Hoofdstuk 8

Het leek bijna een relatie. Bijna. De portier liet haar doorlopen zonder zelfs naar boven te bellen. In haar ene hand hield ze een tas met warme bagels en twee koffie en in de andere een tas van Bloomingdale’s. Haar tandenborstel en schoon ondergoed zaten in haar schoudertas, voor het geval.

Maar het was geen relatie. Toen de liftdeuren opengingen en ze de studio binnenliep, keek Gael glimlachend op – wat een verbetering was ten opzichte van zijn niet-groeten van eerst – maar hij kwam niet naar haar toe. Ze knuffelden of kusten niet en hielden elkaars hand niet vast. Ze hadden seks. De afgelopen week elke avond en ook een paar keer overdag – tenslotte was ze het grootste deel van de dag naakt – maar er was geen tederheid.

Het was alsof het leven in tweeën was gedeeld: er was het gewone deel, gevuld met het organiseren van de bruiloft, schilderen, archivering en al het andere wat gedaan moest worden – en het geheime deel. Het deel als Gaels ogen staalblauw werden en ze alleen al van die duistere blik vlinders kreeg en haar hart ging bonzen. Die twee delen stonden volledig los van elkaar.

Na hun eerste keer had hij gevraagd of het goed ging met haar. Waarschijnlijk omdat hij bang was dat ze als dank voor haar eerste orgasme zevenentwintig jaar alleen-zijn ging verruilen voor een alles omvattende, volledig misplaatste verliefdheid. Blijkbaar waren alle serotonine en oxytonine een beetje te overweldigend; ze had helemaal in en om en door hem geabsorbeerd willen worden toen haar hartslag terugkeerde naar zijn normale ritme en haar ademhaling weer rustig werd. Ze begreep volledig hoe het kwam dat weekmakende, adembenemende lust ten onrechte voor liefde werd aangezien.

Maar negen jaar lang had ze haar behoeften genegeerd, en een beetje – oké, heel veel – seks kon deze diep ingewortelde gewoonte niet veranderen. Het enige wat ze hem had gegund was een onschuldig: ‘Dus daar wordt nou al die drukte over gemaakt,’ en: ‘Niet te geloven dat ik het niet eerder heb gedaan,’ met als afsluiting: ‘Dank je wel.’ Waarna ze de badjas om zich heen had geslagen en in de badkamer was verdwenen.

En zo had ze hem – en zichzelf – de geruststelling gegeven dat ze heel goed wist wat dit was. Tijdelijk, leuk, wel de lusten, niet de lasten. Hope vermoedde dat dit werd bedoeld met friends with benefits. Niet dat ze vrienden waren. Misschien werden ze binnenkort een beetje schoonfamilie with benefits?

Gael wierp een nadrukkelijke blik op de industriële wandklok. ‘Was je verdwaald? Ik dacht dat je even naar huis was om andere kleren aan te trekken. De vorige keer meende ik dat je appartement tien minuutjes lopen was van hier.’

Hope voelde zich een tikkeltje schuldig. Inderdaad zou ze deze ochtend aan zijn archief werken. ‘Ik weet dat ik langer ben weggebleven, maar ik heb koffie en bagels gehaald, want serieus, het is veel sneller om koffie te halen dan met jouw ingewikkelde apparaat te werken.’

‘Koffie van Bloomingdale’s?’ Hij gaf een knikje naar de grote tas in haar hand.

‘Nou, ik wipte even naar binnen toen ik er langsliep…’

‘Langsliep? Jouw appartement ligt de andere kant op. Hoe kom je op Third Avenue?’

‘Oké, ik maakte een kleine omweg. Ik weet dat we vanmiddag een afspraak hebben in de bruidsboetiek… ja, wíj,’ zei ze heel beslist toen hij een gezicht trok. ‘Ik ga niet alleen. Maar Faith heeft twee jurken nodig. De jurk voor New York hoeft niet zo formeel te zijn, dus dacht ik, ik ga even hier kijken. Bovendien heb ik nog niet echt de kans gehad om met Hunters creditcard te pronken. Shoppen met een ongelimiteerd budget is een stuk leuker dan op koopjes jagen, dat kan ik je wel vertellen. Ik dacht serieus dat ze per ongeluk een extra nul erachter hadden gezet.’

Ze zette de tas voorzichtig op de grond en maakte hem open. ‘Het was de laatste in haar maat, dus ik heb hem maar meteen gekocht.’ Ze haalde er een zijden roomkleurige lange jurk uit met een kanten lijfje en een kapmouwtje ‘Ik wilde iets zwierigs wat gemakkelijk te dragen is. Tenslotte moet ze veel lopen op de trouwdag – eerst in Central Park, dan naar de boot voor de cruise.’

Hope had iets moeten verzinnen voor de vier uur tussen de cocktails in de Tavern on the Green en het diner op het dakterras. Het was zo’n klein, gemêleerd gezelschap, variërend van Hunters moeder, multimiljonaire uit de high society, en haar oom en tante die in een klein dorpje woonden en niets van grote steden moesten hebben. Uiteindelijk had ze bedacht om een boottocht rondom Manhattan te maken.

‘Daarna gaat ze naar het Metropolitan en ten slotte naar de pianobar. Wat vind je ervan? Ik heb er een prachtige kasjmieren stola in een zachtgouden kleur bij gedaan.’

Gael knikte niet zomaar en zei: ‘Ja, mooi,’ zoals haar vader vroeger. Dat was het voordeel om een bruiloft met een kunstenaar en vroegere societyfotograaf te organiseren. Hij nam de hanger van haar over en hing de jurk aan een haakje aan de muur. Daarna stapte hij naar achteren en keek er aandachtig naar.

‘Gouden accessoires?’

Hope had het gevoel alsof haar een test werd afgenomen. ‘Matgoud, geen metalliek. Vanwege de draad in het kant.’

‘Dan hebben Hunter en ik dassen in die kleur nodig. Zijn vader ook vermoedelijk.’

Vol afschuw staarde ze hem aan. Pakken? Daar had ze helemaal niet aan gedacht. Tot haar opluchting ging Gael verder.

‘Mijn kleermaker is al begonnen met de kostuums voor het feest. Lichtgrijs met witte linnen overhemden. Kun je daar wat mee? We zullen de dassen bestellen als je de jurken voor de bruidsmeisjes hebt uitgekozen. Voor de trouwerij denk ik dat we een donkerder, bijna antracietkleurig pak moeten hebben. Dat past goed bij de zachtgouden accenten in de roomkleur van de jurk. En van dunne stof.’ Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn en begon te tikken.

Hoe gemakkelijk kon het zijn! Maar ja, bracht ze zichzelf in herinnering, hij had connecties.

Gael keek op van zijn telefoon. ‘En jij? Heb je voor jezelf al een jurk?’

‘Nee, maar ik heb nog een paar dagen. Ik wil proberen iets in een zachtgouden kleur te krijgen. Maar het is Faiths dag, dus als ik haar maar kan aanvullen op de foto’s, is het goed.’

Gael keek haar scherp aan. ‘Maar natuurlijk, zoals gewoonlijk jezelf op de achtergrond verbergen.’

‘Nee! Het is haar trouwdag. Mooie zus zou ik zijn als ik haar probeerde te overschaduwen. Ik vind wel iets moois, dat beloof ik. Trouwens, voor het feest heb ik iets op het oog, je zult me niet herkennen.’

‘Jou zou ik overal herkennen,’ zei hij zacht.

Haar hart fladderde. Nee, zei ze boos tegen zichzelf. Je gaat er geen diepere betekenis achter zoeken. Je gaat niet denken dat dit meer is dan het is. Je bent van onhandig maar lief gefriemel met Tom Featherstone naar superieure seks gegaan. Hoeveel mensen overkomt dat? Alleen je emoties zijn achtergebleven. Geef ze de tijd om te groeien.

‘Over vier uur hebben we een afspraak in de bruidsboetiek. Wil je dat ik poseer?’ Luchtig gezegd, maar elke keer moest ze diep ademhalen voor ze de badjas afdeed. Het bleef moeilijk om zo’n kritische blik op je gericht te hebben. Heel erg moeilijk.

‘Nee, dat is niet genoeg tijd. Ik doe nu de achtergrond, dus ik heb je niet nodig. Ga maar verder met het archief.’

Zo. In vier korte stappen van geliefde naar muze naar weddingplanner naar assistente gedegradeerd. Weet je plaats, zei ze streng tegen zichzelf terwijl Gael de bruine tas pakte en er zijn koffie en een bagel uithaalde. Haar eigen eten nam ze mee naar de keuken waar haar laptop stond.

Ze had de eerste jaren van de middelbare school inmiddels doorgespit en begon met zijn laatste jaar. Tot nu toe waren de foto’s allemaal in het geheim genomen, maar meteen na zijn bekendmaking was er een grote verandering zichtbaar: ze waren minder spontaan, minder aanstootgevend.

En er waren er meer van Gael zelf, met de zelfontspanner genomen. Hij leek niet op zijn gemak en lachte niet, maar had een afwezige blik alsof hij ernaar verlangde veilig terug achter de camera te kruipen.

Ook kwamen er steeds meer foto’s voorbij van een slank blond meisje met misschien wel het meest fotogenieke gezicht dat Hope ooit had gezien. Niet alleen de camera hield van haar, te beoordelen aan de close-ups. De fotograaf ook.

Ze raadpleegde het archief dat ze tot nu toe had aangelegd. Het meisje kwam ook voor op foto’s van de beginjaren van de middelbare school, maar dan op de achtergrond. Ze keek net zo indringend naar de hoofdrolspelers als de camera. Op een bepaald moment trad ze, net als Gael, uit de schaduw en werd ze het stralende middelpunt. Tamara Larson.

Met een half oog op Gael door de open deur opende ze de webbrowser en tikte haar naam in. In minder dan een seconde kreeg ze duizenden hits. Ze klikte op een willekeurige link. Voordat de foto werd geladen, wist ze al wat ze zou zien: Gael samen met Tamara. Hij was bijna onherkenbaar, wat niet alleen kwam doordat hij hier meer dan tien jaar jonger was en nog het slungelige van een puber had. Het was de tedere blik, de schittering in zijn ogen, de lieve lach wat hem vreemd maakte. Hope had hem nooit op die manier zien kijken, zelfs niet tijdens hun intiemste momenten.

‘Ik geloof in de liefde,’ had hij gezegd. Het bewijs lag voor haar. Hij had liefgehad.

De adem stokte haar in de keel en haar handen balden zich tot vuisten. Het was niet zo dat ze jaloers was – oké, gaf ze toe, misschien een beetje, wat volkomen onzinnig was, maar nee, ze brandde van nieuwsgierigheid. Er was iets gebeurd wat de tederheid in cynisme had veranderd. Maar wat?

Ze klikte de foto weg en scrolde verder totdat een krantenkop haar aandacht trok. EXPOSE-FOTOGRAAF GAAT MET MUZE TROUWEN, stond er met vette letters boven een foto. Ze zag een stralende Tamara Larson met een enorme ring aan haar vinger – ordinair, snoof Hope – en een trotse Gael die achter haar stond en zijn handen bezitterig op haar schouders had gelegd.

Verloofd! Hij moet nog heel jong zijn geweest, jonger zelfs dan Hunter. Wat was er gebeurd? Natuurlijk was Gael niet verplicht om haar te vertellen of hij gescheiden was.

Toch stak het. Hij wist alles van haar, van de littekens op haar dij tot aan de littekens in haar hart, maar hij had niets met haar gedeeld wat geen publiek geheim was. Nee, dit was zeker geen relatie. Voor hem kwam ze goed van pas; een geschikt model, een handige assistente, een makkelijke lover.

En dat was geen enkel probleem. Ze moest het zich alleen goed blijven herinneren.

‘Ben je ijverig aan het speuren?’

Hoe kon het dat ze hem niet de keuken binnen had horen komen? Schuldbewust keek ze op. ‘Ik wist niet dat je verloofd was.’ Het had geen zin om te liegen; ze was op heterdaad betrapt.

Er kwam een wrange trek om zijn mond. ‘Kort maar. Het is lang geleden.’

‘Wat is er gebeurd?’ Ze zag de luiken naar beneden gaan. ‘Je zult het een keer moeten vertellen,’ drong ze aan. ‘Ze neemt straks een belangrijke plaats in in het boek; de helft van je foto’s uit die tijd zijn van haar.’

‘Het oude liedje: jongen ontmoet meisje, meisje ziet kans, jongen valt voor meisje, tragisch einde.’

Het spottende toontje was terug, maar deze keer was het op hemzelf gericht. Op een bepaalde manier was dat erger dan wanneer hij zo tegen haar sprak. Ze probeerde de plotseling sombere stemming lichter te maken met een grapje. ‘Goh, sprookjes zijn een stuk treuriger geworden sinds mijn tijd.’

‘O, dit is geen sprookje. Het is een ouderwets moraliserend verhaal over lust, overmoed en hebzucht.’ Gael pakte een kruk en ging tegenover haar zitten. Met een sardonisch lachje leunde hij tegen het stalen aanrecht. ‘En die verhalen hebben zelden een gelukkig einde.’

Hope had gelijk. Er kon geen oeuvrecatalogus komen zonder zijn geheimen en schandalen erin. Wat had dat voor zin? En daarbij, zijn relatie met Tamara was geen geheim, zoals de vele weblinks bewezen.

Gael draaide de laptop om en staarde naar zichzelf op de foto. Alles wat hij voelde, of wilde voelen, was medelijden met die sukkel. Hij stond daar alsof hij een lot uit de loterij had gewonnen. ‘Het had niet veel om het lijf. Het zou nog geen voetnoot in de catalogus waard zijn als ik niet zo stom was geweest om te willen trouwen.’

‘Maar jullie waren wel verloofd?’

‘Geldt het als een verloving als de aanstaande bruid nooit het plan had om te gaan trouwen?’ Hij wachtte niet op antwoord. ‘Zo spannend is het allemaal niet, Hope. Het was geen grote romance. Tamara zat één jaar onder mij op school. Ze was…’ Hij zocht naar het juiste woord. ‘…ambitieus. Ze was knap, slim, sportief, rijk – maar onze school zat vol met zulke meisjes en op de een of andere manier lukte het haar niet om er echt bij te horen. Ze stond een beetje aan de zijlijn.’

‘Net als jij.’

Net als hij. ‘Ja, maar ik had niet het verlangen om gezien te worden. Volgens mij wist ze al wat ik deed voor het bekend werd. Soms denk ik dat zij degene was die me heeft verraden, want een paar maanden ervoor begon ze heel geraffineerd met me te flirten. Natuurlijk had ik, sul die ik was, geen idee. Ik dacht dat het andersom was en dat dit knappe meisje een gewone jongen als ik nooit zou zien staan. Maar hoe meer ik haar zag – en daar zorgde ze wel voor – hoe vaker ik haar fotografeerde, hoe vaker ze in het blog kwam, hoe hoger haar status werd.’

‘Misschien had ze het niet gepland.’

‘O, jawel. Ze bespeelde me moeiteloos – zo vader, zo zoon, laten zich inpakken door een rijk meisje. Niemand kan je zo’n speciaal gevoel geven als een godin uit de high society, als Aphrodite die een gewone sterveling verleidt. Het raakte aan, en na haar eindexamen van de middelbare school vroeg ik of ze met me wilde trouwen. Kun je je dat voorstellen?’ Hij niet. Zoveel naïef optimisme was voor hem ondenkbaar geworden.

‘Ze zei ja?’

Hij knikte. ‘O, ze was nog niet klaar met me. Onze verloving kwam uitgebreid in het nieuws, precies waar ze wilde zijn. Ze werd mannequin en uiteindelijk verliet ze me voor de erfgenaam van een imperium van hotels.’

‘Maar goed dat je voor je trouwen erachter kwam wie ze was.’

‘Dat zei Misty ook. Als troost stuurde ze me naar Parijs om er mijn tweede jaar te gaan doen, en daar werd ik pas echt verliefd.’

‘Op Olympia?’

Hij lachte. ‘Olympia en al haar zussen.’

‘Geluksvogel.’

‘Geluksvogel? Interessante interpretatie van het woord. Stommerd, zou ik eerder zeggen.’

‘Ik bedoel niet Tamara, ik bedoel Misty. Je hebt geluk dat je iemand hebt die om je geeft. Oké, je had geen geluk met je ouders. Ze waren te jong, te veel met zichzelf bezig om je goed te kunnen opvoeden.’

‘Waren?’ Geen van beiden was ooit volwassen geworden, tenminste niet waar het hem betrof.

‘Maar het klinkt alsof Misty er altijd voor je was. Niet iedereen kan dat zeggen.’

Er zat een kern van waarheid in, en dat zat hem niet lekker. Hij had zich altijd gefocust op het feit dat beide biologische ouders waren weggelopen. Dat de niet-biologische was gebleven, had hij nooit gewaardeerd. Ze had hem bij zich gehouden, had hem gesteund, verwachtte nog steeds dat hij elke kerst en Thanksgiving bij haar kwam. Ze zou voor hem deze studio hebben gekocht, zou hem een toelage hebben gegeven als hij niet zo verschrikkelijk onafhankelijk was. Haar woorden.

Hij had altijd gedacht dat er fundamenteel iets mis was met hem, iets waardoor hij liefde niet waard was; daarom waren zijn ouders niet gebleven, daarom had Tamara hem zonder gewetensbezwaar afgedankt. Het was de reden waarom hij alleen met vrouwen omging die net als hij geen relatie wilden. Nooit liet hij zichzelf zien. Maar misschien was er niets mis met hem.

Want niet alleen Misty geloofde in hem. Hij had Hope gemanipuleerd zodat ze voor hem zou poseren, desondanks liet ze zich met een openheid zien die hem in verwarring bracht. Het was bijna alsof het schilderij zelf tot leven kwam. Het werd rauwer en eerlijker dan hij voor mogelijk had gehouden. En dan was er de seks…

Hij zou liegen als hij zei dat het onverwacht was gekomen. Vanaf het eerste moment was er een vonk tussen hen geweest, en hoewel hij haar aanvankelijk niet had willen ontmaagden, was hij machteloos geweest bij het zien van het verlangen in haar ogen. Ze was een volwassen vrouw, en ze had duidelijk gemaakt dat ze precies wist wat ze deed.

De kalmte waarmee ze de situatie accepteerde, was wel onverwacht. Ze koesterde geen enkele verwachting. Hij zou opgelucht moeten zijn. Hij wist niet zeker waarom hij dat niet was. Hij wist heel zeker, dat hij het niet wilde weten.