Hoofdstuk 16

Toen ’s ochtends zijn mobiele telefoon rinkelde, hoorde Rafael aan de ringtone wie het was. Hij negeerde de oproep. Het was Cam, die ongetwijfeld was ingeschakeld door Devon. Cam zou hem de huid vol schelden en vragen of zijn verstand naar zijn kruis was gezakt. Cam was dan ook nogal voorspelbaar.

Onmiddellijk werd er opnieuw gebeld. Vloekend reikte hij zo ver mogelijk naast het bed zonder Bryony te hoeven loslaten en kreeg het voor elkaar zijn mobiel uit zijn broekzak te vissen. Hij drukte de oproep weg en zette vervolgens het apparaat volledig uit.

De zaak kon wel een paar dagen wachten. Niet voor niets betaalde hij zijn mensen om zelf na te denken. Het werd tijd dat ze gingen doen waar ze voor betaald werden.

Vreemd genoeg zou dit idee hem, controlefreak die hij was, tot waanzin moeten drijven. Nu was hij echter op een punt aangekomen dat hij vond dat hij af en toe best mocht genieten van wat vrije tijd. Misschien had Bryony gelijk en hoefde hij niet degene te blijven die hij altijd was geweest. Ze had ook gelijk gehad toen ze zei dat hij bereid was offers te brengen voor hun zoon of dochter. Hij wilde absoluut niet de rol spelen van afwezige vader, zoals zijn eigen vader had gedaan. Die man had gemeend dat geld inbrengen zijn enige verplichting was jegens zijn gezin.

Rafael wist dat er heel wat meer kwam kijken bij het ouderschap dan het voorzien in materiële behoeften. Hij wilde aanwezig zijn bij alle schooltoneelstukken en voetbalwedstrijden. Hij wilde degene zijn die een muntstuk onder het hoofdkussen van zijn kind legde als het een tand was verloren, om hem of haar vervolgens te vertellen dat de tandenfee was langs geweest.

Hij wilde een vader zijn. De beste vader die hij kon worden.

Zwijgend keek hij naar Bryony, die nog altijd met haar hoofd op zijn schouder lag. De ochtendzon bescheen haar huid, waardoor ze een doorschijnende, engelachtige gloed kreeg. Ze zag er vredig uit. Ze leek tevreden. Ze leek… geliefd.

Ineens liet zijn verstand van zich horen. Hallo? Het kon toch niet zo zijn dat hij verliefd was op deze vrouw? En dat binnen een paar dagen tijd?

Was het echt pas een paar dagen dat hij haar kende? Was het mogelijk dat hij reageerde op de weken die ze samen eerder hadden doorgebracht?

Als Bryony gelijk had, was het mogelijk. Op een ander bewustzijnsniveau herinnerde hij zich haar, herkende hij haar als de vrouw die hij had uitgekozen. Was hij ook verliefd op haar geworden? Verliefd worden had hij altijd beschouwd als getroffen worden door de bliksem. Dit bizarre gevoel van tevredenheid strookte er niet mee. Hij had in ieder geval nooit gedacht dat het zo… gemakkelijk was.

Gemakkelijk? Ja. Maar liefde was gecompliceerd, toch? Niemand werd binnen een paar dagen verliefd. Het moest de goede seks zijn die nu sprak.

Nee, toch ook weer niet. Bryony had gelijk gehad toen ze zei dat het niet gewoon seks was. Seks klonk in dit geval te goedkoop, verlaagde hun samenzijn tot het niveau van het soort relaties dat hij in het verleden had gehad, waarbij hij een snelle stoeipartij in bed had met een vrouw en haar vervolgens wegstuurde voor de volgende. Geen van die ervaringen kwam ook maar in de buurt van wat hij voelde voor Bryony, van wat hij voelde wanneer ze met elkaar vreeën.

Afgelopen nacht had hij iets gevoeld waarnaar hij altijd had verlangd. Het was een gevoel van thuiskomen geweest, zo heftig dat hij er volledig door van slag was geraakt. Het was belachelijk hoe emotioneel hij was geworden. Hij had er van alles uit willen flappen over zijn gevoelens, en nog meer van die onzin. Het idee alleen al zou vernederend moeten zijn voor hem, maar dat was het niet. Openhartig zijn tegenover haar voelde heel natuurlijk. Zij was rechtdoorzee tegen hem en hij tegen haar.

Het was vreemd voor hem zo eerlijk en open te zijn met een vrouw. Of met wie dan ook. Hij vertrouwde Ryan, Dev en Cam, maar besprak nooit bijzonder persoonlijke onderwerpen met hen. Niet dat ze niet zouden luisteren, maar hun relatie was er niet naar.

Zijn gedachten dwaalden terug naar de vrouw in zijn armen. Ja, ze deed rare dingen met hem. Door haar wilde hij andere dingen doen, dingen die hem acuut op de vlucht zouden moeten doen slaan.

Zij was een vrouw die een man bij zich wilde houden. Misschien had hij dat vanaf het eerste ogenblik geweten. Misschien was het waar dat een man gewoon wist wanneer de vrouw voor hem stond die zijn leven zou veranderen.

Bryony was het type vrouw dat wilde trouwen, niet het type dat genoot van een vluggertje en zich vervolgens met een glimlach uit de voeten maakte. Het woord eeuwig stond op haar mooie voorhoofd geschreven.

Ze was… van hem. Hij zou haar nooit meer laten gaan. Het maakte hem niet meer uit of hij zich haar ooit weer zou herinneren. Hij had voldoende stukken van de puzzel gevonden om te weten dat ze bij hem hoorde. Ze hadden nog heel wat te bespreken, maar welk stel had dat niet? Door haar zwangerschap hadden ze weliswaar een paar stappen overgeslagen in hun relatie, maar ze zouden er ongetwijfeld uit komen.

Hoe meer hij erover nadacht, hoe meer hij ervan overtuigd raakte dat het goed was. Bryony. Hun baby. Hijzelf. Een gezin. Alles lag voor het oprapen.

Ineens schoot het resort hem te binnen. Hij trok een gepijnigd gezicht. Het hing boven zijn hoofd als het zwaard van Damocles. Het was het enige wat tussen hem en Bryony in stond. Ze zweerde dat hij haar had beloofd de grond niet te exploiteren, maar dat sloeg nergens op. Waarom zou hij de grond dan kopen? Hij had absoluut geen behoefte aan een stuk privéstrand.

Er hing heel wat af van deze deal.

Hij moest haar en de rest van de eilandbewoners ervan zien te overtuigen dat zo’n resort op geen enkele wijze hun leven zou veranderen. Als dat niet zou lukken, moest hij zijn partners en investeerders melden dat hij de stekker eruit trok. Het zou hem veel geld gaan kosten. Veel erger was het dat hij zijn geloofwaardigheid, zijn achterban en zijn positie in de zakenwereld zou kwijtraken. En dat allemaal vanwege een belofte die hij zich niet meer kon herinneren.

Bryony roerde zich in zijn armen. Hij drukte haar bezitterig tegen zich aan en kuste haar. Ze slaakte een zucht, sloeg langzaam haar wimpers op en keek hem toen aan met haar warme, bruine ogen. Ze lachte. ‘Dat is nog eens een fijne manier om wakker te worden.’

‘Dat was precies wat ik dacht,’ mompelde hij.

‘Hoe laat is het?’

‘Zeven uur.’

Ze gaapte en nestelde zich steviger tegen hem aan. ‘Genoeg tijd.’

‘Genoeg tijd voor wat?’

‘Voor alles wat we willen doen. Misschien doen we wel helemaal niets vandaag.’

Rafael grinnikte. ‘Ik hou wel van die houding van je.’

‘Enig idee wat je graag wil doen vandaag?’

‘Ja, eigenlijk wel. Ik zou het leuk vinden als je me een rondleiding geeft over het eiland. Een privérondleiding. Laat me zien wat het eiland zo speciaal maakt voor iedereen die hier woont. Ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst naar het strand ben geweest, alleen maar om te genieten van het uitzicht en de geluiden.’

‘Je werkt echt veel te hard. Misschien was je ongeluk wel een zegen. Als je daardoor wat rustiger aan gaat doen en je prioriteiten bijstelt, heeft het je goed gedaan.’

‘Zo zou ik het niet durven stellen. Ik weet niet of een bijna-doodervaring het soort wake-up call is waar een mens op zit te wachten,’ antwoordde hij droog.

‘Maar zou je op dezelfde manier denken als nu, als het niet was gebeurd?’

‘Misschien niet. Misschien ben jij wel de reden om mijn prioriteiten bij te stellen. Ooit aan gedacht?’

Bryony lachte en kuste hem. ‘Ik kan leven met die uitleg. Het is in ieder geval fijner dan te denken dat je bijna dood was geweest.’

‘Jij en ik samen,’ murmelde hij.

‘Weet je wat? Neem een douche, dan maak ik het ontbijt klaar. Daarna neem ik een bad en gaan we op pad. Het weer schijnt de hele week prachtig te worden. We kunnen gaan picknicken op het strand.’

‘Ik heb een beter idee. Wat dacht je ervan als we samen gaan douchen, dan help ik je met het ontbijt. Ik zal eieren met spek bakken.’

Verrukt keek ze hem aan.

Nog nooit had iemand hem met zoveel liefde in de ogen aangekeken. Hij zoog haar blik in zich op.

Plots werd ze ernstig. Ze streek met haar vingers over zijn ongeschoren wang. ‘Ik hou van je, Rafe.’ Ze aarzelde even. ‘Het is niet mijn bedoeling je voor het blok te zetten. Ik verwacht niets terug, maar nu ik het eenmaal heb gezegd, blijf ik het er uitflappen. Ik hoef alleen maar naar je te kijken.’

Hij pakte haar hand en bracht die naar zijn lippen. Zijn hart ging tekeer. ‘Ik vind het fijn om te horen. Het betekent… Het betekent alles voor me op dit moment.’

Ze trok haar hand terug. Haar ogen lichtten op van plezier. Ogen waarin hij kon verdrinken. Ze waren zo expressief. Ze weerspiegelden exact haar stemming. Verdrietig, angstig, gelukkig. Hij hoefde maar in haar ogen te kijken om te weten wat ze dacht.

Het liefst zou hij opnieuw de liefde met haar bedrijven, maar ze draaide zich van hem af, sloeg haar benen over de rand van het bed en stak haar hand uit. ‘Wat dacht je van een douche?’

Een paar seconden nam hij de tijd om haar figuur goed in zich op te nemen. Haar zachte, bolle buik, de ronding van haar borsten, haar wilde bos krullen.

Dit was van hem. Zijn vrouw. Zijn kind.

‘Heb je enig idee hoe mooi je bent?’

Ze bloosde. Haar ogen glinsterden op en werden zo helder als het vroege ochtendlicht dat door de ramen scheen. ‘Dat weet ik.’

‘Kom, we gaan douchen,’ spoorde hij haar aan, grijnzend om haar vrijpostigheid.