Hoofdstuk 18

Midden in de nacht rinkelde Bryony’s telefoon. Ze maakte zich los uit Rafaels armen en reikte op de tast naar het toestel op het nachtkastje. ‘Hallo?’

‘Bry, met Silas. Je moet naar het ziekenhuis komen. Het gaat om je grootmoeder.’

Ze schoot overeind en probeerde de slaap van zich af te schudden. ‘Mamaw? Wat is er gebeurd?’

‘Ze heeft een insult gehad. Haar bloedsuikerspiegel zakte ineens. Ze belde me, maar ik begreep geen woord van wat ze zei. Dus ik ben in alle haast naar haar huis gegaan en heb haar uiteindelijk naar het ziekenhuis gebracht.’

Lieve hemel, en zij had overal doorheen geslapen! ‘Waarom heeft niemand me wakker gemaakt?’ vroeg ze boos.

‘Het was niet nodig je te alarmeren als bleek dat er niets aan de hand was. Ik denk nog altijd dat het niet ernstig is, maar de verpleegkundige stond erop dat je gebeld werd met het verzoek hierheen te komen om de papieren te ondertekenen. Ze hebben je handtekening nodig voor de verzekering. Je weet hoe dat gaat. Ze willen alleen maar geld zien,’ eindigde Silas kwaad.

‘Natuurlijk. Ik kom eraan.’ Ze hing op en zag Rafael met een bezorgd gezicht rechtop in bed zitten.

‘Alles goed met je oma?’

‘Ik weet het niet. Ze heeft diabetes. Ze neemt niet altijd haar insuline en eet niet altijd op de tijden dat ze het zou moeten doen. Het is altijd maar weer de vraag of en wanneer ze in shock of coma raakt.’

‘Ik ga met je mee.’ Haastig stapte hij uit bed.

Twintig minuten later gingen ze het kleine ziekenhuis binnen. Silas ving hen op in de centrale hal.

‘Hoe is het nu met haar?’ vroeg Bryony bezorgd.

‘O, je kent je grootmoeder. Ze is woest dat ze vannacht hier moet blijven. Ze wilde niet eens naar het ziekenhuis. Ik heb haar thuis wat sinaasappelsap laten drinken, en ze kwam direct weer bij. Het leek me toch verstandig haar door een arts te laten controleren, met als gevolg dat ze niet meer met me wil praten.’

Bryony zuchtte. ‘Waar is ze nu?’

‘Op de afdeling observatie. Ze laten haar pas gaan wanneer ze zeker weten dat er iemand is die haar de komende vierentwintig uur in de gaten kan houden.’

‘Wijs je ons even de weg?’

Zoals Silas had verteld, was haar grootmoeder aardig uit haar humeur en klaar om naar huis te gaan. De arts las haar de les over de noodzaak geen enkele maaltijd over te slaan, maar ze staarde geïrriteerd voor zich uit. Haar gezicht klaarde op toen ze Bryony en Rafael in de deuropening zag staan, Silas keurde ze geen blik waardig.

Bryony liep naar het bed en kuste haar grootmoeder op de wang. ‘Mamaw, je hebt me laten schrikken.’

‘Alles gaat prima met me. Iedere gek kan dat zien. Ik wil naar huis. Gelukkig dat je er bent, want nu moeten ze me laten gaan. Ze vinden dat ik de komende uren een babysit nodig heb.’

‘Blij te zien dat alles goed met je gaat, Laura,’ zei Rafael, waarna hij haar een kusje op de wang gaf.

Lachend kneep ze hem even in de wang. ‘Dank je, jongeman. Sorry dat ik jou en mijn kleindochter uit bed heb gehaald op dit tijdstip. Zwangere vrouwen hebben hun rust hard nodig, maar niemand anders dan ik schijnt zich daar druk over te maken.’

‘Mag ze mee naar huis, dokter?’ vroeg Bryony, zich richtend tot de arts, die aan de andere kant van het bed stond.

De dokter knikte. ‘Ze weet dat het fout was wat ze deed. Of liever: niet deed. Ik betwijfel of het nut heeft haar te vertellen dat ze het niet nog eens zo ver moet laten komen, maar ze is in orde. Je moet haar de komende vierentwintig uur in de gaten houden en haar suikerspiegel ieder uur controleren. Zorg ervoor dat ze fatsoenlijk eet en haar insuline neemt.’

‘Maakt u zich geen zorgen,’ antwoordde Bryony vastberaden. ‘Mag ze nu mee of moet ze nog blijven?’

‘We moeten alleen de ontslagformulieren nog in orde maken. Het duurt een paar minuten, dus maak het je even gemakkelijk.’

Met een haast dodelijke blik joeg Mamaw de arts de kamer uit. Ze richtte diezelfde blik vervolgens op Silas, die in de deuropening was blijven staan. Hij knikte even naar Bryony en vertrok.

Geërgerd schudde Bryony haar hoofd. ‘Wanneer hou je eens op je zo suf te gedragen tegenover hem, Mamaw? Hij is gek op je, en jij bent even gek op hem.’

‘Misschien zodra hij ophoudt me te behandelen als iemand die niet voor zichzelf kan zorgen,’ snauwde ze.

Bryony gooide haar armen de lucht in. ‘Misschien houdt hij ermee op als je laat zien dat je het kunt. Je weet dat je geen maaltijden mag overslaan.’

Rafael pakte Mamaws hand. ‘Je mag het een man niet kwalijk nemen dat hij er zeker van wil zijn dat de vrouw van wie hij houdt veilig is. Dat is een bezorgdheid waar we nooit overheen groeien.’

Mamaw keek alsof ze zojuist in haar gezicht was gespuugd. ‘Ja, nou ja, ik denk…’ Ze schraapte haar keel en richtte zich weer tot Bryony. ‘Ik dacht dat jullie morgenvroeg wilden vertrekken.’

‘Rafael zal zonder me moeten vertrekken,’ antwoordde Bryony monter. ‘Jij komt op de eerste plaats, Mamaw. Ik laat je niet alleen, zeker niet nu ik de arts heb beloofd voor je te zorgen.’

‘Natuurlijk blijf je hier,’ zei Rafael. ‘Hopelijk blijf ik niet lang weg en ben ik snel terug bij mijn twee favoriete vrouwen.’

‘Je hebt gladde praatjes, jongeman.’ Mamaw klonk chagrijnig, maar ze lachte erbij. ‘Ik hou er wel van. Als Silas zulke gladde praatjes had, had ik waarschijnlijk allang ja gezegd op zijn huwelijksaanzoek.’

Bryony zette grote ogen op. ‘Mamaw! Je hebt me nooit verteld dat hij je ten huwelijk heeft gevraagd. Waarom heb je geen ja gezegd?’

‘Omdat, lieve kind, ik op mijn leeftijd recht heb op mijn eigen eigenaardigheden. Een man een beetje laten sudderen, is een daarvan. Zou ik te snel toehappen, dan zou hij mijn affectie voor lief nemen. Een man mag zijn vrouw nooit voor lief nemen. Ik ben van plan hem heel duidelijk te maken hoe gelukkig hij mag zijn met mij.’

Rafael barstte in lachen uit. ‘Je bent een verstandige vrouw, Laura. Maar doe me een plezier en verlos Silas binnenkort uit zijn lijden. De arme man voelt zich waarschijnlijk miserabel.’

‘O, dat zal ik heus wel doen,’ antwoordde Mamaw luchtig. ‘Op mijn leeftijd kan ik het me niet veroorloven al te lang te wachten.’

Bryony gaf haar grootmoeder even een kneepje in haar hand. ‘Ik kom bij jou logeren. Ik weet dat je niet graag lang van huis bent.’

‘Ik wil jullie plannen niet dwarsbomen. Jullie twee hebben genoeg problemen zonder mij.’

‘Je bent geen last, Laura,’ suste Rafael. ‘Ik ben terug eer jullie het in de gaten hebben. Bryony en ik hebben dan nog tijd genoeg om onze toekomst uit te stippelen.’

Bryony’s hart begon sneller te kloppen. Het was de eerste keer dat hij sprak over hun toekomst, hun leven samen. Hij had gezegd dat hij van haar hield. Ze geloofde hem.

Even later wandelde een verpleegster de kamer binnen met de ontslagformulieren. Ze maakte het infuus van Mamaw los, en nog geen halfuur later waren ze weer thuis. Toen Bryony haar grootmoeder in bed had gelegd, liep ze terug naar de woonkamer, waar Rafael zat te wachten. Hij gaf haar een stevige knuffel. ‘Rare nacht, hè?’ zei hij.

‘Ja, nogal. Sorry dat ik niet met je mee kan. Ik denk niet dat ik Mamaw alleen moet laten.’

‘Nee, natuurlijk niet,’ stemde hij in. ‘Ik bel je vanuit New York en laat je weten hoe alles gaat. Hopelijk ben ik over een paar dagen terug. Ik heb genoeg motivatie om dit snel af te handelen.’

‘O?’

‘Ja, een zwangere vrouw die op me wacht, is een aardig krachtige motivatie.’

‘O ja? Zorg er wel voor dat je niet weer een ongeluk krijgt, want ik heb echt geen zin nog eens maanden op je te wachten.

Liefkozend kneep hij in haar wang. ‘Wijsneus. Ik was van plan nog lange tijd te blijven leven.’

‘Mooi, want ik heb plannen voor jou in petto waar je lange tijd voor nodig zult hebben.’

‘Over hoelang hebben we het dan?’

‘Zolang als je het met me uithoudt,’ mompelde ze.

‘Lange tijd dus.’

‘Moet je niet naar huis om te douchen en te pakken? Op de weg naar Houston staat meestal wel een file, dus je moet op tijd vertrekken om de ferry te halen.’

‘Weet je zeker dat ik jouw auto mag lenen?’

Ze lachte. ‘De vraag is meer of je trots niet gekrenkt wordt door mijn autootje. Ik kan altijd vragen of Silas je naar Galveston brengt om daar een auto te huren.’

‘Jouw auto is prima.’

‘Ik zal je missen, Rafe. Het idee dat je weggaat, bezorgt me paniek omdat ik blijf denken aan de vorige keer dat ik afscheid van je nam.’

‘Ik kom terug, Bryony.’

‘Ik hou van je.’

Hij nam haar gezicht tussen zijn handen en kuste haar. ‘Ik hou ook van jou. Ga nou maar wat slapen. Ik bel je zodra ik in New York ben.’