Hoofdstuk 15

Bryony werd gewekt door warme lippen die haar schouders streelden en handen die bezitterig over haar lichaam gleden.

‘Mm-m,’ mompelde ze, waarna ze zich lui uitrekte.

‘Ah mooi, je bent wakker. Ik wil namelijk niet de indruk wekken dat ik misbruik maak van een slapende vrouw.’

‘Ja, ja, dat zal wel.’ Ze lachte.

‘Ik heb een hoop goed te maken.’ Hij boog zijn hoofd voorover en liet zijn mond tussen haar borsten rusten.

‘O ja?’

Langzaam bewoog hij zijn lippen opzij, likte haar tepel en zoog er zachtjes aan. Ineens liet hij los en keek haar recht in de ogen. In de zijne gloeide spijt.

‘Het mag duidelijk zijn dat ik mezelf niet in de hand heb als het op jou aankomt. Ik wilde het langer laten duren. Ik heb je niet echt verwend. Het komt ongetwijfeld door mijn hufterige egoïsme.’

Rollend met haar ogen streelde ze zijn wangen. ‘Als je me nog meer had verwend, was ik eraan doodgegaan. Ik vind het eigenlijk wel leuk dat ik je een beetje wild heb kunnen maken.’

Vragend keek hij haar aan. ‘Een beetje? Ik geloof niet dat dat het juiste woord is voor wat er gisteren is gebeurd. Ik verloor volledig mijn verstand. Ik kan me niet herinneren mezelf ooit zo te hebben laten gaan met een vrouw. Was het ervoor ook zo tussen ons?’

‘Nee,’ antwoordde ze zacht. ‘Niet als nu.’

‘Was het nu beter?’

‘Heel veel beter.’

‘Ah, mooi. Ik begon me al aardig bedreigd te voelen door mezelf, de man die ik me niet kan herinneren.’

Spontaan schoten ze beiden in de lach. Het voelde goed een keer te kunnen lachen om de gebeurtenissen die hun leven zo drastisch hadden veranderd.

‘Ik heb honger.’

Opnieuw bracht hij zijn mond naar haar borst. ‘Ik ook.’

Grinnikend tikte ze hem op de schouder. ‘Ik wil eten. Het is al… Hoe laat is het eigenlijk?’ Ze voelde hem zijn schouders ophalen onder haar hand.

‘Ergens halverwege de ochtend. We hebben lang geslapen. Je hebt me dan ook volledig uitgeput.’

‘Laten we in bed eten, en dan…’

‘En dan wat?’ vroeg hij loom.

‘En dan ga ik voor een toetje,’ antwoordde ze ondeugend.

‘In dat geval…’ Acuut kwam hij overeind. De lakens gleden van hem af. ‘Blijf liggen. Ik ga wat te eten halen voor ons. Ik ben zo terug.’

Bryony trok het laken tot onder haar kin en nestelde zich nog eens heerlijk in de kussens. Ze glimlachte bij het zien van Rafael, die naakt de slaapkamer uitliep. Hij leek geenszins verlegen om bloot rond te lopen. Zelfvertrouwen bij een man vond ze vreselijk sexy. Ze zuchtte en rekte zich uit met een dromerige uitdrukking op haar gezicht.

Een kwartier later was Rafael terug met een dienblad, waarop twee borden stonden met twee kaastosti’s voor ieder. Hij had ook twee glazen ingeschonken met de limonade die nog over was van de dag ervoor.

Toen ze overeind was gaan zitten, zette hij het dienblad op haar schoot. Ze begon gelijk te watertanden bij de geur van het geroosterde brood en de gesmolten kaas. ‘O, dit is perfect.’

‘Ik ben blij dat je het kan waarderen. Het was het enige wat ik kon bedenken dat snel klaar zou zijn,’ antwoordde hij, terwijl hij weer in bed klom. In kleermakerszit ging hij voor haar zitten en gaf haar een van de tosti’s aan.

Terwijl ze aten, wisselden ze ondeugende blikken met elkaar uit. Ze was gefascineerd door deze onbekende kant van hem. Het was alsof ze nu, na slechts een paar dagen, nog verliefder op hem was dan ervoor. Het leek of hij nu vrijer was met haar.

Ze liet de tweede tosti voor wat hij was, dronk wat limonade en wachtte geduldig af tot hij klaar was met eten. Toen hij op het punt stond op te staan om het dienblad weg te zetten, pakte ze zijn polsen vast zodat hij niet meer kon bewegen. Ze schoof het dienblad van het bed, en met een klap kletterde het op de grond. De glazen en borden rolden alle kanten op. Ze gaf hem een kus.

Het was geen lief, meisjesachtig kusje. Het was een uitdagende kus, eentje die zei: over niet al te lange tijd ga ik heel ondeugend met je worden.

‘O, lieve hemel…’ Hij kreunde.

‘O ja, je zal eraan moeten geloven,’ mompelde ze, waarna ze hem een duw gaf.

Hij viel achterover op het bed. Zijn ogen gloeiden van opwinding toen ze een been over hem sloeg en over hem heen ging hangen.

Ze liet haar hand over zijn erectie glijden en glimlachte. ‘Ik denk dat het nu tijd is voor het toetje.’

‘O, mijn lieve…’

Haar mond dwaalde af naar beneden. Hij siste, een geluid dat als een explosie klonk in de gespannen stilte. Hij vlocht zijn vingers in haar haren en kromde zijn rug. ‘Bryony,’ stootte hij zuchtend uit.

Liefdevol streelde ze hem met haar tong. Ze wilde hem evenveel genot schenken als hij haar had gegeven. Ze wilde hem haar liefde tonen, haar hart.

Ze nestelde zich tussen zijn benen, haar haren gespreid over zijn heupen. Hij streelde haar hoofd, terwijl ze doorging hem haar liefde te tonen.

Kreunend van genot stootte hij zijn heupen omhoog tot hij het niet langer kon verdragen. Hij greep haar schouders en trok haar boven op zich.

Vragend keek ze hem aan, op zoek naar aanwijzingen.

‘Neem me,’ fluisterde hij. ‘Ik heb jou opnieuw de mijne gemaakt. Maak mij nu weer de jouwe.’

O, hoe verleidelijk klonken zijn woorden. Haar huid begon acuut te tintelen. Met behulp van zijn handen drukte ze zichzelf omhoog. Hun vingers strengelden zich ineen als symbool van hun hernieuwde samenzijn. Ze ging schrijlings op hem zitten en startte de paardans van een vrouw die haar man terugeist.

Voorheen had ze zich nooit stoutmoedig genoeg gevoeld om het initiatief te nemen in hun liefdesspel. Hij was altijd degene geweest die de leiding had genomen. Haar genot had hij altijd belangrijker gevonden dan het zijne. En toch prefereerde ze deze Rafael, die zo naar haar verlangde dat hij zich niet had kunnen inhouden. Hij liet zich zo meesleuren door zijn passie dat hij zichzelf niet meer onder controle had. Deze man leek… echter.

Op dit moment schepte ze er genoegen in hem te plagen, de leiding te nemen en hem gek te maken van verlangen. Dat gevoel werd alleen maar heftiger door met halfgesloten ogen naar hem te kijken.

Hij trok zijn handen uit de hare, streelde haar heupen en liet ze vervolgens over haar borsten dwalen. Plagend speelde hij met haar tepels, terwijl ze deinende bewegingen maakte. Zijn ogen begonnen te schitteren. Hij liet zijn hand afglijden naar de ruimte tussen hun heupen en begon zachtjes te wrijven. Ze kromde onmiddellijk haar rug. Beiden hapten naar adem. Hij wreef harder en vond het juiste ritme waarop ze reageerde, terwijl hij met zijn andere hand haar borsten bleef strelen, tot ze bijna haar verstand verloor.

Hoe snel had hij de rollen weten om te draaien. Hoewel zij boven op hem zat, nam hij het initiatief over op magische wijze.

‘Ik wil jouw warmte om me heen voelen wanneer je klaarkomt, Bryony,’ fluisterde hij.

Ze gooide haar hoofd in haar nek. Haar hele lichaam trilde. Haar knieën drukten bevend in de matras. Een zalige en intense spanning bouwde zich op in haar onderbuik en spreidde zich uit naar de plek die hij zo heerlijk wist te strelen. Ineens kwam alles samen en leek haar lichaam uiteen te spatten.

Hijgend viel ze voorover. Ze legde haar handen op zijn borst. Ze wilde nu niet stoppen, voor hem, maar ze kon niet stil blijven zitten. Ze bleef kronkelen. Al die tijd hield hij haar stevig vast en fluisterde haar naam.

Ze hoorde gesnik en gekreun en besefte dat ze het zelf was, maar het geluid kwam van zo ver weg dat het van iemand anders afkomstig leek.

Toen ze de kracht niet meer had, nam hij het van haar over. Hij hield haar heupen stevig vast en stootte omhoog tot ze beiden slap op bed vielen. Zij boven op hem. Waarschijnlijk had ze iets weg van een vaatdoek, maar ze kon de energie niet meer opbrengen zich daar druk over te maken.

Hij streelde haar rug, haar billen, haar haren en kuste haar voorhoofd. ‘Dat was ongelooflijk.’

‘Mm-m,’ gaf ze toe.

‘Wat was dit, Bryony? Dit was meer dan seks. Ik heb vaker seks gehad, en dit leek er niet in de verte op.’

‘Klopt,’ fluisterde ze. ‘Het was meer dan seks.’

‘Wat was het dan?’

Ze tilde haar hoofd op en keek hem recht in de ogen. ‘Dit was wat bedoeld wordt met de liefde bedrijven, Rafael. Ik hou van je. Jij hield ooit van mij. Ik wil graag geloven dat zoiets niet zomaar verdwijnt. Sommige dingen weet het hart gewoon, ook als het verstand het niet accepteert of het wegdrukt.’

‘Ik vind het een doodeng idee dat je zoiets geweldigs zomaar kan vergeten. Ik heb nog nooit van iemand gehouden.’

‘Nooit?’

‘Nee. Ik weet wel dat ik ooit van mijn ouders heb gehouden. Niet dat ik ze nu haat, maar ik denk gewoon niet meer aan ze, zoals zij niet meer aan mij denken. Ik was een last voor ze. Feitelijk waren ze niet meer dan mensen die me mijn DNA hebben gegeven. Het klinkt kil, maar het is niet anders. Mijn moeder hield niet van me. Ik zeg dit nu niet als excuus voor een of ander psychisch defect. Ik wil alleen maar zeggen dat ik nooit met heel mijn hart van iemand heb gehouden. Nu lijkt alles erop dat ik dat wel ooit heb gedaan, en ik zou het me niet meer herinneren? Alleen dat feit? Niets anders?’

‘Misschien was het wel zo’n enorm traumatische ervaring voor je dat je verliefd werd, dat je het gewist hebt,’ plaagde ze.

‘Ik geloof mijn oren niet dat je er grapjes over durft te maken,’ mompelde hij.

‘Luister, je kunt erom lachen of huilen, maar van huilen krijg je hoofdpijn. Bovendien zal je geheugen terugkomen. Volgens mij heb je al een begin gemaakt. Heel veel dingen gaan instinctief bij jou. Je behandelt me niet als een vreemde. Als je echt dacht dat ik een onbekende voor je was, zou je dan in bed al je diepe, donkere geheimen met me delen?’

‘Waarschijnlijk niet,’ gaf hij toe.

Ze kuste hem en liet haar hoofd weer op zijn schouder rusten. ‘Eén stap tegelijkertijd, Rafe. Dat is alles wat we kunnen doen. We kunnen alleen maar hopen dat ieder stapje ons dichter bij het moment brengt waarop je je ons weer kunt herinneren.’

‘Ik weet niet zeker of ik jouw liefde en geduld verdien, maar ik ben er wel verdraaid dankbaar om,’ zei hij, waarna hij haar stevig omarmde.