Hoofdstuk 14

 

 

 

‘De eerste auto komt over een halfuur aan, sir.’

Nik knikte naar Abram, die op de paleistrappen achter hem was verschenen. ‘Houd me op de hoogte.’

Met een hoofdbuiging verdween zijn bediende naar binnen. Nik draaide zich weer om naar de zonovergoten haven, omgrensd door de twee Venetiaanse fortificaties die Akathinia ooit hadden beschermd tegen plunderende zeerovers. Hij hoopte dat de internationale gemeenschap haar krachten vandaag zou bundelen om een ernstige bedreiging voor Akathinia’s vrijheid af te wenden.

Idas wenste de vredesgesprekken niet bij te wonen. Nik had niet anders verwacht.

Vermoeid wreef hij over zijn kloppende slaap. De afgelopen twee weken had hij persoonlijk de vijfentwintig vandaag aanwezige regeringsleiders gebeld om hen over te halen hun drukke werkzaamheden te onderbreken en de bijeenkomst bij te wonen.

Het was hem gelukt. Nu hoefde hij hen alleen maar over te halen hem te steunen.

‘Zijn ze er zo?’

Toen Nik zich omdraaide, zag hij zijn vader door de voordeur leunend op zijn wandelstok aan komen strompelen.

Hij knikte. ‘De eerste komt over een halfuur.’

Zijn vader bleef naast hem staan. ‘Je hebt opmerkelijke dingen voor elkaar gekregen, Nikandros. Ik had nooit gedacht dat dit zou lukken.’

Nik had de afgelopen maanden te veel meegemaakt om zich iets aan te trekken van zijn vaders onvermogen in hem te geloven. Nik wist dat wat hij vandaag deed, goed was. Hij hoopte alleen dat hij daarmee de fout die hij met Idas had gemaakt, kon herstellen.

Zijn vader keek hem aan. ‘Jij had altijd al een brede blik. Daarom was je zo succesvol in New York. Door de aandacht van de wereld op Akathinia te richten. Nu pluk je de vruchten van je connecties, de relaties die je met deze landen hebt opgebouwd. Dat was mij, noch Athamos gelukt.’

‘De wereld had Akathinia nooit in de steek gelaten.’

‘Misschien niet.’

‘Het is nog niet afgelopen. Wie weet, blijven we met lege handen achter.’

‘Jij niet. De machtigen van de wereld zijn hier vandaag niet naartoe gereisd om te zeggen dat ze je niet zullen steunen.’

Alsjeblieft niet.

Zijn vader keek hem strak aan. ‘Ik heb me de afgelopen weken laten leiden door mijn verdriet. Mijn woede. Het spijt me dat ik je heb laten zitten, Nikandros. Niet alleen nu, maar ook in het verleden. Je zult merken dat het koningschap geen eenvoudige zaak is. Het zal dingen van je vragen die je niet kunt geven. Je dwingen keuzes te maken. En soms zal je niet altijd de juiste keuzes maken.’

Wat een ware woorden. Nik voelde zijn borst verkrampen door het excuus dat decennia te laat kwam. ‘Ik denk dat ik andere keuzes zal maken, maar ik begrijp nu misschien veel beter hoe ingewikkeld ze zijn.’

Zijn vader boog zijn hoofd. ‘Ik heb altijd evenveel respect gehad voor mijn beide zoons, maar ik ben bang dat ik dat niet altijd even duidelijk heb laten zien.’

De spanning in zijn borst nam toe. ‘Dat is verleden tijd.’

‘Ja. Ik wens je veel geluk vandaag. Ik heb er alle vertrouwen in dat je me vandaag goed nieuws zal brengen.’

Nik zuchtte diep toen zijn vader, zwaar op zijn stok leunend, naar binnen schuifelde. Ook al hield hij zichzelf voor dat de mening van zijn vader er nooit toe had gedaan, het was niet waar. Die was altijd belangrijk geweest.

 

Sofía streek met haar handen over haar heupen en bekeek zichzelf in de spiegel. Een maand hard werken staarde haar aan.

Haar jurk. Haar ontwerp. Het voelde alsof ze zichzelf binnenstebuiten had gekeerd voor de wereld in de hoop dat die van haar zou gaan houden.

Ze draaide zich om naar Stella. ‘Wat vind je ervan?’

‘Wauw.’ De prinses sperde haar ogen wijd. ‘Je ziet er sexy uit. Volmaakt, elegant, zwanger, een sexy aanstaande koningin.’

Haar maag balde samen. Als ze koningin werd. Er waren twee weken verstreken sinds ze Nik met haar ultimatum had geconfronteerd. Twee weken waarin hij geen hand naar haar had uitgestoken, alleen maar bezig was geweest met de top. Ze was bang dat het over en uit was met hen. Zenuwachtig beet ze op haar lip. ‘Zeker weten van de jurk? Als je ook maar een beetje twijfelt, draag ik Francesco’s.’

Stella gaf haar een por. ‘Ik twijfel geen seconde. Je hebt zoveel talent. Pak je tas nu maar. We zijn laat.’

Ze waren inderdaad laat voor de statiefoto in de foyer, die gevolgd zou worden door een lunch met de echtgenotes van de buitenlandse leiders. ‘Iedereen is er al.’

‘Dan maken we een groots entree,’ zei Stella ondeugend, waarna ze haar arm door die van Sofía haakte.

Sofía glimlachte door haar ellende heen toen Stella en zij het stralende zonlicht instapten om hun internationale gasten te begroeten. Stella liet haar halverwege de trap stilstaan. ‘Pronk maar met je jurk.’

Ook de prinses had de reputatie een fashionista te zijn. De fotografen dromden samen voor foto’s van haar en Sofía.

‘Stella. Klopt het dat je iets hebt met Aristos Nicolades?’ vroeg een fotograaf luid.

‘Wat?’ Sofía keek Stella aan. ‘Zeg dat het niet waar is.’

De prinses trok een wenkbrauw op naar de journalist. ‘Waar haalt u dat vandaan?’

Sofía’s blik vloog naar Nik, die met het verzamelde gezelschap onder aan de trap stond en zijn zus woedend aankeek. Zijn ogen glinsterden verontrustend blauw in de zon. Toen hij ze vervolgens vol intensiteit op haar richtte, begaven haar knieën het bijna onder haar.

Zo had hij haar ook aangekeken, die nacht in New York in het Met; de nacht waarop dit allemaal begonnen was.

‘Schitterende jurk, Sofía,’ riep een fotograaf. ‘Van welke ontwerper is hij?’

Haar hart zwol van trots. ‘Van mij. Ik ben van plan om volgend jaar een nieuwe kledinglijn te lanceren in mijn boetiek in New York.’

‘Zou dat misschien een lijn voor zwangerschapskleding zijn?’

Ze opende haar mond om het af te doen als onzin. De officiële aankondiging zou pas volgende week volgen, maar wie weet waar zij en Nik tegen die tijd waren? Nik maakte zich los van zijn gezelschap en beklom de trap tot hij naast haar stond.

‘Ja,’ zei hij, en hij sloeg een arm om haar middel.‘Sofía en ik zijn ontzettend blij om te zeggen dat we ons eerste kind verwachten.’

Naast haar slaakte Stella een verstikt geluid. De paparazzi gingen wild tekeer met hun camera’s.

‘Waarom deed je dat?’ siste Sofía hem toe. ‘Nu wordt de situatie onhoudbaar.’

‘Omdat we werkelijk een baby verwachten, agapi mou. Het was pijnlijk om toe te moeten zien hoe je de vraag ontweek.’

Ze pleisterde een glimlach op haar gezicht terwijl er voortdurend geflitst werd. ‘Vind je een persconferentie geen beter idee als we toch niet bij elkaar blijven?’

Onbewogen richtte hij zijn blik op haar. ‘Ik laat je niet gaan, Sofía. Nooit meer.’

‘Je hebt geen keus,’ wees ze hem fijntjes terecht. ‘Ik heb gezegd dat ik hierna weg zou gaan als je je niet voor me openstelt.’

‘Dat geeft mij vierentwintig uur om je op andere gedachten te brengen.’

Ze vergat alle camera’s om zich heen. ‘Nik…’

‘Later,’ mompelde hij en liet haar los. ‘Tenzij je hier publiek bij wilt hebben.’

Nee, nee, geen sprake van.

 

’s Middags, na de lunch, kwamen de leiders weer bijeen om een oplossing te bedenken voor de politieke crisis. De pr-medewerker van het paleis werd opgeroepen om de communicatiecrisis aan te pakken die was ontstaan na het nieuws van de aanstaande koninklijke baby. Tegen de avond ging het nieuws de hele wereld rond.

Toch haalde niet alleen de aanstaande baby de koppen. De modepers was laaiend enthousiast over Sofía’s jurk, die de ultieme zwangerschapsjurk werd genoemd. Tegen het weekend zouden alle modehuizen hem ongetwijfeld gereproduceerd hebben.

Nadat Sofía alle persberichten had doorgenomen die de pr-medewerker haar had doorgemaild, keek ze op. Eindelijk was ze doorgebroken. Net nu haar relatie met Nik op instorten stond.

 

Vroeg in de avond verliet Nik de vergadering. Hij wist zich verzekerd van de politieke en militaire steun van de internationale gemeenschap. Bij een aanval van Carnelia op Akathinia, zou de wereld in actie komen. Toch wist Nik dat het niet zover zou komen. Niet nu Idas wist dat zijn spel voorbij was.

Hij bleef staan om de verzamelde pers die zich voor het paleis had verzameld, te woord te staan Zijn pr-medewerker onderschepte hem op weg naar het podium. ‘Iedereen praat over de koninklijke baby. Het is groot nieuws.’

Dat had Nik ook wel kunnen voorspellen. Hij was zelf ook niet blij met zijn impulsieve daad, en besefte dat zijn behoefte een claim op Sofía te leggen tegen hem kon werken in de media. Die hielden zich liever bezig met een koninklijke baby dan met de politieke problemen van zijn land. Nu was het kwaad al geschied. ‘Ik mag hopen dat het nieuws de top niet helemaal heeft overschaduwd.’

Zijn pr-medewerker glimlachte. ‘Een autoriteit zei op een van de grote nieuwskanalen dat Carnelia Akathinia moeilijk kon aanvallen met een koninklijke baby op komst. Het filmpje is overal opgepikt.’

Zijn mond viel open. ‘Je neemt me in de maling.’

‘Zoiets zou ik nooit doen, Koninklijke Hoogheid. Verder wordt uw verloofde het volgende mode-icoon genoemd. De pers is lovend over haar jurk.’

Daar moest hij om glimlachen. Sofía verwachtte zoveel van haar zwangerschapskledinglijn.

Hij liep het paleis in om zich om te kleden voor het diner en het bal die voor die avond gepland stonden. Hij had maar net genoeg tijd, voor hij en Sofía naar de balzaal van het paleis zouden moeten gaan waar cocktails geschonken werden.

Zijn verloofde stond in hun kleedkamer en probeerde net een halsketting om te doen toen hij binnenkwam. Ze stond met haar rug naar hem toe, gekleed in een zwarte, enkellange japon, die nauw aansloot op haar verleidelijke welvingen. De jurk had een blote rug en waaierde wijd uit vanaf de taille.

Het was een van de jurken van haar tekeningen. Ze zag er verbijsterend mooi uit.

Sofía keek over haar schouder, met de ketting in de hand en een gefrustreerde blik op haar gezicht. ‘Ik krijg hem niet om. Help je even?’

Hij hing de ketting om haar slanke hals. Ze probeerde weg te glippen, maar hij sloot zijn vingers om haar bovenarm. ‘Wat een schitterende jurk.’

Ze bleef recht voor zich uit kijken. ‘Nik …’

Hij drukte zijn mond op haar gladde blote schouder en snoof de geur van haar parfum op. ‘Vandaag heb ik gezegd dat ik je niet zou laten gaan omdat ik je niet kán laten gaan, Sofía. Ik heb je nodig aan mijn zij, je moet me helpen hiertussendoor te laveren. Alleen met jou voel ik me fijn.’ Ze bevroor en stond zo bewegingloos, zo stil, dat hij zijn handen om haar schouders spande en haar naar zich toe draaide. Haar grote donkere ogen, zo angstig en triest, raakten hem diep.

Ze drukte haar handen tegen haar wangen. ‘Ik kan het niet – het is niet genoeg, Nik. Het is niet genoeg dat je me nodig hebt, dat je me wilt, want je kunt het aan- en uitzetten als een schakelaar. En steeds als je je terugtrekt, breek je mijn hart.’

‘Ik weet het. Lypami. Het spijt me.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Bij jou voel ik dingen die me doodsbang maken. Dat tart alles wat ik dacht over mezelf te weten. Over waartoe ik in staat ben. Toch wil ik je, want ik ben niet meer degene die ik ooit was. Ik wil dat eenzame bestaan niet meer. Ik wil jou.’

Haar ogen boorden zich in die van hem. ‘Over welke gevoelens heb je het?’

Hij pakte haar hand. ‘Je had gelijk toen je zei dat ik wist dat je verliefd op me was en dat ik dat tegen je gebruikte. Ik was bang voor wat ik voor je voelde, bang voor wat het met mijn vermogen om belangrijke besluiten te nemen zou doen wanneer ik eraan toe zou geven. Dus hield ik mezelf voor dat een team zijn, een partnerschap, beter was voor ons. Zodat ik me aan mijn belofte kon houden om je te beschermen, voor je te zorgen. Maar toen werd ik meegesleurd door mijn gevoelens en heb ik je gekwetst. Ik dacht dat ik je niet langer kon bieden wat je nodig had, dus zag ik ervanaf.’

Er viel een geladen stilte.

‘Ik had kunnen weten dat het op niets zou uitlopen. Mijn gevoelens voor jou waren te sterk. Daarom heb ik onze relatie niet verbroken in New York. Omdat ik om je begon te geven,’ zei hij uiteindelijk.

Ze fronste haar voorhoofd. ‘Je zei dat je hem wilde verbreken.’

‘Ik had mezelf geen einddatum gegeven, Sofía. Dat zegt wel iets.’

‘Zeker,’ mompelde ze. ‘Je wilde me nog wat langer in je bezit houden. Ik was nog niet over de uiterste houdbaarheidsdatum. Nu wil je hetzelfde doen, maar deze keer omdat ik zwanger ben van je kind.’

‘Nee. Omdat ik van je hou.’ Hij hield haar nog steviger vast. ‘Je vroeg me die nacht of ik wilde onderzoeken of ik een hart had, en of daarin plaats is voor jou. Ik wist het werkelijk niet. Ik heb mezelf zolang voor alles en iedereen afgesloten, dat ik niet wist wat ik nog in me had. Maar toen je dreigde weg te lopen, wist ik het. Ik wist dat ik dit niet zonder jou wilde doen. Dat ik van je hou. Ja, ik wil onze baby. Maar jóú heb ik nodig, Sofía.’

Haar ogen waren nu bijna zwart, maar begonnen op te lichten. ‘Hoe verloopt de volgende crisis? En de daaropvolgende? Blijft dit terugkomen?’

‘Dat hoeft niet meer. Ik heb vandaag doorgepakt. De drang om mezelf tegenover mijn vader te bewijzen, waar jij me op wees? Mijn behoefte de herinnering aan mijn broer waar te maken? Je had gelijk, alles leidde daarnaar.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik zal nooit volmaakt zijn, maar ik weet nu dat ik verder kan. Ik kan me op het heden richten. Op jou,’ zei hij schor. ‘Op onze baby. Een toekomst waarvan ik nooit heb durven dromen.’

Er gleed een traan over haar wang. ‘Ik heb me de afgelopen weken zo ellendig gevoeld. Ik dacht dat je genoeg van ons had. Dat het over was tussen ons.’

‘Dat zal nooit gebeuren,’ mompelde hij ruw. ‘Ik wilde alles goed op een rijtje hebben voor we dit gesprek hadden. Ik wilde je geen beloften doen waar ik me niet aan kon houden.’

‘Weet je het nu zeker?’

Hij trok haar naar zich toe en legde zijn handen op haar naakte, zijdezachte rug. ‘Zeker. Waag het nogmaals met me, Sofía. Je zult er geen spijt van krijgen.’

‘Is dat een bevel, Koninklijke Hoogheid?’

Haar ogen waren veranderd in dat gesmolten bruine vuur waar hij zo graag naar keek, en glimlachend schudde hij het hoofd. ‘Geen bevelen meer. Je hoeft alleen maar van me te houden.’

Ze ging op haar tenen staan en drukte haar mond tegen zijn lippen. ‘Dat doe ik, Nikandros Constantinides. Meer dan goed voor me is.’

Vol belofte eiste hij haar lippen op in een zachte, verleidelijke liefkozing. Ze was buiten adem toen hij de kus verbrak. ‘Toch heb je straf verdiend.’

Ze fronste haar voorhoofd. ‘Waarvoor?’

‘Koninklijke Hoogheid…’

Ze schoot in de lach, een heerlijk geluid. ‘Later. Nu moeten we ons haasten.’

Bij wijze van antwoord tilde hij haar op en zette haar op de kaptafel. Weer kuste hij haar. Deze keer was hun kus vurig en vol begeerte, monden en vingers die opnieuw gewijde grond ontdekten. Hij omvatte haar billen en schoof haar naar de rand van de kaptafel, vol verlangen om hun gelofte te bezegelen met de verpletterende intimiteit die zij samen konden beleven.

‘Nik,’ zei ze hijgend, ‘dit kan niet.’

‘Kan niet,’ zei hij, ‘zijn woorden die niet in mijn woordenboek voorkomen.’

Haar vingers vonden de gesp van zijn broekriem. Behendig maakte ze hem open.

‘Ik hou van je,’ fluisterde ze toen ze haar heupen naar hem verhief en hem diep in haar nam.

Hij legde zijn voorhoofd tegen dat van haar en herhaalde die vier woordjes steeds opnieuw voor haar, tot haar lichaam om hem verkrampte en ze hem naar de hemel voerde.

Hij had een nieuwe kans gekregen. Die ging hij niet verpesten.

 

Nik en zijn aanstaande koningin waren een kwartier te laat op het cocktailuur met de overige internationale leiders. Hun afwezigheid en de blos op Sofía’s wangen spraken boekdelen. Opnieuw was haar jurk een sensatie.

Nik hield zich op de achtergrond om zijn verloofde te zien schitteren. De paparazzi konden geen genoeg van haar krijgen. Zijn borst trok samen bij haar duizelingwekkende glimlach. De koning had zijn hart gevonden, en het stond vlak voor hem.