Epiloog
Op een stralende, volmaakte oktoberdag trouwde Sofía Ramirez met Nikandros Alphaios Constantinides in de adembenemend mooie koninklijke kapel. Het was dezelfde kapel waarin alle aanstaande koninklijk echtparen al sinds de stichting van het koninkrijk, meer dan twee eeuwen geleden, de zegen hadden gekregen.
Gekleed in een strapless wit satijnen trouwjurk, met drie lagen handgemaakt kant in verschillende tinten ivoorwit, schreed Hare Koninklijke Hoogheid Koningin Sofía, hertogin van Armendine, door het met kroonluchters verlichte middenpad naar haar knappe bruidegom in vol militair ornaat.
Ze liep in haar eentje door het middenpad achter Katharine en Stella, haar twee bruidsmeisjes, gekleed in elegante ijsblauwe japonnen. Het voelde goed dat de plek van haar vader leeg was gehouden, omdat niets hem ooit had kunnen vervangen.
De Akathiniaanse televisiecommentatoren die het koninklijk huwelijk versloegen, liepen met de minuut meer warm voor hun nieuwe koningin die het jawoord gaf aan haar koning. ‘Sofía is koninklijk en beeldschoon. Bovendien is ze zichtbaar in haar rol gegroeid,’ zeiden ze.
‘Ze heeft overduidelijk het hart van onze koning veroverd en is hard op weg om het hart van het volk te veroveren. Al was het mooiste moment vandaag wel de blik op Nikandros’ gezicht toen zijn bruid door het middenpad aan kwam lopen,’ vertelde een verslaggever glimlachend.
Hand in hand, op de klanken van Beethovens Ode aan de Vreugde, verliet het prille echtpaar de kapel. Even later begroette het stel de enorme menigte vanaf het balkon van het paleis. Na de fotografen te hebben beloond met een bijzonder hartstochtelijke kus, zo langzamerhand hun handelsmerk, werden ter ere van hen eenentwintig kanonschoten afgevuurd.
Pas toen Sofía aan de hoofdtafel in de balzaal van het paleis zat, omringd door vorsten en beroemdheden uit de hele wereld, kon ze voor het eerst die dag echt ademhalen. Het was een heerlijke dag geweest, en haar geluk met Nik aan haar zij groeide met de dag. Toch was ze blij dat ze straks weer met zijn tweetjes op Evangelina zouden zitten, voor hun geplande huwelijksreis van één week.
Toen de champagneglazen van alle gasten gevuld waren, stond Nik op om een toast uit te brengen. Na alle gasten zowel in het Engels als in hun moedertaal te hebben bedankt voor hun komst, sprak hij zijn dank uit aan het Akathiniaanse volk voor hun steun in de afgelopen moeizame maanden. ‘Op de vrede,’ zei Nik, waarna hij het glas hief.
De gasten hieven hun glazen en dronken. Vervolgens richtte Nik zich tot zijn bruid.
Hij was welsprekend in zijn toast op haar, zoals een man die regelmatig de vergadering van de Verenigde Naties toesprak gewoon was, maar zijn laatste woorden ontlokten Sofía haar eerste tranen die dag.
‘Ik wist niet dat de liefde een man zo kon veranderen,’ zei hij, terwijl hij haar recht aankeek. ‘Dat die me een beter mens kon maken, tot ik jou leerde kennen, Sofía. Jij bent mijn hart. Altijd.’
Ze verlieten de receptie per helikopter in de kleine uurtjes, terwijl de gasten nog druk aan het feesten waren. De lichtjes van Akathinia glinsterden onder hen toen ze opstegen. Toen ze bijna op Evangelina landden maar nog net boven zee vlogen, bood Nik haar zijn hand. ‘Klaar?’
Knikkend kwam ze naast hem staan in de geopende deuropening, met net als Nik een boeket lelies in haar hand. Eén voor haar vader, één voor Athamos. Ze waren er niet bij geweest vandaag, maar ze werden niet vergeten. Nik en zij wierpen gelijktijdig de bloemen in zee.
Weer weende Sofía stille en bitterzoete tranen. ‘Dank je,’ mompelde ze met haar armen om Niks nek. ‘Dat was volmaakt.’ Nog nooit had ze zoveel gevoel in zijn ogen gezien. ‘Hij weet het,’ fluisterde ze. ‘Hij weet het.’
Terwijl de helikopter naar hun toevluchtsoord zwenkte, kuste Nik haar. Ze klampte zich vast aan zijn sexy militaire uniform en rekte het moment zo lang mogelijk. Ze leefde tegenwoordig in het heden, in de wetenschap dat ze, met Nik aan haar zij, alles kon doorstaan. Hoe zwaar ze samen ook op de proef zouden worden gesteld.
Hun samenzijn op Evangelina was altijd volmaakt. Ze nam zich vast voor deze keer elke magische seconde tot het uiterste te benutten.
***
In het tweede deel van PASSIE AAN HET HOF doet Aleksandra Dimitriou een ontdekking die haar leven totaal overhoopgooit. En dan wordt ze ook nog eens ontzettend tegengewerkt door de arrogante miljardair Aristos Nicolades! Dit verhaal, Koninklijke onschuld (Bouquet 3820), is verkrijgbaar vanaf 21 februari 2017.
Volg
Harlequin op Facebook