Hoofdstuk 2

Ze had nee moeten zeggen. Het laatste wat Maddison nodig had was een date uit medelijden, en helemaal met haar baas. Maar Kit had haar op een zwak moment getroffen. Hoe leuk het ook was dat allerlei mannen op het feest met haar geflirt hadden, die ook nog allemaal hun eigen haar en tanden hadden en een indrukwekkende baan, ze moest wel terugdenken aan haar vorige verjaardag. Die schattige herberg in Connecticut waar Bart haar mee naartoe had genomen. Drie maanden geleden was ze er nog vrij zeker van geweest dat hij haar dit jaar ten huwelijk zou vragen – niet dat hij het twee maanden voor haar verjaardag uit zou maken.

Dat betekende ook dat ze niet op haar zevenentwintigste getrouwd en op haar achtentwintigste moeder zou zijn. Haar zorgvuldig geplande tijdschema kon de prullenbak in. Ze zou weer opnieuw moeten beginnen. Maar ze had nog geen idee met wie of waar…

Maddison zuchtte eens diep. De eenzaamheid die ze zo ver weggestopt had, kroop weer terug in haar hart, in haar ziel. Ze vond het niet erg dat ze geen kaarten en cadeautjes had gekregen. Daar was ze al heel lang aan gewend. Toch had ze het gevoel dat haar zesentwintigste verjaardag belangrijk zou moeten zijn. Zeker voor haarzelf. Maar ze had het de hele dag verdrongen. Ze wist ook niet goed waarom ze het net aan die jonge knul had verteld.

Klaar nu. Ze wilde niet achteromkijken. Maddison stond op van de riante bank en liep de kamer door. Als ze dan toch moest wachten in het huis van Kit Buchanan terwijl hij zich omkleedde, kon ze er net zo goed gebruik van maken om meer over hem te weten te komen. Voor zover ze tot nu toe had begrepen, werd er op het werk veel over hem gespeculeerd, maar de roddels waren gebaseerd op theorie, niet op feiten. Met een paar interessante weetjes kon ze misschien wat contacten leggen op het werk. Ze kon tenslotte niet zes maanden lang haar gewonde trots blijven koesteren.

Gelukkig was alleen haar trots gewond. Ze zou nooit zo dom zijn om haar hart weg te geven zonder iets van zekerheid.

Niet meer aan denken, hield Maddison zichzelf voor. Ze had nog vijf maanden te gaan in Londen, ze moest weer dingen gaan ondernemen, zodat ze straks vol nieuwe indrukken terug kon naar New York, helemaal in Europese stijl. Als dat Bart niet op zijn knieën bracht, met een diamanten ring in zijn hand, zou het nooit meer lukken. Hoe was het gezegde ook alweer? Afstand versterkt de liefde? Als hij zou horen hoe ze het naar haar zin had in Londen…

Haar blik viel op een ingewikkeld gipsen ornament. Vast origineel, net als de tegels in de hal en de plafondrozetten, waar dan wel weer moderne lampen aan hingen. De enorme twee-onder-een-kapwoning die uitkeek over een groen park was wel het laatste wat ze van Kit verwacht had. Ze had erom durven wedden dat hij een of ander trendy appartement had, een en al glas en chroom, niet een witgekalkt achttiende-eeuws huis. Het was nog indrukwekkender dan het patriciërshuis van Bart.

Ze had nog niet veel persoonlijke accenten gezien. Een betegelde hal zonder tierlantijntjes, een kapstok, een spiegel en een antieke kast met een bakje voor zijn sleutels. Er slingerde niets rond in de woonkamer, behalve een krant op de salontafel, opengevouwen bij de bijna helemaal ingevulde kruiswoordpuzzel. Er stond een kleine foto op de indrukwekkende marmeren schoorsteenmantel – een zwart-witfoto van twee tienerjongens, allebei met dezelfde grijns, hangend over de reling van een boot. De jongste was duidelijk Kit, hoewel de glimlach anders was dan de glimlach die zij kende. Misschien omdat ze zo voluit lachten, ongegeneerd, zo anders dan het cynische lachje dat ze elke dag zag.

Bij het geluid van voetstappen op de trap ging ze snel weer op de bank zitten. Ze pakte de krant en keek die door, om de indruk te wekken dat ze daar al een kwartier in zat te lezen.

‘Sorry dat je even moest wachten. Ik had wat van dat groene spul op mijn overhemd gekregen en dat stonk een uur in de wind.’ Kit kwam de kamer binnen en trok een wenkbrauw op. Maddison had haar schoenen uitgeschopt en zat in een hoek van de bank, met de krant op schoot, quasi-onschuldig. ‘Zit je lekker?’

‘Hm? O, geen probleem. Ik heb je kruiswoord even afgemaakt. Volgens mij is het Medusa.’

‘Pardon?’

‘Zes verticaal: een van de Gorgonen. Medusa.’

‘Geef eens.’ Hij nam de krant van haar over en staarde naar de omschrijving. ‘Natuurlijk. Had ik moeten weten…’ Hij keek haar aan met die onmogelijk blauwe ogen. ‘Hou je van puzzels, Maddison?’

‘Wat?’ Het kostte moeite om stil te blijven zitten onder zijn onderzoekende blik. Het was alsof hij haar voor het eerst zag, alsof hij haar probeerde in te schatten.

‘Puzzels, quizzen, hou je daarvan?’

‘Ja, natuurlijk. Wie niet?’

Hij gaf geen antwoord, maar bleef naar haar staren.

‘Toen ik klein was, wilde ik altijd Nancy Drew zijn.’ Als ze tenminste niet had gedroomd dat ze Rory Gilmore was. Ze zette haar voeten op de grond. ‘Je had het over een drankje.’

Hij bleef nog even staan, zijn ogen op haar gericht, en glimlachte. De vertrouwde uitdrukking gleed als een masker over zijn gezicht. ‘Zeker. Het is vlakbij, een klein stukje lopen.’

Maddison had niet geweten wat ze kon verwachten op een avondje uit met Kit Buchanan; een chique wijnbar of misschien een of andere privéclub, alleen toegankelijk voor leden. De gezellige pub waar hij haar mee naartoe nam, had ze zeker niet verwacht. Aan de muren hingen werken van lokale kunstenaars, om de stoere houten tafels stonden leren banken en stoelen. Het was behoorlijk vol, maar het voelde niet te druk, het voelde gezellig, als een pub uit een boek. Kit nam haar mee naar een hoekje bij de open haard, die niet aan was. Daarna ging hij aan de bar de drankjes bestellen.

‘Ik heb ook wat hapjes besteld,’ zei hij, een fles prosecco en twee glazen op tafel zettend. ‘Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik lust onderhand wel wat. Bij zo’n boekpresentatie krijg ik nooit de kans om iets te eten. Het is lastig kletsen met volle mond.’

‘Toen ik begon met het organiseren van evenementen at ik vaak alleen maar hapjes,’ bekende Maddison, terwijl hij haar glas vol schonk. ‘New York is duur voor iemand die net van school komt en gratis eten is gratis eten. Soms verlangde ik ontzettend naar een ouderwets broodje of een echte hamburger, in plaats van al die liflafjes.’

‘Gefeliciteerd met je verjaardag.’ Kit gaf haar het glas aan en ging tegenover haar zitten. Hij hief zijn eigen glas. ‘Dus je hebt evenementen georganiseerd?’

Ze knikte. ‘Toen ik mijn studie had afgerond, ben ik gaan werken voor het pr- en evenementenbedrijf van een vriendin.’ Het was een perfecte baan geweest, in hartje Manhattan, totdat haar vriendin had besloten dat ze liever feestjes bijwoonde dan ze te organiseren. ‘Daarna ben ik bij DL Media terechtgekomen en vervolgens heeft Brenda me gekaapt. Ik werk nog maar een halfjaar op de redactie,’ voegde ze eraan toe. Ze wist nog steeds niet goed hoe Brenda haar had overgehaald om de veilige pr-wereld te verlaten voor het onbekende terrein van de redactie. Het was voor het eerst in tien jaar dat ze een niet-geplande stap zette. Daar moest ze nog steeds aan wennen.

‘Een halfjaar? Ik vroeg me al af waarom je nog redactieassistent bent, terwijl je duidelijk veel capaciteiten hebt.’ De woorden werden terloops uitgesproken, maar Maddison ging iets rechterop zitten, met een gevoel van trots.

Ze keek de pub eens rond, omdat ze Kit niet wilde laten merken dat zijn prijzende woorden haar geraakt hadden. ‘Het is hier gezellig. Neem je al je meisjes mee hiernaartoe?’

‘Jij bent de eerste.’

Ze draaide zich naar hem om, een beginnende glimlach om haar mond, maar hij glimlachte niet terug. Hij meende het. ‘Ik voel me vereerd. Waarom niet? Lekker dicht bij huis.’

Kit haalde zijn schouders op. ‘Ik neem nooit iemand mee naar huis. Dat wekt een verkeerde indruk. Eerst een knus dinertje, dan blijven slapen en voor je het weet staan de meubels anders en moet ik een lade leegmaken. Trouwens, Camilla en haar soort willen gezien worden. Dit hier is lang niet trendy genoeg.’

Het klonk behoorlijk eenzaam. Maddison herkende dat wel. ‘Maar als je je huis of deze tent niet met die meiden wilt delen, waarom ga je dan met ze uit?’

Zijn ogen werden even donker. ‘Omdat ik dan absoluut niet het risico loop om verliefd te worden.’

Hij had te veel gezegd. Dit had casual moeten blijven, gewoon ‘dank je en nog gefeliciteerd’, niet een complete biecht. Hij had geen behoefte aan absolutie, verdiende dat ook niet. Maddison staarde naar hem, met grote ogen en open mond, alsof hij een puzzelwoord was dat ze moest oplossen. Hij zuchtte opgelucht toen hij de serveerster met een schaal Italiaanse hapjes aan zag komen.

‘Als ik had geweten dat je te veel hapjes had gegeten, had ik wel iets stevigers besteld,’ zei hij, gebarend naar de schaaltjes met olijven en zongedroogde tomaten, hummus en aioli. ‘Maar het brood is lekker stevig.’

‘O, dit is prima, dank je.’ Maar ze klonk afwezig en haar blik was nog steeds op hem gericht.

Kit zocht naar een ander onderwerp, iets veiligs. ‘Heb je nog iets van Hope gehoord?’

Maddison prikte een falafel aan haar vork en legde die netjes op haar bordje. Ze deed alles heel precies, net als op kantoor. ‘Een paar mailtjes. Volgens mij heeft ze het wel naar haar zin.’ Ze glimlachte even. ‘Ik ben behoorlijk onder de indruk van haar. Ik dacht dat ik goed georganiseerd was, maar Hope? Die verslaat me met gemak. Wist je dat ze een welkomstmap voor me gemaakt heeft, helemaal op alfabet, met instructies wat ik moet doen als de boiler het begeeft, en wanneer het vuil naar buiten moet? De helft gaat over wat ik moet doen als haar zusje Faith eerder terugkomt van haar reis, of als ze belt of zo. Die is negentien! Die redt zich echt wel.’ Hoewel de woorden grappig klonken, lag er een zekere weemoedigheid op Maddisons gezicht.

Het kostte haar moeite om haar gezichtsuitdrukking weer neutraal te maken. ‘Nou ja, verschillende buren zijn al kennis komen maken en dat is natuurlijk erg aardig, maar ze zijn allemaal wat ouder en ze hebben kinderen. Ze zijn best aardig, maar bij een gesprek over de kosten van kinderopvang heb ik niet echt iets toe te voegen.’

Kit trok een gezicht. ‘Nee, dat heb ik ook. Elke keer dat ik uitga, gaat het gesprek over nanny’s of biologische babyvoeding.’ Het was steeds weer een teken dat zijn vriendengroep zonder hem verderging en de plagende opmerkingen over zijn vrijgezellenstatus waren niet leuk meer.

Ze keek hem aan. ‘Wil jij geen kinderen? Ooit?’

Hij lachte kort. ‘Waarom gaat het altijd over trouwen en kinderen krijgen? Waarom niet gewoon een tijdje genieten van elkaars gezelschap en dan weer eens verder kijken?’

‘Is dat hoe je erover denkt? Arme Camilla.’

‘Ze weet hoe het zit. Ik doe me niet anders voor, Maddison. Als zij de spelregels wil veranderen zonder te kijken of ik nog meedoe, dan is dat niet mijn probleem.’

‘Mensen veranderen. Relaties groeien. Als ze niet groeien, houdt het op. Zo is het nu eenmaal.’

‘Ben ik het niet mee eens. Twee mensen kunnen zich uitstekend samen vermaken, zonder verwachtingen. Camilla zei dat ze het prima vond om het casual te houden, maar toen begon ze toch eisen te stellen. Als ze eerlijk was geweest, tegenover zichzelf, tegenover mij, was er niets aan de hand geweest.’

‘Jeetje. Nu krijg ik toch bijna medelijden met haar.’ Ze had er een kleur van gekregen.

Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar wat? Moest hij zichzelf verdedigen? Nee, hij wilde haar op haar nummer zetten, maar wat hij had willen zeggen werd overstemd door het intercomsysteem van de pub. Het was een aankondiging dat de pubquiz ging beginnen.

Maddison ging rechtop zitten en keek om zich heen. Haar ogen glansden als van een kind dat een cadeautje krijgt. ‘O, ik heb al heel lang geen quiz meer gespeeld. Zullen we…? We zijn nog maar net begonnen aan de wijn en er is nog genoeg te eten.’

Interessant. Kit leunde achterover om naar haar te kijken; ze was helemaal enthousiast. Hij dacht weer aan de ingevulde kruiswoordpuzzel, aan de manier waarop ze de afgelopen vier weken alle problemen had opgelost. Ik wilde altijd Nancy Drew zijn, had ze gezegd.

Kon hij haar vertrouwen? Het was niet alleen dat hij wilde voorkomen dat zijn commerciële rivalen lucht kregen van zijn plannen; hij wilde ook niet dat het intern bekend werd. Hij had geen zin in projectmanagementgroepen en focusstudies en salesteams. Dat kwam nog wel, maar nu nog niet. Hij genoot nog veel te veel van de opwinding van het nieuwe.

‘Maddison,’ zei hij langzaam, ‘zou jij mijn proefkonijn willen zijn?’

‘Je wát?’ Ze had niet bozer kunnen kijken wanneer hij haar had gevraagd om een konijn op te eten.

‘Proefkonijn. Om mijn nieuwe product te testen.’

Ze kneep haar ogen halfdicht. ‘Ik dacht dat we alleen boeken produceerden.’

‘Dat doen we ook, zeker.’ Hij bekeek haar nog even. Ze kende niemand om iets aan te verklappen en ze leek hem sowieso geen roddeltype. Hij kon haar vertrouwen. Hij zou niet zijn waar hij nu was als hij niet af en toe een risico genomen had.

Kits carrière in het boekenvak was toen hij nog in Cambridge studeerde, begonnen met het opnieuw uitbrengen van vergeten misdaadboeken uit de gouden tijd, voor een nostalgisch publiek. Twee jaar later was hij digitaal gaan uitgeven, waarna hij zijn bedrijf aan DL Media had verkocht, in ruil voor een riant bedrag en een leidinggevende functie. Met de opbrengst had hij zijn huis gekocht, waarna er nog genoeg overbleef om goed van te kunnen leven. Later had hij zich wel afgevraagd of hij niet zijn ziel had verkocht, in plaats van zijn bedrijf.

Hij had zich niet gerealiseerd hoe anders het zou zijn. Enige baas van een klein, groeiend bedrijf was iets heel anders dan een radertje in een enorm internationaal bedrijf – al was het dan een leidinggevend radertje. En hoewel het salaris en de extra’s meer dan riant waren miste hij de adrenaline van een eigen bedrijf. Dit project deed zijn bloed weer stromen, bijna net als het opbouwen van zijn eigen uitgeverij. Als hij ermee bezig was, kon hij bijna alles vergeten wat er de laatste paar jaar veranderd was.

Maddisons blik was op zijn gezicht gericht. ‘Wat is het voor een product?’

Kit lette goed op haar reactie. ‘Nou, we produceren dus amusement en informatie. Ik ben van plan om die twee te koppelen.’

Maddison fronste. ‘En ik moet het gelukkige paar feliciteren?’

‘Ik wil dat jij het in de praktijk gaat uittesten.’ Hij haalde eens diep adem. Hij ging ervoor. ‘Ik ben bezig met een serie nieuwe interactieve reisgidsen.’

‘Oké…’ Ze was duidelijk sceptisch. ‘Dat is wel interessant, maar gebruiken mensen tegenwoordig die überhaupt nog wel?’

Daar had Kit op gerekend. ‘Reisgidsen in allerlei vormen, van e-books tot apps, tot ouderwetse papieren gidsen.’

‘Maar ik zie nog niet…’

‘Het verschil is dat ze je niet vertellen wat je moet gaan zien, ze geven je aanwijzingen. Elke reisgids is een speurtocht.’

Haar ogen begonnen te glanzen, waardoor ze er plotseling beeldschoon uitzag. Niet dat Kit geïnteresseerd was in haar uiterlijk, het ging hem om haar hersenen. Hij lette niet op de glans in haar ogen of de manier waarop haar bloes iets openstond toen ze voorover leunde. ‘Een speurtocht? Dus een soort schatzoeken?’

Hij maakte zijn ogen los van haar mond. ‘Zoiets. Toeristen kunnen kiezen uit een tot vijf themaroutes: historie, romantiek, natuur, fantasie of een combinatie van alle thema’s. Ze volgen een serie aanwijzingen naar hun mysterieuze bestemming, waarbij ze onderweg langs allerlei bezienswaardigheden komen. Bij elk thema zijn routes van verschillende lengtes, variërend van een middag tot drie dagen, zodat mensen de speurtocht kunnen aanpassen aan de lengte van hun verblijf, en ik hoop dat zelfs de cynische Londenaren het eens willen proberen.’

‘Ja.’ Ze knikte langzaam en duwde haar halfvolle bord aan de kant. ‘Dus elke speurtocht heeft een uniek thema, afhankelijk van de plaats. In Boston bijvoorbeeld een revolutiethema? En het is niet alleen voor toeristen, toch? Zoiets zou ook werken voor teambuilding, of voor vrijgezellenparty’s, dagjes uit met het gezin…’

Gelukkig, ze snapt het, dacht hij opgelucht.

‘En wat kunnen ze winnen? Of is meedoen voldoende?’

‘Hopelijk de voldoening dat ze de klus geklaard hebben, maar succesvolle schatzoekers kunnen bijvoorbeeld kortingsbonnen krijgen voor lokale restaurants en pretparken. Ik wil op zoek naar partners. Maar voor de lancering wil ik een echte schat, of in ieder geval een prijs.’

Maddison pakte haar wijnglas op. ‘En wat verwacht je van mij? Moet ik op zoek naar de prijs?’

Kit schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik wil graag dat je de eerste paar routes uittest. Het plan is om het volgend jaar te lanceren, in vijf wereldsteden tegelijkertijd. De lanceringen vinden plaats op dezelfde dag en er strijden verschillende teams tegen elkaar. Maar voor het presenteren van een compleet voorstel aan marketing, hebben we ons geconcentreerd op de Londense routes. En ik wil weten hoe moeilijk het met name voor niet-Britten is, of de timing werkt, en het belangrijkste of het leuk is.’

‘Valt het dan onder mijn werk?’

Kit pakte zijn eigen glas op; hij vroeg wel erg veel van haar. ‘Het is nu nog echt in de conceptfase. Je zou dit in je vrije tijd moeten doen, in het weekend. Maar…’ Hij toverde nu zijn meest charmante glimlach op zijn gezicht. ‘…je hebt zelf gezegd dat je er nodig eens op uit moet.’

‘Dat heb ik helemaal niet gezegd. Misschien ben ik wel helemaal gelukkig met afhaalmaaltijden en dvd-series kijken en ben ik daarom wel naar Londen gekomen,’ protesteerde ze.

Hij bekeek haar eens rustig, op zoek naar argumenten. ‘Maar je brengt je weekenden alleen door. Ik ken de routes wel, maar de aanwijzingen niet, dus ik wil zien hoe het in de praktijk werkt. Eigenlijk wilde ik het zelf gaan doen, maar nu ben jij er. Je kent Londen niet, je bent geen Brit. Helemaal perfect. Jij kunt de aanwijzingen opvolgen en ik ga mee om te zien hoe het gaat.’

‘Ik…’

‘Ik verwacht niet van je dat je het voor niets doet,’ onderbrak hij haar, voordat ze zou bedenken dat ze er geen zin in had, of dat elk weekend met haar baas doorbrengen nou niet bepaald leuk was. ‘Na elke geslaagde speurtocht is er een prijs. Een uitje naar keuze, wat je maar wilt: een concert, een attractiepark, een restaurant, zeg het maar.’

‘Wat ik maar wil?’

‘Jij mag kiezen.’ Waarom had hij dat nu gezegd?

Maar voordat hij zich kon bedenken, stak Maddison haar hand uit. ‘Afgesproken.’

Wie A zegt… Hij nam haar koele hand in die van hem. ‘Afgesproken. Het lijkt me leuk om je wat beter te leren kennen.’

Waarom zei hij dat nou? Dat hoorde niet bij hun afspraak. Oké, ze was een beetje raadselachtig, en ze hield wel van een uitdaging. Dat was eerder een reden om afstand te bewaren. Maar dit was puur zakelijk, en dat kon Kit wel aan. Hij had tenslotte niets anders meer.