HOOFDSTUK 8

Het was een tamelijk warme dag en de zon scheen veelbelovend achter de dikke mist, die nog over het landschap hing. Rachel kreeg het gevoel dat Seaways door de grijze wolken geïsoleerd was van de rest van de wereld. Het was een vreemd gevoel en ze huiverde onder het aankleden. Het bracht de herinnering naar boven aan het mysterie dat over dit huis scheen te hangen.

Terwijl ze haar haren voor de spiegel stond te borstelen, dacht ze terug aan Michael Browlett, Nicky’s vader. Ze vroeg zich af of hij echt zou proberen zijn zoon terug te krijgen, nu hij hem nodig had om aan geld te komen. Er zou vast geen gerechtshof zijn, dacht ze, dat hem zijn aanspraken zou betwisten.

En Neil... Wat zou er van Neil worden als de pogingen van zijn zwager met succes bekroond zouden worden? Het verlies van Nicky zou zijn hart breken en daar moest ze niet aan denken. Terwijl ze Nicky met aankleden hielp, realiseerde ze zich hoezeer de verwisseling van voogdij haar zou treffen. Niet alleen omdat ze de laatste paar maanden veel van Nicky was gaan houden, maar als het kind niet langer op Seaways zou verblijven, dan was zij er niet langer nodig. Dat beeld stond haar beslist niet aan, alhoewel het vroeg of laat toch te gebeuren stond, als Nicky ouder werd.

Toen hij eindelijk klaar was, liep ze achter zijn kleine haastige figuurtje de trap af. Ze vroeg zich voor de eerste keer af wat ze zou gaan doen als haar tijd op Seaways voorbij zou zijn. Tijdens haar opleiding had ze geleerd dat het niet verstandig was zich te veel aan de omgeving te hechten. Op de een of andere manier voelde ze zich een onverbrekelijk onderdeel van Seaways en de familie die er woonde, zodat de gedachte er weg te moeten, haar wanhopig maakte. Nog erger was misschien de gedachte dat ze, als ze haar nut voor hem had bewezen, Neil nooit meer zou zien.

Met de gebruikelijke morgenwens voor zijn oom, holde Nicky de eetkamer binnen. Hij had zich al op een stoel gehesen vóór Rachel zelfs de tijd had gekregen de kamer binnen te gaan. Het was een verrassing Neil alleen aan te treffen, want meestal waren Neil en Lars al bijna klaar met hun ontbijt, tegen de tijd dat zij naar beneden kwamen. Vanmorgen was Neil nog maar net begonnen.

Fronsend keek Neil eerst op zijn polshorloge en daarna op de klok op de schoorsteenmantel, alsof hij betwijfelde of ze nog de juiste tijd aangaven. ‘Goedemorgen,’ zei hij en er speelde een flauwe glimlach om zijn mond toen hij haar aankeek. ‘Jullie hebben Lars vandaag verslagen, jullie zijn vroeg.'

Voor ze op haar horloge keek, stopte Rachel eerst het servet onder Nicky’s kin. Daarna keek ze op de klok en fronste de wenkbrauwen. ‘M’n horloge loopt een heel stuk voor,’ peinsde ze, ‘ik had er geen idee van dat we zó vroeg waren. Over de tafel heen keek ze Neil aan. ‘Ik hoop dat we je rust niet te veel verstoren.’

Hij schudde het hoofd en ze ving de vragende blik vanonder de dikke wenkbrauwen op. Er viel een dikke lok blond haar over zijn voorhoofd. ‘Helemaal niet,’ zei hij, ‘als je tenminste niet al te teleurgesteld bent dat Lars nog niet beneden is?’

Rachel doorzag zijn bedoeling en keek hem fronsend aan. ‘Natuurlijk niet,’ ontkende ze rustig. ‘Waarom zouden we? Lars zal gauw genoeg komen, neem ik aan.’

‘Vast en zeker,’ gaf hij toe. ‘Hij neemt Nicky mee uit rijden, nietwaar?’ Hij at in stilte verder en Rachel zag erop toe dat Nicky zijn bordje pap kreeg om de eerste honger te stillen.

‘Het verbaast me eigenlijk dat Lars je nog niet heeft leren rijden,’ zei Neil na een poosje. ‘Dan had je met hem en Nicky mee kunnen gaan.’

Aangezien ze dat zelf al meerdere keren had gedacht, keek Rachel hem kort aan en schudde het hoofd. ‘Ik heb er wel over gedacht,’ gaf ze toe, ‘maar toen herinnerde ik me dat jij het niet goed zou vinden.’

Zolang ze zijn kritische blik kon verdragen, bleef hij haar strak aankijken. ‘Oh?’ vroeg hij. ‘Hoe ben je op dat idee gekomen?’

‘In de eerste plaats,’ zei Rachel een beetje onzeker, ‘omdat het jouw paarden zijn en dan zou je me moeten betalen terwijl ik aan het leren was.’

In stilte at Neil even verder, voor hij naar haar keek. Op hetzelfde moment werd haar blik naar de zijne getrokken. Toen hun ogen elkaar ontmoetten, kreeg ze een kleur en begon haar hart sneller te kloppen.

‘Je denkt toch nog steeds slecht over me, Rachel,’ stelde hij op zachte toon. ‘Ben ik echt zo’n boeman dat ik je verboden zou hebben te leren rijden omdat je voor me werkt? Zie je me zo... als een soort dienstklopper?’

‘Oh, nee, natuurlijk doe ik dat niet!’ Ze werd zich onbehaaglijk bewust dat Nicky belangstelling voor hun conversatie begon te krijgen en dat bracht haar bijna van haar plan af Neil aan hun eerste onderhoud te herinneren. Met een zijdelingse blik op Nicky hielp ze hem herinneren: ‘Maar dat heb je gezegd vóór ik hier kwam werken; je zei dat je niet inzag waarom je mij zou betalen om me te laten leren.’

Het was erop of eronder, realiseerde ze zich. Zou hij boos worden? Met kloppend hart keek ze hem aan. Hij schonk haar een bitter glimlachje en ijskoude ogen keken haar aan. ‘Als ik het me goed herinner,’ zei hij koel, ‘heb ik je gevraagd of je verwachtte dat ik je zou betalen om hier ervaring op te doen.' Hij bleef haar strak aankijken en Rachel huiverde onder zijn blik. ‘Ik had kunnen weten dat je je het zou herinneren!’ Rachel bloosde onder zijn bedekte kritiek.

‘Het... ’t spijt me.’ Ze fluisterde de woorden haast en werd zich bewust dat niet alleen Neils blauwe ogen, maar ook die van Nicky op haar gevestigd waren. Bezorgd schudde ze het hoofd en nam haar lepel op om te gaan eten. ‘Ik had het niet moeten zeggen,’ gaf ze toe.

Neil lachte kortaf. ‘Maar je kon het niet laten.’ Vragend keek hij haar een poosje aan en leunde toen voorover. ‘Ik veronderstel dat Lars je reden om niet te leren rijden weet?’ zei hij. ‘Heb je hem niet verteld dat het kwam vanwege mijn woorden?’

‘De kwestie, paard te leren rijden, is nooit ter sprake gekomen,’ antwoordde Rachel waardig. ‘Lars heeft het er nooit over gehad en ik weet niet of ik het wel leuk zou vinden. Alhoewel het natuurlijk wel fijn zou zijn als ik met Nicky en Lars zou kunnen meegaan.’

‘En met mij,’ suggereerde Neil rustig.

Rachel voelde opeens dat haar handen trilden en haastig legde ze de lepel neer. Met de handen ineengeslagen keek ze hem over de tafel heen aan. ‘Als je me zou vragen...’ zei ze met trillende stem.

‘Vanmorgen rijd ik naar Mergeton,’ zei hij rustig. ‘Als je...’ Hij stopte midden in de zin toen de deur van de kamer openging en Lars binnenkwam.

Nicky riep een begroeting en begon onmiddellijk vragen te stellen over hun rit na het ontbijt. Haastig haar lepel weer opnemend, mompelde Rachel ook een begroeting. Ze was zich bewust dat Lars zich over haar blos verbaasde. Het duurde enkele minuten voor de rust was weergekeerd. Ineens kwam Rachel tot de ontdekking dat Neil al bijna klaar was met zijn ontbijt en een laatste slokje koffie nam, zonder te talen naar toost of marmelade.

Een excuus mompelend stond hij op. Op weg naar de deur woelde hij even door het dikke, bruine haar van Nicky. ‘Gedraag je netjes,’ zei hij zachtjes tegen het jongetje en liep verder. Hij keek niet eens in haar richting, merkte Rachel op. Ze voelde zich een beetje op haar tenen getrapt toen de deur zich achter hem sloot en zijn lange, magere figuur in de hal was verdwenen.

Ze had er heel wat voor over gehad, te weten wat hij had willen zeggen op het moment dat Lars binnenkwam. Uit de paar woorden die hij had gezegd, maakte ze op dat het een uitnodiging betrof om mee te rijden naar Mergeton. Ze wist zeker dat ze de uitnodiging zou hebben aangenomen als Lars niet net was binnengekomen. Wat ze moeilijker te verwerken vond was, dat hij het plannetje net zo gemakkelijk opgaf als het bij hem was opgekomen. Ze vroeg zich af of hij nog steeds dacht dat ze verliefd op Lars was.

Het was zeer prettig om Lars weer op Seaways te hebben, maar na een week moest Rachel toch toegeven dat ze het gezelschap van Neil méér miste dan ze had verwacht. Soms was het moeilijk haar gevoelens ten opzichte van Neil te begrijpen. Ze had al lang ontdekt dat hij haar emotioneel veel meer kon beroeren dan Lars of wie dan ook.

De vreemde liefde-haatverhouding die er tussen Neil en Lars bestond begreep ze nog veel minder. Het had vrijwel zeker iets te maken met de wijsheid dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, reden waarom ze soms meer op broers dan op neven leken. Ze konden het luidruchtig oneens zijn, zoals ze al eens had meegemaakt, en toch was er geen enkel teken dat Lars om die reden van Seaways zou wegblijven. Zelfs zijn verhouding met Lynn had dat niet kunnen bewerkstelligen.

In de dagen na de terugkeer van Lars was het weer beter geworden en het ging erop lijken dat de lente in de lucht zat. Toch waren de ochtenden nog vochtig en vaak dreven mistbanken van de zee landinwaarts.

Alles ging zijn gewone gang. Nicky ging iedere dag met Lars rijden en soms gingen ze gedrieën wandelen. Rachel zei niets over Neils uitnodiging mee naar Mergeton te rijden - als hij dat tenminste had bedoeld - en ze hoopte dat Nicky het ook vergeten was, want Lars zou er zeker commentaar op hebben en ze voelde zich er echt verlegen mee.

Klaarblijkelijk was het de bedoeling geweest dat ook Nicky met hen mee zou gaan. Toch voelde ze aan dat de uitnodiging voor haar alleen was geweest. Ze kon het opgewonden gevoel niet kwijtraken. Moeilijker te begrijpen en te accepteren was het feit dat hij de uitnodiging had laten vallen.

‘We kunnen wel weer eens naar Mergeton rijden,’ stelde Lars voor.

Instemmend knikte Rachel zonder precies te horen wat hij zei.

‘Maar vandaag niet,’ voegde Lars er haastig aan toe, omdat Nicky aanstalten maakte direct te vertrekken.

‘Ik zou er graag een heel dagje van willen maken en vandaag hebben we al een halve dag verloren.’

‘Morgen?’ vroeg Nicky, die de zaak liever geregeld zag. Toegevend glimlachte Lars naar hem.

‘Misschien wel, kleintje,’ zei hij, ‘als Rachel dat óók wil.’ Hij deed alsof hij Nicky een antwoord gaf, maar keek intussen Rachel aan. Het was duidelijk dat haar afwezigheid hem een beetje verbaasde. Neil zou er natuurlijk geen bezwaar tegen hebben dat ze gedrieën naar Mergeton gingen, want het zou een verandering voor hen betekenen. Hoewel het zeker niet Neils bedoeling was geweest hen in huis te houden, had zijn bevel, in zijn buurt of in die van Handley te blijven, wel min of meer dat effect gehad. Omdat Rachel er een hekel aan had beide mannen als ze aan het werk waren lastig te vallen, waren hun bewegingen duidelijk beperkt geweest.

‘Dat zou best leuk zijn,’ zei ze tegen Lars. ‘Het is eens wat anders, een dagje uit te gaan.’

Er schitterde een lach in Lars’ ogen. Niet kwaad bedoeld, dacht Rachel, terwijl hij haar met opgetrokken wenkbrauwen aankeek. ‘Heeft Neil je dan nergens mee naar toegenomen?’ vroeg hij. Rachel schudde het hoofd.

‘Het is toch niet Neils werk me mee uit te nemen,’ zei ze in het defensief. Misschien nam ze een verdedigender houding aan dan ze bedoeld had, want ze zag een verbaasde uitdrukking op het gezicht van Lars verschijnen. ‘Hij heeft het altijd druk en ik ben heel goed in staat in m’n vrije tijd zelf naar Mergeton te gaan. Als ik echt met Nicky ergens naar toe had gewild, zou hij ons er vast heen hebben gebracht als ik het hem had gevraagd. Maar we waren volkomen gelukkig hier.’

Lars streek met een hand door het dikke blonde haar en keek haar mijmerend aan. ‘Je bent nu dus Neil’s lievelingetje,’ merkte hij op. ‘Dat verbaast me, Rachel, ik heb altijd gedacht dat Neil en jij...’ Hij liet zijn woorden vergezeld gaan van een weids gebaar met de handen en probeerde daarmee haar aversie jegens Neil uit te drukken. Het kostte haar moeite een glimlach te onderdrukken en ze bloosde onder deze insinuatie. Nicky rende voor hen uit en ze was blij dat hij ver genoeg weg was om hen niet te kunnen verstaan.

‘Ik ben niemands lievelingetje, Lars,’ zei ze hem op rustige toon. ‘Ik wilde alleen zeggen... dat Neil helemaal niet verplicht is me mee uit te nemen. Als ik met Nicky ergens heen wil, dan is het aan mij hem dat te vragen.’

Plagend keek Lars haar aan en sloeg een arm om haar schouders. Hij trok haar zó dicht tegen zich aan dat ze de warmte van zijn lichaam door haar kleding voelde. ‘Ik heb ook geen enkele verplichting,’ vertelde hij haar, ‘maar ik wil je mee uit nemen voor mijn eigen genoegen... Ik had eigenlijk verwacht dat Neil dat net zo prettig als ik gevonden zou hebben! ’

‘Neil is m’n werkgever,’ herinnerde Rachel hem en keek glimlachend naar hem op. ‘Dat ben jij niet.’

‘Daarom verkeer ik in een betere positie om van het voordeel gebruik te maken,’ zei Lars met ontwapenende eerlijkheid. Vrolijk lachte hij tegen haar en voegde eraan toe: ‘En dat ga ik doen ook!’

Neils kus kwam maar al te gemakkelijk in haar herinnering terug. Niet erg op haar gemak haalde Rachel de schouders op. ‘Misschien,’ zei ze raadselachtig.

‘Bijvoorbeeld,’ ging Lars onverstoorbaar verder, ‘als ik in zijn schoenen had gestaan, zou ik je vandaag mee naar Mergeton hebben genomen. Zelfs als het voor zaken was geweest en als het had betekend dat Nicky mee moest.’

De verleiding was groot om hem te vertellen hoe dicht ze bij een uitnodiging was geweest, maar Rachel hield het voor zich. Ze was niet zeker van Lars’ reactie, als hij het eenmaal wist.

‘Je kunt toch niet van hem verwachten dat hij passagiers meeneemt als hij voor zaken weggaat,’ zei ze.

Lars lachte en drukte haar dichter tegen zich aan. ‘Nou ja,’ zei hij, ‘de één z’n dood, de ander z’n brood.’ Teder drukte hij een kus op haar wang. ‘Terwijl Neil de financiële zaken van Nicky in orde brengt, ga ik met jou wandelen... Ik denk, dat ik in het voordeel ben.’

‘Nicky’s financiële zaken?’

Nieuwsgierig keek Rachel hem aan. Het was nog niet bij haar opgekomen dat Nicky eigen geld kon bezitten. Snel moest ze het beeld veranderen dat ze van hem had. Ze had hem alleen als een arme wees gezien, veronderstellend dat hij zelf niets bezat. Toch was het heel goed mogelijk dat het kind rijk was.

Naar alle waarschijnlijkheid was zijn moeder vermogend geweest, net als zijn oom, en Nicky was natuurlijk haar erfgenaam. Neil, als voogd, was vanzelfsprekend verantwoordelijk voor zijn financiële zaken en daarom was zijn zakenbezoek in Mergeton heel begrijpelijk.

Lars keek haar nieuwsgierig aan. Hij had wel half verwacht dat ze onwetend was in deze zaak. ‘Heb je je nooit gerealiseerd hoe rijk Nicky is dank zij de erfenis?’ vroeg hij. Rachel schudde ontkennend het hoofd.

‘Dat was zelfs niet bij me opgekomen,’ bekende ze. ‘Ik dacht eenvoudig dat Neil voor hem zorgde omdat niemand anders het wilde doen. Het is nooit bij me opgekomen dat hij eigenlijk... een arm, rijk jongetje is.’

‘Ik ben bang dat hij het toch is,’ gaf Lars nadenkend toe. ‘Het ziet er naar uit dat hij ieder jaar rijker wordt nu Neil z’n zaken behartigt. Hij is in ieder geval veel beter af, nu Neil alléén de zaken in handen heeft, dan dat hij ooit bij Lynn was geweest.’

Weer een stukje van de legpuzzel, dacht Rachel peinzend. Weer een aanwijzing dat noch Nicky, noch zijn moeder een erg veilig en gelukkig leven had geleid. ‘Ik begrijp het,’ zei ze, en stelde verder geen vragen meer. Neil scheen zo belangrijk in ieders leven te zijn, dat ze zich afvroeg wat men had moeten doen als hij er niet was geweest.

Een poosje liep ze diep in gedachten, zwijgend naast Lars. De frisse wind toverde een gezonde blos op haar wangen en blies de zachte lokken donker haar van het voorhoofd, waar die onder het wollen hoedje te voorschijn kwamen. Kijkend hoe Nicky voor hen uit speelde, overwoog ze hoeveel er nog over het leven van Nicky en zijn moeder in nevelen was gehuld. Lynn werd steeds mysterieuzer en Rachel was ervan overtuigd dat het ergste nog moest komen.

Nicky was gelukkig... gelukkiger dan hij ooit was geweest, als ze Lars en Mrs. Handley mocht geloven. Ze vroeg zich af of Lars ooit de moed zou hebben kunnen opbrengen net zo voor hem te zorgen als Neil het deed. Daar was ze niet van overtuigd. Ineens werd ze er zich van bewust dat Lars op haar neerkeek. Toen ze hem vragend aankeek, glimlachte hij tegen haar.

‘Zullen we?’ vroeg hij en wees op het muurtje dat langs de treden naar de voordeur liep. Toen ze knikte, trok hij haar ernaar toe en ging zitten. Hij trok haar naast zich en sloeg een arm om haar middel. ‘Waarom, denk je, heeft Michael Browlett ineens zo’n belangstelling voor zijn zoon?’ vroeg hij. Rachel haalde vragend de schouders op.

Ze zaten te kijken naar de vochtige, nu rommelige struiken. De fletse zon toverde prachtige kleuren op de dode takken en bladeren. Nicky was in de buurt en maakte zijn favoriete vliegtuiggeluiden. Hij rende door de struiken en langs de tomen, te veel energie om ook te gaan zitten.

‘Bedoel je...’ Niet erg op haai gemak keek Rachel Lars aan. Het was moeilijk iemand zo’n ongevoeligheid in de schoenen te schuiven, maar ze moest het toch wel onder o ;en zien.

‘Hij moet weer een manier vinden om in zijn levensonderhoud te voorzien,’ zei Lars vrij grof. Langzaam schudde Rachel het hoofd.

‘Dat... dat is gewoon niet bij me opgekomen,’ zei ze na een poosje. ‘Ik denk dat hij ertoe in staat is. Als hij Nicky onder z’n hoede zou krijgen...’

‘Dan zou hij uit de brand zijn,’ verzekerde Lars haar wrang. ‘Neil heeft Nicky’s geld goed belegd.’

‘Maar alleen ten behoeve van Nicky!’ verzekerde Rachel hem vlug. ‘Hij zou nooit iets verkeerds doen, niet met Nicky’s geld, dat zou Neil nooit doen!’

‘Neil niet, nee,’ gaf Lars toe. Hij keerde haar naar zich toe zodat ze hem moest aankijken. Zijn ogen gleden over haar gezicht en keken toen diep in de hare. Vroeg of laat, wist ze, zou Lars weer een opmerking maken over het feit dat ze Neil regelmatig verdedigde. Haar reacties waren puur instinctief en ze kon er niets tegen doen.

Haar hart klopte zó heftig dat ze bang was dat zelfs Lars het moest horen. Haar handen waren samengevouwen in de diepe zakken. De gezonde blos op haar wangen was niet geheel en al toe te schrijven aan de frisse wind, wat Lars niet ontging.

Het was vreemd, maar zo dicht bij Lars te zitten was veel minder opwindend dan bij Neil. Ze wist heel goed hoe dat kwam. Lars was jong en knap en ze voelde zich ontegenzeggelijk tot hem aangetrokken, maar ergens had hij niet hetzelfde effect op haar gevoelens als Neil.

Hij legde een vinger onder haar kin en duwde haar gezicht zacht omhoog. Zijn ogen werden op haar zachte, rode mond gevestigd. Zijn stem, te zacht,om door Nicky gehoord te worden, zelfs als hij dichterbij zou komen, klonk warm en overredend. Zijn accent was zo flauw, dat het nauwelijks te onderkennen viel. ‘Je bent verrukkelijk, Rachel,’ zei hij, ‘veel te mooi om op Seaways begraven te zijn.’

‘Ik ben hier niet begraven,’ ontkende Rachel haastig. ‘Ik vind het hier heerlijk, Lars, dat weet je best.’

‘Ik houd van je!’ Zelfverzekerd deed zijn zachte stem deze mededeling. Er viel niet aan te twijfelen dat hij meende wat hij zei. Ongelovig staarde Rachel hem aan.

Zijn adem brandde op haar wang en ze voelde hoe snel haar hart klopte toen ze probeerde het hoofd af te wenden. Ze wilde niet dat hij zag hoe haar mond trilde. Maar Lars liet zich niet met een kluitje in het riet sturen en gebruikte nu zijn hele hand om die beweging tegen te gaan.

‘Lars!’ Ze probeerde haar stem vast te laten klinken, maar slaagde daar slechts gedeeltelijk in. ‘Je hebt... we kennen elkaar nu iets meer dan drie weken, Lars,’ stamelde ze. ‘Het... dat is niet erg lang.’

‘Het is lang genoeg,’ fluisterde Lars dicht bij haar oor. ‘Verwacht niet dat ik, net als Neil, m’n tijd verknoei, lieveling. Hij heeft je enkele weken voor zichzelf gehad, zonder gebruik van de gelegenheid te maken... Dat zal mij niet overkomen!!!’

‘Nee, Lars! ’ Het lukte haar uit zijn greep los te komen en ze keek hem met grote, bezorgde ogen aan. ‘Ik... ik mag je graag,’ gaf ze toe. ‘Om heel eerlijk te zijn, ik vind je erg aantrekkelijk, maar ik ben... ik kan mezelf niet laten meeslepen, alsof ik er zelf niets in te zeggen heb.’

‘Oh, dat heb je natuurlijk wel,’ verzekerde Lars haar ernstig. ‘Ik hoop dat je ook van mij houdt... dan zou alles in orde zijn.’

‘Dat... dat doe ik niet.’ Wanhopig keek ze hem aan en was doodsbang meegesleept te worden in iets dat ze niet kon overzien. ‘Ik heb gezegd dat ik... dat ik je mag, maar dat is ook alles, Lars. Ik houd niet van je.’ Er was een warme gloed in Lars’ blauwe ogen toen hij haar overredend tegen zich aandrukte. Zijn mond was slechts een paar centimeter van de hare. ‘Ik zou je kunnen overtuigen,’ zei hij zacht. ‘Ik wil dat je de volgende keer met me mee naar Zweden gaat. Wil je dat doen, Rachel?’ Rachel keek hem strak aan en herinnerde zich het gesprek met Neil in de stal. ‘Lars denkt dat hij maar één vinger naar je hoeft uit te steken en dat je dan naar hem toe gaat,’ had Neil gezegd. Zij had het ontkend. Nu kreeg ze een uitnodiging, en het was duidelijk dat Lars niet anders verwachtte dan dat ze deze zou aannemen.

‘Doe niet zo idioot,’ zei ze met een zacht, hees stemmetje. ‘Ik kan natuurlijk nooit met je mee naar Zweden gaan!’

‘Ik zie niet in wat er tégen zou zijn,’ drong Lars koel aan. ‘Er zal toch niet van je verwacht worden dat je een heel jaar werkt zonder één dag vakantie. Als ik je eenmaal voor mezelf heb, kan ik je er vast wel van overtuigen dat je van me houdt! Laat me het proberen, hmm?’

‘Oh, Lars, wees alsjeblieft verstandig!’ Met grote ogen keek ze hem aan. Nog steeds was ze er niet zeker van dat hij serieus was. ‘Ik ken je echt nog niet lang genoeg om... om zo maar met jou naar Zweden te gaan!’

‘Wil je liever bij Neil blijven?’

Hij stelde de vraag rustig. Toch voelde Rachel de ondertoon in zijn stem. De toespeling was overduidelijk en raakte een zwakke plek. Ze was niet bereid toe te geven dat als het tot een keus zou komen, ze er de voorkeur aan zou geven bij Neil te blijven.

‘Ik zou liever in een goede betrekking blijven,’ zei ze en hoopte dat haar stem overtuigend genoeg zou klinken. ‘Ik kan deze baan met geen andere vergelijken, dat weet ik, want het is m’n eerste baan. Neil is echter een heel goede werkgever en ik ben volkomen gelukkig op Seaways.’

‘Toch kan Neil je niet voorschrijven waar je je vakantie moet doorbrengen,’ hield Lars aan. ‘Ik ben er volkomen zeker van dat ik je van mijn zienswijze zou kunnen overtuigen, als ik je maar eerst helemaal voor mezelf heb.’

Rachel bleef hem even strak aankijken. Dit moest datgene zijn, dacht ze, waarvoor Neil hem gewaarschuwd had toen ze die ochtend ruzie hadden. Hij had Lars gewaarschuwd haar er niet bij te betrekken en Lars had gezegd dat zij Lynn niet was. Voor het eerst vroeg ze zich af of hij ooit hetzelfde voorstel aan Lynn had gedaan en of Lynn gemakkelijker te overtuigen was geweest om met hem mee naar Zweden te gaan.

‘Ik kan het echt niet doen, Lars,’ zei ze. ‘Neil zou best begrijpen dat het niet om een vakantie ging.’ Heftig schudde ze het hoofd. ‘Nee, Lars, ik kan het niet doen!’

‘Ik zie niet in wat het Neil aangaat,’ drong Lars aan. Zijn ogen keken haar verwijtend aan en zachtjes streek hij met een hand over haar wang. ‘Jij en ik zouden weten dat het meer dan een simpele vakantie zou zijn, maar Neil is in dat geval niet belangrijk. Als je meegaat, kan hij er niets tegen doen.’

Rachel weerde de strelende hand af en duwde een weerbarstige lok van haar voorhoofd. ‘Het zou hem niets kunnen schelen wat ik deed,’ zei ze. Toen Lars hartelijk lachte, keek ze hem fronsend aan.

‘Het zou hem wél kunnen schelen,’ zei Lars vol vertrouwen, ‘het zou hem zeker kunnen schelen.’

Even keek Rachel hem onderzoekend aan, alsof ze van het knappe gezicht zijn bedoeling wilde aflezen. ‘Het zou voldoende voor hem zijn te besluiten dat ik niet langer geschikt zou zijn om voor Nicky te zorgen,’ zei ze oppervlakkiger dan ze bedoelde. ‘Ik zou het hem echt niet kwalijk kunnen nemen, Lars.’

‘Rachel.’ Hij stak weer de hand uit om haar wang te strelen. Zijn blik was zo overredend en zo zelfverzekerd, dat hij nauwelijks te weerstaan was.

Zachtjes duwde ze zijn hand weg en bleef hem een poosje aankijken.

Ze zag nog steeds de zelfverzekerde glimlach om zijn lippen. Ze schudde het hoofd. ‘Je zou me niet kunnen overtuigen, Lars,’ zei ze en keek op haar polshorloge. ‘Ik denk dat het tijd wordt dat we naar binnen gaan. ’t Begint kouder te worden en Nicky...’

Ineens realiseerde ze zich hoe stil het was. Véél te stil als Nicky nog steeds vliegtuigje speelde en het geluid van een motor nadeed. Het enige geluid dat werd gehoord was het ruisen van de wind door de struiken en een auto op de weg in de verte.

‘Nicky!’ Met knikkende knieën stond Rachel op en probeerde enig geluid van Nicky op te vangen. Hij luisterde altijd als ze riep en weer riep ze angstig: ‘Nicky!’ Het was stil, té stil!

De angst die uit haar stem klonk, bracht Lars in actie. Hij sprong op en liep door de struiken onder de bomen Bezorgdheid klonk uit zijn stem toen hij luid riep: ‘Nicky!’