Gus stond erop dat ze eerste klas reden. ‘Je bent geblesseerd,’ zei hij. ‘Je moet lekker kunnen zitten. En ik kan het betalen! Nog even en ik ben een succesvol schrijver.’
Al Sians gevoel verzette zich tegen deze verspilling, maar toen ze eenmaal in een comfortabele stoel zat met een tafeltje voor zich, besloot ze haar gevoel voor een keertje te negeren.
‘Dit is heerlijk, zeg,’ zei ze.
‘Dat verdien je,’ zei Gus. Hij zat naast haar zodat ze maximaal beenruimte had, klaar om iedereen die tegenover haar wilde zitten weg te jagen. ‘Ik wil er niets over horen,’ voegde hij eraan toe, toen ze bezwaar wilde maken.
Toen ze thuiskwamen, zei Gus: ‘Ik vind echt dat je weer naar bed moet. Het is een hele schok geweest. In bed kun je uitrusten.’ Hij hielp haar de taxi uit die ze van het station hadden genomen, haalde de deur van het slot en droeg haar het huis binnen.
‘Doe niet zo belachelijk! Ik heb mijn enkel verstuikt, ik heb geen hartoperatie ondergaan of zo!’
‘Nee, geloof me nou,’ zei Gus resoluut. ‘Ik heb verstand van die dingen. Ik ga je in bed stoppen en eten voor ons klaarmaken.’
‘O, dus jij komt ook naar bed?’ zei Sian, opeens veel enthousiaster over het voorstel.
‘Natuurlijk. Je bent veel te zwak om alleen gelaten te worden.’ Hij grijnsde. ‘Maar aangezien het een volkomen onschuldige lunch wordt, moet ik eerst je bestelling maar even opnemen. Wat wil je op je brood?’
‘Volgens mij is de keus kaas of kaas. Misschien tomaat, als we geluk hebben.’
‘Ik ben gek op tomaat,’ zei Gus. ‘Goed, ga jij nu eerst naar boven.’
Hij tilde haar op en stommelde de wenteltrap op.
‘En hoe ziet jouw ideale huis eruit?’ vroeg Gus een tijd later. ‘Jij houdt je nogal bezig met details, zoals marmer en openhaarden.’
Ze lagen samen in bed en aten een allegaartje aan boterhammen. Sians hoofd rustte heerlijk tegen Gus’ schouder. Seks, besloot Sian, was nog beter, nu ze zeker wist dat Gus haar niet in de steek zou laten, zelfs met een verstuikte enkel die het hier en daar wat ongemakkelijk had gemaakt. Sian kroop dicht tegen hem aan. ‘Echt, als je je huis met de juiste persoon deelt, maakt het niet uit waar je woont, ook al heb ik liever dat er geen oorwurmen boven op me vallen.’
Hij schoot in de lach en kuste haar haar. ‘Maar even serieus, je hebt ruimte nodig om meubels te schilderen?’
‘Eigenlijk wel, ja. En jij moet een werkkamer hebben, voor als je blijft schrijven en een bedrijf gaat runnen.’
‘Het kan wel even duren voor we het perfecte huis vinden.’
‘Natuurlijk, maar perfectie is het wachten waard. Waarom denk je dat ik de afgelopen zes jaar amper naar mannen heb omgekeken?’ Ze glimlachte naar hem.
‘Ik voel me gevleid.’
‘Ja, dat had ik helemaal niet moeten zeggen. Zo word je wel erg zelfingenomen.’
‘Ik ben best ingenomen met mezelf, maar ik voel me nog steeds een sufferd dat ik niet eerder gezegd heb dat ik van je hou. Dan zouden we al veel langer samen zijn.’
‘Er zijn veel mannen die er nooit toe in staat zijn.’ Ze kuste zijn wang en was blij dat hij haar er niet op had gewezen dat zij, als onafhankelijke, moderne jonge vrouw, het ook niet had gezegd. Hij kuste haar heel lang terug.
Om ongeveer twee uur hielp Gus Sian in de douche en hield hij stug vol dat ze onmogelijk kon douchen zonder hem. Ze kwamen net onder de douche vandaan toen ze begonnen te ruziën over wie Rory zou ophalen. Sian wilde dolgraag klaarstaan als hij uit school kwam. Hij was nog maar net begonnen, en ze was er de vorige dag ook al niet geweest; ze had hem gemist.
Gus’ tegenargument was dat ze nauwelijks kon lopen en hij Rory beter zelf kon ophalen en thuis kon brengen.
Toen ze beseften dat ze helemaal geen eten in huis had, kwamen ze overeen om met de auto naar school te gaan en daarna met zijn allen naar Fiona door te rijden. Zij wilde vast weten hoe het bij de uitgever was afgelopen.
Rory vond het machtig dat ze er allebei waren, en al helemaal dat zijn moeder een spannend verband om had en Gus vast moest houden om te kunnen lopen. Zijn ogen flitsten tussen zijn ouders heen en weer toen hij naast hen mee huppelde. Hij merkte duidelijk dat het vandaag anders was tussen zijn ouders.
‘Annabelle zegt,’ begon hij, ‘dat papa’s en mama’s altijd samenwonen. Gaan jij en Gus ook altijd samenwonen, mama?’
‘Nou, lieverd…’ begon Sian voorzichtig.
‘Dat is het plan, jongen,’ zei Gus, die zijn kans schoon zag.
‘Wat vind je daarvan?’
‘Cool,’ zei Rory, en hij knikte bedachtzaam. ‘Iedereen vond de hut gaaf.’ Hij bleef staan om zijn schooltas op zijn schouder te hijsen. ‘Moet ik je dan papa noemen?’
Sian en Gus keken elkaar aan. ‘Dat mag jij beslissen, jongen,’ zei Gus.
‘Moet je mij dan Rory noemen?’
‘Ja, natuurlijk!’ zei Gus verontwaardigd.
‘Je noemt me altijd “jongen”!’
Gus schoot in de lach. ‘Nou, dan noem ik je allebei.’
Rory leek teleurgesteld. Er zaten kennelijk nadelen aan als Gus van vriend een vader werd. ‘Ik vind het leuk als je me “jongen” noemt.’
‘En ik vind het leuk als je me Gus noemt. Misschien doen we allebei. Vind jij dat goed, mama… Sian?’
‘Ik heb liever dat je me niet al te vaak “mama” noemt, Gus, maar als het zo nu en dan per ongeluk gebeurt, overleef ik het wel.’ Ze grijnsde naar haar beide mannen. Ze kon er niets aan doen. Ze was zo gelukkig. Ze had niet gedacht dat ze ooit zo gelukkig zou zijn.
‘Cool!’ Rory rende voor hen uit het schoolhek door, in gedachten ongetwijfeld al bij de koekjes die Fiona altijd had.
‘Nou, hij lijkt niet al te getraumatiseerd,’ zei Gus, toen hij Sian verder hielp.
‘Nee. Ik vraag me af hoe het voor hem zal zijn. Heel anders, natuurlijk. Ik bedoel, aan mijn vader is hij gewend, maar misschien vindt hij het wel moeilijk om altijd een man in de buurt te hebben.’ Ze zweeg even. ‘Een van de redenen dat ik niet aan mannen dacht, was dat ik het een akelig idee vond dat Rory dan een stiefvader zou krijgen.’
‘Je dacht anders wel aan Richard,’ zei Gus.
Ze knikte. ‘Daar heb ik mijn best voor gedaan. Ik bedoel, ik heb over hem gedacht. Hij leek een goede oplossing voor het probleem, maar uiteindelijk…’
‘Ik ken het einde. En ik ben het einde, en daar ben ik blij om.’ Hij gaf haar een zoen op haar hoofd. ‘Kunnen we wat sneller? Rory staat te wachten.’
Sian was opgelucht dat ze het onderwerp Richard zo snel terzijde hadden kunnen schuiven, ook al voelde ze zich nog steeds schuldig als ze aan hun laatste ontmoeting dacht. Maar Richard was beter af met een vrouw die echt van hem hield. Ze pakte Gus wat steviger vast.
Toen zijn ouders bij hem waren, had Rory nog een vraag. ‘Als James er is, mag ik dan weer schaken?’
‘James? Mama’s vriend? Was hij er gisteravond?’ vroeg Gus met een frons, toen hij moeder en zoon in de auto hielp.
‘Jij. Hij is leuk. Hij had een boek met brieven erin voor me gekocht en hij heeft me leren schaken. Ik heb juf Evans gezegd dat ik kan schaken en zij zei dat ik de enige jongen in de klas ben die dat kan.’
‘Vast,’ zei Sian. Ze was trots op haar zoon, maar stiekem vroeg ze zich af hoeveel hij echt had geschaakt en hoeveel hij met de schaakstukken botsautootje had gespeeld.
Gus had een frons op zijn gezicht en Sian bedacht dat hij misschien niet blij was met het feit dat Fiona de hele avond herenbezoek had gehad. Ze voelde zich een beetje schuldig. Ze was zo met haar eigen problemen bezig geweest, dat ze geen aandacht had besteed aan Fiona’s liefdesleven. Was er stilletjes iets opgebloeid, terwijl zij haar eigen drama had beleefd? Hoe meer ze erover nadacht, hoe fijner ze het vond. James was erg aardig. En Fiona verdiende iemand die erg aardig was.
‘Misschien is hij niet de hele nacht gebleven,’ zei ze diplomatiek. ‘Rory lag per slot van rekening al in bed toen hij naar huis ging.’
‘O, maar hij is wel blijven slapen,’ zei Rory, die een huiveringwekkend goed gehoor had. ‘Hij heeft vanmorgen ook met ons mee gegeten.’
‘Aha,’ zei Gus, en hij reed weg.
Hoewel de achterdeur open was en er twee auto’s op de oprit stonden, leek het huis leeg. Sian hield Gus lijfelijk tegen om boven op zoek te gaan naar Fiona door op hem te leunen en naar de keuken te willen om iets lekkers voor Rory klaar te maken. Dat zou Fiona niet erg vinden. Nu kon ze Gus afleiden.
‘Dat doe ík wel,’ zei Gus. ‘Rory, Sian, gaan jullie maar zitten, dan kijk ik wat we in huis hebben.’
‘Er zijn koekjes,’ zei Rory. ‘In dat blik.’ Hij wees naar de kast naast die waar Gus net in keek.
‘Misschien moet je eerst iets gezonds eten?’ stelde Sian voor. ‘En daarna een koekje?’ Doordat ze niet in haar eigen huis was en niet kon lopen, had ze niet haar normale gezag.
‘Ja, jongen,’ zei Gus, en hij keek in de koelkast. ‘Wat dacht je van een monsterbroodje? Drie lagen? Een van mijn specialiteiten, een BLT?’
Rory fronste zijn wenkbrauwen en stond op het punt om te vragen wat een BLT was, maar wilde ook niet dom lijken. Sian hielp hem door te vragen: ‘Liggen er wel bacon, sla en tomaten in de koelkast, Gus?’
‘Ligt er ooit minder dan een complete supermarkt in mijn moeders koelkast?’ kaatste hij terug.
‘Mag ik er in dat geval ook een?’
De bacon begon te spetteren en Sian sneed het brood, toen ze Fiona hoorde lachen, gevolgd door een mannenstem. Even later kwam ze enigszins verfomfaaid de keuken binnen met de knoopjes van haar vest scheef. Achter haar liep James, gekleed in een broek en een overhemd waarvan wel heel veel knoopjes los waren.
‘O, hoi!’ zei Sian snel. Ondanks de slordige aanblik zag Fiona er stralend uit, alsof ze net een gezichtsbehandeling had gehad, of iets dergelijks. ‘We zijn de koelkast aan het leeg roven, ben ik bang. Gus is BLT’s aan het maken voor mij en Rory.’
‘We kwamen beneden…. We kwamen een kopje thee zetten,’ zei Fiona verontschuldigend alsof ze zich betrapt voelde. ‘Maar wat ben ik blij dat jullie er zijn. Ik kan niet wachten om te horen hoe het gisteren bij de uitgever is geweest. Sian! Je arme enkel! Doet het veel pijn?’
Fiona leek een beetje buiten adem, misschien omdat haar zoon op dreigende wijze met een schuimspaan zwaaide.
Sian had binnenpret en ze deed haar best om te doen alsof het helemáál niet raar was dat Fiona halverwege de middag in de keuken stond alsof ze net uit bed kwam. Het was per slot van rekening háár keuken. ‘Het gaat wel als ik er niet te veel op steun. Het is niet ernstig,’ zei ze. Als Fiona helemaal niet in de gaten had gehad dat zij beneden waren, zag haar slaapkamer er waarschijnlijk net zo verfomfaaid uit als Fiona zelf. En gezien Gus’ reactie op het nieuws dat James was blijven slapen, was hij waarschijnlijk niet blij als hij langs de slaapkamer van zijn moeder liep en zag dat haar bed niet was opgemaakt.
‘En wat waren jullie aan het doen, toen we hier kwamen? Het huis leek wel verlaten,’ zei Gus, met een wantrouwige klank in zijn stem.
Sians intuïtie klopte dus.
‘We waren boven…’ begon Fiona aarzelend.
‘Ik was je moeder met iets aan het helpen op de slaapkamer,’ zei James kalm, zonder een spoortje schuldgevoel, maar niet erg behulpzaam.
Sian verslikte zich bijna en probeerde razendsnel een geloofwaardige manier te bedenken om haar vriendin uit deze situatie te helpen. ‘O!’ zei ze snel, ‘dat rottige scharnier van die kast, zeker. Daar had je het laatst over. Dat was niet te repareren zonder ladder en een lange man.’
‘Waarom heb je mij dat niet gevraagd, mama? Dat kan ik toch ook doen?’ zei Gus, en hij keek met gefronste wenkbrauwen naar de bacon.
‘Dat heeft ze vast gedaan, Gus,’ zei Sian. ‘Je bent het waarschijnlijk vergeten.’
Fiona’s ogen glommen van pret, en ze verborg haar glimlach achter haar hand. ‘Dat klopt! Mannen, hè? Wat heb je eraan?’
‘Pardon?’ zei James gekwetst. ‘Ik heb anders wel dat rottige… eh…’
‘Scharnier,’ zei Sian behulpzaam.
‘Ik kan me echt niet herinneren dat je me dat gevraagd hebt. Had het nóg een keer gevraagd.’ Gus zag er nu gevaarlijk uit met het broodmes in zijn hand. Hij speurde rond naar een broodplank.
‘James heeft het al gedaan,’ zei Fiona, ‘dus je hoeft er niet mee te zitten. Maar vertel eens, hoe was het in Londen? Ik heb zo in spanning gezeten. Als James niet langs was gekomen…’ Ze zweeg plotseling.
‘Om het scharnier te maken en met oppassen te helpen,’ vulde Sian aan, die zich een souffleur bij een toneelstuk van de plaatselijke toneelvereniging voelde.
‘Ach, kom! Zoveel werk is Rory niet!’ zei Gus, en hij smeet brood in het broodrooster.
‘Nee, hè?’ zei Rory.
Alle volwassenen keken hem aan alsof ze vergeten waren dat hij er ook nog was.
‘Natuurlijk niet, lieve schat,’ zei Sian. ‘Maar het is toch leuk om gezelschap te hebben?’
‘Is het te vroeg voor een glas wijn?’ vroeg Fiona aan niemand in het bijzonder.
Sian moest bijna onbedwingbaar giechelen. Het was zo heerlijk ironisch dat Gus zich net zo gedroeg als haar vader tegen hem: zo vijandig mogelijk, zonder onbeleefd te zijn. En vrijwel zonder reden.
‘Veel te vroeg voor wijn, mama.’ Gus wees naar de tafel. ‘Ga toch zitten. Ik ga zo thee zetten. Ook voor jou, James,’ voegde hij er wrevelig aan toe.
Ze trokken stoelen bij en gingen zitten, ook al kon Sian aan de manier waarop Fiona aan het frunniken was merken dat zij tot dezelfde conclusie was gekomen als Sian, en niet wist hoe snel ze weg moest, omdat er in haar slaapkamer meer dan genoeg bewijs lag dat ze meer hadden gedaan dan een scharnier repareren. Ze wierp voortdurend onrustige blikken op de deur.
‘Zo, Rory,’ zei Sian, die nog steeds probeerde te bedenken hoe ze Fiona kon helpen. ‘Heb je me gemist?’
‘Nee,’ zei Rory, alsof dat een hele rare vraag was.
‘We hebben geschaakt,’ zei James. ‘Dat was leuk, hè Rory?’
‘Ja, ik vind de paarden het leukst,’ vertelde hij aan Sian.
‘Die zien er zo leuk uit,’ antwoordde ze.
‘Dat zei Fiona ook,’ zei Rory.
‘O, Fiona… Fiona,’ onderbrak Sian hem, toen ze iets bedacht, ‘zou ik misschien een vest van je mogen lenen? Ik heb het een beetje koud.’
‘Hoe kun je het nou koud hebben?’ wilde Gus weten. ‘Het is hartstikke warm.’
‘Ja, en toch heb ik het een beetje koud,’ hield Sian vol. Ze wilde dat ze iets beters had bedacht. ‘Ik denk omdat ik geblesseerd ben.’
‘Ik haal wel een trui voor je.’ Gus liep al naar de deur. ‘Nee!’ zei Sian. ‘Jij bent aan het koken. Het gaat wel.’ ‘Nou, zeg nou maar gewoon wat je wilt,’ zei Gus, die rond haar bleef hangen. ‘Ik kan zo even naar boven rennen.’
‘Of neem een sjaal,’ stelde Fiona voor. Ze stond op om Gus de weg te versperren. Waarschijnlijk baalde ze dat ze niet sneller had gereageerd. ‘Als je geen trui wilt…’
‘O, loop nou niet weg, mama, we hebben nieuws!’
‘Fantastisch! Mag ik raden?’ vroeg Fiona.
‘Laten we eerst de broodjes afmaken,’ zei Gus.
‘Dan haal ik wel even een sjaal voor Sian,’ waagde Fiona. Ze begon een beetje wanhopig te kijken.
‘Sian voelt zich vast beter als ze een kopje thee heeft gehad. Die is bijna klaar.’
‘Nou, vertel op, wat is het nieuws?’ vroeg Fiona, die haar poging om de keuken uit te komen kennelijk had opgegeven.
‘Sian was geweldig bij de uitgevers,’ zei Gus, terwijl hij een bord voor Rory neerzette. ‘Ze kwam binnen vliegen en was de redder in nood.’
‘Zoals superman?’ vroeg Rory, die nogal onder de indruk was van zijn enorme broodje.
‘Best wel,’ zei Gus. ‘Alleen droeg zij haar panty over haar ondergoed en niet andersom.’
‘O, hoe weet jij dat?’ vroeg Fiona plagerig.
‘Dat zat vast allemaal verstopt onder haar cape,’ zei James, omwille van Rory.
‘Ik had geen cape omdat ik in mijn dagelijkse verschijning van Sian, moeder en illustratrice was. En ik heb niet veel gedaan.’ Sian pakte een stukje sla dat op Rory’s bord was gevallen en stak het in haar mond.
‘Je hebt me absoluut gered,’ zei Gus. Hij kuste haar op haar hoofd. ‘Dat zei mijn agent, Rollo, ook.’
Sian bloosde, in verlegenheid gebracht door dit vertoon van liefde, al wist ze niet goed waarom.
‘Gus, je kuste mama,’ zei Rory.
‘Ja, jongen,’ zei Gus. ‘Ze is nu mijn vriendin. En we hebben zojuist besloten dat we gaan samenwonen.’
‘Ja?’ zei Fiona, en ze klapte in haar handen. ‘Wat enig! Ik wist wel dat jullie voor elkaar gemaakt waren. Dit is geweldig nieuws.’
‘Maar je bent toch mijn papa?’ ging Rory verder, die niet onder de indruk was van Fiona’s enthousiasme.
‘De twee zijn niet onverenigbaar,’ zei Gus. ‘Dat betekent dat ik tegelijk jouw papa én mama’s vriend kan zijn.’
‘Wat ben je toch slim, lieverd,’ zei Fiona, en ze gaf haar zoon een klopje op zijn hand. ‘Wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken?’
Gus keek naar Sian. ‘Als je je broodje op hebt, kunnen we boven kijken waar we gaan wonen… totdat we een eigen huis hebben, tenminste.’
Sian onderschepte een geschrokken blik tussen Fiona en James, en ze besefte dat ze een tweede poging moest doen om Fiona te redden.
‘Wat ontzettend lief van je dat Gus het huis mocht aanpassen zodat we hier kunnen wonen,’ zei ze snel. ‘Ik kan niet wachten om het te zien. Is alles al klaar?’ Ze wilde Gus er niet aan herinneren dat ze het al had gezien. Bovendien wilde ze Fiona verdere schaamte besparen. De smoes met het vest had niet gewerkt, dus moest ze iets anders bedenken.
‘Bijna,’ zei Gus. ‘Er moeten alleen nog een paar muren worden geschilderd.’
‘O!’ zei Sian, die een ingeving kreeg. ‘Ik zou dolgraag de kleuren uitkiezen. Fiona, weet je nog dat je vertelde dat je een kleurenstaal van Farrow & Ball had?’
Ze keek haar vriendin veelbetekenend aan, in de hoop dat ze zou snappen dat dit haar kans was om de keuken uit te kunnen.
‘Daar hoef je je nu niet mee bezig te houden!’ zei Gus. ‘Kom dan gaan we kijken.’
‘Nee!’ piepte Sian. ‘Ik bedoel, ik wil graag die kleurenstaal meenemen. Ik kan niet even naar beneden rennen om hem te pakken.’
‘De kleurenstaal?’ vroeg Fiona. Het begon haar te dagen dat Sian haar op een of andere manier probeerde te helpen, maar ze begreep nog niet direct hoe.
‘Ja. Je zei dat die in je slaapkamer lag. Weet je nog? We hadden het over lezen in bed en toen zei jij dat je kookboeken en verfstalen op je nachtkastje had liggen. Je zei dat je er een van Farrow & Ball had.’
Er bestond een risico dat de man van haar dromen en de vader van haar kind dacht dat ze stapelgek was geworden, maar ze deed dit voor haar vriendin.
‘Mijn nachtkastje!’ Fiona sprong overeind, haar reactie waarschijnlijk verscherpt door haar schuldgevoel. ‘O, ja! Ik ga even kijken!’ Voordat iemand er iets tegen kon inbrengen, rende ze de keuken uit.
‘En Gus, is die tweede portie bacon aan het verbranden? Volgens mij ruik ik iets,’ zei Sian.
‘O.’ Gus richtte zijn aandacht op de pan.
Sian en James keken elkaar aan. Rory beet manmoedig in zijn broodje, waar wat stukjes tomaat en een druppel mayonaise uit vielen.
Kort daarop kwam Fiona weer binnen. Ze had haar haar gekamd en wat lippenstift opgedaan. ‘Sorry Sian, ik kan die kleurenstaal niet vinden, maar ik heb wel een sjaal en een vest voor je meegenomen, voor het geval je het echt koud hebt.’
Sian trok het vest aan en was blij met het extra laagje. ‘Ik bedenk me net dat ik die trap helemaal niet op kom met mijn enkel.’ Ze slaakte een treurige zucht.
‘Wat is het probleem? Ik draag je wel,’ zei Gus, en hij keek toen naar de pan met bacon.
‘Ik neem het hier wel over,’ zei James.
Dat was het moment waarop Gus besloot maar gewoon te accepteren dat James in het leven van zijn moeder hoorde. Hij leek te beseffen dat hij zich absurd had gedragen en dat zijn moeder het recht had om te gaan met wie ze maar wilde. ‘Dank je,’ zei hij, en hij gaf James de bakspaan. ‘Ik wil mijn meisje en mijn zoon de zolder laten zien.’
Sian protesteerde lachend toen hij haar in zijn armen nam, de keuken uit liep en de eerste treden op liep. ‘Rory, ga jij maar voorop,’ zei hij tegen zijn zoon.
‘Straks ga je door je rug,’ zei Sian hulpeloos giechelend.
‘Dat risico loop ik dan maar.’
Rory rende vooruit. ‘Is dit mijn kamer?’ zei hij, toen hij de scheepshut met het ronde raam uit rende. ‘Mag dat?’
‘Natuurlijk is dat jouw kamer,’ zei Gus. ‘Geen meisje zou daar willen slapen.’
Hij rende alle kamers in en uit, verrukt over de tweepersoonskamer van zijn ouders en de plek waar ze ’s avonds warme chocolademelk konden maken.
Sian was al net zo verrukt, terwijl Gus haar rondleidde. Ze was veel details vergeten, of ze waren haar eerder niet opgevallen. Toen Fiona het haar had laten zien was ze gehaast en overstuur geweest.
‘Ik geloof dat ik je even moet neerzetten,’ zei Gus.
‘O, oké.’ Ze deed haar best om niet te huiveren toen hij haar op het tweepersoonsbed liet ploffen.
‘Wat doe je?’ Rory was verontwaardigd dat zijn moeder op bed lag en zijn vader naast haar zat te hijgen.
‘Even uitrusten. Die moeder van jou is geen veertje.’
‘Hé, de brutaliteit!’
Rory rende weer weg, vond zijn ouders maar saai en dacht waarschijnlijk weer aan Fiona’s koekjes.
Een tijdje later kwam hij weer boven. ‘Jullie moeten mee naar beneden. Fona en James hebben een fles champagne opengemaakt.’ Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik heb gezegd dat jullie aan het rusten waren en toen moesten ze lachen!’
‘Jullie zien er niet uit alsof je champagne nodig hebt,’ zei Fiona, toen Gus en Sian hen in de serre aantroffen. ‘Maar we hebben een fles opengemaakt, dus jullie moeten maar een glaasje nemen.’
‘James is net een opa,’ verklaarde Rory, die iets uit een champagneglas dronk wat vermoedelijk vlierbloesemsap was. ‘We hebben het erover gehad,’ voegde hij er gewichtig aan toe.
‘Ik voel me vereerd,’ zei James.
Gus stond stil en dacht waarschijnlijk na over de betekenis hiervan, toen Fiona zijn gedachten onderbrak. ‘Zeg, schat, je moet even naar je telefoon kijken,’ zei ze tegen hem. ‘Die ging net.’ Ze gaf hem aan Gus.
‘Heb je niet opgenomen, mama?’ Hij pakte de telefoon aan en drukte op wat toetsen.
‘Natuurlijk niet.’ Ze ging zitten en nam een glas van James aan dat ze vervolgens aan Sian gaf. ‘Dat is net zoiets als je examenresultaten openmaken.’
‘Misschien moet je het even buiten doen,’ zei Sian. ‘Ik kan de spanning niet aan.’
‘Het is waarschijnlijk gewoon de telefoonprovider met een upgrade,’ zei James, met een glinstering in zijn ogen. ‘Maak je maar niet druk.’
Alleen Rory trok zich nergens iets van aan. Hij had zijn drinken op en rende de tuin in om vliegtuigje te spelen. De anderen bleven zitten en dronken zenuwachtig van hun champagne.
‘We hadden moeten wachten om te zien of we een toost konden uitbrengen,’ zei Fiona. ‘Maar ik ben al aan mijn champagne begonnen.’
‘Ik ook,’ zei Sian.
‘We hebben nog een fles,’ meldde James.
‘En daarom hou ik van je!’ riep Fiona spontaan uit. En ze bloosde.
Ze konden Gus buiten zien ijsberen op het terras, terwijl Rory met uitgestrekte armen naar de hut rende. Fiona begon dode blaadjes van de geraniums te plukken, Sian wiebelde met haar tenen om te voelen of het al wat beter ging met haar enkel en James zette de schaakstukken klaar.
Even later kwam Gus binnen. Hij leek een beetje bedrukt.
‘Wat? Wat is er?’ vroeg Sian.
‘Dat was Rollo.’
‘Ja. Daar gingen we al een beetje van uit,’ zei Fiona.
Gus zag bleek, alsof hij in shock was.
‘Lieverd, zeg het alsjeblieft. Als het slecht nieuws is, dan kunnen we dat aan.’ Fiona pakte zijn arm vast.
‘En we hebben geen huis nodig,’ zei Sian, in een poging hem gerust te stellen.
‘Wil je een glaasje cognac?’ stelde James voor.
Gus kreeg een glimlach op zijn gezicht. ‘Nee, het is goed nieuws. Het is een waanzinnige deal. Genoeg geld om mijn bedrijf te beginnen en misschien wel genoeg om de aanbetaling voor een huis te doen!’
‘Zoveel?’ zei Sian. ‘Nee toch zeker?’
‘Een deal voor twee boeken én…’ – dit was kennelijk het spannendste deel – ‘… ze hebben het over een televisieprogramma! Een van de mensen bij de vergadering was kennelijk van een televisiemaatschappij. Daarom kunnen ze zoveel bieden.’
Fiona rende op hem af en sloeg haar armen om hem heen. ‘Lieverd! Dat is fantastisch!’
Sian kwam wat langzamer overeind vanwege haar enkel. Ook zij omhelsde hem.
‘Ik denk dat ik die tweede fles bubbels ga halen,’ zei James tegen niemand in het bijzonder.