop op pad ging, veranderde op Moon Island. Ze wilde graag denken dat hij door zijn relatie met haar zijn prioriteiten zou bijschaven. Misschien was het naïef van haar, maar dat weerhield haar er niet van hoop te koesteren.

Toen ze bij haar cottage aankwamen, verzocht ze hem de oprit van haar grootmoeder op te rijden. ‘Ik wil even bij haar kijken. De afgelopen week heb ik haar alleen aan de telefoon gesproken. Ik laat haar zelden zo lang alleen.’

Rafael knikte. ‘Prima. Zal ik thuis vast de lunch klaarmaken?’

‘Als je dat wilt, maar als je zin hebt, mag je ook meegaan. Het zal niet lang duren. Ik wil alleen weten of ze in orde is.’

‘Dan ga ik met je mee. Ik wil haar graag opnieuw leren kennen. Jullie lijken zo close met elkaar. Heb ik veel tijd met haar doorgebracht?’

‘Jullie konden het geweldig met elkaar vinden,’ antwoordde ze met een glimlach. ‘Je liep iedere dag even bij haar binnen, of ik er nu bij was of niet. Je hebt haar verwend met haar favoriete bloemen en een doos gebakjes van de banketbakker.’

‘Het klinkt of ik heel… aardig was,’ zei hij, alsof het idee alleen al belachelijk was.

‘Je zegt het alsof jij niet vriendelijk kunt zijn.’

‘Ze noemen me niet voor niets vaak een hufter. Vanochtend nog zelfs. Ook andere termen krijg ik naar mijn hoofd geslingerd. Genadeloos. Gedreven. Ambitieus. Klootzak. Noem maar op. Maar vriendelijk? Ik kan niet zeggen dat attent zijn ooit een van mijn prioriteiten is geweest. Het is niet dat ik de bedoeling heb de rotzak uit te hangen, maar ik maak me er nooit zo druk over.’

‘Je was hoe dan ook fantastisch met mijn oma, en ik vond je daarom geweldig. Je was ook geweldig met mij. Misschien ga je gewoon niet met de juiste mensen om.’

Hij lachte. ‘Misschien heb je gelijk. We zullen zien.’

Haar grootmoeder verscheen in de deuropening en gebaarde hen binnen te komen. Bryony kneep zachtjes in zijn hand. ‘Stop met je zorgen te maken over wie je was en niet was. Niemand zegt dat je nooit mag veranderen. Misschien was je gewoon klaar voor verandering. Hier kon je zijn wie je wilde zijn omdat niemand je kende. Je had misschien een frisse start nodig.’

Teder drukte hij een kusje op haar hand. ‘Je bent een bijzondere en speciale vrouw, Bryony Morgan.’

Lachend opende ze het portier. Toen ze was uitgestapt, zwaaide ze naar haar grootmoeder. ‘We komen eraan!’

‘Goedemiddag,’ groette haar grootmoeder opgewekt, toen ze bij de voordeur waren. Ze omhelsde eerst Bryony en vervolgens Rafael, die een beetje overweldigd leek door de ontvangst. ‘Kom binnen. Ik was zojuist thee aan het zetten. Ik denk dat die nu wel getrokken is. Ik haal de kopjes. Ga lekker zitten op de veranda achter het huis. Het is een prachtige dag.’

Bryony trok Rafael mee naar de glazen schuifdeuren, die toegang gaven tot de veranda. Qua bouw zag die er hetzelfde uit als de hare, maar het hout was hier ouder, waardoor de plek meer karakter kreeg. Overal stonden plantenbakken, bloempotten, kleurrijke prullaria en tuinbeeldjes. Het deed haar vaak denken aan een rommelmarkt. Het paste zo bij het karakter van haar grootmoeder, dat ze er altijd blij van werd.

‘Wat is het mooi hier,’ zei Rafael. ‘Zo rustig en vredig. Zoveel stroken privéstrand zijn er niet. Het moet fantastisch zijn om zoiets voor jezelf te hebben.’

Bryony nam plaats op een van de verandastoelen, die overladen was met kussens, en richtte haar gezicht naar de zon. ‘Dat is ook zo,’ antwoordde ze met haar ogen dicht. ‘Het hele eiland is zo. Dat is de reden waarom er zo’n weerstand is tegen vercommercialisering. Als het proces eenmaal in gang is gezet, is er geen houden meer aan. In mum van tijd is het eiland omgetoverd tot een toeristische trekpleister.’

‘Het lapje grond dat ik heb gekocht, stelt vrij weinig voor op een eiland van dit formaat. Je kunt best van twee werelden genieten. Het merendeel van het eiland blijft onaangeroerd, een vredige oase. Slechts een minimaal deel wordt ingericht om ook anderen van jullie paradijs te kunnen laten genieten.’

Ze opende haar ogen en keek hem aan. ‘Nu klink je als een zakenmannetje. Het hele probleem is dat we ons paradijs niet willen delen. Noem ons egoïstisch, maar er zijn genoeg andere eilanden waar toeristen heen kunnen om van de zon en het strand te genieten. We willen gewoon met rust gelaten worden.’

‘Een enkel resort tast de integriteit van het eiland niet aan. Het zou de economie een boost geven omdat de door jullie verafschuwde toeristen zorgen voor een enorme cashflow.’

Omdat ze niet boos en gefrustreerd wilde worden om de perfecte dag te verknallen, glimlachte ze geduldig. ‘We hebben geen cash flow nodig voor onze economie,’ antwoordde ze kalm.

‘Iedereen heeft die nodig.’

‘Nee, dat is niet waar. Veel eilandbewoners zijn gepensioneerd en hadden goedbetaalde banen aan wal. Sommigen waren bestuursvoorzitter of hadden een succesvol eigen bedrijf. Ze zijn naar Moon Island gekomen om de stress achter zich te laten. Ze hebben meer geld dan ze ooit zullen uitgeven.’

‘En de rest van de bewoners dan? De mensen die hier hun hele leven hebben gewoond?’

‘Die zijn gewoon gelukkig. Het zijn voor het merendeel vissers, die het vak van generatie op generatie hebben doorgegeven. Of winkeliers, restauranthouders, kruideniers. Iedereen vervult een bepaalde behoefte op het eiland. De verkoop van souvenirs vervult geen enkele behoefte. Ook entertainment niet. Ons leven is heel comfortabel. Sommigen hebben niet veel, maar we redden het en zijn gelukkig.’

‘Toch klopt er iets niet aan deze plek,’ zei hij geamuseerd. ‘Het is net of je teruggaat in de tijd. Het verbaast me dat jullie toegang hebben tot internet.’

‘We blijven heus wel bij de tijd. We hebben alleen niet zo de behoefte voor de stoet uit te lopen. Onze leefstijl valt moeilijk te beschrijven, je moet het ervaren. In de weken dat je hier was, heb je het ervaren.’

‘En toch wilde je dit leventje achter je laten. Voor mij.’

‘Ja. Ik kon moeilijk van je verwachten dat je je eigen zaak zou opgeven en hier zou komen wonen. Ik wist dat het een enorme aanpassing voor me zou betekenen, maar ik dacht dat… jij het waard was.’

‘Gezien je passie voor dit eiland en de bewoners, breng je me in verlegenheid met het idee dat ik zo’n opoffering waard was.’

‘Je doet jezelf tekort. Denk je echt dat je dat niet waard bent? Denk je echt dat er niemand is die zoveel om je geeft?’

Rafael draaide zijn hoofd weg en tuurde naar het water. Het was alsof hij geen antwoord had. Zijn hele lichaamstaal veranderde op slag. Hij hield zich stijfjes. Zijn kaken verstrakten. ‘Misschien heb ik nooit iemand ontmoet die zo over me dacht,’ antwoordde hij ten slotte afwezig.

‘Nogmaals, je gaat met de verkeerde mensen om. Je zoekt de verkeerde vrouwen uit.’

De uitdagende toon in haar stem forceerde een glimlach op zijn gezicht. ‘Waarom krijg ik het gevoel dat ik je met alle macht op afstand heb proberen te houden?’

‘Integendeel. Je leek…’ Ze fronste haar voorhoofd. ‘Je stond absoluut open voor wat er tussen ons gebeurde. Ik heb niet zo heel veel moeite hoeven doen om je achter die duffe façade vandaan te halen.’

‘Ik begin serieus te denken dat ik schizofreen ben.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik weet het, ik blijf het zeggen, maar de man die je beschrijft, gaat mijn begrip te boven en lijkt een volslagen vreemde voor me. Als ik niet beter wist, zou ik zweren dat ik hersenletsel had nog voordat ik hierheen kwam. Niet erna.’

‘Staat het je zo tegen?’

‘Nee, dat is niet wat ik bedoel. Het is niet dat ik me schaam of boos ben. Het is moeilijk uit te leggen. Stel je eens voor dat iemand dingen over je vertelt die zo in strijd zijn met je eigen karakter, dat je ze niet kan geloven. Je herinnert je niets, dus je denkt dat diegene gek is geworden, niet dat jij je verstand hebt verloren.’

‘Oké, dat begrijp ik. Dus het is niet dat je niet kunt accepteren dat je toen een ander persoon was?’

‘Ik begrijp het gewoon niet,’ zei Rafael peinzend. ‘Ik begrijp niet waarom ik zo anders was.’

‘Misschien zag je mij en dacht je maar één ding: haar moet ik hebben, anders ga ik liever dood,’ antwoordde ze baldadig.

Hij boog zijn hoofd vervaarlijk dicht naar haar toe en voelde haar ademhaling. ‘Daar kan ik me iets bij voorstellen, want zo voel ik me steeds vaker wanneer ik bij jou ben.’

Bryony overbrugde de laatste paar centimeters tussen hen en drukte teder haar lippen op de zijne. Hij plaagde haar met zijn tong; bij iedere streling voelde ze een tinteling tot in haar tenen.

‘De thee is klaar, maar ik zie dat jullie niet zo geïnteresseerd zijn in… andere zaken,’ kondigde Mamaw lachend aan.

Bryony deinsde achteruit en zag haar grootmoeder in de deuropening staan met de theekopjes. ‘Natuurlijk wil ik wel thee. Het is de beste thee die er bestaat.’

‘Hou ik er ook van?’ vroeg Rafael met een knipoog.

‘Zeker weten, jongeman.’ Mamaw overhandigde hem een kopje. ‘Je zei dat die je beter smaakte dan de duurste wijn die je ooit had gedronken.’

Rafael keek haar lachend aan. ‘Nou, dan zal ik het heus gemeend hebben.’ Hij pakte het kopje aan en nam voorzichtig een slokje.

Bryony pakte haar eigen kopje aan en keek geamuseerd naar Rafael. ‘Het is niet giftig, ik beloof het je. Je kijkt erbij alsof je denkt dat er arsenicum in zit.’

‘Het is lekker,’ gaf hij toe na een tweede slokje.

Mamaw straalde alsof het voor het eerst was dat ze een complimentje kreeg.

‘Ga zitten, Mamaw. We zijn hier voor jou.’

Haar grootmoeder trok een stoel bij en ging tegenover haar gasten zitten. ‘Bryony vertelde dat je een vliegtuigongeluk hebt gehad. Dat moet vreselijk traumatisch voor je zijn geweest.’

Rafael knikte. ‘Ik kan me niet veel herinneren van het ongeluk. Ik heb maar een paar herinneringen, met name over de nasleep en het gevoel van opluchting dat ik nog leefde. De rest is één grote waas. Inclusief de weken voor het ongeluk, zoals Bryony u ongetwijfeld heeft verteld.’

‘Het was verschrikkelijk. Bryony was volledig over haar toeren. Ze ervan overtuigd dat je haar had besodemieterd en zwanger had achtergelaten.’

Bryony voelde een blos van schaamte op haar wangen opkomen. ‘Mamaw, niet –’

‘Nee hoor, het is prima,’ zei Rafael. ‘Ik weet zeker dat je oma net zo boos op me was als jij. Ze hoeft het niet te verbloemen.’

‘Ik hou van een man die eerlijk en direct is. Nu je teruggekomen bent om de dingen tussen jou en Bryony recht te zetten, denk ik dat we het best met elkaar zullen kunnen vinden.’

‘Ik hoop het, Mrs…’ Hulpeloos keek hij naar Bryony. ‘Hoe noem ik je grootmoeder? Ik kan me niet herinneren dat je haar naam hebt genoemd.’

‘Dat komt omdat ze voor iedereen gewoon Mamaw is.’

‘Maar als jij je er prettiger bij voelt, mag je me Laura noemen,’ vulde Mamaw aan. ‘Bijna niemand noemt me zo. Alleen de burgemeester, omdat hij vindt dat het ongepast is voor een man in zijn positie om zo vertrouwelijk om te gaan met zijn kiezers. Hij is nogal ouderwets, maar wel fatsoenlijk.’

‘Laura. Een mooie naam voor een mooie vrouw.’

Tot Bryony’s grote vermaak kreeg haar grootmoeder een blos op de wangen en had ze voor het eerst geen pasklaar antwoord. Stralend keek ze Rafael aan.

‘Is alles goed met je, Mamaw?’ vroeg Bryony. ‘Hoe voel je je de laatste tijd? Moeten we iets voor je meenemen wanneer als we toch op pad zijn?’

‘O nee, kind. Het gaat prima. Silas kwam regelmatig langs toen jij weg was en nam mijn boodschappenlijstje mee naar zijn neef. Die heeft nu een baantje als boodschappenjongen. Heeft pas zijn rijbewijs gehaald en is helemaal blij overal naartoe te mogen rijden. Ik verwacht ieder moment het bericht dat hij een ongeluk heeft gehad door de manier waarop hij over de wegen sjeest, maar tot nu toe is er niets gebeurd. Zelfs mijn eieren waren nog heel toen hij ze afleverde, dus wellicht dat hij het aardig onder de knie begint te krijgen.’

‘Neem je iedere dag netjes je medicijnen in?’

Mamaw rolde met haar ogen en keek naar Rafael. ‘Ik weet heus wel dat ik mijn pillen moet nemen. Je zou haast denken dat zij de grootmoeder is en ik de levendige kleindochter. Alhoewel… ik ben nooit ongewenst zwanger geraakt.’

‘Mamaw!’

‘Ik heb toch gewoon gelijk?’

‘Je hebt weer zo’n bui vandaag, of niet soms?’ Bryony kreunde. ‘Ik had beter direct naar huis kunnen gaan.’

Rafael grinnikte en barstte vervolgens in schaterlachen uit. De tranen rolden over zijn wangen. ‘Jullie twee zijn hilarisch!’

‘Jij hebt makkelijk praten. Ze heeft jou geen donderpreek gegeven over het gebruik van condooms, of wel dan?’ vroeg Bryony met een zuur gezicht.

‘Dat stond nog op mijn lijstje, maar hij was al verdwenen voor ik er tijd voor had gehad,’ grapte Mamaw.

‘Ik heb in ieder geval het excuus dat ik me er niets meer van kan herinneren.’ Kalmpjes nam Rafael nog een slok thee.

‘Het condoom scheurde,’ verduidelijkte Bryony gespannen.

‘Zie je wel, als je gewoon de pil had geslikt, zoals ik zei dat je moest doen, was er niets gebeurd.’ Mamaw klonk fel.

Bryony stond op en trok Rafael aan zijn arm. ‘Oké, kom, we hebben genoeg gehoord. Mamaw is weer in een heerlijk vrijpostige bui, dus laten we gaan. Ik heb bovendien honger.’

Lachend stond Rafael op van zijn stoel. Hij boog voorover om Mamaw op de wang te kussen. ‘Het was me een genoeg opnieuw kennis met u te maken.’