‘Mama,’ zei Rory op een ochtend. Het was de week voor het begin van het nieuwe schooljaar en Sian had hem thuisgehouden van zijn speelgroep, zodat ze samen konden zijn. Ze wilde ook naar de huizen gaan kijken die haar moeder op internet had gevonden.
‘Ja, lieverd?’ Ze zaten ontspannen te ontbijten, en Sian was zich er scherp van bewust dat dit soort ontbijtjes in de toekomst tot het weekend beperkt zouden zijn.
‘School is toch niet zoals in Londen, hè?’
Rory’s eerste poging op school in Londen was voor iedereen traumatisch geweest. Ze wist niet wie er het meeste onder had geleden; Rory, die daadwerkelijk de hele dag op die grote school had moeten zitten met een niet zo aardige leraar – een van vele – of Sian en haar ouders, die zich de hele dag zorgen om hem maakten en zich afvroegen hoe het met hem ging, hopend dat ze geen stil of juist hard huilend kind hoefden op te halen.
‘Absoluut niet. Annabelles broers vinden het hartstikke leuk, of niet? De school is een stuk kleiner. En je nieuwe juf ken je al.’
De hoofdonderwijzer, Felicity, had tijdens de vakantie een kleine bijeenkomst georganiseerd voor de kinderen die nieuw in de buurt waren en die hun juf of meester nog niet kenden, en dus waren de juf noch de kinderen vreemden voor Rory. Sian was erg blij geweest met de warme uitstraling van het lokaal, de interessante en gevarieerde lesmaterialen aan de muur en de hartelijke, koesterende houding van het personeel. Ze zou zich een andere keer wel zorgen maken om het gebrek aan variatie in ras en cultuur.
‘En ik ken de kinderen, hè? Van de speelgroep?’
‘Dat klopt. Annabelle is je vriendin.’ Sian zei het niet hardop, maar ze zag in Annabelle een pittig meisje dat het voor Rory zou opnemen als dat nodig was.
‘En ik ben goed in lessen. Ik kan al bijna lezen!’
‘Dus hoef je je nergens zorgen om te maken. Zie je wel?’ Ze gaf hem een geruststellende knuffel.
Na hun gesprekje had Rory het idee dat school geweldig zou worden. Ze was blij dat Rory er zin in had, maar zelf was ze een beetje verdrietig. Ze zou straks meer tijd hebben voor haar werk en daar keek ze naar uit, maar ze zou hem ook heel erg missen. De rekening van de speelgroep zou ze niet missen. En nu Rory gelukkiger was, kon ze zich zorgen maken om Gus… alweer.
Ze had sinds het weekend niets meer van hem gehoord en dat baarde haar zorgen. Ze had eigenlijk gehoopt dat hij samen met haar naar huizen wilde kijken, bovendien moesten ze Rory nog vertellen dat Gus zijn vader was. Ze waren het weekend zo in elkaar opgegaan dat ze het niet meer over serieuze zaken hadden gehad. Ze hadden afgesproken dat ze het Rory samen zouden vertellen, maar volgende week ging hij al naar school… Waar wás Gus?
Uiteindelijk had Sian geen zin gehad om nog langer te wachten, en ze had gebeld. Fiona had opgenomen en gezegd dat hij er niet was en dat hij het de laatste tijd zo druk had. Sian had nog een dag gewacht, had toen haar trots opzij gezet en nog een keer gebeld. Dit keer had Fiona verteld dat hij niet aan de telefoon kon komen; ze had bijna schuldig geklonken. Sian had niet aangedrongen en ook geen berichtje achtergelaten. Wat had het voor zin? Ze deed haar best zichzelf ervan te overtuigen dat het goed was. Natuurlijk had hij het druk! Hij moest het boek afmaken, en god wist waar hij nog meer mee bezig was. Ze moest niet zo moeilijk doen. Waarom zou ze hem niet gewoon vertrouwen?
Maar op de een of andere manier begon de twijfel in haar te etteren als een kleine splinter, nauwelijks zichtbaar voor het blote oog.
Ze zou zich niet zo’n zorgen hebben gemaakt, als ze Melissa niet op de achtergrond had horen lachen, toen ze Fiona aan de telefoon had. Opeens kon ze de gedachte niet van zich afschudden dat de geschiedenis zich zou herhalen. Met Fiona kon ze het er niet over hebben, want ze wist niet of Gus haar over het weekend had verteld. Mannen waren niet zo open met hun moeders over zulke dingen. Ze probeerde zich ervan te overtuigen dat ze zich aanstelde. Dat er een volkomen logische verklaring was. Ze had zelf genoeg te doen: die middag zou ze aan Veronica’s kasten beginnen. Rory was dan bij Annabelle.
Sian had nóg iets bedacht. Richard. Wat moest ze met hem? Ze voelde zich opeens erg schuldig. Hij zou nog twee weken weg blijven, maar daarna zou hij met haar willen praten, haar misschien wel ten huwelijk vragen. Hoe kon ze hem uitleggen dat ze niet van hem hield en dus niet bij hem kon zijn? Ze kon hem niet vertellen dat ze verliefd was op Gus. Ze had dat nog niet eens aan Gus zelf verteld, en hij had het woord ook nog niet in de mond genomen. Kon ze er wel zo zeker van zijn dat ze een toekomst met Gus had? En wat was het beste voor Rory? Net toen ze dacht dat het leven wat eenvoudiger zou worden, werd ze overvallen door zorgen en vragen die een antwoord eisten.
Terwijl ze met Rory in de tuin zat, werd ze opnieuw overvallen door twijfels. Het was een zalig weekend met Gus geweest, maar waar was hij nu en waarom kon hij niet aan de telefoon komen? Had hij haar soms alleen verleid om te bewijzen dat hij dat kon? Dat had ze absoluut niet zo gevoeld, maar waarschijnlijk waren mannen die zo met vrouwen omgingen zodanig geoefend in hun verleidingstechnieken dat het oprecht aanvoelde.
Sian werd teruggebracht naar het heden toen Rory aan haar mouw trok en haar vroeg of hij Annabelle zijn nieuwe naamlabeltjes mocht laten zien en of hij zijn uniform nog een keertje mocht passen. Goddank was Rory er en kon ze iets praktisch doen – ook al zou ze zich niet in deze hachelijke situatie bevinden als hij er niet was geweest.
Uiteindelijk was het Fiona die Sian belde.
‘Ik dacht, misschien is het wel leuk als jij en Rory zondag hier een kopje thee komen drinken. Een klein feestje voordat school begint?’
‘Is dat zoiets als iemands leven vieren in plaats van het een begrafenis te noemen?’ Sian wist niet goed waarom het zo somber aanvoelde dat Rory naar school ging.
Fiona leefde met haar mee. ‘Nou ja, het is het einde van een tijdperk, hè? En van taart wordt iedereen vrolijker.’
‘Komt Gus ook?’ Sian deed haar best om nonchalant te klinken, alsof ze niet twee dagen bij elkaar in bed hadden gelegen en daarna helemaal geen contact meer hadden gehad.
‘Ja.’
‘Mooi. We hebben besloten om Rory te vertellen dat Gus zijn vader is voordat hij met school begint. Zondag is de laatste kans om dat te doen.’
‘Natuurlijk. Ik vind het heel vervelend dat hij zo…’
‘O, je hoeft je niet te verontschuldigen. Het is niet erg.’ ‘Het is wel erg, en ik vind het niet netjes dat hij er zo lang mee wacht, maar goed, hij heeft het wel…’
‘Erg druk, ik weet het. Het is al goed.’
Kennelijk had ze zonnig genoeg geklonken, want ze hoorde Fiona opgelucht zuchten. ‘Tot zondag dan,’ zei Fiona. ‘Om een uur of halfvier? Als Angus dan nog een vuurtje wil maken is er genoeg tijd voor.’
Die zondag daverde Gus de trap af en stormde hij de keuken in waar Fiona, Sian en Rory aan hun taart zaten. Hij is er tenminste, dacht Sian. Voor zijn zoon komt hij tevoorschijn, ook al had hij voor haar niet aan de telefoon willen komen.
Met een grote zwaai tilde hij Rory op, smeet hem in de lucht en dolde met hem tot de jongen het uitgilde. ‘Wie is hier de grote man? Wie gaat hier naar school?’
‘Ik!’ giechelde Rory hysterisch.
Dat past niet bij een vader, dacht Sian, dat is iets voor een wilde, jonge oom. Richard zou nooit zo wild zijn met Rory. Maar onmiddellijk voelde ze zich schuldig, waardoor haar twijfels alleen maar groter werden.
‘Ga zitten,’ zei Fiona, die er misschien net zo over dacht als Sian. ‘Als je niet uitkijkt, komt Rory’s eten zo boven.’
‘Zo dadelijk. Eerst mijn mooiste meisje gedag zeggen.’ Gus kuste Sian vol op de mond en wierp haar een blik toe waardoor hij helemaal op een vieze oom leek in plaats van een verantwoordelijke vader. Sian trok zich terug. Hoeveel wist Fiona eigenlijk? Waarschijnlijk alles, als ze op het gedrag van Gus afging. Maar Sian was niet van plan om hem te laten denken dat hij kon doen alsof er niets was gebeurd en hij haar niet de hele week had genegeerd.
Terwijl Fiona haar zoon en kleinzoon verzorgde, vroeg Sian zich af: met wie ga ik liever naar bed, met de verderfelijke oom of met de vader? Ze slaakte een zucht bij het antwoord.
‘Gus, we moeten even onder vier ogen praten,’ zei Sian, terwijl Rory en Fiona zich over de taart hadden gebogen die een kleine uitvoering was van de draak die Penny voor zijn verjaardag had gemaakt. Fiona had hem nagemaakt omdat ze het leuk vond om lekker bezig te zijn met al dat suikergoed.
‘O? Nou, laten we eerst thee drinken. Hé, Rory? Ik heb iets voor je.’ Hij gaf Rory een in vloeipapier verpakt cadeautje.
‘Een draak!’ riep Rory, toen hij het had uitgepakt.
‘Heb jij die gemaakt?’ vroeg Fiona ongelovig. ‘Wat mooi!’
‘Prachtig,’ zei Sian zacht, terwijl ze de volmaakt uitgesneden schubben, klauwen en neusvleugels van het houten wezen bewonderde, dat haar zoon van alle kanten bekeek. ‘Als jij zo goed bent in houtsnijwerk, snap ik niet dat je niet kunt tekenen.’
‘Ik heb zomaar wat gedaan, en bij draken hoeft de afwerking niet zo heel erg fijn te zijn. Over snijwerk gesproken, gaan we die taart nog te lijf of kijken we er alleen maar naar? Hier, neem dit.’ Hij haalde een mes van zijn riem dat geen vrouw ooit aan een kind zou geven. Sian en Fiona hielden allebei hun mond.
Rory deed het heel goed. Hij was voorzichtig met het mes en liet zich door Gus helpen. Iedereen kreeg een stuk taart.
‘En, ga je je draak nog een naam geven?’ vroeg Gus, net toen Sian de aandacht van Gus probeerde te trekken zodat ze konden bespreken wanneer ze Rory zouden inlichten over zijn afkomst.
‘Ja, dat is een goed idee,’ zei Sian. ‘Je zou hem in je tas kunnen stoppen en meenemen naar school.’
‘Dan heb je altijd een vriendje bij je,’ zei Fiona.
‘Ik heb al veel vriendjes op school,’ zei Rory trots. ‘Maar mijn draak gaat ook mee,’ voegde hij er snel aan toe om Gus niet te beledigen.
‘Je kunt hem meenemen of thuis laten, wat je maar wilt,’ zei Gus. ‘Dat mag je helemaal zelf weten.’
‘En, ga je hem een naam geven?’ vroeg Fiona.
‘Ik weet het niet,’ zei Rory, die met zijn vingers over zijn nieuwe speelgoed gleed. ‘Hoe zal ik hem noemen?’
‘Dat moet je zelf weten, jongen,’ zei Gus. ‘Je kunt hem Bill noemen, of zoiets. Of iets drakerigs.’
‘Wat is drakerig? Ik bedoel, wat is een drakerige naam?’ vroeg Rory.
‘Voel je alsjeblieft niet verplicht om hem Puff te noemen,’ zei Fiona. ‘Anders zitten we de hele avond met dat deuntje in ons hoofd.’
‘Niet Puff,’ zei Rory, die begreep dat dit geen populaire keus was. ‘Bill, denk ik. Bill de Draak.’
‘Dat is mooi!’ zei Sian. ‘Niet van die aanstellerige alliteratie.’
Rory keek haar aan. ‘Is dat een van opa’s grote woorden?’
‘Ja,’ zei Sian. ‘Het betekent dat woorden met dezelfde letter beginnen, maar dat mag je weer vergeten. Dat hoef je pas te weten als je veel groter bent.’
‘Ik ben al groter.’
Sian had de hoop Gus alleen te spreken opgegeven en besloot in het diepe te springen en te zeggen waar het op stond. Waarom zou ze het nog langer uitstellen? Ze haalde diep adem en begon voordat ze van gedachten kon veranderen. ‘Dat is ook zo! En omdat je al zo groot bent, Rory, hebben Gus en ik besloten dat we je wat willen vertellen.’
Fiona wilde opstaan, maar Sian legde haar hand op haar arm. Ze keek naar Gus en zag dat hij aarzelend knikte.
‘Je weet toch dat heel veel kindjes een papa en een mama hebben, maar dat jij alleen een mama had?’
‘En een opa en een oma,’ voegde Fiona eraan toe.
‘Ja?’ Rory was met zijn draak aan het spelen en leek niet echt geïnteresseerd.
‘Nou, je hebt eigenlijk wél een papa…’
‘En dat ben ik!’ kwam Gus ertussendoor, omdat hij, heel begrijpelijk, ook deel wilde uitmaken van de aankondiging. ‘Wat zeg je daarvan?’
‘Cool,’ zei Rory, die nog steeds aan het spelen was. ‘Mag ik dan een mes hebben?’
Sian wist niet of ze moest lachen of huilen. Ze wist niet wat ze precies had verwacht van Rory, maar dit was niet een van de scenario’s geweest.
‘Volgende verjaardag, jongen, als je heel, heel voorzichtig bent.’
Fiona en Sian keken elkaar aan en lachten.
‘Volgens mij is het tijd voor een glas wijn,’ zei Fiona.
Gus bracht Sian en Rory een tijdje later thuis. Terwijl Rory het huis binnen rende, gaf Gus haar een zoen. Toen hij haar losliet, zei hij: ‘Tot morgen. Halfnegen?’
Sian knikte en keek hoe hij zich omdraaide en naar huis ging. Wat was er met hem aan de hand? Ze was nu helemáál in de war. Hij had haar een week lang min of meer genegeerd en had vervolgens gedaan alsof er niets was veranderd. Had hij haar tijdens hun weekend samen alleen maar gebruikt? Of was hij echt de aardige attente man die hij soms leek? Het was zo lief van hem om Rory die draak te geven en hij had het zoveel gemakkelijker gemaakt om het Rory te vertellen. Hij leek serieus een goede vader te willen zijn, maar hoe zat het dan met hun tweeën? Wat voelde hij voor haar?
Toen ze haar opgewonden zoon eten had gegeven, in bad had gestopt en daarna had ingestopt en ze nog eens hadden doorgenomen hoe leuk school zou zijn, besloot ze om verder te gaan met het beschilderen van een speelgoedkist die een bedankje voor Jody moest worden. Dat was precies wat ze nodig had om zichzelf af te leiden.
Gus stond de volgende ochtend precies om halfnegen voor de deur, en met zijn drieën gingen ze op pad. Het was een prachtige dag. Rory leek het prima naar zijn zin te hebben in zijn schooluniform: een grijze korte broek en een blauwe trui. Die ochtend had hij een nieuwe rugzak gekregen die Penny voor hem had gekocht, en onderin, onder zijn lunchdoosje lag Bill de Draak.
Sian droeg zijn gymtas met zijn naam erop geborduurd. Ze had overwogen om er net zo’n draak op te borduren als ze op zijn naambordje had geschilderd, maar had besloten dat het een priegelwerkje was en dat hij misschien wel op draken uitgekeken zou raken. Ze hoopte van niet, voor Bill.
‘Het probleem met school is,’ zei Gus, ‘dat er meisjes zijn.’
‘Dat weet ik. Annabelle is een meisje. Ze is mijn vriendin.’
‘Mijn broer en ik vonden meisjes maar raar,’ ging Gus onverstoorbaar verder. ‘We wisten pas wat meisjes waren toen we naar de lagere school gingen en daarna moesten we naar kostschool en daar had je geen meisjes. Dat verklaart veel.’ Hij keek betekenisvol naar Sian.
Ze glimlachte, zoals van haar werd verwacht, blij dat Gus er was om te voorkomen dat zij of Rory te serieus zouden worden over de eerste schooldag.
Rory zag zijn klassenlerares met wat andere kinderen uit zijn klas staan. Hij rende op haar af en wuifde nog even snel naar zijn ouders. ‘Doei!’
Gus en Sian keken elkaar aan. ‘Van wie heeft hij dat nou weer geleerd?’
‘Niet van mij.’ Hij pakte haar hand vast. ‘Wil je dat ik met je meega als Melissa en haar sloopploeg langskomen?’
Sian had moeite met zijn openlijke genegenheid. De moeders die ze kende wisten dat ze een alleenstaande moeder was; en nu stond ze opeens hand in hand met een aantrekkelijke man. Ze wilde niet doorgaan voor het soort vrouw dat niets zonder haar vriendje kon. Goddank was Jody er!
‘Hé, hoi! Gus, wat lief van je dat je Sian komt steunen. Is het niet typerend voor die monstertjes dat ze gewoon weglopen en geen aandacht meer voor ons hebben! Hebben jullie zin om bij mij een kopje koffie te drinken?’
‘Ik kan helaas niet,’ zei Sian. ‘Melissa komt langs om maten op te nemen van het huis.’
‘Gus, jij bent anders ook welkom,’ zei Jody.
Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik moet aan het werk. Dank je wel voor het aanbod.’ Hij wendde zich tot Sian. ‘Zou je heel even bij mama langs willen gaan? Ze wil graag uit jouw mond horen hoe het is gegaan.’
Sian wierp een blik op haar horloge. ‘Goed, maar geen thee of koffie. Ik heb maar een halfuurtje.’
‘Hoe ging het?’ vroeg Fiona meteen, toen ze de keuken binnenliepen.
‘Prima! Hij liep direct weg. Het hielp dat Annabelle er was en dat hij zijn juf en de hoofdonderwijzeres al kende.’ Sian was een beetje emotioneel, maar wilde het niet laten merken. Rory’s eerste schooldag was niet alleen voor hem een hele stap, maar ook voor haar. Die eerste nare ervaring in Londen telde ze maar niet mee.
‘Wil je een stukje taart?’ bood Fiona aan. ‘Iets om je op te vrolijken? Je zult je wel een beetje vreemd voelen.’
‘Ik heb geen tijd voor taart, helaas. Melissa komt zo langs met aannemers en interieurontwerpers en zo.’ Ze probeerde positief te kijken. ‘Ze zet er echt vaart achter.’
‘Ach, arme jij!’ zei Fiona. ‘Wat afschuwelijk dat een stel vreemden door je huis komt banjeren om te kijken hoe ze het gaan verbouwen. Kom terug zodra ze klaar zijn. Dan lunchen we samen.’
Sian liep snel naar huis en bedacht dat ze Fiona ontzettend zou missen. Ze stond altijd klaar met thee en taart, wijn of eten.
Ze had net tijd om de ontbijtboel op te ruimen en de bedden op te maken voordat ze werd overvallen.
Melissa kuste haar alsof ze hartsvriendinnen in plaats van aartsrivalen waren. ‘Schat! Wat lief dat je ons op de maandagochtend over de vloer wilt hebben!’
‘Dat is prima.’ Sian zei maar niet dat ze niet veel keus had gehad en dat ze maar net zo goed een lading vreemden over de vloer kon hebben zodat ze Rory niet zo zou missen.
‘Even voorstellen. Dit is Philip, de architect.’ Sian knikte naar een vriendelijke man met een bril. ‘Bob… de Bouwer, uiteraard! Als je Bob heet, dan ben je natuurlijk aannemer.’ Sian glimlachte om het grapje. ‘En dit is Wendy, zij is interieurontwerpster.’ Melissa kondigde dit aan alsof het een heerlijke verrassing was. Sian glimlachte weer, maar een beetje slapjes dit keer. ‘Nou, ik ga niet aanbieden om koffie voor jullie te zetten,’ zei ze. ‘En ik ga jullie ook niet rondleiden. De cottage is veel te klein voor ons allemaal, dus als je me nodig hebt… ik zit in de tuin.’
‘O, nu je het zegt! Er komt zo ook nog een tuinontwerper langs. Ik wil een groot houten terras en een bubbelbad.’
‘Maar geen groenten?’
‘Schat, laten we wel wezen, alleen moeders die niet werken zijn in staat groenten te verbouwen. En gepensioneerde opa’s, natuurlijk.’
En daar kon ze het mee doen. ‘O, nou ja. Het lijkt me zo zonde, maar goed. Ik ben buiten.’ Sian deed echt haar best om te glimlachen, maar het was niet meer dan een flauwe grimas.
Ze sloeg aan het schoffelen rond de laatste sla, die op het punt van doorschieten stond en vroeg zich net af of ze misschien alles in een keer zou plukken om er soep van te maken, toen Wendy, de interieurontwerpster, naar buiten kwam.
‘Hoi!’ zei ze. ‘Vind je het vervelend als ik even bij je kom staan? De aannemer en de architect zijn aan het ruziën over een draagmuur die er volgens hen uit moet, en ik ben het niet met ze eens.’
‘O.’ Sian keek op. ‘Tja, ik vind dat er helemaal niets moet gebeuren. Ik wil hier gewoon wonen.’
‘Jij zou de keuken in de winter toch ook wel somber, vochtig en klein vinden, lijkt me, maar daar wilde ik je niet over spreken.’
‘O? Wat is er?’ Sian merkte dat de vrouw haar best deed om vriendelijk te zijn, maar het kostte moeite om even vriendelijk terug te doen.
‘Ik zag die waanzinnige meubeltjes van je!’
Sian dacht aan de spulletjes die ze door de jaren heen bijeen had gesprokkeld via familie, veilinghuizen en Ikea, in combinatie met de spullen van Luella die in het huis stonden. ‘Echt?’
Wendy schoot in de lach. ‘Niet díé meubels. Ik bedoel de stukken die je beschilderd hebt!’
‘O!’ Sian ontspande zich. ‘Die was ik even vergeten. Ik heb hier alleen maar kleine dingen staan. Grotere stukken schilder ik in de schuur van een bevriende buurvrouw. Dat is een van de redenen dat ik niet weg wil.’
‘Melissa zei al dat je het liefst blijft.’
‘Tja, als Luella, mijn huisbazin, het wil verkopen, dan kan ik haar niet tegenhouden.’
Wendy zweeg tactvol en vroeg toen: ‘Werk je ook op commissie?’
‘Natuurlijk.’ Ze klaarde op. ‘Ik doe dingen op de bonnefooi omdat mijn moeder steeds van alles koopt op veilingen die ik niet kan weerstaan. Maar opdrachten zijn veel beter. Ik ben op het moment bezig met een opdracht voor Melissa’s moeder.’
‘Fantastisch! Ik heb namelijk een cliënt met een gigantische slaapkamer vol meubels. De meubels kun je natuurlijk wegdoen, maar de inbouwkast wil ze niet kwijt. Die heeft ook wel veel opbergruimte, maar ik dacht net dat je daar misschien een schildering op zou kunnen maken die dan overgaat in de muur. Ze zei dat ze van muurschilderingen hield, maar ik kende niemand die dat zou kunnen.’
‘Fantastisch. Dat zou een leuke klus zijn.’ Veronica was verrukt over haar kasten en kon niet wachten tot ze aan de muurschildering in de eetkamer zou beginnen. Sian kon met vol vertrouwen zeggen dat ze zoiets nog wel een keer wilde doen. Ze aarzelde vanwege haar burgerlijke weerzin om over geld te beginnen. ‘Betaalt ze goed? Deze dame?’
‘Absoluut. Ik zal ervoor zorgen dat ze je heel goed betaalt. Als je me jouw telefoonnummer geeft, kunnen we een afspraak maken zodat je mevrouw Wilkinson kunt ontmoeten. Ze woont hier in de buurt.’
Met een goede opdracht om over na te denken, voelde ze zich een stuk minder somber toen ze naar Fiona’s huis liep.
‘Ik was van plan om met de kinderen naar de pizzeria te gaan,’ zei Jody, toen ze hun kinderen hadden opgehaald en de eerste schooldag een succes was gebleken. ‘Anders vallen ze straks voor de buis in slaap, terwijl ik aan het koken ben, dan willen ze niet meer eten en ook niet naar bed. Hebben jullie zin om mee te gaan?’
Rory sprong van enthousiasme samen met Annabelle als een stuiterbal op en neer.
‘O, oké,’ zei Sian. ‘Ik kwam niet verder dan vissticks en ovenfrites, maar het ligt allemaal nog in de vriezer. Pizza is waarschijnlijk nog gezonder ook.’
‘En veel leuker,’ zei Jody. ‘School is heel mooi en zo, maar Annabelle is wel mijn kleine meisje. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ík vind dit nogal een overgang!’
‘Anders ik wel! Al is dit natuurlijk niet echt Rory’s eerste schooldag, maar wel zijn eerste succesvolle schooldag, dus ik heb de stap gezet en ik vind dat we het moeten vieren.’
‘Kom op dan. Met zijn allen in de auto,’ zei Jody. ‘Je mag zelfs een glaasje wijn hebben.’
‘Wat een goed idee van je,’ zei Sian. Onderweg zaten Annabelle en Rory achterin te kibbelen over wie het beste in rekenen was en Annabelles broers hadden het over voetbal. ‘Ik zou er zelf niet aan gedacht hebben. In Londen gingen we wel eens ergens eten, maar op de een of andere manier vergeet je de Pizza Express als je hem niet kunt zien.’
‘Die vergeet ik niet,’ zei Jody.
Terwijl ze verder reden, vertelde Sian in geuren en kleuren over haar ochtend met de werklieden. Nu ze Jody over Melissa kon vertellen, die muren wilde doorbreken en bubbelbaden wilde installeren, leek het allemaal wat minder erg. Maar ze kon haar natuurlijk niet vertellen wat er ondanks alle afleiding die ze vandaag had gehad echt aan haar vrat. De kwestie-Gus, die haar gedachten meer dan ooit in beslag nam. Goed, ze was gistermiddag en vanmorgen vriendelijk tegen hem geweest, maar hij had zich eerder als een uit de kluiten gewassen puppy gedragen dan als iemand die serieus over de toekomst was. Ze wist niet wat ze ervan moest maken en ze durfde niet om zelf serieus te worden en hem te vragen wat hij nou eigenlijk wilde.
Ze huiverde bij de gedachte; dat was iets wat een vader uit een Jane Austen-roman zou eisen. Ze onderdrukte een zucht. Misschien had ze het hem gewoon moeten vragen: heb je morgenochtend nog respect voor me? Misschien was ze gewoon zijn zoveelste overwinning geweest, een lolletje, en wilde hij haar te vriend houden omdat ze hem anders niet in Rory’s leven zou willen. Ze vroeg zich nu af of hij überhaupt iets met haar te maken zou willen hebben als Rory er niet was.
Ze slaakte een zucht. In sommige opzichten was het erg verleidelijk om in het hier en nu te leven, zoals Gus leek te doen, maar dat kon zij niet. Ze had te veel verantwoordelijkheden en ze kon niet riskeren dat ze weer gekwetst werd. Ze moest aan Rory denken. Een diepbedroefde moeder was het laatste wat een jongetje kon gebruiken. Gus had haar dat zelf verteld toen hij over het rampzalige tweede huwelijk van zijn moeder had gesproken.
De kinderen begonnen te zingen en onderbraken haar grillige gedachten. Ze zag dat ze bij de pizzeria waren. Jody parkeerde de auto, hoewel Sian het eerder een kleine bus vond, en de kinderen werden uit hun zitjes gehaald. Als ervaren moeder loodste Jody hen veilig het restaurant binnen.
‘O, kijk,’ zei ze. De kinderen liepen een voor een onder haar arm door, terwijl ze de deur openhield. ‘Ze hebben een cocktailbar in het oude County Hotel. Hoe heet het daar ook alweer?’
‘De Boca Loca.’ Sian had dat laatst gezien toen ze verf ging kopen.
‘Binnenkort moeten we maar eens met de meiden op stap, de kinderen bij de mannen laten en daarnaartoe gaan. Ik ben dol op cocktails.’
‘Ik ook,’ zei Sian. ‘Maar dan moeten het wel stevige cocktails zijn, anders zijn het net van die zoete mixdrankjes waar je altijd veel te veel van drinkt en stomdronken van wordt.’
‘Dat is nu helaas geen optie. Oké, kinderen, wat willen jullie hebben?’
Ze leidden de kinderen net het restaurant uit, na een vrolijke en luidruchtige maaltijd, toen Rory riep: ‘Daar is Gus!’
Sian keek waar hij naar wees. Ze zag Gus in een strak pak, samen met Melissa in een chic mantelpakje met bijpassend hoedje, de Boca Loca binnengaan. Hij had zijn hand rond haar middel en keek glimlachend op haar neer. Sian keek snel de andere kant op voordat ze kon zien hoe zijn hand ongetwijfeld omlaag gleed naar haar billen.
Ze voelde zich plotseling kotsmisselijk. Ze schraapte haar keel en wreef over haar klamme voorhoofd. De puzzelstukjes leken rond haar hoofd te dansen en daarna op hun plek te vallen. Fiona’s geslotenheid toen ze had gebeld en naar Gus had gevraagd; het feit dat hij amper met haar had gesproken; de verdenking dat ze Melissa had horen lachen op de achtergrond toen ze had gebeld. Het leek nu allemaal zo logisch. Melissa en Gus waren een stel. Zij en Gus hadden alleen maar seks gedeeld; fantastische seks, maar meer was het kennelijk niet geweest. Voor hem niet, in elk geval.
‘Gaat het, Sian? Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien.’
Sian schudde snel haar hoofd. ‘Nee, het gaat prima. Ik voelde me alleen een beetje… vreemd.’ En met een snelle blik achterom naar de deur, waar ze daarstraks zo gelukkig door waren verdwenen, stapte ze de auto in. Alle opwinding en pret van de avond waren voorbij.