‘Kom maar gauw, lieverd,’ zei Sian de volgende dag. ‘We brengen eerst deze spullen naar Fiona en dan gaan we naar huis en wachten tot oma belt. Zij heeft de taart.’
‘Is het een drakentaart?’
‘Dat zullen we wel zien.’
Sian en Rory liepen naar Fiona’s huis. Het was de dag van Rory’s verjaarsfeestje. Sian had een mand met plastic doosjes bij zich. In de doosjes zaten koekjes in de vorm van Peter Rabbit, allemaal in blauwe jasjes; geroosterde boterhammen die ze in verschillende vormen had uitgestoken – ze had een grote verzameling koekjesuitstekers – en uitgeholde tomaatjes die ze had gevuld met geraspte kaas. Haar moeder had gezegd dat in haar tijd niemand moeilijk deed over ongezond eten op verjaarsfeestjes, maar Sian wilde het risico niet nemen. Er zouden moeders komen die ze nog niet kende. Jody had gezegd dat ze de uitnodigingen voor de speelgroep zou uitdelen omdat zij iedereen kende. En Fiona had ook een paar jonge vriendinnen uitgenodigd.
‘Fona heeft een taart gebakken, maar ik mag hem niet zien,’ mopperde Rory goedmoedig.
‘Dat weet ik. Het is erg lief van haar.’
‘Ze zei dat Gus geen speciale taarten meer hoeft. Ik vind Gus aardig. Het was leuk om stokken voor de hut te zoeken, hè?’
‘Komt Annabelle ook? En haar grote broers?’ Sinds hij die dag bij hen was geweest toen Sian op de ambachtsmarkt was, was hij geobsedeerd door haar broers.
‘Dat weet ik eigenlijk niet zeker. Ik weet wel dat Fiona nog wat mensen heeft uitgenodigd die we nog niet kennen, om het leuk te maken.’
Eerlijk gezegd vond Sian het wel spannend om de zoons en dochters van Fiona’s vriendinnen te ontmoeten. Het waren vast en zeker van die beeldschone, slanke, gebruinde moeders die haar maar niks zouden vinden.
‘Zijn ze groter dan ik? De kinderen?’
‘Ik weet het niet zeker. Maar ze zijn vast heel aardig, en een heleboel kindjes ken je al van de speelgroep. En trouwens, Fiona nodigt alleen maar leuke mensen uit.’ Hoewel Fiona wel de neiging had om in iedereen het goede te zien, bedacht Sian. Dat zou nog wel eens een probleem kunnen zijn. Ze kon merken dat Rory ook een beetje zenuwachtig was.
Toen ze eenmaal bij Fiona waren, ging het beter. Fiona sloeg haar armen om Rory heen en gaf hem een dikke zoen. ‘Van harte gefeliciteerd, lieverd!’
Gus wierp hem in de lucht. ‘Hé, jongen! Hoe is het nou om vijf te zijn? Net zoiets als vier en driekwart, denk ik!’ Hij zette Rory neer en woelde door zijn haar. ‘Dag, Sian.’
‘Hallo! Hallo, allemaal!’ Sian vond dat ze indrukwekkend zorgeloos klonk. Ze was blij dat ze niet had geprobeerd om Rory’s leeftijd te verdoezelen. In de eerste plaats zou Fiona dat niet hebben geaccepteerd en haar moeder zou gezegd hebben dat ze niet zo mal moest doen.
‘Is het goed als ik Rory even de hut laat zien die ik heb gebouwd? Ik wil graag dat hij hem ziet voordat de andere kinderen komen.’
Eén blik op Rory was genoeg om te zien hoe dolgraag hij dat wilde, en een seconde later besefte ze dat Gus waarschijnlijk niet van Rory te weten zou komen dat hij zijn vader was, aangezien Rory het zelf niet wist. Bovendien, als het feest allemaal wat te veel voor hem was, had hij het nu in elk geval naar zijn zin.
‘Dat mag,’ zei ze.
‘Fijn dat ze wat tijd samen hebben,’ zei Fiona, toen hun zoons waren verdwenen. ‘Je gaat het hem toch wel vertellen, hè?’
‘Ja! Dat heb ik toch gezegd.’
Als Sian midden in de nacht wakker werd, en dat leek elk uur, dan oefende ze wat ze zou zeggen. Helaas was geen enkele versie goed genoeg om hardop te herhalen. Gus, je vroeg je toch af wie Rory’s vader was? Nou, dat ben jij! Wat vind je daarvan? Of: Rory vroeg laatst naar zijn vader, dus toen heb ik hem maar gezegd dat jij dat bent. Hij was zo blij! En weet je wat nou het mooiste is? Het was niet eens een leugen! Of: Kun je je nog herinneren dat het condoom toen scheurde? Ik ben dus zwanger geworden en dat is Rory geworden! Niets was goed, al had ze de redenen waarom ze hem niets had verteld wel klaar: ze had hem niet kunnen bereiken. Er had zoveel tijd tussen gezeten, dat het nu extra moeilijk was.
‘Je lijkt een beetje gespannen. Komt dat omdat je het Gus moet vertellen of door het verjaarspartijtje?’
‘Omdat ik het Gus moet vertellen, omdat ik niet weet hoe hij zal reageren. Dat lijkt me logisch. En kinderpartijtjes zijn altijd lastig. Al heb jij het wel heel makkelijk gemaakt…’ Ze haperde en beet op haar lip.
‘Zit je nog iets anders dwars?’
Sian slaakte een zucht. ‘De gedachte dat we misschien weer moeten verhuizen, terwijl we het hier net naar onze zin hebben. Ik begin een vriendenkring op te bouwen, ik heb zo genoten van de ambachtsmarkt, jij bent er en…’
‘Rory’s vader,’ vulde Fiona aan.
‘Ja.’ Dat was niet een van de redenen dat Sian niet wilde verhuizen; niet officieel, in elk geval, maar zo zou Fiona het niet zien. Diep vanbinnen wist ze dat het gesprek met Gus haar vandaag het meeste dwarszat, maar het was makkelijker om het over het huis te hebben. Het was ook tijd dat ze eens serieus over het onderwerp ging nadenken. Het was wel duidelijk dat Luella de cottage wilde verkopen, en vóór ze het wist was het september en ging Rory voor het eerst naar school. Tegen die tijd mochten ze niet dakloos zijn. Ze huiverde. Ze wilde niet alleen blijven omdat het veel praktischer was, ze had het hier fijn. Dat besefte ze nu heel goed en ze kon zich niet voorstellen dat ze ergens anders zouden gaan wonen… nog niet, in elk geval. Rory en zij hadden vrienden gemaakt, zich aangepast aan het dorpsleven. De gedachte om dat ergens anders overnieuw te moeten doen, leek echt te veel.
‘Nou, volgens mij moet je je daar maar niet te veel zorgen om maken.’ Fiona pakte Sians hand vast en gaf haar even een kneepje.
‘Waarom niet? Zelfs als ik me er geen zorgen om maak, wordt het tijd om iets anders te zoeken. Ik wil niet dat Rory na het eerste trimester alweer naar een andere school moet. Ik moet op huizenjacht.’
‘Geloof me. Ga nou geen overhaaste dingen doen, zoals Rory aanmelden bij een andere school. Ik voel in mijn botten dat het allemaal goedkomt.’
Omdat Sian al genoeg aan haar hoofd had, besloot ze haar naderende dakloosheid even te vergeten en op Fiona’s botten te vertrouwen. ‘Goed.’
‘Zullen we een glaasje wijn nemen om alvast in de feeststemming te komen?’ stelde Fiona voor, misschien omdat ze zich schuldig voelde dat ze zo gezeurd had.
‘Beter van niet.’ Sian glimlachte, om te laten zien dat ze het haar vergaf. ‘Wil jij even op Rory letten, zodat ik naar huis kan om mama op te vangen?’
‘Heus, Angus is heel verantwoordelijk. Rory heeft me niet nodig.’
‘Dat weet ik, maar misschien weet Rory niet meer dat ik had gezegd dat ik nog even terug moest.’
‘Het komt wel goed. Ga maar gauw.’
Een kwartiertje later kwam Sian haar huis uit gerend, dolgelukkig dat haar moeder er was. ‘Dag, mama!’
Ze omhelsden elkaar hartelijk en keken toen snel of de taart nog heel was. Ze besloten om met de auto naar Fiona te gaan, dat ging sneller dan lopen. Het was zo’n schitterende taart dat Sian ook doodsbang was dat er iets mee zou gebeuren als ze die te voet zouden proberen te vervoeren.
Ze had haar moeder net de achterdeur uit gelaten zodat ze de deur op slot kon doen toen er een afschuwelijke gedachte door haar heen ging. Ze bleef staan. ‘Mam!’
‘Wat is er?’ Haar moeder draaide zich om, verrast door de dringende toon in Sians stem.
‘Mama, ik moet je iets vertellen.’
‘Wat dan? Heb ik een stukje spinazie tussen mijn tanden? Roos op mijn schouders? Wat is er zo dringend?’
Sian stond nog steeds met haar hand op de deurkruk. ‘Het is Rory.’ Ze zag dat haar moeder wit wegtrok. ‘Alles is goed met hem! Nee, het gaat over zijn vader.’
Penny keek niet veel gelukkiger toen ze dit hoorde. ‘Heb je iets van hem gehoord?’
Sian besefte dat ze haar moeder niet naar het partijtje kon laten gaan zonder het haar eerst te vertellen. Fiona zou ervan uitgaan dat Penny al op de hoogte was en ze zou er misschien een opmerking over maken. Haar moeder zou erg gekwetst zijn als ze het van een vreemde hoorde, ook al was die vreemde zijn andere oma.
‘Min of meer,’ zei ze. ‘Hij woont hiernaast. Het is de zoon van Fiona, Gus.’
Penny sloeg haar hand voor haar mond, hoestte en wreef toen over haar voorhoofd. ‘Aha. En dat is puur toeval?’
‘Min of meer. Ik heb Gus ontmoet op een feest van Richard.’
‘Maar Gus weet het niet. Fiona wel, die zag de gelijkenis en ik heb haar moeten beloven dat ik het Gus binnenkort vertel. Vandaag is de deadline. Ze vindt dat hij het moet weten, dat het niet eerlijk is om het voor hem te verzwijgen.’
Penny beet op haar lip. ‘Daar heeft ze wel gelijk in.’
‘Maar je moet niks zeggen, hoor! Ik bedoel, ik moet het hem vertellen, dat weet ik, maar…’
‘Natuurlijk zal ik niets zeggen, maar lieverd, je kiest wel een moment om het me te vertellen!’ Penny had een verbijsterde blik op haar gezicht.
‘Ik weet het. Als ik niet vond dat ik het Gus vandaag moest vertellen, had ik wel een beter moment uitgekozen. Maar ik vond dat jij het eerst moest weten. En ik wilde het je niet door de telefoon zeggen.’
Ze voelde zich vreselijk schuldig dat ze het haar moeder niet eerder had verteld, zeker aangezien zij en haar vader haar de afgelopen jaren zo fantastisch hadden gesteund. Ze had moeten weten dat haar moeder haar niet zou veroordelen.
Penny liep op haar dochter af en sloeg haar armen om haar heen. ‘Kom, laten we gaan. Ze zitten op ons te wachten.’
Fiona was net zo hartelijk tegen Sians moeder als tegen Sian, en Sian was trots dat haar moeder niet liet merken dat ze zojuist zulk schokkend nieuws had gehoord.
‘Waar is ons feestvarken?’ vroeg Penny, toen ze eenmaal een glas wijn had.
‘Die is in zijn hutje aan het spelen met mijn zoon, Angus,’ zei Fiona. ‘Ze komen zo terug. Ik heb ze net een sms’je gestuurd dat ze moeten komen.’
‘Ik dacht dat Sian zei dat je zoon Gus heet,’ zei Penny.
‘Veel mensen noemen hem zo, maar ik noem hem liever Angus. Hij luistert naar allebei, gelukkig.’
De deurbel ging voordat Penny kon laten merken dat ze wist dat Gus Rory’s vader was. ‘Ah, de eerste gasten!’ zei Fiona. ‘Die zal ik maar gauw binnenlaten. Waar blijven die jongens toch?’ Fiona liep naar de deur.
Penny seinde naar Sian dat ze Fiona aardig vond. Sian merkte dat haar moeder steeds gelukkiger werd met het nieuws. Als zijn moeder zo aardig was, zou Gus dat vast ook zijn.
Fiona kwam terug, op de voet gevolgd door Richard. ‘Neem een glas wijn en ga lekker naar de serre. Het is zo’n prachtige dag en we gaan straks buiten eten.’ De bel klingelde opnieuw. ‘Waarom komt iedereen tegelijkertijd, en waar blijven Angus en Rory toch?’
Richard kuste Sian. ‘Dag Penny,’ zei hij tegen Sians moeder, en hij gaf haar ook een zoen.
Sian kon merken dat hij in de ideale schoonzoon veranderde waar ze bij stond. Ze wist niet of zijn aanwezigheid vandaag haar zou helpen of juist niet. Zou ze gelegenheid krijgen om met Gus te praten, en wat zou Richard zeggen wanneer hij het te weten kwam? Ze zou het ook hem op een gegeven moment moeten vertellen.
Angus en Rory arriveerden, van top tot teen onder het vuil, en werden door hun moeders weggestuurd om zich op te frissen. Ze waren er nog steeds niet toen Jody en Annabelle arriveerden – zonder de grote broers. Rory zou wel teleurgesteld zijn, maar de jongens hadden een mannendag met hun vader.
‘Ik ben best zenuwachtig met al die mensen die ik niet ken,’ zei Sian eerlijk tegen Jody en Fiona. Penny en Annabelle waren naar binnen gegaan om naar boven te roepen dat Gus en Rory moesten opschieten.
‘O, dat hoeft toch helemaal niet!’ Fiona gaf Jody een glas wijn. ‘Ze zijn allemaal heel aardig en… Groot nieuws! Ik heb het hoofd van de school waar Rory straks naartoe gaat ook uitgenodigd! Ze heeft zelf geen kinderen, maar ze wilde graag komen.’
‘Waarom zou je naar een kinderfeestje willen als je zelf geen kinderen hebt?’ vroeg Sian. ‘Ik heb Emily ook uitgenodigd. Van de speelgroep, weet je wel? Maar die had al een andere afspraak… zei ze. Ik neem het haar niet kwalijk!’
‘Het zal je nog verbazen wie er allemaal komen. Melissa kon ook niet wegblijven.’
‘Je hebt Melissa uitgenodigd?’ Sian kon de afschuw niet uit haar stem houden.
‘Nou, niet echt, maar ik had het over het feestje toen ik spulletjes voor Rory’s taart kocht. Ze nodigde zichzelf uit. Ik heb er nog speciaal bij gezegd dat het een buitenfeestje was en dat Angus allemaal vieze dingen met de kinderen ging doen. Ze begon te lachen en zei dat ze niet buitengesloten wilde worden als Angus vieze dingen ging doen.’
‘Een leuk mens, zo te horen,’ zei Jody.
Sian fronste haar wenkbrauwen. Ze wilde niet toegeven dat Melissa leuk kon zijn, want ze was nog steeds boos dat die vrouw haar huis wilde afpakken zonder zelfs maar te bedenken dat Sian dat misschien een probleem zou vinden. Maar ze had via Melissa wel een mooie opdracht gekregen. Ze vroeg zich af hoe Gus en Melissa het hadden gehad tijdens Melissa’s verjaardag en wuifde die gedachte toen snel weg. Het waren haar zaken niet. ‘Haar ken ik tenminste,’ zei ze.
‘Het hoofd van de school?’ vroeg Jody. ‘Je bedoelt van de Fillhollow School? Mevrouw Andrews? Ze is een erg goed hoofd. De jongens zijn dol op haar.’
‘Felicity, dat klopt,’ zei Fiona. ‘En er komen nog twee andere gezinnen. Tom en Meg, met Cassandra die straks bij Rory in de klas komt, en Immi en Peter. Hun oudste zit al op school en hun jongste begint volgend jaar. Leuke mensen.’
‘Verder niemand?’ Sian was opgelucht. Dan zouden er niet al te veel onbekenden komen. En hoewel ze sommige moeders van het kleuterklasje nog niet goed kende, kende ze ze allemaal van gezicht, en volgens Jody waren ze allemaal heel aardig. Het was dwaas dat ze het na al die jaren nog moeilijk vond om uit te leggen dat ze een alleenstaande moeder was, maar als ze nieuwe mensen ontmoette, was ze altijd een beetje zenuwachtig.
‘Het komt wel goed, lieverd,’ zei Penny. Ze had gehoord dat haar kleinzoon ‘elk moment’ kon komen, en ze verheugde zich erop om hem te zien. Ze wist hoe Sian zich voelde, maar ze wist ook dat Sians zorgen niet nodig waren. ‘Wees gewoon jezelf. Ze zullen dol op je zijn.’
De serre was de perfecte plek voor het feest. Mensen konden zo de tuin in, en de kinderen renden naar buiten om met allerlei speelgoed te spelen en in het pierenbadje te spetteren dat Fiona voor het feest had geleend. Sian was onder de indruk en ze was Fiona dankbaar. Zelf zou ze zoiets niet hebben kunnen organiseren. Ze had er de ruimte en de connecties niet voor.
Eindelijk kwamen Rory en Gus naar buiten, schoon en met natte haren.
‘Sorry dat we een beetje laat zijn,’ zei Gus.
‘We zijn onder de douche geweest,’ vulde Rory aan. ‘We waren zó vies!’
‘Beter laat dan nooit,’ vond Penny. ‘Jij bent zeker Gus.’ Ze schudden elkaar de hand, voordat Penny zich tot Rory wendde. ‘En hallo, jarige Job!’
‘Dag, oma!’ riep Rory. ‘Is opa er ook?’
‘Nee, lieverd, hij kon niet komen. Maar ik heb straks een heel speciale verrassing, als je je presentjes openmaakt.’
‘O, cadeautjes!’ zei Rory, die van de opwinding over de hut helemaal niet meer aan cadeautjes had gedacht.
De kinderen waren buiten en Gus riep ze bijeen, liet ze wachten totdat iedereen er was voordat hij ze naar de hut bracht. Sian had zich over haar verlegenheid heen gezet en iedereen was gezellig aan het praten onder het genot van een wijntje en een knabbeltje. Zelfs Richard, die niet gewend was aan zoveel kinderen en ouders, leek het naar zijn zin te hebben.
‘Jij en Richard moeten een keertje komen eten,’ stelde Immi voor. ‘Niet dat ik nou zo goed kan koken, maar als we genoeg drinken, maakt het vast niemand iets uit.’
‘Niet dat we alcoholisten zijn, hoor,’ zei Peter snel. ‘Als de kinderen goed met elkaar kunnen opschieten, kan Rory in het onderste stapelbed van Hamish slapen, dan hoef je ook geen oppas te regelen.’
‘Dat klinkt goed,’ zei Richard. ‘Dat zouden Sian, Rory en ik heel leuk vinden.’
Sian probeerde zich niet te storen aan zijn bezitterige toon.
‘Kijk, daar heb je Melissa,’ zei Immi zacht. ‘Ik voel me altijd zo dik en slonzig als ik bij haar in de buurt ben. Dat bén ik ook, maar ik vind het niet fijn als iemand me dat gevoel geeft.’
‘Je bent niet dik én niet slonzig!’ zei Sian, die haar nieuwe vriendin steeds aardiger begon te vinden.
‘Hallo!’ riep Melissa, die er in haar stoere outfit nog mooier uitzag dan Sian zich in haar mooiste jurk voelde. ‘Ik heb voor de gelegenheid mijn benen maar eens tevoorschijn gehaald.’ Ze stak er een omhoog.
‘Het probleem met korte broeken,’ merkte Immi op, ‘is dat je met bruiningscrème of iets dergelijks in de weer moet, al ziet het er wel mooi uit als je de benen ervoor hebt.’
Iets in de manier waarop ze het zei, suggereerde dat Melissa er de benen niet voor had, ook al was er in Sians ogen niets mis met ze.
‘Ik heb laatst een bruiningsdagje gehad,’ vertelde Melissa, en ze keek met een kritische blik naar haar benen.
‘Ze zien er fantastisch uit!’ zei Sian, en ze probeerde haar tanden niet op elkaar te klemmen.
‘Geen strepen? Mooi zo.’ Melissa keek of alle aanwezige mannen wel naar haar keken en zei toen: ‘O! Sian! Angus heeft me het naambordje gegeven dat jij voor me hebt geschilderd! Zo mooi! Wat liééééf!’ Ze wendde zich tot de anderen en begon te giechelen. ‘Met van die schattige pony’s, net als van Thelwell. Ik was vroeger dol op die strips; ik was gek op alles wat met pony’s te maken had, nog steeds. Mammie werd er helemaal gek van.’
‘Klinkt interessant,’ zei Felicity Andrews, het hoofd van de school. ‘Zou je misschien bereid zijn wat naambordjes te maken voor onze eerste klas? We gebruiken meestal kartonnen bordjes, maar het zou leuk zijn om mooie houten bordjes te hebben. We hebben een potje spaargeld van de ouders voor dit soort doeleinden. De kinderen zouden het geweldig vinden om iets anders te hebben dan de standaard boten en treinen. Ik moet je telefoonnummer opschrijven, Sian, dan kunnen we een afspraak maken om te kijken wat je voor ze zou kunnen maken.’
Het gesprek over naambordjes en ontwerpen was Melissa te saai, nu ze niet langer in het middelpunt van de belangstelling stond.
‘Heb je gehoord van die hut?’ zei ze. ‘Angus heeft me er alles over verteld en ik kan niet wachten om hem te zien!’
‘Kom op, dan,’ zei Gus. ‘Wie mee wil, mag mee.’
‘Die douche had ook niet veel zin,’ zei Penny, toen zij en Fiona toekeken hoe Angus samen met Peter en Melissa voor de groep kinderen uit liep. ‘Ze worden straks toch weer vies.’
Sian keek toe. Richard stond naast haar en had zijn arm om haar middel geslagen. Ze vond het iets te bezitterig, maar ze wist niet hoe ze zijn arm weg kon krijgen zonder onbeleefd te zijn.
Toen ze de hut zag, was ze stomverbaasd. Het leek net een heuvel die was bedekt met bladeren. Hij had een donkere ingang. Het gebladerte was zo dik dat Gus of iemand anders nog veel meer gehaald moest hebben. Je moest kruipend naar binnen, al was de ruimte vanbinnen groot genoeg voor twee personen. Ze was diep onder de indruk, maar zei het niet tegen Gus. Er waren genoeg anderen die dat voor haar deden.
Gus en de anderen kropen de hut in en uit, en zaten direct onder de modder, zoals Penny al had voorspeld. Het was maar goed dat iedereen zich speciaal voor de gelegenheid had gekleed. Nou ja, de meesten. Toen Melissa de hut in en uit ging was er iets te veel been en achterwerk te zien, vond Sian.
Gus droeg Rory op zijn schouders. Toen hij hem neerzette, liet Rory zich op het kleed vallen en giechelde zo hard dat het bijna hysterisch klonk. Allebei rolden ze over de grond.
‘O, jullie!’ riep Melissa uit. ‘Jullie lijken precies op elkaar. Allebei even smerig.’ Toen zweeg ze opeens en ze staarde hen aan. ‘Jullie lijken écht op elkaar. Hoe komt dat?’
‘Ze lijken helemaal niet op elkaar,’ zei Penny snel, terwijl Sian haar adem inhield en Fiona bezorgd naar haar zoon keek. ‘Rory is zo blond!’
‘Nee, echt, Angus, wat deed jij vijf jaar en negen maanden geleden?’ Melissa keek Gus ingespannen aan.
De anderen keken naar het tafereel op het kleed.
Sian kon het niet meer aan. Ze schudde Richards arm van zich af en rende naar het huis, maar niet voordat ze zag hoe Gus naar zijn zoon keek en hem herkende.
Sian rende naar het toilet, deed de deur achter zich dicht, waste haar handen en spetterde koud water in haar gezicht. Moest ze Gus apart nemen en het hem vertellen, zoals ze Fiona had beloofd? Of kon ze het gewoon zo laten? Hij wist het nu, per slot van rekening. Ze hoefde het hem niet meer te vertellen. Ze kon zich niet langer verstoppen. Ze moest hem onder ogen komen. Ze maakte zich klaar en deed de deur open.
Ze had kunnen weten dat hij daar zou staan. ‘Nou? Zou je het me verteld hebben? Ooit?’
Hij was woest. Echt furieus. En Sian vond opeens dat deze reactie volkomen onlogisch was. Het gaf haar moed.
‘Rustig nou. Ik zou het je wel verteld hebben, wanneer de tijd rijp was. En ik kon er nu niet over praten. Dit is een verjaarspartijtje.’
‘O? En wanneer zou de tijd dan rijp zijn? Als hij ging studeren?’
‘Vandaag, toevallig. Ik zou het je vandaag verteld hebben,’ zei ze afwerend.
‘O, wat typisch. Dit is toch een verjaarspartijtje?’
‘Ik had Fiona beloofd…’
‘O, dus mijn moeder weet het ook al? En jóúw moeder weet het, aan die schuldbewuste blik net te zien. De hele wereld wist verdomme al dat ik Rory’s vader ben, behalve ik!’
Hij torende boven haar uit terwijl zij met de rug tegen de toiletdeur stond. Sian voelde zich opeens heel dom en kwetsbaar. De anderen waren zo verstandig geweest om buiten te blijven. Er was helaas niemand die hen zou storen.
‘Ik heb het Fiona niet verteld, echt niet,’ zei ze zacht. ‘Ze zag het zelf. En ik heb het mijn moeder net pas verteld, vlak voordat we hier kwamen.’
‘Ik ben nog altijd de laatste. Terwijl ik de eerste had moeten zijn. Je had het me jaren geleden al moeten vertellen. Vijf jaar geleden, om precies te zijn!’
‘Ik kon je niet bereiken. Dat weet je. Je doet echt onredelijk.’ Ze voelde zich weer iets zekerder.
‘Ik doe helemaal niet onredelijk! Ik kom erachter dat ik de vader ben van een kind dat je vijf jaar bij me weg hebt gehouden! Ik ben boos. En ik heb alle recht om boos te zijn.’
‘Nee! Gus, ik kon je niet bereiken. Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien. We hadden besloten dat dat het beste was. Daar was je het mee eens.’
‘Maar je hebt me wel weer gezien. En op dát moment had je het me moeten vertellen.’
‘O, echt? Hallo Gus, wat leuk om je na al die jaren weer te zien. O trouwens, ik heb een zoontje en jij bent de vader. Was dat beter geweest?’
‘Dat was prima geweest, en aangezien je het me niet direct hebt verteld, was er ook geen reden om het me nu te vertellen. Probeerde je ons met opzet bij elkaar vandaan te houden? Dit duurt al weken!’
‘Nee!’ Het was de eerste keer dat ze tegen hem loog, en op hetzelfde moment besefte ze dat ze hem de waarheid verschuldigd was. Ze blies haar adem uit en probeerde zijn indringende blik te ontwijken. ‘Gus, ik kende je niet. Ik wist niet hoe je zou reageren, wat voor vader je zou zijn. Ik wilde niet dat Rory gehecht zou raken aan iemand die waarschijnlijk weer weg zou gaan.’
Hij keek haar met een smeulende blik aan, en ze deed een stapje opzij.
‘Je bent een ontdekkingsreiziger,’ zei ze voorzichtig. ‘Dat is wat je doet.’
‘Ik ben geen ontdekkingsreiziger meer,’ zei hij nog altijd boos.
Sian wilde net haar redenen opnieuw opsommen, toen Richard in de deuropening verscheen.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij. ‘Ik hoorde jullie schreeuwen.’
Sian wist niet of ze blij was of niet. Ze wist ook niet wat ze tegen hem moest zeggen.
‘Sian had een nieuwtje voor me,’ zei Gus. ‘Informatie die ik heel lang geleden al had moeten hebben.’
‘Gus, toe nou…’
‘Ik geloof niet dat een kinderpartijtje het moment is om serieuze aangelegenheden te bespreken,’ zei Richard. ‘Sian, lieverd, Rory wil zijn cadeautjes uitpakken. Ik vind dat jij erbij moet zijn.’
Gus struinde langs hen heen en sloeg de achterdeur achter zich dicht.
‘Wat is er met hém aan de hand?’ vroeg Richard. ‘Waar hadden jullie het in vredesnaam over?’
Sian wendde zich tot Richard. ‘Niet nu, Richard. Ik kan er niet over praten.’
Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat klinkt belangrijk. Waarom kun je het me niet vertellen?’
‘Het is ingewikkeld,’ snauwde ze. Ze vond het bijna net zo erg dat ze Richard had gekwetst als dat ze Gus had gekwetst. Ze liep langs hem heen naar de gasten die rond de cadeautafel stonden.
‘En dit is van opa en mij. Kaartjes voor Disneyland, Parijs,’ hoorde ze haar moeder zeggen.
Richard kwam achter haar staan en had haar kennelijk vergeven voor de uitbarsting van zojuist. Hij legde een hand op haar schouder.
Op de een of andere manier slaagde Sian erin de juiste dingen te zeggen en Rory aan te moedigen iedereen te bedanken voor zijn cadeautjes. Ze zag dat haar moeder inventariseerde wie wat had gegeven, zodat er later bedankjes verstuurd konden worden. Ze was blij dat haar moeder en Fiona de leiding hadden genomen. Ze wist niet of de anderen de waarheid kenden, maar ze was blij dat niemand haar raar aankeek of zich ongemakkelijk gedroeg.
Haar hersens en haar emoties kolkten, en ze was niet in staat helder na te denken. Richards hand op haar schouder was een troost. Het feit dat Gus ontbrak, hielp. Toen zag ze dat Melissa ook weg was. Dat betekende dat die in elk geval geen lastige vragen zou stellen, al was Sian ervan overtuigd dat Melissa op dit moment alle details uit Gus probeerde los te krijgen en hem maar al te graag wilde troosten.
‘Tijd voor de taarten!’ kondigde Fiona aan, toen het laatste inpakpapier was opgevouwen en Rory zijn ademloze blijdschap voldoende had geuit. ‘We hebben het geluk dat er twee zijn!’
Gelukkig zei niemand: Van elke oma een, dacht Sian. En dat zou maar zó hebben kunnen gebeuren als Melissa er was geweest. Verder leek iedereen bereid om geen aandacht te schenken aan wat er was gebeurd.
‘Wat een fantastische taarten!’ riep Jody uit. ‘Kijk eens, Annabelle! Een draak! En een hut, net als Gus heeft gebouwd, waar jullie net in gespeeld hebben! Wat zijn ze prachtig!’
‘Ja, mama,’ zei Sian, die zichzelf een beetje vermande en bij de tafel ging staan, zodat ze haar moeder een knuffel kon geven. ‘Echt briljant! En Fiona, die hut is schitterend! Je hebt zelfs een vuurtje bij de ingang en een pannetje erboven.’
‘Ik heb toch zo’n lol gehad! Die lange, dunne mintstaafjes waren goed als takken, samen met wat gehakte Curly Wurly’s.’
‘Geen chocoladestaafjes? Daar maak ik altijd mijn taarten mee,’ zei Immi.
Fiona schudde haar hoofd. ‘Daar was ik mee begonnen, maar ze waren te recht. Helaas, toen moest ik ze wel opeten.’
Er werd alom gegrinnikt. ‘Wat je al niet moet doen als oma… veredelde oma,’ zei Fiona snel. ‘Een en al zelfopoffering.’
‘Hoe heb je de bladeren gedaan?’ vroeg Peter. ‘Alleen chocoladeschaafsel?’
‘Alléén chocoladeschaafsel? Hah!’ zei Fiona. ‘Ik heb uren staan schaven en hakken en toen werden de stukjes te klein en toen moest ik ze wel opeten. Puur liefdewerk.’ Ze knuffelde Rory. ‘En laten we nu die draak eens goed bekijken. Hij is prachtig. Een soort Fabergé-draak.’
Penny keek trots naar haar taart. ‘Tja, zoals je kunt zien heb ik veel van die glimmende, ruitvormige snoepjes gebruikt. Ideaal voor de ruggengraat.’
‘Het is een dinosaurus,’ zei Annabelle.
‘Nee, maar daar lijkt hij wel een beetje op,’ zei Sian.
‘Ik heb de draak inderdaad gebaseerd op een dinosaurus,’ zei Penny met een glimlach. ‘En ik heb waarschijnlijk een beetje overdreven met de snoepjes.’
‘Waar zijn de kaarsjes?’ vroeg Rory, die bang was dat een van de belangrijkste onderdelen van zijn beide verjaarstaarten er niet was.
‘Hier,’ zei Fiona. Ze haalde twee borden tevoorschijn. Op het ene stonden vijf gestreepte kaarsen die met glazuur vastgezet waren. En op het andere stond een grote ‘5’ van cake met daarop vijf sterretjes.
‘Wat is dat allemaal?’ vroeg een van de vaders. ‘Dat is vals spelen!’
‘Toen ik een klein meisje was, hadden we alleen kaarsjes op de taart zelf,’ zei Felicity Andrews. ‘Maar op school doen we dat niet. We moeten zo ongeveer een brandblusser in de aanslag hebben, als we al kaarsjes mogen aansteken.’
‘Penny en ik hebben allebei, los van elkaar, besloten dat we onze kunstwerken niet wilden verpesten met kaarsvet,’ legde Fiona uit.
‘Zo Rory, blaas jij de kaarsjes uit, dan snijden we de taarten aan,’ zei Penny. Ze pakte hem bij de hand, leidde hem naar de tafel die nu vol lag met servetjes, bordjes en de twee schitterende taarten.
‘Jaaa!’ riepen de andere kinderen, die eromheen dromden.
‘Ik heb het nooit een prettig idee gevonden dat de jarige Job de taart met spuug en bacillen besproeit als hij de kaarsjes uitblaast,’ mompelde Penny tegen niemand in het bijzonder.
Terwijl de mannen stonden te kletsen, sneden de vrouwen de taart aan en deelden ze die uit. De meeste mensen wilden hun taart mee naar huis nemen en Sian was alle stukken aan het inpakken. Helaas was ze niet erg goed in het inpakken van geometrische vormen, daarvoor was ze te emotioneel.
‘Zeg, Jessica,’ zei Immi een tijdje later, ‘ik vind dat we maar eens naar huis moeten. Je broertje slaapt al.’ Ze wendde zich tot Fiona. ‘Mijn man moet vanavond op zakenreis, en dan duiken we meestal met z’n allen in mijn bed om naar een film te kijken. Als de kinderen geen zin hebben, blaas ik het af. Met die popcorn erbij krijg je alleen maar kruimels in bed.’
‘Goh, dat klinkt leuk!’ zei Fiona. ‘Ik moet ook eens een tv op de slaapkamer zetten.’
Toen alle mannen, vrouwen en kinderen een stuk van een of zelfs beide taarten hadden meegenomen, zei Richard tegen Fiona: ‘Vind je het goed als ik Sian en Rory nu naar huis breng? Sian lijkt uitgeput en Rory is het waarschijnlijk ook.’
‘O, maar niet zonder eerst te helpen met opruimen,’ zei Sian, die nog niet weg wilde. ‘Ik voel me prima en Rory kan altijd even voor de televisie gaan hangen.’
‘Absoluut,’ zei Fiona.
‘Ja, Richard,’ beaamde Penny. ‘Ik help Fiona en dan kom ik straks wel. Breng jij Sian maar naar bed.’
‘Ja, Richard,’ herhaalde Gus, die uit het niets verscheen. ‘Breng jij Sian maar naar bed, Richard.’