Epiloog
Een jaar later
Kit stond ongeduldig naar haar uit te kijken. Waar was ze? Hij haalde eens diep adem. Hij moest rustig blijven, ze waren tenslotte al getrouwd. Maddison had hem het liefst in zijn kilt getrouwd, maar had moeten toegeven dat een strand op Cape Cod in de zomer misschien niet zo geschikt was voor wollen kleding. Kit wilde niet een jaar op zijn bruid wachten, dus ze hadden een compromis gevonden – twee bruiloften. Een kleine dienst in de kerk van Kilcanon in de lente en nu, twee maanden later, een inzegening en een feest op Cape Cod.
Hij keek langs de rijen: zijn ouders en Bridget zaten vooraan, ontspannen en gebruind na een paar weken in de zon. Zijn vader leek jaren jonger; hij had een deel van zijn verantwoordelijkheden overgedragen aan Kit en dat was duidelijk een opluchting. Ze waren het lang niet over alles eens, maar zijn vader had moeten toegeven dat Kits ideeën niet allemaal slecht waren. Kit was enthousiast begonnen met het opzetten van de nieuwe distilleerderij. Bridget was deze maand afgestudeerd en had Kit gevraagd of er voor haar een plek was op het familielandgoed. Hij had haar aanbod meteen geaccepteerd. Haar aanwezigheid zou het voor hem en Maddison mogelijk maken om zomers en vakanties op Cape Cod door te brengen, zoals hij had beloofd.
Naast de Buchanans zat een stralende Mrs. Stanmeyer, zakdoekje in de hand. Bij de eerste bruiloft had ze gehuild en dat was ze deze keer weer van plan. Iets verder naar achteren zag hij Hope, zijn vorige assistente, hand in hand met een donkerharige man, een glimlach op haar gezicht.
Op de achterste rij zat een vrouw van begin veertig wat ongemakkelijk op een hoek. Maddison had nog steeds een moeizame relatie met haar moeder, maar ze deden allebei hun best. Hij wist dat Maddison het geweldig vond om een grote zus te zijn, om zelf familie te hebben. En Maddison had met haar hele familie Thanksgiving en oud en nieuw gevierd in het huis dat ze op Cape Cod hadden gekocht.
Op dat moment begon de muziek, de gasten stonden op en Kit draaide zich om. Hij zag een paar glinsterende groene ogen en was weer verloren.
Maddison kwam hand in hand met haar zusje Savannah aanlopen. Het kleine meisje trok aan haar hand en Maddison boog zich naar haar toe.
‘Kit ziet er mooi uit,’ fluisterde de kleine en Maddison plantte een kusje op haar krullen. ‘Ik weet het,’ fluisterde ze terug.
Ze kon niet geloven dat dit echt was. Het leek wel een droom, een perfecte droom. Het was niet de toekomst die ze gewenst had, maar dit was oneindig veel beter.
Maddison had haar baan bij DL Media nog een paar maanden aangehouden na hun verloving, terwijl Kit zijn freelancebaan combineerde met zijn taken voor het Buchanan-landgoed, maar hij had haar zo vaak om advies gevraagd dat ze nu officieel de marketing van het landgoed op zich genomen had. Dat betekende dat ze het grootste deel van het jaar in Schotland waren, maar Kit had beloofd dat ze vaak hier in Bayside zouden zijn, in de zomer, met Thanksgiving, wanneer ze maar wilde. Maddison hield van de Schotse kust, daar voelde ze zich thuis.
De muziek stopte. Ze liet Savannahs hand los en pakte die van Kit vast. Waarom was ze zo verlegen? Ze durfde hem nauwelijks aan te kijken. Ze waren tenslotte al getrouwd! Maar hier stond ze dan, op de plek die ze ontvlucht was, waarnaar ze teruggekeerd was, om Kit opnieuw trouw te beloven. Ze hoorde hoe hij met vaste stem zijn jawoord uitsprak.
De ambtenaar sloot haar boek. ‘U bent nu officieel man en vrouw. U mag de bruid kussen.’
Kits ogen werden donker en Maddisons hart sloeg op hol. Hun vrienden en familie applaudisseerden, maar Maddison hoorde niets, ze had alleen oog voor Kit. ‘Het beste onderdeel,’ mompelde hij. Hij legde zijn handen op haar schouders en beroerde haar mond met zijn lippen. Ze sloot haar ogen en genoot van de kus, die van haar wel eeuwig mocht duren.
Ze had nooit gedacht dat meisjes zoals zij gelukkig zouden worden, maar op dit moment mocht Kit het tegendeel bewijzen. Dat mocht hij blijven doen – altijd.
Volg
Harlequin op Facebook