Hoofdstuk 12

Het witte paleis van Akathinia glinsterde in het zonlicht toen de helikopter boven zee omlaag dook en naar huis vloog. Een sterke tegenwind had hen al de hele weg vanaf Athene dwarsgezeten. Niks ongeduld, dat toch al groot was door het nieuws dat Sofía hem vannacht telefonisch had verteld, nam toe.

Met verwondering in haar stem had ze verteld dat ze hun baby voor het eerst had voelen schoppen.

Piero, Niks piloot, zette de helikopter veilig neer op de landingsstrook. Nik pakte zijn aktetas en liep over het gazon naar de paleistrappen, die hij met twee treden tegelijk beklom. Zodra hij boven was gekomen, verscheen zijn bediende Abram. De man had dezelfde ijzige blik op zijn gezicht als in de nacht waarop hij hem had verteld van Athamos’ dood. ‘Wat is er, Abram?’ vroeg Nik ademloos.

‘Idas heeft een schip overvallen in de Straat van Evandor.’

Niks hart sloeg een slag over. ‘Een Akathiniaans schip?’

‘Ja. Een oorlogsschip dat bezig was met oefeningen.’

‘Dat kan Idas niet geweest zijn.’ Zijn hoofd tolde. ‘Er is een vredesverdrag getekend.’

‘Het schip droeg de vlaggen van Carnelia, Koninklijke Hoogheid.’

Thee mou. ‘Is er nog meer agressie gemeld?’

‘Niet dat we weten.’

Dat stelde hem enigszins gerust. Hij bedacht welke procedures in werking gezet moesten worden. ‘Roep een noodvergadering bijeen van de raad, inclusief de verzamelde strijdkrachten.’

Abram knikte.

‘Ik ga per helikopter. Vraag Piero nog even te wachten.’

Eerst bracht hij zijn vader op de hoogte van de situatie. Vervolgens trof hij Sofía en Stella aan in de salon, ontspannen lezend in tijdschriften. Sofía glimlachte toen ze hem zag, maar haar glimlach verflauwde bij de blik op zijn gezicht.

‘Idas heeft een Akathiniaans schip overvallen in de Straat van Evandor,’ zei hij zonder inleiding. ‘Ik ben op weg naar een vergadering met de Uitvoerende Raad.’

Sofía’s ogen werden groot. ‘Maar er is net een vredesverdrag getekend.’

Dat stelde blijkbaar niets voor. Idas had hem voor schut gezet.

Zonder op antwoord te wachten kwam Sofía overeind. ‘Misschien is het verkeerde informatie.’

‘Het schip dat de aanval inzette, voer onder de vlag van Carnelia.’ Hij keek zijn verloofde strak aan, en er verscheen een rood waas voor zijn ogen. ‘Jullie mogen geen van beiden het paleis verlaten tot deze situatie is opgehelderd.’

‘Zijn er meer aanvallen geweest?’ vroeg Stella.

‘Niet dat we weten.’ Nik keek zijn zus aan. ‘Toch mogen jullie niet weg.’

Ze knikte. Hij beende naar de deur, zo boos, zo woedend om het feit dat hij belazerd was dat hij nauwelijks iets zag.

Sofía onderschepte hem bij de deur en legde haar hand op zijn arm. ‘Je hebt nog niet alle feiten. Trek niet te snel je conclusies.’

‘Zoals dat Idas een slang is? Dat hij zijn woord heeft verbroken.’

Ze knipperde met haar ogen bij zijn geschreeuw. ‘Nik…’ Hij duwde haar opzij, maar ze liep vastberaden achter hem aan, de hal in. ‘Laat je niet door Idas meeslepen in een foute oorlog. Ga op je intuïtie af, zeker nu.’

Hij liep door. Op zijn intuïtie afgaan? Zijn intuïtie had het al die tijd bij het rechte eind gehad.

De strijd om het Akathiniaanse oorlogsschip dat in de Straat van Evandor was veroverd, duurde achtenveertig uur. Achtenveertig zenuwslopende uren, waarin Sofía, Stella en koningin Amara door de salon van het paleis ijsbeerden. Intussen vergaderden Nik en een team van onderhandelaars in Genève om het schip en zijn bemanning te bevrijden, die momenteel werden gegijzeld in Carneliaanse wateren.

Koning Gregorius moest het bed houden omdat zijn bloeddruk naar recordhoogte was gestegen, maar daar was Sofía alleen maar blij mee. De heftige tirades van de oudere koning tegen Idas maakten de situatie alleen maar nog moeilijker.

Abram hield hen zo goed en zo kwaad als het ging op de hoogte, terwijl Nik ondertussen tijdens de gesprekken stormen trotseerde. Zijn Raad was verdeeld over de noodzaak van militair ingrijpen om het schip te bevrijden. Sommige leden vonden dat de grens bereikt was en stuurden aan op het toebrengen van een slag, maar Nik was meer voor de diplomatieke weg. Hij had geweigerd onderhandelaars naar Genève te sturen en had erop gestaan zelf te gaan.

Op de derde dag van de crisis verscheen Abram in de salon om te zeggen dat het voorbij was. Sofía’s hart bonkte toen hij aankondigde dat de onderhandelingen succesvol waren verlopen en dat het schip weer in Akathiniaanse handen was, maar dat er vijf man gedood waren bij de inname van het schip.

Toen Nik uren later het paleis in liep, met donkere kringen onder zijn ogen, sprongen Sofía, Stella en koningin Amara tegelijkertijd op.

‘Waarom hebben de Carnelianen dat schip ingenomen?’ vroeg koningin Amara. ‘Waarom heeft Idas zijn woord verbroken?’

Nik wreef over zijn voorhoofd. ‘Het schip zou deze actie hebben uitgelokt. Onzin, natuurlijk. Ons schip voer in internationale wateren en was bezig met routineoefeningen.’

De blik van zijn moeder verzachtte. ‘Je moet eten, Nikandros. En uitrusten.’

‘Eerst moet ik vader op de hoogte brengen.’ Hij keek even snel naar Sofía. ‘Eet maar vast. Wacht niet op mij.’

Dat deed ze, maar ze kreeg nauwelijks een hap door haar keel. Nik kwam pas ruim na elf uur hun kamers binnen, waar zij een boek probeerde te lezen. ‘Heb je iets gegeten?’ vroeg ze.

‘Ik heb geen trek.’

‘Nik, je moet eten. Laat mij –’

‘Niet doen.’ Afwerend stak hij een hand op. ‘Ik hoef niets.’

Hij begon vloekend zijn overhemd los te knopen en trok zo hard aan de stof, dat de knopen in het rond vlogen. Haar maag trok samen. Ze stond op en liep op hem af. Hij negeerde haar, maakte zijn broek open en trok hem uit.

‘Nik.’ Ze ging vlak voor hem staan. ‘Doe eens rustig en haal diep adem.’

Zijn ogen spoten vuur. ‘Als ik dat doe, ontplof ik.’

‘Het is jouw schuld niet. Dit kun je jezelf niet verwijten. Je had alle redenen om te geloven dat Idas zich aan zijn woord zou houden.’

‘Is dat zo?’ Hij slingerde de woorden op haar af. ‘Want achteraf gezien voel ik me een sukkel. Hij heeft zich nooit aan dat vredesverdrag willen houden.’

Ze slikte moeilijk. ‘Hij kan hier toch niet mee wegkomen? Het was toch duidelijk dat het schip in internationale wateren voer.’

‘Hij beweert dat de beslissing is genomen door een bevelhebber ter plekke die het schip als een bedreiging ervoer.’

‘Misschien is dat de waarheid.’

Hij vloekte weer. ‘We hebben een vredesverdrag getekend, Sofía. Hij heeft me om de tuin geleid. Door mijn toedoen zijn vijf mannen omgekomen. Door mijn naïviteit.’

‘Je wilde een oorlog voorkomen, Nik. Je doet alles wat je kan om dit land te beschermen, maar het kost tijd. Dat kan niemand je nadragen.’

‘Ik had waakzamer moeten zijn. Als ik op mijn intuïtie was afgegaan, had ik geweten dat hij zoiets zou doen. In plaats daarvan luisterde ik naar iedereen om me heen.’

‘Dat moest je doen. Daarvoor heb je je adviseurs.’

Hij keek haar minachtend aan, draaide zich vervolgens op zijn hakken om en verdween in de badkamer.

Ze bleef in de slaapkamer op hem wachten. Hij voelde zich verantwoordelijk voor de dood van die mannen. Hij was het hoofd van de gewapende strijdkrachten. De koning van dit land. Het moest vernederend zijn om op deze manier verraden te worden door Idas. Maar het betekende niet dat hij het allemaal verkeerd had gedaan.

Nik liep na zijn douche de slaapkamer in en trok een boxershort aan. Hij gunde haar nauwelijks een blik. ‘Ga naar bed, Sofía. Je hebt je slaap nodig.’

Ze keek hem afwachtend aan, zich afvragend wat ze moest doen. Hij liep langs haar heen naar de salon. Ze hoorde hoe hij zichzelf een glas whisky inschonk. De terrasdeuren werden geopend en gesloten. Hij had tijd nodig om dit te verwerken, ze moest hem met rust laten. Wat ze deze keer dan ook maar deed, ook omdat ze te uitgeput was.

Toen ze een paar uur later ontwaakte, voelde ze dat Nik niet in bed lag. Met een blik op de klok zag ze dat het twee uur in de ochtend was. Ze wreef in haar ogen en glipte uit bed om Nik te zoeken. Hij zat in een stoel op het terras, de nu bijna lege fles whisky stond naast hem op de tafel.

Zijn blik was glazig toen ze naast hem neerknielde.

‘Je moet slapen, Nik.’

‘Dat kan ik niet.’

Haar borst verkrampte onder zijn gekwelde blik. Ze pakte zijn handen. ‘Ik weet dat je vindt dat dit jouw verantwoordelijkheid is. Ik weet dat je boos bent op jezelf dat je je door Idas om de tuin hebt laten leiden. Maar dankzij jouw inspanningen is de bemanning nu bevrijd. Je hebt ze naar huis gestuurd, naar hun gezinnen. Nu is het tijd om te rusten.’

‘Vandaag zijn vijf mannen gestorven,’ zei hij schor. ‘Als ik dit niet goed afhandel, volgen er meer.’

‘Er zullen er nog veel meer volgen als je nu niet gaat slapen.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ik weet dat het verlies van die mannen pijnlijk is, maar je moet dit doen. Jíj neemt de moeilijke beslissingen, opdat wij dat niet hoeven doen. Dat lukt je niet als je te moe bent om te denken.’

Hij keek uit over de verlichte tuinen. Ze wist wat hij wilde, maar ze liet hem niet meer alleen. Voorzichtig ging ze op zijn knie zitten.

Zijn gezicht verstrakte. ‘Sofía…’

Ze drukte haar vingers tegen zijn mond, pakte zijn hand en leidde die naar haar buik. Naar waar ze wakker van was geworden. Er gingen vijf seconden voorbij, toen volgde de schop, snel en krachtig.

Nik sperde zijn ogen wijd open. De baby schopte weer.

‘Hier doe je het voor,’ zei ze. ‘Voor je kind. Opdat hij of zij de vrijheid zal kennen waarvoor je overgrootvader heeft gevochten.’

Bij het volgende schopje verscheen er een intense emotie in zijn ogen. ‘Sofía…’

Ze omvatte zijn gezicht en kuste hem teder. Hij legde een hand tegen haar achterhoofd en beantwoordde de kus met een passie die haar duidelijk maakte dat ze iets had doorbroken. Vervolgens tilde hij haar op en droeg haar naar binnen.

Hij legde haar op hun bed neer en trok zijn boxershort uit. Haar hart ging wild tekeer toen hij zich tussen haar benen nestelde en zijn zware dijen tussen haar benen drong. Ze sloot haar ogen en zette zich schrap voor zijn explosieve kracht, want ze was klaar voor hem. In plaats daarvan gleden zijn lippen kussend over haar lichaam, even talmend bij de lichte zwelling van haar buik, wachtend tot de baby weer zou schoppen. Hij absorbeerde het schopje met een dromerige kus, en gleed verder omlaag, tussen de warmte van haar dijen. Zijn mond bewerkte en likte haar gevoeligste plekje tot ze het uitschreeuwde, smekend om meer.

Steunend op zijn handen bedekte hij haar met zijn sterke lichaam en drong in haar met een soepele beweging die haar de adem benam. Het verlangen te vergeten, de jongste gebeurtenissen van zich af te schudden, joeg hen op. Ze sloeg haar benen om hem heen en trok zijn hoofd omlaag. Schor mompelde hij haar naam en stootte steeds opnieuw in haar tot er niets anders meer bestond dan zij tweeën, zo innig verbonden als twee mensen maar konden zijn.

Nik klemde zich aan haar heupen vast en nam haar steeds sneller, totdat zijn grote lichaam verkrampte en hij zijn climax bereikte in een heftige explosie van genot, op de voet gevolgd door die van Sofía.

Nik rolde op zijn zij, zijn hand op haar buik, en zij drukte haar lichaam dicht tegen hem aan. Genietend wentelde ze zich in zijn warmte. Toen hoorde ze alleen nog maar het geluid van zijn diepe, gelijkmatige ademhaling.

Onthoud dit, wanneer de dingen uit de hand lopen. Wanneer het voelt alsof we de regie verliezen. We kunnen ook dit aan, Sofía.

Ze dacht aan de belofte die Nik haar op Evangelina had gedaan. Ze bevonden zich nu in het oog van de storm, precies zoals hij had voorspeld. Nu moesten ze een uitweg zien te vinden.