Hoofdstuk 8

 

 

 

Instinctief ging haar hand naar het lichtknopje om het portieklichtje uit te doen.

Zijn stem, één en al humor, dreef uit de duisternis op haar toe. 'Denk je dat we worden geschaduwd?'

'Dat weet ik niet. Is dat mogelijk?'

Ze voelde eerder dan ze zag dat hij zijn schouders ophaalde. 'Dat risico neem ik.'

Ze ging aan de kant en liet hem binnen . Hij deed drie stappen de kamer in en keek daarna waarderend om zich heen. Keely was trots op haar huis. Het gebouw was tien jaar geleden een akelig onderkomen geweest; toen had iemand het gekocht en het verdeeld in twee afzonderlijke wooneenheden. Het huis was volledig gerestaureerd en gemoderniseerd, maar toen zij het drie en een half jaar geleden kocht, had ze het opnieuw ingericht naar hun eigen smaak.

De buitenkant van het huis was typisch voor het vroege New Orleans, met zijn rode steen, witte blinden, zwart smeedwerk voor de ramen en het smalle balkon op de bovenverdieping. Keely had het ingericht met een smaakvolle combinatie van oud en nieuw. Ze had antiek opgepikt op zolders en in achteraf gelegen winkeltjes en het gecombineerd met meubelstukken met eigentijdse stoffen. Wit houtwerk stak af tegen de zandkleurige muren. Gedempte tinten roze, blauw en groen waren als accent gebruikt in kussens, ingelijste gravures en de be-tengeling op één van de eetkamermuren. Het effect was uitermate fraai.

'Een mooi huis heb je,' zei Dax met zijn rug naar haar toe. 'Het lijkt op jou.'

'Honderdzeven jaar oud?'

Hij draaide zich met een ondeugende twinkeling in zijn ogen om. 'Verbazingwekkend dat je er nog zo goed uitziet.' Hij trok zijn jas uit, liep terug naar de deur en hing hem aan de koperen kapstok. Langzaam draaide hij zich om, zodat ze oog in oog kwamen te staan.

Misschien waren het uren, jaren, kleine eeuwigheden, misschien ook slechts een paar seconden dat ze elkaar aankeken. Hoe lang het ook was, het was genoeg om alle verlangen en frustratie over te brengen die ze hadden gevoeld sinds hun laatste samenzijn.

De façade van het decorum werd neergehaald; het enige dat overbleef, was het naakt verlangen naar elkaar. Er waren geen toeschouwers, geen regels, geen conventies waaraan moest worden voldaan. Nu ging het uitsluitend om hen beiden. Ze susten hun geweten, gaven zich over aan de aantrekingskracht die hen bleef achtervolgen en leefden alleen voor het heden.

Hij stak langzaam zijn armen naar haar uit en sloeg ze om haar heen. Haar armen gleden rond zijn schouders, hun lichamen drukten in een ononderbroken lijn van borst tot knie tegen elkaar.

Hij boog zijn hoofd en liefkoosde haar haren, haar oor, haar nek. Zijn lippen trokken een pad langs haar kaak, omhoog langs haar wang, over haar voorhoofd en omlaag langs haar neus. Op haar mondhoek kwamen ze tot rust.

'Ik kon niet wegblijven. Ik heb het geprobeerd, maar ik kon het niet.'

Zijn mond sloot de hare, die opbloeide. Hij putte eruit alsof ze de energiebron was die hij nodig had om in leven te blijven. Ze genoot ervan en hoopte dat zijn honger nooit zou verminderen.

Zijn tong bracht haar zintuigen in verwarring, plunderde eerst, plaagde vervolgens in een snel en vluchtig tempo. De zinnelijke strelingen bleven doorgaan, beroofden haar van haar adem en brachten haar desondanks tot leven. Iedere cel in haar lichaam stond open voor zijn liefkozingen, zijn geur, zijn smaak en de diepe geluiden die opstegen in zijn keel. Haar borsten waren gespannen van verlangen en wilden worden verlost van die tintelende druk. In tegenstelling daarmee trokken haar buikspieren samen rond een gevoel van leegte.

Zijn armen ontspanden, maar alleen om haar gezicht tussen zijn handen te kunnen nemen en in haar ogen te kunnen kijken. 'Waarom heb je me dat aangedaan, Keely? Waarom liet je me zonder afscheid staan? Weet je wel hoe ongerust ik was op het vliegveld? Hoe moest ik nu weten of je niet ontvoerd was of zo. Nachtmerrie-achtige griezelscenes kwamen me voor ogen. Waarom heb je dat gedaan?'

'Dax,' fluisterde ze. 'Het leek mij het beste elkaar niet weer te zien. Het liep... loopt uit de hand.'

'Ik heb spijt van wat er is gebeurd nadat we van Mount Vernon waren vertrokken. Keely, ik wil jou nooit kwetsen of beledigen. Verdorie, ik wil je mijn verontschuldigingen aanbieden. Ik heb het geprobeerd, maar je schakelde de telefoon uit. De volgende dag was er evenmin gelegenheid toe.'

Een paar kwellende momenten lang gleden zijn vingers langs haar gezicht.

'Ondanks de mening van mijn tegenstanders heb ik nog wel enige moraal. Ik weet dat je de vrouw van een ander bent. Als je mijn vrouw was, zou ik iedereen die je maar met een vinger aanraakte, de nek omdraaien.' Hij trok haar dicht tegen zich aan. 'De hemel vergeve het me, maar ik verlang vreselijk naar je, Keely.'

'Vraag mijn vergeving dan ook, Dax.'

Dat liet hij zich geen tweede keer zeggen. Zijn tong dook als een brandende toorts langs haar lippen. Zijn lichaam versmolt met het hare.

Ze wist dat ze ontsnapte uit hun door zwaartekracht samengehouden wereld naar één van zalige vergetelheid. Zijn mond nam haar mee voorbij de grenzen van geweten en spijt. Ze wilde nooit meer terugkeren. Doelloos dreef ze rond in de zee van hartstocht. In haar dertig jaar had ze nooit geleerd hoe verleidelijk een liefkozing kon zijn. Het verlangen raasde door haar aderen, zocht een uitlaatklep, deed haar zenuwuiteinden zoemen.

'Wat ben je mooi,' fluisterde hij tegen haar mond. 'Tijdens het dansen wilde ik dit al doen.' Zijn hoofd verdween tussen haar borsten, vlak boven de rand van haar beha, bewoog tergend langzaam, liefkoosde haar, niet alleen met zijn mond, ook met zijn neus en kin. Zijn hand sloot over een borst en streelde die traag. De welving van de andere werd gekust met geopende lippen en een warme tong. Hij kuste haar weer, keer op keer, lager en lager, tot...

'Keely, Keely.' Haar naam steeg als een gekwelde schreeuw uit zijn hese keel op. Hij drukte zijn voorhoofd tegen het hare. 'We kunnen zo niet doorgaan, Keely.'

'Dat weet ik.'

'Ik kan het niet verdragen.'

'Ik ook niet.'

'Ik moet weg.'

'Dat begrijp ik.'

'Sta je morgenochtend weer om vijf uur op?' Hij pakte zijn jas van de kapstok en trok die aan.

'Ja.' Ze probeerde te glimlachen, maar haar lippen trilden onbeheerst.

Hij keek op zijn horloge. 'Dan krijg je niet veel slaap. Het is al laat.'

Het kon haar geen steek schelen. 'Rij je vanavond nog terug naar Baton Rouge?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, ik heb hier morgen iets te doen. Als ik in New Orleans ben, verblijf ik in Huize Bienville. Ken je dat?'

'Ik ken het wel, maar ben nooit binnen geweest.'

'Het is er keurig en rustig.'

'Dat zal best.' Ze zeiden niet wat ze wilden zeggen, rekten alleen de tijd tot ze afscheid moesten nemen.

'Wie woont er aan de andere kant van het huis?'

'Een ouder echtpaar. Hij is hoogleraar filosofie. Ze delen het huis met een Deense dog die groter is dan ik.' Nog een poging tot een glimlach. Opnieuw zonder succes.

'Je hebt geluk gehad dat je deze kant...' Zijn beminnelijke stemming was uitgeput, het temperament brak zich met vulkanische kracht baan. Hij vloekte dat het knetterde en sloeg met zijn vuist in zijn open handpalm. 'Verdorie, wat sta ik hier een onzin te kletsen. Het kan me geen steek schelen wie er aan de andere kant woont. Ik praat alleen om mijn handen thuis te kunnen houden. Ik weet niet eens wat ik zeg. Ik denk alleen aan vrijen met jou, naakt en vrijuit, en niet als twee onhandige pubers. Naakt wil ik je zien Keely, naakt naast je in bed liggen, elkaar een klein beetje pijn doen en uitgebreid vertroetelen. Ik wil je borsten kussen, en je buik en je gezicht zien terwijl ik dat doe. Ik wil weten hoe je heupen aan voelen. Als dit je tegen de borst stuit, spijt het me, maar het is wat ik voel, al sinds het moment waarop ik je in dat verrekte vliegtuig zag.' Zijn stem was gestegen tot een volume dat ze nooit had gehoord. Zijn vuisten balden zich voortdurend, alsof hij zijn temperament probeerde te beteugelen, maar er niet in slaagde. 'Het is niet iets zuiver lichamelijks, daarmee kan ik overal terecht. Ik voel het ook in mijn hoofd en in mijn hart. Hoe vaak ik me ook heb voorgehouden dat ik een vriend voor je kan zijn, dat lukt me niet, Keely. Ik kan niet bij je zijn en van je afblijven. Begrijp je dat? Die klandestiene ontmoetingen compromitteren ons allebei, bovendien word ik er gek van. Het is voor ons allebei het beste als we elkaar niet meer zien. Dag.'

Zonder nog een woord rukte hij de deur open en deed die nadrukkelijk achter zich dicht. Keely bleef roerloos staan, ondanks de kwellende huiveringen in haar lichaam.

Hij heeft gelijk, hij heeft gelijk. We hebben vanaf het begin geweten dat het nooit iets kon worden. Zo is het beter, echt waar.

Wat deden die tranen dan op haar wangen?

'Het is vier minuten voor negen en de tweede ploeg wordt vanmorgen begeleid door Olivia Newton-John.

Nog even over naar Keely. Hoe staan de zaken daarboven?'

Keely praatte in het microfoontje dat vastzat aan de koptelefoon. 'Het ziet er prima uit. Ron/ vertelde ze de spitsuur-DJ. 'De politie is nog bezig met de kettingbotsing op de Pontchartrain Expressway bij de afslag Broad Street. Op één na zijn daar alle rijbanen afgesloten. Iedereen die daar langs moet, kan beter een andere route kiezen. Al met al is het een kalme ochtend.'

'Dank je, schat. Wat denk je van een kop koffie straks?'

'Nee, dank je, Ron. Ik heb het vandaag razend druk.'

Hij kreunde of zijn hart gebroken was. 'Luisteraars, onze engel in de lucht heeft een hart van steen.'

Keely zette haar microfoon af, terwijl de DJ afscheid nam van de luisteraars en de beloofde plaat startte. Iedere dag namen ze op dezelfde, belachelijke manier afscheid via de radiozender. De luisteraars leken ervan te smullen. Ze kreeg vaak fanmail waarin haar werd gevraagd niet zo hard te zijn voor die arme Ron, die kennelijk dolverliefd op haar was. De schrijvers van die brieven wisten niet dat hij gelukkig getrouwd was, drie kinderen had en in Metairie in rustige afzondering woonde, onder zijn eigen naam.

Joe Collins, de helikopterpiloot, veranderde van richting. Zoals altijd werden haar knokkels wit bij het naderbij komen van de grond. Haar man was verdwenen na een ongeluk met een helikopter. Dat kon ze nooit vergeten.

‘Gaat het, engel?' plaagde Joe, hoewel zijn ogen bezorgd naar zijn passagiere keken.

'Jawel.' Keely glimlachte wat zuur. 'Ik heb vannacht niet zo goed geslapen.'

Dat was in ieder geval waar. Na Dax' vertrek had ze urenlang somber zitten piekeren, tot het tijd was om te gaan douchen en naar haar werk te gaan.

'Is dat alles?' vroeg Joe, terwijl hij de helikopter neerzette op het parkeerterrein waar hij haar iedere ochtend en avond oppikte.

'Ja, ik zit gewoon in de put. Niets om je zorgen over te maken.'

'Mij overtuig je niet, maar ik zal niet aandringen. Tot vanmiddag.'

'Tot vanmiddag.' Ze stapte uit de helikopter, pakte haar spullen bijeen en sloeg de deur dicht. Gebukt liep ze een eindje weg, waarna ze zich omdraaide en Joe, die weer opsteeg, nawuifde.

Keely liep naar haar auto en ontsloot het portier. Ze had er ernstig over gedacht zich vanmorgen ziek te melden, maar had uiteindelijk besloten dat ze toch beter gewoon aan het werk kon gaan alsof er gisteravond niets was gebeurd. Ze kon beter druk bezig zijn dan lopen piekeren in een leeg huis en nadenken over haar lege leven.

Ze reed met het staartje van het spitsuur de Franse wijk binnen, waar zich altijd verkeersopstoppingen voordeden. Op dat uur van de dag waren de smalle straatjes, die niet geschikt waren voor modern verkeer, afgeladen met vrachtwagens die stopten bij de vele restaurants en winkels. Eindelijk parkeerde ze haar auto op de bovenste verdieping van een parkeergarage in een van de oude gebouwen waarna ze een blok terugliep naar de studio's van kdix.

Het regende niet meer, zoals de vorige dag, en eenmalig zonnetje deed een poging tot schijnen; een poging die Keely maar niets vond. Ze wilde niet dat de dag werd opgevrolijkt. Ze was in een sombere bui en dat mocht de wereld weten ook.

Lange tijd keek ze uit het raam van haar kantoor en herleefde ze de momenten dat Dax haar in zijn armen had gehouden en had gekust. Ze herinnerde zich levendig alles wat hij ooit tegen haar had gezegd. Ze geloofde ook wat hij had gezegd, daarom twijfelde ze er geen moment aan dat hij niet terug zou komen. Vrienden konden ze niet zijn. De wisselwerking tussen hen was te sterk. Iedere keer dat ze hem zag, bedroog ze niet alleen Mark, maar ging ze ook tegen haar eigen principes in. Ze had hem niet nodig in haar leven, want hij maakte de toch al onhoudbare situatie alleen maar moeilijker. Hij had haar ook niet in het zijne nodig. Zijn tegenstanders zouden zich verkneukelen als hij een relatie aanging met de vrouw van een vermiste, zeker als die vrouw zo op de voorgrond trad als zij.

Om niet meer aan Dax te hoeven denken liep ze naar haar bureau en begon ze mechanisch aan het beantwoorden van de stapel post, voerde ze telefoongesprekken en praatte ze langdurig met de producer van de ochtenduitzending. Aangezien ze ook het middagspitsuur versloeg, nam ze meestal lunchpauze van twaalf tot half vier, waarna ze Joe weer trof op het parkeerterrein.

Ze was bijna klaar om weg te gaan, toen de deur van haar kantoor openzwaaide en Nicole binnenkwam. 'Gelukkig ben je er nog.' zei ze buiten adem. 'Je hebt net mijn leven gered.'

Keely moest ondanks zichzelf lachen om de opvallende opluchting van haar vriendin. Nicoles beringde hand lag op haar hijgend op en neer gaande borst in een gebaar van dankbaarheid.

'Vertel me dan snel wat ik heb gedaan,' zei Keely.

'Jij geeft het interview in de nieuwsuitzending van twaalf uur.'

'Probeer het nog maar eens.'

'Keely, doe niet zo leuk. Ik maak geen grapje. De gast van vanmorgen heeft net afgebeld omdat hij ziek is en niet kan komen. Als jij niet wilt dat de kijkers een kwartier lang mijn vakantiedia's te zien krijgen, neem je zijn plaats in. Ik vraag je naar de vermisten en naar wat er vorige week in Washington is gebeurd. Het is aktueel en heeft nieuwswaarde. Wat is dan het probleem?'

Keely had geen zin in het leven, laat staan in een televisie-interview. Dat was het probleem. 'Nicole, iedere andere dag is goed, maar vandaag ben ik niet in orde, en ik zie er nog erger uit dan ik me voel.'

'Nonsens, je ziet er even fantastisch uit als altijd.'

'Ik heb kringen onder mijn ogen!' riep Keely uit.

'Ik ook!' riep Nicole terug. 'De afdeling make-up verricht wondertjes. Trouwens, je laat toch een paar kringen onder je ogen niet tussen mij en de afgang komen, wel?'

'Nicole, als je echt goed nadenkt, kun je best iemand bedenken van wie je een gunst kunt vragen. Wat denk je van de burgemeester? Hij is altijd goed als laatste redmiddel in noodgevallen.'

'Maar zo'n saaie Piet. Jij hebt een goed verhaal te vertellen, Keely. Beheers je een beetje. We moeten over tien minuten op,' zei ze met een blik op haar horloge. Verdorie, ik heb het script nog niet eens bekeken. Kom mee.' Ze liep naar Keely's bureau, greep haar vriendin bij de arm en trok haar overeind.

Ik heb migraine,' klaagde Keely.

'Neem een aspirientje.'

'Deze jurk is...'

'Fantastisch.'

Ze hadden inmiddels de deur bereikt. 'Verdorie, waarom ook niet,' vroeg Keely zichzelf binnensmonds.

'Zo mag ik het horen.' Nicole trok Keely mee de hal door. Bij de deur van de damestoiletten bleef ze staan. Doe het nodige en kom dan beneden. Het interview volgt op het weerbericht, om twaalf over twaalf, maar Kom zo vlug mogelijk zodat ze het geluid kunnen uittesten. En als ik domme vragen ga stellen, onderbreek me dan met een ellenlange uitleg. Ik heb me hier niet op voorbereid.' Ze duwde Keely de toiletruimte binnen.

Kijkend in de verweerde spiegel boven de vuile wastafe1 deed ze haar best een schijnbare vrolijkheid op haar gezicht te leggen. Ze bracht wat kleur aan op haar wangen, deed nieuwe lippenstift op en borstelde haar haren.

Het jadegroen zijden pakje zou het goed doen voor de camera. Ze droeg tenminste geen streep of ruit die zou gaan 'kruipen'.

Een blik op haar horloge vertelde dat het twaalf uur precies was. Ze verliet de toiletruimte en liep de betonnen trap af naar de brede deur van de studio. Het rode licht brandde. Ze deed de deur net ver genoeg open om zich erdoorheen te wringen. De studio was donker, op een lichtkring na rond twee bureau's waaraan Nicole en haar collega, een jongeman, het nieuws lazen.

Ze liet haar ogen wennen aan de duisternis voordat ze voorzichtig over de kabels stapte waarmee de studiovloer bezaaid was. Toen de volgende reclamespot op de monitor verscheen, maakte de assistent-regisseur zijn koptelefoon los. Hij kwam op haar toe en nam haar bij de arm.

'Dag, stuk,' zei hij vrolijk. 'Laat ik je even naar de set brengen. Wil je een verhouding met me?'

'Alleen als je toestemming hebt van je vrouw, Randy,' antwoordde ze lachend. 'Hoe gaat het?'

'Even chaotisch als altijd. Bedankt voor je hulp van vandaag. Sommigen willen niet samen met Devereaux worden geïnterviewd.'

'Dev...' De naam stierf op haar lippen weg. Onder Randy's leidende hand betrad ze de set, waar Dax al op een bank zat. Men was bezig het geluid te regelen.

'Ik geloof dat jullie elkaar al kennen,' zei Randy, die Keely naast Dax neerdrukte en haar vervolgens een microfoon gaf. 'Pas op dat dat ding niet in de zijde blijft haken,' waarschuwde hij.

'Randy, we zitten dertig seconden van de spot!' riep een van de cameramannen.

'Bij de volgende spot kom ik bij je terug.' Hij begaf zich naar zijn camera en zette zijn koptelefoon op.

'Waarom heb je het me niet verteld?' vroeg Keely uil een mondhoekje.

'Ik wist van niets,' antwoordde Dax al even zacht, terwijl hij met overdreven gebaren zijn das rechttrok.

Ze draaide met een ruk haar hoofd. 'Wist je van niets?'

'Niet vóór vanochtend. Nicole belde me heel vroeg, een en al verontschuldigingen, vroeg of ik om twaalf uur hier kon zijn, en hier ben ik dan.'

Keely schoof iets weg van zijn warme nabijheid op de kleine bank, trok haar jurk recht en mompelde: 'Ze heeft ons allebei te pakken. Ze heeft met mij hetzelfde grapje uitgehaald. Ik wist niet dat je hier zou zijn. Ze zei dat ik haar een afgang moest besparen omdat de gast van vanmiddag niet kon komen. Het spijt me.'

Mij niet.'

Ze keek hem weer aan, maar voor ze iets kon zeggen, gingen de studiolichten aan en werd de set verlicht. 'Dag, lekkertje,' klonk de stem van de regisseur vanuit het glazen hokje boven. Keely besefte dat er weer een reclamespot werd vertoond. De cameramannen reden handig de drie zware camera's op hen toe en namen haar en Dax in beeld. 'Sorry, Mr. Devereaux, ik had het tegen onze eigen Keely hier.'

'Hallo, Dave.' Keely beschutte haar ogen tegen het felle licht en wuifde naar de man achter het controlepaneel. Haar stem weergalmde door de studio.

'Geef me eens een kanaal?' hoorden ze Dave vragen, Daarna zei hij tegen Keely: 'Probeer het nog eens voor een microfooncontrole.'

Hallo, Dave, dit is Keely Preston voor een microfooncontrole. Eén, twee, drie.'

Klinkt fantastisch, schat. Mr. Devereaux, wilt u zo vriendelijk zijn?'

Hallo, Dave, hoe gaat het met de baby?'

ik mag hangen... Ja, dat klopt. Vorige keer dat u hier was, lag mijn vrouw in het ziekenhuis. Bedankt. Ze maken het allebei uitstekend.'

Mooi zo,' zei Dax.

I >i stem zonder lichaam riep geërgerd: 'Nicole, maak als de bliksem dat je op de set komt. De laatste minuut is ingegaan, haast je dus.'

Keely had gezien dat Nicole van haar plaats was opgesprongen en naar de spiegel was gelopen om haar volmaakte kapsel te controleren. Ze stak nu snel de enorme ruimte over en liet zich in een stoel tegenover de bank vallen. De microfoon maakte ze aan haar kraag vast. 'Goede genade,' zei ze ademloos. 'Wat een dag. Goedemorgen, Mr. Devereaux.' Ze negeerde Keely nadrukkelijk. Keely maakte daar uit op hoe nerveus haar vriendin was.

'Je zou toch Dax zeggen,' zei hij.

Nicole glimlachte. 'Graag, maar niet tijdens het interview.'

'Camera twee, Nicole' instrueerde Randy als vervanging van Daves dreunende aanwijzingen. 'Vijftien seconden.'

'Zijn jullie klaar?' vroeg Nicole. Zonder op antwoord te wachten keek ze in de camera, likte even langs haar lippen en glimlachte. Op het moment dat het rode lichtje op de camera aanging, zei ze: 'Vandaag hebben we voor het interview onze eigen Keely Preston en afgevaardigde Dax Devereaux in de studio uitgenodigd.'

De daaropvolgende zeven minuten beantwoordden Keely en Dax Nicoles vragen en brachten ze punten ter sprake die zij vergat. Het interview verliep uitstekend. Keely en Dax schenen alleen in elkaar geïnteresseerd met betrekking tot het onderwerp van discussie.

Éénmaal, terwijl hij iets zei met zijn beheerste, overtuigend klinkende stem, wendde Keely haar hoofd naar hem om. Hij gebruikte zijn handen om een punt te onderstrepen; dat gebaar kwam haar maar al te bekend voor. Iedere zin was beknopt, helder en duidelijk. Hij nam geen blad voor de mond als het om andermans welzijn ging. Sommigen bestempelden hem als fanatiek, maar Keely bewonderde hem als een man met een uitgesproken mening.

'Dank u,' zei Nicole aan het eind van het interview. Ze stond op en maakte de microfoon los. 'Ik kan jullie niet zeggen hoe ik het waardeer dat jullie alles hebben laten vallen en hierheen zijn gekomen om mij te helpen.'

'Blij toe dat ik in de gelegenheid was,' reageerde Keely, die amper haar woede wist te beheersen en met onhandige bewegingen haar microfoon losmaakte. Ze wist precies wat Nicole voor ogen had gestaan met haar uitnodiging. Keely had enige belangstelling voor Dax ontkend tijdens Nicoles kruisverhoor de vorige avond. Ze had niet hoeven te denken dat Nicole zich een rad voor ogen liet draaien. Nicole was niet gek en als ze op iets gespitst was, dan wel op man-vrouwrelaties. 'Neem me niet kwalijk, ik moet aan het werk.' Zonder nog iets te zeggen schoof Keely langs Dax heen en verliet ze de studio.

Met onvaste stappen beklom ze de trap naar de tweede verdieping en zocht ze zich een weg door het labyrint van gangen naar haar eigen, afgelegen kantoor. Ze zonk in een stoel neer, bedekte haar gezicht met beide handen en zuchtte diep. Dit keer had het lot een handje geholpen, maar het resultaat was eender geweest en zij en Dax hadden elkaar opnieuw ontmoet. En dat terwijl ze zich net had verzoend met het feit dat Dax geen plaats in haar leven kon innemen.

Ook hij was gisteravond gefrustreerd en boos tot die conclusie gekomen; hij had meer discipline getoond dan zij ooit kon bezitten en had gezegd dat hij haar niet weer zou ontmoeten. Nu, pas een paar uur later, hadden ze naast elkaar op dezelfde bank gezeten en dezelfde lucht ingeademd. Het was pijnlijk geweest op die afstand onverschilligheid te veinzen.

Eén ding was zeker. Ze ging niet in dit sombere kantoor haar wonden zitten likken. Hoe sneller ze het gebouw uit was, hoe beter.

Op het moment dat ze haar jas van de haak aan de muur pakte, ging de deur zachtjes open en kwam Dax binnen. Hij deed de deur achter zich dicht.

Ze keken elkaar lang in stilte aan. Keely's handen reikten nog naar de jas. Hij leunde met zijn rug tegen de deur alsof hij opdringende machten op een afstand moest houden.

'Waar ga je heen?' vroeg hij eindelijk.

Ze trok haar jas aan. Uit verdediging? Ja. Ze voelde zich naakt en kwetsbaar. Haar hart bonsde ergerlijk luid in haar borst. 'Uit. Ik heb halverwege de dag een paar uur vrij.'

'Oh,' antwoordde hij, maar zonder aan de kant te! gaan. Wat is ze toch mooi, dacht hij. De vorige avond had hij ieder woord oprecht gemeend. Het was waanzin door te gaan met die heimelijke ontmoetingen. Hij haatte liegen en rondsluipen. In dit geval gaf het zijn gevoelens voor Keely iets laag-bij-de-gronds en om die reden alleen al wilde hij geen heimelijkheid.

Hij kon echter geen eind maken aan zijn verlangen naar haar, dus zou hij de verleiding uit de weg gaan. Een keurige breuk. Chirurgische precisie. Niet overtuigd maar wel vastberaden was hij de televisiestudio binnen gekomen, Eén blik op haar en er was niets overgebleven van zijn vastberadenheid.

Waardig als altijd, had hij Nicoles vragen logisch en beknopt beantwoord, maar al die tijd had hij in gedachten gevrijd met deze vrouw. Hij was niet immuun geweest voor haar nabijheid. Haar lichaam straalde nu eenmaal een warmte uit die hem wenkte. Hij was zich bewust van iedere beweging van haar, hoe onopvallend ook.

'Ik kwam je vertellen dat ik niet wist dat we samen in dit programma zouden zijn vandaag. Ik was even verbaasd als jij.'

'Ik dacht ook niet dat jij er iets mee te maken had. Hei riekt naar Nicole. Zij heeft het zo geregeld.

'Waarom? Ik bedoel, afgezien van het feit dat ze een interessant interview dacht uit te zenden.'

'Ik denk niet dat ze het half zo interessant zou hebben gevonden als ze ons gisteravond niet had zien dansen.

Keely wendde haar ogen af. 'Ze... eh... ze stelde naderhand allerlei insinuerende vragen.' Nu weggaan zou een vergeefse poging zijn het allemaal achter zich te laten. Ze trok dus haar jas uit en hing hem weer op. Daarna zette ze haar tas op het bureau en nam ze plaats in de krakende stoel.

'Wat voor vragen?' Hij kwam naar de zijkant van het bureau en ging op de hoek ervan zitten.

'Vragen over jou, hoe goed ik je in Washington had leren kennen.'

'Wat heb je gezegd?'

'Dat ik je amper had ontmoet.'

'En wat zei zij?'

Keely keek naar hem op en antwoordde plechtig: 'Ze zei dat het niet bleek uit de manier waarop wij samen dansten.'

Hij leunde naar voren en pakte een van haar handen. Zijn duim streek langs iedere lange, ovaal gemanicuurde nagel. 'Wat vroeg ze nog meer?' Hij sloeg zijn ogen op, maar niet verder dan haar mond. Alsof ze zijn waarderende blik voelde, gleed even haar tong naar buiten; voor zoveel macht een wel heel klein roze puntje. De aanblik deed hem inwendig huiveren.

'Ze wilde weten of ik jou ook zo'n spetter vond.' Een glimlach deed haar mondhoeken iets opkrullen.

Kén zwarte wenkbrauw kwam omhoog boven een geamuseerd oog. 'Een spetter? Dat is boeiend. En wat had jij daarop te zeggen?' Hij leunde iets verder naar voren.

Ze moest haar hoofd heffen om hem aan te kunnen kijken. 'Ik zei dat je inderdaad zo kon worden omschreven.'

Hij hield zijn hoofd iets scheef en vroeg plagend: 'Heb je dat over mij gezegd?'

Zijn glimlach was aanstekelijk; verlegen antwoordde ze 'In een moment van zwakte.'

Ze lachten samen zachtjes. Zijn wijsvinger onderzocht haar opgetrokken mondhoek, gleed langzaam langs haar onderlip naar de andere hoek, die hij al even boeiend leek te vinden. Zijn hand verliet haar mond en gleed rond haar nek, onder haar kraag, om haar dichter bij zijn omlaagkomende lippen te brengen. Zijn andere hand streek even langs haar borst, gleed onder haar arm door en drukte op haar rug.

Het geluid van de deurknop weerklonk als een pistoolschot en dreef hen uit elkaar. Keely sprong uit de stoel, maar Dax bleef voor haar staan, tegenover de deur, als om haar te beschermen. Ze zuchtte van opluchting bij de aanblik van Nicole, die de deur snel achter zich sloot. 'In 's hemelsnaam, jullie lijken wel gek. Weet je niet dat je voor een dergelijk lunchuur de deur op slot moet doen?' met de handen op haar heupen vermaande ze hen, als een strenge ouder.

Keely schoof Dax aan de kant en liep om het bureau heen. 'Nicole, ik kan je wel wurgen voor die stunt van vanmorgen. Waarom heb je dat gedaan?'

Niet onder de indruk van de boosheid van haar vriendin, wipte Nicole op het bureau van de DJ, waardoor Cindy weer omviel. 'Doe maar niet net of je boos bent dat jullie elkaar weer zijn tegengekomen. Gisteravond bleek duidelijk dat jullie staan te popelen, dus heb ik mezelf tot koppelaarster benoemd. Dat is alles,' bekende ze blij en vrolijk. 'Afgaand op wat ik net zag, mag ik concluderen dat het werkt. Jammer alleen dat ik jullie niet in een wat compromitterender houding heb betrapt.'

'Nicole!' riep Keely met een diepe blos uit. 'Dax... ik bedoel... we...'

Dax kwam achter haar staan en legde geruststellend een arm rond haar schouders. 'Nicole,' zei hij kalm 'kennelijk heb je gemerkt dat Keely en ik ons tot elkaar aangetrokken zijn gaan voelen in Washington. Dat was toeval. Het was niet de bedoeling, het gebeurde gewoon We zien beiden in dat een relatie doelloos zou zijn. Ze is getrouwd.' Hij keek verdrietig op Keely neer. 'En ik sta kandidaat voor de senaat. Een... verhouding met een getrouwde vrouw is taboe, zelfs al zou Keely erin toestemmen, wat ze nooit zou doen. Gisteravond, na het bal, hebben we besloten elkaar niet meer te ontmoeten, privé niet en in het openbaar evenmin, als het kan worden vermeden. Daarom waren we vanmorgen allebei nogal in de war.'

'Gisteravond?' vroeg Nicole scherp, terwijl ze weer van het bureau wipte. 'Na het feest? Waar?'

Dax keek Keely aan; op haar knikje voegde hij eraan toe: 'Bij haar thuis.'

Nicole liet zich tegen het bureau vallen. 'Jeminee, heeft iemand je daar gezien?'

'Hoezo?' vroeg Keely. De manier waarop Nicole op haar onderlip beet, stond haar niet aan.

'Nu ja, ik ben niet de enige die heeft gezien hoe... hartelijk jullie dansten. Daarom kwam ik ook hierheen. Ik heb hier de eerste editie van de avondbladen. Ik vond dat je die moest zien.'

Pas nu zagen ze de opgevouwen krant in haar hand. Nicole stak hem Keely toe. Met een draaierig gevoel in haar maag vouwde Keely het blad open en zocht ze de roddelrubriek. Op een in het oog vallende plaats stond een foto van haar en Dax, ze hielden elkaar stevig vast tijdens het dansen. Zijn gezicht was naar het hare gebogen, dat ze ophief als een bloem naar het zonlicht. Ze glimlachten innig, wat meer zei dan de manier waarop hij haar vasthield. Onder de foto stond: 'Afgevaardigde Devereaux en Keely Preston, vrouw van een van de oorlogsvermisten. Hun verrichtingen op de dansvloer deden velen opkijken.'

Dax vloekte binnensmonds en gooide de krant op de vloer. 'Verdorie!'

Keely vouwde haar armen om zich heen en wendde zich af, liep naar het raam en staarde naar buiten.

Nicole schraapte haar keel. 'Jullie kunnen beter afspreken wat je vertelt,' waarschuwde ze. 'Iemand zal hier zeker op inhaken. Dax, heeft iemand je bij Keely's huis gezien?'

'Ik geloof van niet. Ik had geparkeerd bij een restaurant op St. Charles en ben daarvandaan gaan lopen.'

Keely draaide zich om en keek hem aan. 'Gaan lopen? Dat wist ik niet.'

‘Nee, inderdaad niet. Hoe dacht je dan dat ik was gekomen?'

Ze deden de noodzakelijke stappen op elkaar toe. Keely haalde haar schouders op. 'Geen moment bij stilgestaan. Je was er gewoon.' Ze knipte een pluisje van zijn revers. 'Dat had je niet moeten doen. Het is een gevaarlijke buurt 's avonds. Je had wel kunnen worden beroofd.'

'Ik ben toch zo'n spetter.'

'Nee, ik meen het,' zei ze ernstig. 'Had je het niet koud?'

Hij streek haar haren naar achteren. 'Toen ik wegging? Meen je dat?' Ze grinnikte om het innige grapje. 'Hela, ik ben er ook nog,' zei Nicole Ze draaiden zich wazig naar haar om, alsof haar aanwezigheid in de kamer hun werkelijk door het hoofd was geschoten. 'Persoonlijk mag je de wereld van mij vertellen zich met zijn eigen zaken te bemoeien. Ik zou niets liever zien dat jullie een fikse verhouding beginnen — of voortzetten. Maar als het fatsoen op de eerste plaats komt - en ik vermoed jammer genoeg dat dat niet het geval is - kun je je beter voorbereiden op de reactie die deze foto ongetwijfeld zal uitlokken. Tussen twee haakjes, het begeleidend artikel, dat jullie niet hebben gelezen, suggereert dat er in Washington meer heeft plaatsgevonden dan alleen een hoorzitting. Als ik jullie schuldige gezichten zo zie, denk ik dat ze er niet ver naast zitten. Ze liep naar de deur. 'Denk er alsjeblieft aan dat ik niet een tegenstander ben. Ik ben een vriendin. Het spijt me wat ik vanmiddag heb gedaan. Als ik eerst de kranten had gezien, had ik iets minder openlijks bedacht om jullie samen te brengen.' Ze kneep haar ogen iets dicht. 'Aan de andere kant kan het jullie een excuus aan de hand doen voor gisteravond. Jullie waren uitgenodigd om te worden geïnterviewd over het vermistenprobleem en jullie moesten ophalen wat er in Washington was gezegd. Als smoes stelt het niet veel voor, maar het is misschien de enige mogelijkheid.'

Met die woorden verdween ze. Dax en Keely staarden nog lang naar de dichte deur. Eindelijk draaiden ze zich naar elkaar om. Hij zuchtte en wreef zijn nek. 'De teerling is geworpen.'

'Ik neem aan van wel. Het spijt me, Dax. Ik zou voor niets ter wereld je verkiezing in gevaar willen brengen.'

'Dat weet ik. Ik wist precies wat ik deed toen ik je ten dans vroeg. Ik hield me voor dat ik je op een platonische manier in mijn armen kon houden.' Hij maakte een gebaar naar de krant aan zijn voeten. 'Die foto is duizend woorden waard.'

'We zullen moeten zorgen hun niet meer stof tot roddelen te geven. Gisteravond zei je dat we elkaar niet meer mochten of moesten ontmoeten, zelfs niet onder de meest onschuldige omstandigheden. Wat vandaag is gebeurd, versterkt dat besluit nog.' Ze keek naar hem op. 'Ik ben nog steeds getrouwd, Dax. Wat er verder ook meespeelt, dat blijft hetzelfde en dat blijft voor mij het zwaarst wegen. Ik ben nog steeds getrouwd.'

Hij liep naar de deur, maar draaide zich nog éénmaal om. 'Je redt je toch wel? Als je nu eens in een hoek wordt gedrukt en men je om commentaar vraagt op die foto?'

'Dan is mijn naam haas. Ik heb je leren kennen in Washington, we zijn gaan lunchen met een groep congresleden, een bekend journalist en nog een lid van proof. Ik respecteer je standpunt in deze aangelegenheid en steun je kandidatuur voor de senaat. Afgezien daarvan, niets.'

Hij knikte somber. Hij zag eruit als iemand die naar de galeien ging en zijn vertrek zo lang mogelijk uitstelde. 'Als je me ooit nodig hebt...'

Haar ogen gaven antwoord.

Het volgende moment was hij verdwenen. De pijn was ondraaglijk. Blindelings zocht ze zich een weg terug naar het bureau waar ze met haar hoofd op haar armen ging zitten. Het schrille rinkelen van de telefoon was een grove inbreuk op haar stille verdriet.

'Ja?' zei ze in de hoorn.

'Miss Preston, met Grady Sears van de 'Times Pecayune'.'

Ze drukte de hoorn hard tegen haar oor en riep al haar zelfbeheersing te hulp. 'Ja?'