Hoofdstuk 11

Op een zonnige middag in Akathinia stapte Nik in zijn auto met in zijn hand een vredesverdrag met Carnelia. Een reeks ontmoetingen tussen de twee landen in de weken volgend op zijn terugkeer van Evangelina had eindelijk resultaat gehad. Idas en hij hadden het verdrag ondertekend en ontwikkelden nu plannen voor een economisch verbond.

Omdat Nik de koning van Carnelia niet helemaal vertrouwde, was hij ook begonnen aan de ontwikkeling van een vergroot militair apparaat. Een omvangrijk project, dat weleens maanden in beslag zou kunnen nemen. Intussen bleef hij het samenwerkingsverband met zijn buurman stimuleren.

De Jaguar, zijn favoriete speeltje, kwam grommend tot leven, en Nik besloot de toeristische route naar het paleis te nemen, over de bochtige kustweg. Hij was intens tevreden. Zijn persconferentie met de aankondiging van het vredesverdrag had een gevoel van opluchting teweeggebracht bij zijn volk. Voor het eerst tijdens zijn koningschap kon hij zich nu eindelijk op de toekomst richten.

Met de glinsterende Ionische Zee aan zijn rechterhand, de spectaculaire toppen van de Akathiniaanse heuvels links van hem, besefte hij dat het lot hem goed gezind was. Alsof wat Sofía had gezegd waar was. Dat het misschien voorbestemd was geweest dat hij op dit belangrijke moment in de geschiedenis Akathinia zou leiden.

Deels kwam dat omdat hij afstand had genomen van zijn leven in New York. Hij kon niet op twee plekken tegelijk zijn en had moeten kiezen. Niet dat hij nooit meer om het verlies van zijn leven daar zou treuren. Maar naarmate hij meer in zijn rol van koning groeide, nam ook de affiniteit toe die hij altijd met zijn thuisland had gehad. Hij wist dat hij dit land kon leiden, dat hij een bredere, ruimere blik had dan zijn vader en Athamos.

En dan was daar nog zijn verloofde. Het feit dat hij haar terug had in zijn bed, die intieme band kon ervaren waar hij zich elke avond op verheugde, maakte de lange, ingewikkelde dagen draaglijk. Ze hadden er een gewoonte van gemaakt een paar avonden per week samen in hun suite te eten. Naarmate de tijd was verstreken, had hij gemerkt dat hij steeds meer gedachten en plannen met Sofía wilde delen. Haar eigen scherpe kijk inspireerde hem.

Gelukkig leek zijn aanstaande vrouw inmiddels ook haar plek te hebben gevonden. Wanneer ze niet in het openbaar verscheen met zijn moeder of zus, was ze enthousiast bezig met haar ontwerpen.

Vorige week hadden ze een gezamenlijk interview gegeven aan de Akathiniaanse televisie, hun eerste televisie-interview ooit. Deze keer had Sofía met haar aangeboren charme en gevatheid het hart van de presentator gewonnen, en er was in de media goed op gereageerd.

Het was precies de stimulans geweest die Sofía nodig had gehad. Ze gedroeg zich meer en meer als de charismatische vrouw die hij in New York had leren kennen. Hij begon onbekende gevoelens te ontwikkelen voor zijn aanstaande echtgenote, gevoelens die hij tot nu toe niet had ervaren. Maar dit was niet het moment voor emoties die hij nog niet helemaal kon bevatten.

Hij had Sofía beloofd dat ze partners zouden zijn. Dat hij haar zou beschermen, naast haar zou staan. Aan die belofte kon een man zich tenminste houden.

Ze waren klaar. Sofía deed een stap achteruit en bekeek de tien ontwerpen voor de zwangerschapslijn die ze op de markt wilde brengen via haar boetiek. Haar hart zwol van trots. Het was geen complete lijn, maar het waren tien stukken voor de herfst- en wintercollectie van het volgende jaar. Tien stukken waar Katharine enthousiast over was en die ze graag wilde verkopen.

Een groot aantal klanten was naar de boetiek gekomen om te informeren naar de jurken die Sofía tijdens haar publieke optredens had gedragen. De persberichten die ze ooit verstikkend had gevonden, leverden nu winst op. Hoe eerder ze deze ontwerpen uit kon laten werken, des te meer profijt ze zou hebben van alle publiciteit en opwinding rond haar verloving met Nik.

Tevreden dronk ze het late middaglicht in dat door de ramen van de studio naar binnen scheen. Ze voelde zich merkwaardig voldaan. Ze had haar obsessie met wat mensen van haar vonden opgegeven. Daar had ze toch geen controle over. In plaats daarvan had ze een creatieve uitlaatklep gevonden.

De rusteloosheid die haar had dwarsgezeten sinds haar komst naar Akathinia was naar de achtergrond verdwenen. Door koningin Amara en Stella bij hun taken bij te staan, had ze een beter beeld gekregen van het leven hier.

Wat ook hielp, was dat Stella en zij al snel vriendinnen waren geworden. Hoewel koningin Amara Sofía onder haar vleugels had genomen en haar in haar rol inwijdde, voelde ze dat de koningin altijd een beetje afstand hield en zich niet helemaal gaf. Had de vrouw zichzelf misschien op die manier beschermd tegen de stormen en vernederingen die ze met haar man had ondergaan?

En dan was Nik er nog. Zoals altijd wanneer ze aan hem dacht, kreeg ze het helemaal warm vanbinnen. Naarmate hun band inniger was geworden, had haar cynische, harde verloofde zich ontpopt tot een beter benaderbare versie van zichzelf. Het had haar beslissing om de gok te wagen – de gok dat hij ooit nog eens diepere gevoelens voor haar zou ontwikkelen – minder onnozel gemaakt dan ze destijds had gedacht. Wie weet, won ze ooit nog eens zijn hart.

Er weerklonken zware voetstappen in de hal. Haar hart begon sneller te slaan. Was Nik nu al thuis?

Haar vermoeden werd bevestigd door de binnenkomst van haar verloofde. Een donker pak benadrukte zijn aantrekkelijke uiterlijk, en hij kwam zelfgenoegzaam en charismatisch over. Ze glimlachte hem toe. ‘Ik heb de aankondiging gezien. Gefeliciteerd.’

Hij liep de kamer door en gaf haar een kus. ‘Efharisto. Het voelt goed.’ Met een hand wees hij naar de ontwerpen. ‘Wat zijn dat?’

‘Mijn eerste tien ontwerpen,’ zei ze trots. ‘Ik ga ze naar de fabrikant sturen om er monsters van te laten maken.’

‘Wat spannend.’

‘Zeg dat wel. Ik vind dat we het moeten vieren.’ Hij nam haar zo loom onderzoekend op, dat haar hart nog sneller ging slaan.

‘Een privéfeestje in onze kamers later, agapimeni, dat staat vast. Maar eerst neem ik je mee uit eten, want ik wil je iets laten zien.’

Dat klonk goed. ‘Geef me een paar minuten, dan kleed ik me om.’

Ze aten in een plaatselijk visrestaurantje langs de kust, waar het beste eten van het eiland werd geserveerd. Vervolgens reden ze in Niks auto terug langs de ruige, schitterende oostkust van het eiland, met de hoogste kliffen van Akathinia.

Sofía stapte uit de auto. Haar ogen werden groot bij het dramatische uitzicht en de overblijfselen van het oude fort langs de rand van de klif. ‘Wat is dat?’

Bij wijze van antwoord pakte Nik haar hand en leidde haar door de restanten van het oude fort naar de rand van de klif. ‘Carnelia,’ zei hij, wijzend naar de donkere massa in de verte die door de laatste zonnestralen werd verlicht. ‘Hier heeft mijn overgrootvader, koning Damokles, het Cathariaanse leger verslagen en de onafhankelijke staat Akathinia uitgeroepen.’

Sofía liet dat op zich inwerken. Ze kreeg kippenvel bij het besef hoe belangrijk deze plek voor Nik was.

Nik wees naar de grote kanonnen die de kust bewaakten. ‘Duizenden mannen hebben destijds hun levens verloren bij de verdediging van Akathinia. Volgens mijn grootvader was het de bloedigste slag die hij ooit had meegemaakt.’

Ze wendde zich tot hem. ‘Dat wil je je volk nooit meer aandoen.’

‘Dat wil ik te allen tijde voorkomen.’

Ze bestudeerde zijn gezicht en keek recht in het heldere blauw van zijn ogen. Met de aankondiging van vandaag was alle spanning van hem af gegleden. ‘Ik ben zo trots op je, Nik. Je droeg de verantwoordelijkheid voor dit volk op je schouders. Ik hoop dat je nu een beetje kunt ontspannen. Dat je jezelf een adempauze gunt.’

Hij knikte. ‘Dat zou fijn zijn. Het was allemaal zo moeilijk om te bevatten. Om een plan voor de toekomst te smeden.’

‘Heb je nu meer vrede met het volbrengen van je taak?’

‘Ja.’ Hij ving haar hand en trok haar naar zich toe. ‘Ik moet je bedanken,’ zei hij kalm, ‘dat je er voor me was. Dat je me de dingen hebt verteld die ik moest horen. Dat je zulke risico’s hebt genomen. Je inspireert me, Sofía, met je durf en vastberadenheid om te overwinnen – om te slagen.’

Opeens voelde haar hart te groot voor haar borst. ‘Jij hebt mij gestimuleerd toen ik dat nodig had. Jij liet me inzien dat ik in angst leefde. Daar moet ik jou voor bedanken, Nik. Juist ik zou moeten weten dat het leven eindig is. Dat ik niet moet wachten tot Pinksteren en Pasen op één dag vallen.’

Hij boog zijn hoofd, en zijn blik verzachtte. ‘We zijn een fantastisch team. Heb ik het niet gezegd.’

Team. Ze kromp ineen bij dat woord. Verdraaid, ze waren méér dan een team. Hij had gevoelens voor haar. Gevoelens die hij niet wilde benoemen.

Nik keek haar scherp aan. ‘Ik mag je heel graag, Sofía, dat weet je.’

De woorden hingen in de frisse avondlucht tussen hen in.

Opeens besefte ze met een misselijkmakend gevoel dat ze niet alleen verliefd op hem was. Ze hield van hem. Al vanaf hun weekend op Evangelina. Hoe had ze dat ooit kunnen laten gebeuren?

Zeker, ze liet zich niet meer door angst leiden, maar ze had zich opengesteld voor Nik en kwetsbaar gemaakt. Een man die niet eens wist wat liefde was omdat hij die nooit had ervaren. Die nacht in New York had ze op het punt gestaan een eind aan hun relatie te maken omdat ze wist dat dit zou gebeuren. Nu was het gebeurd.

Nik sloeg een arm om haar middel en trok haar naar zich toe. Ze sloot haar ogen toen hij haar kuste. Dit was zijn gebruikelijke tactiek om problemen tussen hen op te lossen. Ze reageerde niet op de druk van zijn mond, te bang hem meer te geven dan ze al had gegeven. Toen hij haar uiteindelijk losliet, voelde ze zijn frustratie. Bijna zwichtte ze alsnog. In plaats daarvan liep ze weg. Zijn gesmoorde verwensing achtervolgde haar tot aan de auto.

Het was al erg genoeg geweest toen ze nog niet van hem had gehouden. Maar nu was de koek wel op.