Hoofdstuk 5

Kelly zat met gekruiste benen op haar bed en staarde in het niets. Ze kon hier niet blijven. Wat stom van haar om te denken dat ze in een omgeving kon vertoeven waar ze Jarrod tegen het lijf kon lopen.

Het had haar erg veel moeite gekost om rustig te blijven. Ze was woest geweest toen ze die schoft met zijn onschuldige blik in de deuropening had zien staan. Maar zodra hij de kamer in was gelopen, was ze als verlamd geweest.

Ze vond het vreselijk om zich zo hulpeloos te voelen, en ze zou nooit meer zo lamgeslagen blijven toekijken. Sterker nog, als ze die ellendeling weer zou zien, verkocht ze hem een dreun, of ze nu zwanger was of niet. En dan zou ze Ryan zeggen dat dat lieve broertje van hem wat haar betrof kon creperen.

Ze had maar aan weinig mensen zo’n bloedhekel als aan Jarrod. En ze vond het vreselijk van Ryan dat hij haar in de steek had gelaten toen ze hem het meest nodig had gehad. Nee, ze kon hier niet blijven. Geen minuut langer.

Ze dacht diep na over de mogelijkheden. Deze keer zou ze niet halsoverkop de benen nemen en maar zien waar ze terechtkwam. Nee, ze zou een goed plan bedenken. Ze zou ergens naartoe gaan waar het rustig en veilig was. Een veilige omgeving waar ze haar zoon of dochter kon grootbrengen.

‘Je gaat weg, hè?’

Ryans stem klonk uit de deuropening. Ze schrok. Betrapt keek ze hem aan.

‘Er is geen enkele reden om te blijven.’

‘Kom even mee naar de kamer,’ zei hij, zijn hand naar haar uitstekend. Tegen beter weten in liet ze haar hand in de zijne glijden. Hij trok haar van het bed omhoog en nam haar mee naar de woonkamer.

Hij ging op de bank zitten en trok haar naast zich. Toen streek hij met zijn hand door zijn haar. ‘Sorry dat ik me zo onbeschoft heb gedragen. In jouw toestand kun je geen stress gebruiken, dus had ik je niet zo onder druk mogen zetten.’

Nog voordat ze iets kon zeggen, legde hij zijn vinger op haar lippen. ‘Laat me uitspreken. Ik ben vanochtend op kantoor geweest en er zijn wat problemen gerezen met een uiterst belangrijk project. Mijn partners kunnen er niet heen, dus moet ik ernaartoe. En ik wil dat jij met me mee gaat.’

Ze keek hem uitdrukkingsloos aan. Waarom? Ze snapte het niet. Waarom zouden ze zichzelf dat aandoen? Waarom wilde hij zo koppig een relatie redden die zo dood was als een pier? Hij had er een punt achter gezet. Hij had haar veroordeeld en haar aan de kant geschoven alsof ze nooit iets voor hem had betekend.

Ze wilde hem dat net vragen, toen hij haar weer met zijn vinger het zwijgen oplegde.

‘Laat mij voor je zorgen, Kelly. We vergeten nu even al die problemen uit het verleden en richten ons alleen op het heden.’

‘Meen je dat nou serieus?’

‘Heel serieus. Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo serieus geweest. We hebben heel wat te bespreken. En dat kan alleen maar als we de tijd voor elkaar nemen en met elkaar praten.’

Nu meer dan ooit in haar leven wilde ze het liefst in tranen uitbarsten. Had hij destijds maar willen luisteren, willen praten en begrip willen tonen. De enige persoon van wie ze onvoorwaardelijke steun had verwacht, had haar kil aangekeken en haar voor ‘leugenaar’ uitgemaakt. En nu wilde hij dat ze het gewoon weer goedmaakten?

Hij streek met zijn vingers langs haar gezicht, en tot haar verbazing trilden ze. Hij keek haar smekend aan, en ze begon te twijfelen.

Lieve hemel, overwoog ze nu werkelijk mee te gaan in deze onzin? Automatisch schudde ze haar hoofd.

Met zijn hand tegen haar wang hield hij haar hoofd stil, en hij streek met zijn duim over haar lip.

‘Zonder pressie, beloftes of verplichtingen. Alleen jij en ik een rustig weekje aan het strand. Het is een begin. Meer vraag ik niet. Ik schik me helemaal naar jou.’

‘Maar de baby –’

‘De veiligheid van het kindje staat bij mij voorop,’ zei hij zachtjes. ‘En die van jou. Je moet eerst langs de dokter en toestemming krijgen om te reizen. Anders neem ik je uiteraard niet mee.’

Ze keek omlaag naar haar samengeknepen handen in haar schoot. Het was verleidelijk, vreselijk verleidelijk. Hij vroeg het haar vriendelijk, en even dacht ze terug aan hun tijd samen, aan de fantastisch tedere en zorgzame Ryan met wie ze verloofd was geweest.

Zou ze hem weer kunnen verlaten nadat ze een week samen met hem was geweest? Want er was geen toekomst voor haar met een man die hun relatie zo bruut had beëindigd.

Het bleef heel lang stil, terwijl ze nadacht over haar besluit. Ja, ze zou het doen. Ze wist niet goed waarom. Het zou op niets uitdraaien, maar ze wilde een poosje met hem samen zijn voordat ze de draad van haar eigen leven weer zou oppakken. Ze knikte dat ze akkoord ging. ‘Goed.’

‘Heel erg fijn.’ Ryan keek erg opgelucht.

Het leek net echt en daardoor was het zo gemakkelijk om te geloven dat hij echt om haar gaf. Maar dat was natuurlijk niet zo. Want anders waren ze nu nog steeds bij elkaar geweest, getrouwd en wel, en in afwachting van de geboorte van hun eerste kindje.

‘Vanmiddag gaan we naar de dokter om je te laten nakijken. Als hij het groene licht geeft, vertrekken we morgen. Dus moet je vanaf nu zo veel mogelijk rust nemen. Eenmaal daar hoef je alleen maar van de hotelkamer naar het strand en weer terug te lopen.’

‘Ik wil een kamer apart,’ zei ze.

‘Ik heb een suite voor ons geboekt.’

Ze fronste, maar sputterde niet tegen.

‘Je zult er geen spijt van krijgen, Kell,’ zei hij, haar bij haar koosnaampje aansprekend.

Ze kreeg de vreemde neiging om te gaan huilen.

‘Het gaat ons lukken. We komen er wel uit.’

Ze sloot haar ogen. Ze wilde zich dolgraag door zijn woorden laten verleiden. Ze zouden echter nooit verder kunnen als ze niet eerst het verleden onder ogen zagen. Maar ze wilde nooit meer terug naar die vreselijke dag toen haar wereld zo wreed op de kop was gezet.

De dokter vond het een uitstekend idee als Kelly er een weekje tussenuit ging en hij raadde haar aan direct naar een arts te gaan als de vochtophoping toenam of als ze andere symptomen kreeg.

Ryan had aandachtig naar de dokter geluisterd en had de bezorgde aanstaande vader en echtgenoot uitgehangen. Maar in plaats dat het haar opkikkerde, werd ze er alleen maar somber van, omdat ze daardoor nog meer besefte hoe hopeloos hun situatie was.

Toen ze bij het appartement terugkwamen, stonden er allerlei tassen van diverse winkels in de hal. Ze keek er nieuwsgierig naar. De tassen zagen er zeer vrouwelijk uit, en er zat zelfs een tasje van een bekende lingeriewinkel tussen, als ze zich niet vergiste.

Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze Ryan aan.

‘O, mooi zo. Jansen is langs geweest,’ zei hij, op de stapel af lopend. ‘Dit is allemaal voor jou. Voor op reis.’ Hij pakte de tassen en zette ze op de bank, haar met een handgebaar uitnodigend om de spullen te bekijken.

Enigszins ontdaan maakte ze de tassen open, waarin een aantal luchtige positiejurken, een paar fraaie designjurken, en strandkleding inclusief sandalen zaten. Zoals ze al vermoed had, zaten er in het lingerietasje allerlei setjes ondergoed.

‘Dit had je niet moeten doen,’ mompelde ze. Hoe snel waren ze weer afgegleden naar hun oude gewoontes, en daar voelde ze zich zeer opgelaten onder.

‘Dat heb ik ook niet gedaan,’ zei hij. ‘Jansen is voor mij gaan winkelen.’

Ondanks alles moest ze glimlachen bij de gedachte aan Ryans stoere persoonlijk assistent, rondscharrelend op de afdeling voor aanstaande moeders in het warenhuis, op zoek naar positiekleding en – nog lachwekkender – in de lingeriewinkel om slipjes en beha’s te kopen.

‘Hoe is het met Jansen?’

‘Prima,’ antwoordde Ryan. ‘Als vanouds.’

‘Dank je wel voor dit alles,’ zei ze, haar trots inslikkend.

Hij glimlachte oprecht. ‘Graag gedaan. Waarom ga je niet even liggen? Dan pak ik intussen onze koffers. Daarna gaan we eten en vroeg naar bed. We vertrekken morgenochtend.’

Ze liet alle kleding op de bank liggen en stond langzaam op. Het was stom om haar boosheid te laten varen. En stom om voor even te wensen dat alles zoals vroeger was. Bovendien verdreef het niet haar verlangen en verdriet. Overmand door verdriet vluchtte ze de kamer uit zodat hij haar tranen niet zou zien.

De volgende ochtend werd ze zachtjes wakker geschud door Ryan en ze strekte zich loom uit voordat ze opstond. Nadat ze zich had gedoucht, maakte hij het ontbijt voor hen klaar. Toen ze klaar waren, bracht hij hun bagage naar de auto.

Op weg naar het vliegveld was Kelly stil. Hoewel ze zich enerzijds verheugde op een heerlijke week met Ryan, zag ze anderzijds ook op tegen het geforceerde samenzijn. Ze was zo bezig geweest met haar woede jegens hem, dat het besef dat ze toch nog steeds zielsveel van hem hield haar als een mokerslag had getroffen. En daardoor was ze compleet van slag. Ze was toch geen masochist? Ze hield van een man die duidelijk niet van haar hield en die haar zelfs in de steek had gelaten. Het was gewoon zielig.

Tot haar verrassing namen ze geen gewone lijnvlucht. Ryan had een privévliegtuig gehuurd, dat hen rechtstreeks naar het eiland zou brengen.

De vlucht duurde maar een paar uur, maar halverwege begon ze heen en weer te schuiven in haar stoel. Ze was nerveus en prikkelbaar.

‘Waarom ga je niet lekker achteroverzitten in je stoel?’ Hij boog zich naar haar toe om haar te helpen met het verstellen van de stoel.

Ze leunde achterover.

‘Draai je maar op je zij, dan masseer ik je rug.’

Omdat ze daar wel oren naar had, draaide ze zich naar het raampje toe.

Hij gleed met zijn sterke vingers teder knedend en wrijvend over haar rug. Ze zuchtte tevreden toen ze de spanning uit haar spieren voelde verdwijnen. Al gapend nestelde ze zich nog dieper in haar stoel, genietend van de zalige streling van zijn handen.

Voor even duwde ze het verleden uit haar gedachten. Ook wilde ze op dit moment niet aan de toekomst denken. Het enige waaraan ze dacht, was het feit dat ze nu samen met Ryan was en dat hij weer net zo teder en lief was als toen ze nog samen waren. Met een gevoel van tevredenheid viel ze in slaap.

Toen ze gingen landen, schudde Ryan haar wakker en zette haar stoel rechtop. Compleet ontspannen en loom zat ze in haar stoel toen het vliegtuig aan de grond werd gezet.

Een kwartier later verliet ze het vliegtuig, met Ryans arm veilig om haar schouders. Hij hielp haar in de klaarstaande auto, liet de bagage inladen en reed vervolgens weg.

Ze checkten in in het luxueuze hotel dat aan het strand lag.

‘Als het hotel van mij en mijn partners klaar is, steekt dit hotel er maar sjofel bij af,’ grapte Ryan.

Dat kon Kelly maar nauwelijks geloven toen ze naar hun riante suite gebracht werden.

Ze zeeg neer op de bank waar ze door de schuifdeuren heen uitzicht had op het privéstrand. Nadat Ryan hun bagage had opgeborgen, knielde hij voor haar neer, trok haar schoenen uit en keek of haar enkels niet opgezet waren. Hij begon haar voetzolen te masseren en gleed toen omhoog naar de holte en haar wreef. Ze zuchtte van puur genot.

‘Lekker?’

‘Nou en of.’

Hij ging, haar zwijgend aankijkend, verder met zijn massage. Ze legde haar hand op haar buik en moest glimlachen toen ze de baby onder haar vingers voelde bewegen.

‘Voel je het kindje schoppen?’ vroeg Ryan.

Ze knikte, en hij stopte met masseren.

‘Mag ik ook eens voelen?’

Ze pakte zijn hand en legde hem op de plek waar haar hand net gelegen had.

Onwillekeurig trok hij zijn hand even weg toen hij haar buik tegen zijn handpalm voelde bewegen. Vol ontzag keek hij haar aan. ‘Wat fantastisch. Doet het pijn?’

‘Nee,’ zei ze grinnikend. ‘Het voelt niet altijd fijn, maar pijn doet het niet.’

Hij liet zijn hand nog even rusten en stond toen met een spijtige blik op. ‘Wil je op het terras eten of ga je liever naar het restaurant?’

‘Hier graag,’ zei ze. ‘Ik vind ons uitzicht erg mooi en het is privé.’

Hij knikte en pakte de telefoon om hun bestelling door te geven.

Een halfuurtje later werd hun diner op een karretje naar binnen gerold, en dekte de hotelbediende de tafel op het terras. Ze aten in stilte, genietend van de ondergaande zon en het geluid van de golven in de verte.

Toen ze klaar waren, stelde Ryan voor dat ze naar bed zou gaan, maar ze was niet moe. Eigenlijk voelde ze zich wel uitgerust.

‘Ik heb meer zin om over het strand te wandelen.’

Ryan aarzelde even. ‘Goed, dan ga ik mee.’

Kelly zoog de zilte lucht naar binnen, terwijl de zeebries met haar lange lokken speelden. Ze schopte haar sandalen uit en boog zich moeizaam voorover om ze op te pakken. Ryan raapte ze snel op en stak ze onder zijn arm.

Ze waagde zich een stukje in zee. Terwijl haar tenen wegzakten in het vochtige zand, liet ze de golfjes over haar voeten kabbelen.

Ryan deed zijn schoenen uit, rolde zijn broekspijpen op en kwam naast haar staan. Toen ze verder liepen, sloeg hij zijn arm om haar middel, maar ze weerstond de neiging om tegen hem aan te kruipen.

‘We moeten niet te ver gaan,’ zei hij. ‘Je mag niet zo lang lopen. Ik heb de dokter beloofd dat je zou uitrusten.’

‘Zo rust ik veel meer uit dan dat ik twaalf uur achter elkaar moet werken,’ zei ze luchtig.

Fronsend klemde hij zijn hand steviger om haar middel. ‘Dat hoeft niet meer.’

Ze reageerde niet, maar draaide zich om om weer naar hun suite te gaan. Omdat ze voor hem ging lopen, gleed zijn hand van haar middel.

Eenmaal binnen liet Kelly zich op de bank zakken.

‘Wil je iets drinken?’ vroeg hij.

‘Een sapje graag, als dat er is.’

Hij trok de goedgevulde ijskast open en kwam even later terug met een glas sinaasappelsap.

‘Je moet naar bed,’ zei hij vriendelijk. ‘Je kunt nog volop de omgeving verkennen nadat je een nacht goed geslapen hebt.’

Hoewel ze moe was, was deze dag zo volmaakt geweest, dat ze er liever geen eind aan wilde maken. Het was heerlijk geweest om met Ryan samen te zijn, een herinnering aan gelukkiger tijden toen alles nog…

Ze zuchtte. Ze moest stoppen met aldoor herinneringen ophalen. Ze had een hele week met Ryan. Een week waarin het verleden er niet toe deed. En als het voorbij was, zouden haar herinneringen aan hem misschien niet meer zo akelig zijn.

Ze probeerde uit de superzachte bank omhoog te komen, en begon te lachen toen ze besefte dat ze klem zat. Ryan hielp haar een handje, waarna het haar uiteindelijk lukte op te staan.

Ze bleef even voor hem staan, en liet haar blik over de fraaie lijnen van zijn gezicht glijden. Het was voor het eerst dat ze hem weer zo openlijk aanstaarde.

‘Welterusten, Ryan,’ fluisterde ze zacht.

Hij keek alsof hij haar wilde zoenen, en gedurende één moment vroeg ze zich af hoe ze dan zou reageren.

Maar uiteindelijk zei hij: ‘Welterusten, Kelly. Slaap lekker.’

Met een licht gevoel van spijt liep ze naar haar slaapkamer.