Fiona was in de tuin bezig en probeerde troost te zoeken in het snoeien van de rozen, een klusje dat ze meestal heel rustgevend vond. Niets was zo erg als je eigen kind met een gebroken hart te zien. Ach, er waren ongetwijfeld ergere dingen, een ziek kind bijvoorbeeld. Maar op dit moment zat haar anders zo zorgeloze, luchthartige zoon diep in de put.
Toen hij een paar avonden eerder was teruggekomen van Sian, wist ze niet of hij niet uit zijn woorden kwam van woede, of te verslagen was om te praten, maar het was afschuwelijk om aan te zien hoe rot hij zich voelde en het was moeilijk geweest om met hem samen te leven.
Ze begreep dat Angus haar zijn nieuws had willen vertellen en dat ze op dat moment aan een intieme maaltijd met Richard had gezeten, die zich niet had gedragen als de aardige man die ze vaag van vroeger kende, maar als een arrogante rijkaard en Sian als een op geld beluste sloerie.
Fiona had aangeboden om naar Sian toe te gaan, om uit te vinden wat er aan de hand was, maar dat had Angus haar nadrukkelijk verboden. Ze wist zeker dat er een vergissing in het spel was, maar ze mocht zich er niet mee bemoeien. En sindsdien had ze moeten toekijken hoe hij leed, ook al hoopte ze dat hij al die lange, eenzame uren in zijn werkkamer besteedde aan zijn boek.
Ze had net een nog helemaal niet uitgebloeide roos afgeknipt, toen ze de telefoon hoorde. Ze rende naar binnen in de hoop dat het Sian was en dat alles weer normaal zou zijn.
Het was James.
Haar adem stokte in haar keel, en dat terwijl ze toch al een beetje buiten adem was.
‘O, hallo!’ zei ze, en ze hoopte dat hij niet kon horen dat ze moest hijgen.
‘Hallo. Fiona, ik wil je uitnodigen voor een etentje.’
‘Dat lijkt me heel gezellig.’ Fiona ontspande zich. Ze ging op het bankje naast de telefoon in de hal zitten en stelde zich een mooi restaurant of een pub langs de rivier voor.
‘Bij mij thuis,’ ging James verder.
Fiona stond op. Ze voelde vlinders in haar buik fladderen bij de onderliggende boodschap. ‘Aha.’ Meer zei ze niet.
‘Ik wil iets bijzonders voor je klaarmaken, niet alleen met spullen die toevallig in de koelkast liggen.’ Hij zweeg even. ‘Lijkt je dat leuk?’
Fiona wreef haar lippen over elkaar en slikte. Het zou heerlijk zijn om hem weer te zien. Dan hoefde ze meteen even niet thuis te zijn, te midden van Angus’ ellende. ‘Als je me vertelt wanneer, misschien wel.’
‘Wanneer komt het jou uit? Is door de week handig? Of liever in het weekend?’
‘Door de week is prima,’ zei Fiona. ‘Ik weet dat de weekenden voor jou altijd erg druk zijn.’
‘Het zou wel kunnen, maar ik wacht liever niet tot het weekend,’ zei hij. Ze hoorde dat hij glimlachte.
‘Zeg het maar, wanneer?’ Ze was bang dat ze niet zo enthousiast klonk als ze was bij het vooruitzicht hem weer te zien, maar haar zenuwen waren tot het uiterste gespannen. En ze wilde niet te gretig overkomen.
‘Woensdag?’
‘Prima,’ zei Fiona. ‘Hoe laat?’
‘Is halfacht goed?’
Toen ze ging zitten, besefte ze dat ze zich in geen jaren zo had gevoeld. Als er een pil was die dat gevoel opwekte, zou ze die dolgraag kopen.
Natuurlijk was ze niet verliefd. Dat kon niet. Zo goed kende ze James helemaal niet. Het was lust. Maar naast lust voelde ze ook een portie pure angst. Het was een opwindende combinatie en even dacht ze niet aan haar verdriet om Angus en Sian. Maar al snel voelde ze zich schuldig. Het lot van een vrouw, besloot ze. Geen plezier zonder schuldgevoel of iets anders rottigs.
Nu hoefde ze alleen nog te bedenken wat ze aan moest. Maar wat een probleem! Stel dat ze verder gingen met waar ze waren gebleven. Dan moest ze ook aan haar ondergoed denken.
Ze liep naar boven om haar la met slipjes te inspecteren. Een snelle greep erdoorheen leverde een paar Sloggi’s op: comfortabel en betrouwbaar en zo sexy als koude pap. Ze had ook een paar exemplaren die wat minder saai waren met wat kant, maar die zaten niet lekker en dus had ze ze nooit gedragen. En dan nog een enorme hoeveelheid corrigerende slipjes. Die kocht Fiona regelmatig, maar meestal kreeg ze het er veel te warm in.
Afijn, ze wilde niet dat James haar zag in iets wat op een ouderwets badpak met lange pijpen leek, al was het in elk geval strak en goddank zonder strepen. Ze moest iets moois vinden zonder strak elastiek.
Dat had ze niet, besloot ze, en dus liep ze naar haar kleine werkkamer om haar favoriete catalogi online te bezoeken.
En zo diende het volgende dilemma zich aan: wat voor gelegenheid was het? Een bijzondere gelegenheid? Moeder van de bruid? Ze huiverde. Uiteindelijk vond ze een paar geschikte kleren. Een was een eenvoudige, mouwloze jurk van linnen met een heel mooie, soepele, lange omslagdoek. Normaal gesproken zou ze de uitgezakte huid van haar bovenarmen aan niemand willen laten zien, maar als het donker was, of in elk geval schemerig, dan kon ze haar topje wel uittrekken in de hoop dat hij was afgeleid en haar armen niet zou zien.
Ze doorliep het lange, ergerlijke proces van alles ‘in een winkelwagen doen’, haar creditcard opzoeken, haar wachtwoord intypen – een paar keer verkeerd – en uiteindelijk haar bestelling plaatsen. Toen besloot ze dat haar bestelling veel te netjes was en dat ze eruit zou zien alsof ze veel te veel haar best had gedaan.
Ze beende naar de slaapkamerkast, vastbesloten om iets te dragen wat ze al had. Ze rukte alles uit de kast, maar niets was geschikt. Uiteindelijk ging ze naar beneden om een kop thee te zetten.
Als ze zich zorgen maakte over wat ze aan moest naar het etentje met James, maakte ze zich tenminste geen zorgen over Angus en Sian, dacht Fiona, toen de woensdag aanbrak en ze voor de zoveelste keer in de afgelopen drie dagen voor haar kledingkast stond. Ze had Angus opnieuw voorgesteld dat zij met Sian kon gaan praten, maar zijn reactie was dezelfde geweest: onder geen beding.
Ze staarde naar de kleren, haalde toen impulsief een van haar lievelingsjurken tevoorschijn. Oud en vaak gewassen. De jurk was van linnen en ooit hadden er rozen op gezeten. Het patroon was vervaagd en subtiel geworden. Hij had een theekleur die haar eigen huidskleur ophaalde; ze voelde zich er altijd plezierig in. En het toeval wilde dat hij perfect paste bij de omslagdoek die bij de outfit hoorde die Fiona speciaal voor de gelegenheid had gekocht.
Opgelucht dat ze eindelijk een keus had gemaakt, liep ze naar de badkamer.
De avond ervoor had ze zichzelf al goed onder handen genomen met scrub en crème, dus nam ze nu alleen een snelle douche. Ze was er redelijk zeker van dat haar huid er op zijn best uitzag. Haar oksels had ze ook gedaan, al had ze betreurd dat haar bijziendheid betekende dat ze een scheermes niet meer goed kon hanteren en daarom van die stinkende ontharingscrème moest gebruiken. Maar nu had ze het gevoel dat ze haar best had gedaan en er niet onaardig uitzag. Ze dacht aan wat ze Gok Wan een keer over het onderwerp had horen zeggen en liet een schaar en wat kleurcrème los op haar schaamhaar, maar weigerde zijn advies over waxen op te volgen. Liever nooit meer seks dan zoveel pijn.
Ze bekeek zichzelf in de spiegel, deed haar schouders naar achteren en trok haar buik in. James’ gezichtsveld was ook niet meer perfect en als het licht gedimd was, dan kon ze er best mee door. Ze begon aan haar make-up.
Toen ze eindelijk naar de flat van James reed, iets eerder dan strikt noodzakelijk, dacht ze nog steeds dat de kans op seks niet groot was. Niet dat ze niet wilde, maar ze kon zich niet voorstellen dat ze de gênante dingen die eraan vooraf gingen zou doen. Hoewel ze er gestrikt en gestreken uitzag, kon ze zich niet voorstellen dat ze haar kleren zou uittrekken waar iemand anders bij was. Ze dacht niet dat ze zonder kleren in bed kon stappen en wachten tot hij ernaast kwam liggen. Sterker nog, ze wilde er helemaal niet aan denken, want elk scenario leek nog meer kans op vernedering met zich mee te brengen. Ze kon maar beter als kuis oud vrouwtje overlijden!
Maar in haar oude jurk voelde ze zich lekker. Ze had hem zorgvuldig gestreken, en met de nieuwe omslagdoek zag hij er heel mooi uit. Omdat hij van linnen was, zou hij gauw genoeg weer kreuken, maar zolang ze er goed uitzag als hij de deur voor haar opendeed, was het goed.
Ze had een fles wijn meegenomen, uit de onderste regionen van de wijnkelder, waar de echte goede wijn lag. Ze wist niet precies wat het was, maar het was rood. Ze verwachtte niet dat James hem direct zou openmaken, het was een cadeautje. Ze zou champagne mee hebben genomen, maar dan had Angus die in de koelkast zien liggen. Het leek niet juist om zoiets feestelijks in het vooruitzicht te hebben, terwijl hij zo bedroefd was.
Ze had zich een beetje stiekem gevoeld toen ze was vertrokken. Ze had Angus gezegd dat ze ging eten bij een vriend en dat ze bleef slapen als ze had gedronken. Niet dat ze hem om toestemming vroeg, maar ze hield graag rekening met haar medebewoner. Dat hield ze zich in elk geval voor.
Ze wilde niet weten wat Angus ervan zou vinden dat ze een vriend had. Ze had hun leven zo moeilijk gemaakt toen ze, te snel na de dood van haar man, was hertrouwd, onder andere omdat ze het belangrijk had gevonden dat de jongens een vader hadden.
Haar zelfvertrouwen en verwachting groeiden naarmate ze dichter bij het huis van James kwam. Het was een prachtige zomeravond, en hoewel ze nog steeds de spanning voelde die ze had gehad sinds zijn telefoontje, was het gevoel bijna niet meer te onderscheiden van verlangen.
Ze was te vroeg. Ze parkeerde haar auto op de plek waar ze hem altijd neerzette als ze naar de stad ging, en bleef zitten. Ze speelde wat met haar haar in de achteruitkijkspiegel en probeerde haar ademhaling tot rust te brengen. Ze controleerde haar mobieltje om te zien of hij echt niet had gebeld om af te zeggen, en besloot toen dat ze net zo goed kon gaan. Van wachten werd ze alleen maar zenuwachtiger. Ze liep gewoon langzaam en bekeek nog wat etalages. James was zelf ook altijd stipt, dus vond hij het vast niet erg als ze er precies op de afgesproken tijd was.
Hij had zeker in de winkel op haar zitten wachten, want de deur ging vrijwel direct open. Met een brede glimlach stond hij in de deuropening. Haar eigen glimlach werd breder en breder toen ze naar hem keek.
‘Ik ben zo blij om je te zien,’ zei hij. ‘Kom toch binnen.’
Ze stapte over de drempel de winkel binnen, waar het donker was. Hij legde zijn armen op haar schouders en gaf haar een zoen op haar wang. Daarna trok hij haar naar zich toe en kuste haar opnieuw… niet op de wang. Toen ze zich losmaakten, keek ze naar hem op en vroeg ze zich af waarom ze nooit eerder had gezien dat hij heel sexy en sprankelende ogen had. Haar zenuwen kwamen wat tot rust, maar haar verlangen niet.
‘Kom mee naar boven.’
Ze liep voor hem uit over de smalle wenteltrap naar de flat en zag opnieuw hoe mooi het er was met de brede, licht golvende vloerdelen, de oude kleden, de scheve ramen en de donkere meubels.
Ze keek om zich heen en maakte aanstalten om op de bank voor de haard te gaan zitten.
‘Nee, niet hier,’ zei hij, en hij leidde haar naar een hoek van de kamer waar ze nog niet eerder was geweest. Er stond een kleine, scheve deur open. ‘Kom mee naar wat ik mijn tuin noem.’
Hij ging haar voor naar een balkon dat precies groot genoeg was voor een rond tafeltje en twee stoelen. Op tafel stond een bord blini’s met gerookte zalm en iets wat eruitzag als zure room. Er stonden twee glazen, en leunend tegen een pot lavendel stond een wijnkoeler met een fles champagne erin.
‘Wat mooi!’ riep ze uit. ‘En zo onverwachts!’
‘Ja. Een klein stukje dak, eigenlijk. Maar het was al een balkon toen ik het kocht. Dat was volgens mij de doorslaggevende factor om het te kopen.’
Hij schonk champagne in en gaf Fiona haar glas. ‘Op jou,’ zei hij. ‘Ik kan je niet zeggen hoezeer ik hiernaar heb uitgekeken.’
Maar waar keek hij precies naar uit? Haar gedachten dansten heen en weer tussen verlangen en angst. Fiona nam een slokje; de bubbels hielpen, maar haar angst won terrein. Nee, ze was niet van plan met hem naar bed te gaan. Ze vond het allemaal te eng.
Toen ze dit besluit had genomen, ervan overtuigd dat het definitief was, ontspande ze zich en nam ze een blini. Verrukkelijk.
‘Wat vieren we?’ Het was niet de geestigste opmerking ooit, maar ze kon niets beters verzinnen.
‘Dat ik hier ben, vanavond, op deze prachtige avond. Samen met jou.’ Hij was zich er niet van bewust dat ze net had besloten dat hij haar ondergoed – bekostigd met de verkoop van haar boeken en veel duurder dan de rest van de kleren die ze droeg – niet te zien zou krijgen.
‘Ik moet zeggen, het is heerlijk hier.’ Ze slaakte een zucht, misschien van spijt over haar beslissing. ‘Ik heb een fles rode wijn meegenomen. Ik heb hem op tafel laten staan. Ik weet niet wat het precies is. Ik heb hem gewoon uit de kelder gepakt. Die hoeven we natuurlijk niet te drinken… Het is alleen een cadeautje.’ Ze was aan het bazelen, dat wist ze, en ze nam snel een slokje champagne. Wat een waardeloze gast ben ik, dacht ze. Te oud om meisjesachtig te zijn, en te onnozel om een verfijnde, oudere vrouw te zijn.
‘Ontspan je toch, Fiona,’ zei James, waardoor haar hart sneller sloeg. ‘Er gaat niets gebeuren dat jij niet wilt. We gaan gewoon heerlijk eten in deze prettige omgeving. Al moet ik zeggen dat ik op avonden als deze dolgraag een tuin zou willen hebben.’
‘Maar dit is ook prachtig.’ Fiona keek om zich heen naar de daken en schoorstenen, de straten, cafés en bars, mensen die rondkuierden. ‘Het is alleen anders.’
‘Meestal ben ik blij met mijn stedelijke bestaan. Kijk. Dat is de kerktoren en net daarachter kun je de rivier zien. Dit stadje heeft geschiedenis en daar hou ik van. Maar een enkele keer verlang ik naar wat meer groen.’
‘Je zou een kamperfoelieplant kunnen neerzetten en die langs een frame omhoog leiden, dan lijkt het wat meer op een tuin.’ Toen hield ze haar mond, zich ervan bewust dat ze in haar eigen valkuil stapte van het oplossen van problemen van mensen die daar geen oplossing voor wilden.
‘Ga zitten, lieverd, en neem nog een blini. Ik moet even iets in de keuken doen.’ Ze vond het fijn dat hij haar ‘lieverd’ noemde. Het deed haar denken aan haar eerste man.
James was veranderd sinds ze hem kende, besloot Fiona, of keek ze op een andere manier naar hem? Toen ze hem net kende, was hij charmant en beleefd, maar niet bijzonder dynamisch. Nu nam hij de leiding op een manier die ze aantrekkelijk vond. Ze vroeg zich af of alle moederlijke types graag een beetje gecommandeerd werden.
Vrij snel kwam hij terug met een grote kom asperges en een kleiner schaaltje hollandaisesaus. ‘Ik weet dat het niet meer het seizoen is, maar dat is maar zo kort, dat ik vind dat we het wel een beetje mogen rekken.’ Hij had servetjes meegenomen, maar geen borden. ‘Ik dacht dat we ze zo in de saus konden dopen en eten.’
Fiona duwde een asperge in de hollandaisesaus. ‘Heb je die zelf gemaakt?’
‘Ja. Dat is niet zo moeilijk.’
Ze aten hun asperges en dronken champagne in een aangename stilte. Maar ook al hoopte ze dat ze rustig leek, ze was nog altijd zenuwachtig. Ze was al zolang niet meer op deze manier alleen met een man samen geweest.
Hij wilde haar bijschenken, maar ze hield hem tegen. ‘Laat ik maar niet te veel drinken. Ik moet nog rijden.’
Hij zette de fles neer en pakte haar handen vast om er zeker van te zijn dat hij haar aandacht had. ‘Fiona, ik weet dat je je zorgen maakt, maar dat is niet nodig. Deze flat is niet groot, maar ik heb wel een logeerkamer. Ik gebruik hem als werkkamer, maar er staat een eenpersoonsbed. Als je te veel hebt gedronken, kun je altijd in mijn bed slapen, dan slaap ik daar. Rustig maar.’ Hij zweeg even. ‘Ik heb het bed net opnieuw opgemaakt, net zoals ik doe wanneer mijn zus komt logeren.’
‘Oké!’ Het idee dat ze zonder problemen kon blijven logeren, hielp wel. Het betekende dat ze niet de hele avond moest nadenken bij wat ze dronk. Ze nam een flinke slok champagne en ontspande zich weer. James was zo begripvol. Het was maar goed dat ze een potje crème en haar make-up in haar tas had gestopt.
Na de asperges serveerde hij zalm met pesto en Parmezaanse kaas en nieuwe aardappelen.
‘Zoals je ziet is het een maaltijd die grotendeels van tevoren kan worden klaargemaakt, zodat je op het laatst niet veel meer hoeft te doen,’ zei James, en hij schonk pinot grigio in haar glas.
‘Ik dacht dat het een heerlijk zomermenu was,’ zei Fiona, die ook dacht dat dit het soort gerecht was dat zij haar vrienden zou kunnen voorzetten; eenvoudig, heerlijk en niet te zwaar.
‘Die goeie Delia, zullen we maar zeggen.’
Fiona lachte en ontspande zich nu helemaal. Ze waren gewoon twee vrienden die op een mooie avond samen een hapje aten. Ze zou blijven slapen, zoals ze ook wel eens bij een vriendin bleef slapen als ze niet nog naar huis wilde rijden. Al die onzin over haar ondergoed en kleurcrème was gewoon… nou ja, onzin.
‘Nog wat wijn?’ vroeg James een tijdje later.
‘Ach, waarom ook niet?’ Fiona legde haar mes en vork neer. ‘Dat was echt overheerlijk,’ zei ze. ‘Ik heb zo’n idee dat je de pesto zelf hebt gemaakt.’
Hij knikte. ‘Het is zo makkelijk. Dat is het in elk geval sinds ik met kerst een keukenmachine van mijn zus heb gekregen.’
‘Angus maakt heerlijke pesto met wilde knoflookblaadjes,’ ging Fiona verder. ‘Hij gebruikt cheddar in plaats van Parmezaanse kaas en zonnebloempitten in plaats van pijnboompitten. Heerlijk.’
‘Vast, maar het zou niet passen bij de volgende gang.’
‘En die is?’
James glimlachte. Die glinstering lag weer in zijn ogen en Fiona voelde een golf van verlangen opkomen. Hij stond op, pakte haar hand en trok haar overeind. ‘Ik neem je mee naar bed.’
Ze zei niets, liet zich door de kleine deur zijn flat binnen leiden. Ze aarzelde nog steeds en elk moment kon ze zeggen: Nee, dank je. Maar angst en verlangen deden een stoelendans in haar gedachten, en ze wilde wel heel graag met James naar bed.
Het enige licht in zijn slaapkamer was afkomstig van een kaars die hij halverwege de avond kennelijk had aangestoken. Toen ze in de slaapkamer stonden, kuste hij haar. Hij trok intussen haar omslagdoek af. Ze trapte haar schoenen uit. Hij ritste haar jurk open. En opeens wilde ze al haar kleren uit en wilde ze zijn huid tegen de hare voelen.
Nog een paar twijfels prikten tegen haar hartstocht. Stel dat haar lichaam vergeten was hoe het moest. Stel dat het te laat was. Ze had in geen jaren de liefde bedreven. En toch gleden haar vingers langs de knoopjes van zijn overhemd en streelden haar handen over zijn huid toen ze haar armen om hem heen sloeg.
Haar ondergoed kreeg weinig aandacht, besefte ze, toen het werd uitgeschopt en ze allebei naakt op bed gingen liggen.
Een hele tijd later zei ze: ‘Jeetje, je bent hier wel goed in, zeg.’
James ging hijgend op het kussen liggen en lachte. ‘Je bent een waanzinnige en heerlijke vrouw.’
Ze slaakte een verrukte zucht toen ze zich naast hem liet vallen en het laken over haar borsten trok. ‘Jij hebt het harde werk gedaan.’ Ze giechelde.
Hij leunde op een elleboog en kuste haar decolleté dat net zichtbaar was. ‘Ik zal een heer zijn en iets te drinken voor je halen. Wijn? Thee? Water?’
‘Water. Dat lijkt me lekker.’
‘En misschien het nagerecht?’
Ze kwam een beetje overeind. ‘Ik dacht dat dit het nagerecht was.’
Hij keek spottend. ‘Nee, dit was een tussendoortje…’
Ze gooide een kussen naar hem.
‘Sorry, ik kon de verleiding niet weerstaan. Ik ben even weg. Water en crème brulée.’
Een tijdje later zaten ze samen in bed hun dessert te eten. Ze zei: ‘Ik was echt bang dat ik me niet meer zou kunnen herinneren hoe het ging, en toen bedacht ik dat dat helemaal niet hoeft.’
‘Als je zomaar wat deed, dan deed je het erg goed.’ Hij pakte haar lege schaaltje en lepel.
‘Ik maakte me zo’n zorgen. Alleen de gedachte dat… nou ja…’
‘Ik wist dat je zenuwachtig was. Ik hoop dat ik het niet erger heb gemaakt.’
‘Je maakte me vreselijk zenuwachtig, maar op de een of andere manier maakte dat het nog spannender. En heerlijk.’
‘Daar ben ik blij om. Ik was ook zenuwachtig.’
‘Dat verbaast me. Je leek zo… zo zelfverzekerd.’
‘Jij gaf me dat gevoel. Bovendien verlangde ik zo naar je dat dat het makkelijk maakte.’
Ze grinnikte. ‘Goh, wie had dat gedacht, twee oudjes als wij die een waanzinnige avond in bed hebben.’
‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier al aan dacht vanaf het eerste moment dat ik je zag.’
‘Wat een heerlijke opmerking. En dat van zo’n keurige man.’ Ze grinnikte. ‘En ik ben een keurige vrouw, ik verzorg de bloemen in de kerk, bak taarten…’
‘Je geeft etentjes.’
‘Soms. En hoewel ik internetdaten heb geprobeerd, had ik niet verwacht dat ik ooit nog seks zou hebben.’
‘Vond je dat een nare gedachte?’
‘Ja, want het is een belangrijk deel in een mensenleven, maar ik had het wel geaccepteerd.’ Ze fronste haar wenkbrauwen even. ‘Ik wou alleen dat mijn lieve zoon en Sian dat zouden beseffen en iets aan hun relatie zouden doen.’
‘En zou je het nog eens willen overdoen?’
‘De seks bedoel je? Wat, nu?’ Fiona was een beetje geschokt… en moe.
James lachte. ‘Nee, niet nu. Ik ben niet meer zo jong als ik was, maar in de toekomst? De nabije toekomst?’
‘O, ja.’ Toen werd ze overvallen door schuldgevoel. ‘Maar ik wil niet trouwen. Dat wil jij toch ook niet, hè? Ik bedoel, ik weet dat het niet bij mijn uitstraling past, maar ik wil mijn leven niet omgooien…’ Haar stem stierf weg, toen ze besefte dat ze wel een enorme sprong had genomen, van seks naar trouwen in één keer. Maar alles voelde intuïtief zo goed met James dat het moeilijk was om hem niet te zien als iemand die een permanente rol in haar leven zou spelen.
Gelukkig glimlachte James. ‘Het is goed. Ik zou graag echt een stel zijn, samen dingen doen en bij elkaar slapen, maar ik wil niet opnieuw trouwen.’
‘Ik maak me alleen opeens zorgen,’ liet Fiona zich ontvallen.
‘Waarom? Wat heb ik gezegd waardoor je je zorgen maakt?’
‘Angus! En Russell… Dat is zijn broer. Wat zullen zij ervan vinden dat hun moeder…’
‘Zo’n keurige vrouw…’
‘Een bloedgeile minnaar heeft?’
James moest lachen tot er tranen in zijn ogen stonden. ‘Sorry, maar ik had het niet meer. Ik verkoop oude boeken. Ik zie mezelf niet als bloedgeile minnaar.’
‘Nee, maar ik wel! Normaal gesproken zou ik zo’n woord niet gebruiken, maar het leek gepast.’
‘Maak je je echt zorgen om wat zij denken? Angus en ik konden het prima met elkaar vinden tijdens het etentje.’
‘Dat weet ik, maar jongens en hun moeders… Je weet hoe ze zijn. En ze hebben het door mij niet gemakkelijk gehad.’
‘Maar je gaat dit keer niet trouwen en zij zijn nu volwassen.’
‘Ik denk niet dat je ooit volwassen genoeg bent om gelukkig te zijn met de gedachte dat je ouders een seksleven hebben. Seks is alleen maar voor de eigen generatie, denk je niet?’
‘Eerlijk gezegd heb ik daar nooit zo over nagedacht.’
‘Ik maak me denk ik te druk.’
‘Dat denk ik ook, en ik wil ook best als een gewone vriend blijven logeren…’
‘In mijn bed!’
‘Ja. Jouw huis is per slot van rekening ook zo klein, je had gewoon geen andere kamer voor me.’
Ze gaf hem een goedmoedige por, kroop toen dicht tegen hem aan, legde haar hoofd op zijn borst en luisterde naar zijn hartslag. ‘Laten we er nu niet aan denken.’
Hij kuste haar schouder. ‘Nee. Maar ik wil wel dat je weet dat ik je niet alleen heel leuk vind, maar dat ik ook verliefd op je ben.’
Fiona reed in een gelukzalige bui naar huis. Omdat James de winkel om tien uur moest openen, was hun ochtend ten einde gekomen, maar James was al die tijd de volmaakte minnaar geweest. Ze had in zijn overhemd mogen slapen, hij had haar thee met croissants op bed gebracht en een bad voor haar laten vollopen. Voordat ze wegging, hadden ze gezoend als pubers en hadden ze afgesproken om elkaar heel snel weer te zien.
Toen ze thuiskwam, zat Angus in de keuken met een betrokken gezicht depressief naar de muur te staren. Haar eigen geluk gaf haar inzicht: soms moest je je eigen eergevoel opofferen en een belofte breken. Als ze de kans kreeg, zou ze iets doen om het goed te maken tussen Sian en Angus. Ze ging niet toekijken hoe die twee hun leven kapotmaakten.