HOOFDSTUK 5

 

 

 

Een dag volslagen rust was voldoende om te herstellen. Hoewel de huishoudster haar twijfels erover uitsprak, stond Rachel erop haar normale taak te vervullen. Ze had bijna zesendertig uur in bed gelegen en werd door Mrs. Handley als een prinses verzorgd. Ze had genoeg van het nietsdoen en voelde zich als een bedriegster omdat ze zich zelfs na een paar uur al beter had gevoeld en al eerder zou zijn opgestaan, als Neil het haar niet had verboden.

Ze begreep dat ze Nicky hadden verteld dat ze een kou had gevat. Rachel begreep wel waarom, want als ze hem verteld zouden hebben dat ze bijna was verdronken, zou dat een veel dramatischer effect op hem hebben gehad dan op haar. Haar zenuwgestel was stevig genoeg dat het gebeuren geen blijvend effect op haar zou hebben.

Zoals gewoonlijk ging ze de volgende dag naar Nicky en hij toonde een aandoenlijke bezorgdheid voor haar toen ze binnenkwam. Zijn blauwe ogen keken haar bezorgd aan en hij vroeg of ze het zonder de hulp van Mrs. Handley kon stellen.

‘Het gaat prima, Nicky, dank je,’ zei Rachel tegen hem en knuffelde hem geruststellend. Voor het eerst ontdekte ze hoe ze in de weken dat ze hier was op haar kleine pupil gesteld was geraakt. Het was een tamelijk rustig kind, maar de vreemde volwassen manieren waren een beetje verontrustend bij zo’n jong kind.

‘U bent verdwaald,’ zei Nicky, alsof hij er alles van af wist. Na een haastige blik op Mrs. Handley, die bevestigend knikte, gaf Rachel toe.

‘Ja, ik ben verdwaald,’ zei ze, ‘maar gelukkig raadde Neil... je oom waar ik was en vond me.’

‘Neil zei dat u gek was,’ voegde Nicky er erg eerlijk aan toe. Ondanks het feit dat Rachel van alles probeerde om het tegen te houden, kreeg ze een hoogrode kleur.

‘O ja?’ vroeg ze langs haar neus weg. Haar hart sloeg op hol en benam haar de adem. ‘Dan zal hij wel gelijk hebben,’ voegde ze eraan toe, ervan overtuigd dat Neil zijn gemoed had gelucht.

‘Dat heeft hij altijd,’ merkte Nicky nuchter op. Rachel dacht dat dit het eenvoudigste antwoord was.

Toen ze met Nicky beneden kwam om te ontbijten, gaf Lars blijk van zijn bezorgdheid. Hij vermeed evenwel zorgvuldig de omstandigheden waaronder de gebeurtenis was voorgevallen te noemen. Bezorgd keek hij haar over de ontbijttafel aan en schudde het hoofd toen hij zag hoe bleek ze was.

‘Je ziet er helemaal niet goed uit,’ zei hij, ‘ben je echt wel in orde, Rachel?’

Vermoedend dat Neil meer belangstelling voor haar antwoord zou hebben dan hij, knikte ze. ‘Ja, natuurlijk, Lars, ik voel me best.’

Zijn ogen waren donkerder blauw dan die van Neil en minder goed in staat zijn gevoelens te verbergen. Bezorgd keek hij haar aan. ‘Je ziet zo bleek,’ hield hij aan. ‘Misschien moet je nog een paar daagjes rust houden of het in ieder geval wat kalmer aan doen.’ Hij keek Neil aan. ‘Ik ben er zeker van dat Neil dit onder de gegeven omstandigheden niet erg zou vinden.’

Neil keek op van zijn bord en vlug vermeed Rachel zijn blik. Haar hart klopte tegen de ribben. ‘De beslissing is aan Rachel,’ zei hij rustig, ‘niet aan mij.’

‘Maar je ziet toch wel hoe bleek ze is,’ drong Lars aan. Neils blauwe ogen bleven even op haar gevestigd. Hij merkte de bleke zachtheid van haar huid en ook de donkere kringen onder haar ogen.

‘Wat denk je er zelf van, Rachel?’ vroeg hij. ‘Heb je meer tijd nodig om te herstellen?’

Het gebruik van haar voornaam kwam voor zijn neef als een verrassing. Dat hij het niet prettig vond, bleek uit de manier waarop hij het voorhoofd fronste. Dat gaf Rachel reden tot mijmeringen. Het deed er niet toe dat ze steeds hun gedrag jegens elkaar met tolerantie en vriendelijkheid oppoetsten, dacht ze, er was altijd een zekere spanning tussen hen. Ze kon slechts gissen wat de oorzaak daarvan was. Bijna zeker had het te maken met de mysterieuze Lynn, die Lars eens ter sprake had gebracht. Weer mijmerde Rachel erover hoe een vrouw twee zulke sterke mannen zo dramatisch kon beïnvloeden.

Haastig dwong Rachel zich naar de werkelijkheid terug te keren toen ze zag dat Neil haar nog steeds aankeek en op een antwoord wachtte.

‘Oh, ik voel me best... echt,’ verzekerde ze hem haastig. ‘Ik heb niet meer rust nodig. Ik heb al veel te lang in bed gelegen.’

Na een korte onderzoekende blik knikte Neil. Hij was blijkbaar tevreden gesteld. Lars was niet zo overtuigd en probeerde haar over te halen wat meer tijd voor haar herstel te nemen. Hij reikte over de tafel, nam haar hand en riep met zijn strelingen over haar vingers weer dat juichende gevoel in haar op.

‘Waarom rijd je niet met me mee naar Mergeton; alleen al om het ritje?’ drong hij aan. Uit de toon waarop hij sprak, kon ze opmaken dat hij hoopte dat Nicky hem niet zou horen. ‘Het zou goed voor je zijn even in een heel andere omgeving te verkeren, Rachel. Ik zou het heerlijk vinden je mee te nemen.’

Het was duidelijk dat Lars de gelegenheid té mooi vond om ongebruikt te laten. Hij wilde haar dwingen met hem uit te gaan, of ze al of niet fit genoeg was om voor Nicky te zorgen. Rachel vroeg zich af of Neil het plannetje doorzag. Ze was er bijna zeker van dat hij dat net zo gemakkelijk deed als zij. Of Lars bedoelde ook Nicky mee te nemen, betwijfelde ze onder deze omstandigheden. Voor ze de gelegenheid had het hem te vragen, stelde Nicky zelf de vraag.

‘Ik ook, Lars?’ vroeg hij. ‘Ik toch ook, hè?’

Aan de uitdrukking op zijn gezicht was te zien dat Lars dit eigenlijk niet van plan was geweest. Daarom deed hij zijn best om de zaak te sussen. Glimlachend keek hij Nicky aan, knipoogde en vroeg: ‘Wil jij voor chaperonne spelen, kleintje?’ Onzeker lachte Nicky, keek van Lars naar zijn oom en probeerde uit te vinden wat deze vraag betekende.

Neil zweeg, keek op en ving Rachels blik. Over de rand van het koffiekopje hield hij deze vast. Ze realiseerde zich dat het een uitdaging was, één die zich moeilijk liet negeren. Ze was er wel zeker van dat hij er geen bezwaar tegen zou maken als ze met Lars uitging. Toch zat hij te wachten om te zien of ze gebruik zou maken van de gelegenheid om met Lars alleen te zijn, of dat ze haar woord gestand zou doen dat ze fit genoeg was om voor Nicky te zorgen.

‘Lars plaagt je een beetje, Nicky,’ zei ze tegen het jongetje. ‘We gaan samen met hem mee naar Mergeton.’ Ze keek met opgeheven hoofd naar Neil. ‘Tenzij je oom er natuurlijk bezwaar tegen heeft,’ voegde ze eraan toe.

‘Nee, helemaal niet.’ De uitdrukking in zijn ogen was niet te peilen en haastig vermeed ze hem aan te kijken. Ze besteedde al haar aandacht aan Nicky, die nog met zijn ontbijt bezig was.

‘Loop alvast maar naar boven en ga je klaarmaken om te vertrekken, Nicky,’ zei ze even later tegen het jongetje. ‘Zodra ik m’n koffie op heb kom ik je helpen. ’

Nicky wilde maar al te graag weg en stond haastig van tafel op. Met een klap gooide hij de deur achter zich dicht. Toen Rachel ging zitten, zat Neil haar weer met die raadselachtige glimlach aan te kijken.

‘ Je hoeft Nicky niet mee te nemen als je liever met Lars alleen gaat, ’ zei hij. Rachel voelde wel wat hij bedoelde en kreeg een kleur. Het was of hij haar op de proef stelde. Persoonlijk was ze bereid toe te geven dat ze graag de ochtend met Lars zou hebben doorgedacht, zonder de zorg voor haar pupil. Toch had ze gezegd Nicky mee te willen nemen en Neil had geen reden aan haar oprechtheid te twijfelen.

‘Natuurlijk neem ik hem mee,’ zei ze. ‘Ik word betaald om voor Nicky te zorgen en ik ben weer helemaal in orde, Mr. Brett.’

‘Mmm?’

‘Als u me nu wilt excuseren, ik moet naar boven om Nicky te gaan helpen! ’ Ze voelde dat ze het anders had moeten zeggen, want de gefronste wenkbrauwen herinnerden haar aan de belofte minder formeel te zullen zijn. Iets in zijn ogen zei haar dat hij naar de reden zocht waarom ze van gedachten was veranderd.

‘Rachel! ’ Er was geen reden haar terug te roepen. Ze wist dat Lars zat te kijken en zich verbaasde over iets dat hij niet kon begrijpen.

Ze schudde het hoofd en keek hem vanuit de deuropening even met haar grijze ogen aan. ‘Het spijt me, Neil,’ zei ze instinctief en haastte zich achter Nicky aan.

Ze kon zijn opgewonden kinderstemmetje ergens op de overloop tegen Mrs. Handley horen praten. Ze liep dus geen risico dat hij haar verwarring zou opmerken als ze de tijd nam weer tot zichzelf te komen. Het was vreemd, dacht ze, dat de ondefinieerbare sfeer van onrust haar langzamerhand ook te pakken kreeg. Allengs werd ze ongewild bij het mysterie betrokken.

Het was net of er een rusteloze geest door het mooie oude huis waarde en oorzaak was van de spanning tussen Neil en Lars. Seaway s moest eens een gelukkig huis zijn geweest, dacht Rachel. Het was tenminste ondenkbaar dat ze het bij het verkeerde eind had. Misschien had er zelfs nog wel een prettige sfeer gehangen toen Nicky’s moeder nog leefde. Toch was het vreemd dat nooit iemand een woord repte over Nicky’s vader. Misschien kwam dit omdat het antwoord zo voor de hand lag.

Wat was het toch, waardoor de sfeer van verveling en wantrouwen in het oude huis teweeg werd gebracht? Ze kon er geen antwoord op vinden. Nicky was een verrukkelijk kind en vertoonde beslist niet de symptomen van spanningen, waarvoor zijn oom haar had gewaarschuwd. Er moest dus iets anders zijn dat de sfeer, waarvan ze zich dagelijks meer bewust werd, veroorzaakte. Niet helemaal op haar gemak liep Rachel in de richting vanwaar Nicky’s onvermoeibare stemmetje klonk.

Om haar kamer en die van Nicky te bereiken moest ze langs het vertrek waarin Lars was ondergebracht en die aan dezelfde kant van de overloop lag. Toen ze erlangs liep zag ze dat de deur openstond. Waarschijnlijk was Mrs. Handley daarbinnen om het beddengoed te verschonen of te controleren of de werkster haar werk wel goed deed.

De neiging naar binnen te kijken was onweerstaanbaar en bijna automatisch deed ze het. Door de deuropening waren alleen de kleerkast en een leunstoel te zien. Verder zag ze een klein tafeltje naast het bed waarop Lars nonchalant zijn polshorloge had neergelegd en waarop een foto van een jonge vrouw stond.

Het was waarschijnlijk fout van haar, maar Rachel bleef bij de deur staan en staarde naar de foto. Haar hart begon onverwacht sneller te kloppen.

De foto was van een meisje van ongeveer tweeëntwintig jaar, knap op een kinderlijke manier met bruin haar en grote ogen. Er speelde een glimlach om haar mond en de manier waarop ze keek kwam Rachel vaag bekend voor.

Nu ze de foto zo openlijk naast het bed van Lars aantrof, kon ze de verleiding niet weerstaan de opdracht, die er met dikke letters op was geschreven, te lezen. Lars - voor altijd mijn lieveling, Lynn.

 

Het tochtje was voor het grootste gedeelte prettig geweest. Het duurde wel een hele tijd voor Rachel de foto van de mysterieuze Lynn, die ze naast het bed van Lars had gezien, uit haar gedachten kon bannen. Ze wilde zo graag naar haar vragen, uitvinden wie ze was, vooral, moest ze toegeven, omdat dit meisje ooit iets voor Lars had betekend.

Ongetwijfeld had ze veel in het leven van Neil en Lars betekend. Toch was Rachel het meest geïnteresseerd in wat haar verhouding tot Neil was geweest. Ze kon er echter niet toe komen naar haar te vragen en toch had ze daar wel het recht toe, voelde ze. Neil had haar, Rachels, situatie vergeleken met die van Lynn, toen hij had gezegd dat Lars en Rachel elkaar niet meer in de stal mochten ontmoeten als Nicky erbij was. Waar Nicky in het verhaal kwam, was haar volkomen onduidelijk. Dat was een probleem dat ze in de komende dagen moest zien op te lossen.

Op dat ogenblik speelde Nicky op het grindpad van een park in Mergeton. Hij rende tussen de struiken en gilde van plezier toen hij een eindje verder weer tevoorschijn kwam. Wat Nicky betrof was de dag een enorm succes geworden en hij amuseerde zich geweldig.

Het was wel koud doch droog en af en toe kwam er een waterig zonnetje achter de grijze wolken tevoorschijn. Zelfs het weer scheen aan hun kant te staan. Ze hadden in een erg duur restaurant de lunch gebruikt en er daarna de voorkeur aan gegeven in het park te gaan wandelen, in plaats van een autotocht te maken. Ze hadden dat voornamelijk voor Nicky gedaan, omdat het kind rusteloos werd als hij te lang in een auto moest zitten.

Er ging iets intiems van uit om naast Lars op de groene bank te zitten en te kijken hoe Nicky de vogels, die om voedsel kwamen bedelen, opjoeg. Toch werd het plezier in de situatie enigszins bedorven doordat Rachel die zwoele en tegelijk toch zo kinderachtige verschijning niet uit haar gedachten kon zetten.

Ze bestudeerde Lars’ verschijning terwijl hij met Nicky aan het spelen was. Ze besloot voor zichzelf het met hem niet te ver te laten komen. Niet dat ze directe plannen in deze richting had, maar als die attractieve Lynn hem haar liefde voor eeuwig had verklaard, zou het weleens kunnen zijn dat hij niet zo vrij was als hij het deed voorkomen. Dat zou tevens de reden kunnen zijn waarom Neil hem in bedekte termen had gewaarschuwd. Met een schok drong het tot haar door dat ze niet eens wist of Lars was getrouwd.

Alsof hij de spanning in haar aanvoelde, keerde Lars zich om en vroeg onderzoekend: ‘Je hebt het toch niet koud, is het wel?’ Rachel schudde ontkennend het hoofd. Bezorgd keek Lars haar even aan en nam haar handen in de zijne. ‘Wat is er, Rachel?’ vroeg hij. ‘Ik weet dat er iets is, want je bent de hele dag zo stil geweest. Je bent niet jezelf; het is niets voor jou zo... ernstig te zijn.’

‘Echt, Lars, ik ben helemaal in orde.’ Ze moest toegeven dat hij reden had voor zijn opmerking, want ze was inderdaad afwezig geweest. Ze voelde dat hij recht had op een verklaring, maar op dit moment kon ze haar gevoelens niet onder woorden brengen.

‘Je voelt je toch niet beroerd?’

Rachel schudde het hoofd. ‘Nee, echt, ik mankeer niets.’

‘Lach dan eens, hè?’ Hij leunde naar haar over en het leek onvermijdelijk dat hij haar zou gaan kussen. Instinctief trok ze zich terug. Of het kwam doordat Nicky zo dicht in de buurt was en kon zien wat ze deden, of dat Neils waarschuwing haar nog steeds voor ogen stond, wist ze niet zeker, maar haar reactie bracht een diepe frons op Lars’ voorhoofd. ‘Wil je niet dat ik je kus?’ vroeg hij. Voor de tweede keer na zijn aankomst hoorde ze dat hij een accent had.

Het duizelde haar. Ze was verward door alle emoties en twijfels en zonder het te weten, schudde ze het hoofd. ‘Lars, wie is Lynn?’ ‘Lynn?’ Ze voelde hoe zijn greep om haar handen steviger werd. Onzeker bleef hij haar met zijn blauwe ogen even aankijken, vóór hij antwoord gaf. Toen hij dat eindelijk deed, was het accent duidelijker dan ooit tevoren en hij koos zijn woorden met zorg. ‘Waarom vraag je juist nu naar Lynn?’ vroeg hij. Rachel haalde de schouders op.

‘Ik... ik herinnerde me ineens dat Neil en jij het in de stal over haar hadden, een poosje geleden,’ hielp ze hem herinneren. Op een vreemde manier scheen hij door dit antwoord opgelucht, hoewel ze niet het waarom kon begrijpen.

Hij boog het hoofd, bestudeerde afwezig zijn vingers en woelde er toen mee door Rachels haar, daar waar het op haar schouders viel. ‘Lynn is dood,’ verklaarde hij plotseling, pijnlijk eerlijk. ‘Ze was de moeder van Nicky.’

Sprakeloos staarde Rachel hem met kloppend hart aan. Voor niets in de wereld wilde ze hem laten weten dat ze de foto in zijn kamer had gezien en dat ze de liefdesverklaring had gelezen. Het huishouden op Seaways zat veel ingewikkelder in elkaar dan ze ooit had gedacht. Ze vroeg zich af of Lars misschien betrokken was geweest bij de dood van Lynn. Waarschijnlijk was dat niet, want hij had het haar rustig en zonder een spoor van emotie verteld.

‘Ze was jouw nichtje,’ zei Rachel. Hij zweeg.

Het was wel duidelijk dat er complicaties waren ontstaan, omdat ze volle neef en nicht waren geweest. Ook kon ze zich Neils verontwaardiging over de affaire wel begrijpen, reden waarom ze zich afvroeg of hij een einde aan de romance had gemaakt of dat de plotselinge dood van Lynn dat had gedaan.

Nu kwam ook de vraag naar voren of Lars verantwoordelijk was voor de breuk tussen Nicky’s ouders. Maar in dat geval zou Lars nooit genoemd worden en Nicky’s vader wel. Lars was nog steeds een welkome bezoeker op Seaways, ondanks de reserves tussen hem en zijn neef.

Er bleken steeds meer onbeantwoorde vragen te zijn en Lars bleef maar voor zich uit staren. Toen ze naar zijn gebogen hoofd staarde, kreeg Rachel medelijden met hem. Hij was knap en charmant en het was heel goed mogelijk dat hij echt van zijn mooie nichtje had gehouden.

Het was net een jaar geleden sedert Lynns ongeluk had plaatsgevonden en waarschijnlijk was noch Neil, noch hij voldoende van de schok hersteld om de zaak nuchter te bekijken. Dat zou hun prikkelbaarheid en voorgewende beleefdheid kunnen verklaren. Ze rouwden nog allebei, zij het om verschillende redenen.

Uiteindelijk hief Lars het hoofd op en haar aankijkend vroeg hij: ‘Wil je teruggaan?’ Met een blik op de lucht ging hij verder: ‘Ik denk dat het gaat regenen en je moet het koud hebben gekregen op de bank, Rachel.’

Het was waar dat de lucht er dreigend uitzag en ondanks haar dikke kleren had ze het toch koud gekregen. ‘Het wordt fris,’ gaf ze toe. ‘Ik geloof dat we beter terug kunnen gaan.’

Lars trok een lelijk gezicht tegen de wolken en zei: ‘Ik durf je niet het risico te laten lopen om weer drijfnat te worden en longontsteking op te lopen. Dat zou Neil me nooit vergeven!’

Rachel bloosde en haastte zich te verklaren dat het onwaarschijnlijk was dat hij de schuld zou krijgen als zij longontsteking opliep. ‘Ik geloof eerder dat Neil zou zeggen dat het m’n eigen schuld was en dat ik maar niet zo dom had moeten zijn, net als toen hij me kwam redden. ’ ‘Neil,’ herhaalde Lars. ‘Ik merkte die nieuwe familiaire sfeer vanmorgen aan het ontbijt al op.’ Hij keek over zijn schouder om er zeker van te zijn dat Nicky hen niet kon horen. ‘Wat is er tijdens die dramatische redding precies gebeurd, Rachel? Hoe komt het dat Neil en jij ineens zo... zo intiem met elkaar omgaan?’

Rachel gaf niet onmiddellijk antwoord. Ze stond op om Nicky te roepen. ‘Er is niets bijzonders gebeurd, behalve dat Neil me het leven heeft gered,’ zei ze rustig. ‘En trouwens, Lars, ik ken Neil veel langer dan ik jou ken en ik noem jou toch ook bij je voornaam!’

Langzaam stond Lars op en keek haar, met een hand onder haar kin, diep in de ogen. Het was moeilijk eraan te denken dat Lynn nog pas een jaar geleden was overleden en dat ze naar alle waarschijnlijkheid Lars’ geliefde was geweest. Zijn gezicht bevond zich zó dicht bij het hare dat hun lippen elkaar bijna raakten. Ze voelde zijn adem op haar wang toen hij zei: ‘Maar met mij is het anders, vast en zeker, nietwaar, Rachel?’

Haar hart bonsde heftig en de koude wind had wel een zomerbries kunnen zijn, zó gloeide ze inwendig. Plotseling werd Rachel zich bewust dat Nicky aan haar mantel trok. Ze keek op hem neer.

Weer zag ze die zelfde bezorgde, wat angstige blik in zijn ogen, zoals ze deze ook had gezien toen hij haar en Lars in een enigszins intieme houding in de stal had aangetroffen. Als ze Neils toespeling mocht geloven, moest het kind zijn moeder in een soortgelijke situatie met Lars hebben aangetroffen. De intimiteit ervan moest hem getroffen hebben.

Beschermend legde Rachel een hand op zijn hoofd. De hemel mocht weten wat er zou gaan gebeuren als ze ooit serieuzer met Lars zou worden. Op het ogenblik had ze meer zorg om Nicky niet een pijnlijke herinnering aan zijn moeder te bezorgen. ‘Zullen we nu naar huis gaan?’ vroeg ze.

 

Rachel had een onrustige nacht. Gedeeltelijk kwam dit doordat Nicky later dan gewoonlijk naar bed was gegaan. De opwinding van het dagje uit had hem rusteloos gemaakt. Ze had, wist ze, moeten proberen hem voor het naar bed gaan te kalmeren, maar ze was wat afwezig geweest en had hem minder aandacht dan gewoonlijk gegeven.

Glimlachend borstelde ze nu de dikke lok bruin haar van zijn voorhoofd weg. Hij was een knap jongetje en leek erg op zijn moeder. Daarom was het portret van Lynn Rachel zo bekend voorgekomen.

Onwillekeurig moest ze weer aan Lynn denken. Als er een rusteloze sfeer op Seaways hing, werd deze zonder twijfel door de herinnering aan Lynn veroorzaakt. Haar liefde voor haar neef moest daar tot op zekere hoogte toe hebben bijgedragen. Het was natuurlijk niet te voorspellen wat er zou zijn gebeurd als ze was blijven leven, hoewel Lars voldoende van de schok scheen te zijn hersteld om in haar een opvolgster te zien. Als Lynn hem echt zo diep had liefgehad als de boodschap op de foto dat deed voorkomen, was het geen wonder dat de herinnering als een ongeduldige schaduw over het huis lag.

‘Mag ik naar Taffy toe?’ Nicky’s vraag bracht Rachel met een schok in de werkelijkheid terug.

Taffy was zijn kleine Welsh-pony en af en toe wilde hij hem voor het ontbijt een bezoekje brengen. Hij wist heel goed dat zijn oom het daar niet mee eens was. Rachel schudde het hoofd, trok in de spiegel een lelijk gezicht tegen hem en zei: ‘Je weet dat je oom het niet prettig vindt als je voor het ontbijt naar de stallen gaat.’ Nicky’s gezicht vertrok op zo’n manier dat hij haar onmiddellijk aan zijn moeder deed denken.

‘Ik zal niet lang wegblijven,’ beloofde hij. ‘Handley is er ook en die zorgt er wel voor dat ik niet vuil word, Miss Carson.’

Kort aarzelde Rachel. Ze borstelde zijn grijze broek nog even af en zei toen: ‘Zorg dat je niet vuil wordt, anders is je oom ook nog boos op mij.’

Onmiddellijk rende Nicky de slaapkamer uit en ze hoorde hem de trap afstommelen. Hij liep zo hard dat ze haar adem inhield tot hij de trap af was. Ze zou Neils afkeuring voor haar rekening moeten nemen, maar dat had ze er graag voorover. Een paar seconden na Nicky ging ook Rachel naar beneden. Terwijl ze de ontbijtkamer naderde, hoorde ze luide stemmen - zelfs op een afstand kon ze horen dat het mannenstemmen waren. Waar ze ook over ruzieden, Lars deed beslist geen moeite niet gehoord te worden.

Rachel aarzelde. Ze was er niet zeker van of ze het vertrek zou binnengaan en net doen of ze niets had gehoord, of dat ze naar haar kamer terug zou keren om te wachten tot de ruzie was geluwd. Het was de eerste keer dat beide mannen openlijk ruzie maakten en het was Neil die haar de eerste aanwijzing gaf waar het om ging. Zijn duidelijke stem kon ze net verstaan.

‘Schei ermee uit en denk na voor je er Rachel ook bij betrekt,’ hoorde ze hem tegen Lars zeggen. ‘Ze is het soort meisje dat je ernstig neemt en... ze is kwetsbaar.’

‘Ach, nonsens.’

Rachel, met een van verontwaardiging gloeiend gezicht, kon zich de uitdrukking op Neils gezicht best voorstellen. Nerveus talmde ze bij de deur en verzamelde al haar moed om naar binnen te gaan.

‘Ik waarschuw je, Lars!’ Neils stem was nu duidelijker hoorbaar. Hij sprak zoals altijd rustig, zij het wel op de bekende ijzige toon. ‘Als je...’

‘In vredesnaam, ze is Lynn niet!’ onderbrak Lars hem schor. Neils onverstaanbare antwoord kwam woedend en heftig.

Het kon haar niet langer schelen of het wel netjes was om hun ruzie te onderbreken. Rachel maakte zich alleen zorgen dat ze elkaar in de haren zouden vliegen. Onverwacht deed ze de deur open en stapte de kamer binnen. Toen ze binnenkwam viel er een doodse stilte, maar de atmosfeer was zo geladen dat ze onwillekeurig huiverde.

Ze keek met angst in haar hart van de één naar de ander en bevochtigde haar droge lippen. ‘Goedemorgen,’ bracht ze er met moeite uit. Haar stem trilde zó dat Neil, die op grote afstand zat, het waarschijnlijk niet eens kon horen. Geen van beiden beantwoordde haar groet.

Lars stond bij het grote buffet. Hij had een kleur en wrevel sprak uit zijn ogen. Er lag een humeurige trek om zijn mond, net als ze bij Nicky weleens had waargenomen als hij het ergens niet mee eens was. Even stond Rachel stomverbaasd toen ze die kinderlijke trek bij Lars ontdekte. Ze kon het nauwelijks geloven.

Neil stond bij het raam met de rug naar het licht. Door de schaduwen op het gebruinde gezicht was het moeilijk zijn uitdrukking waar te nemen. De winterzon viel op zijn blonde haar en uit zijn houding sprak een irriterende arrogantie. In tegenstelling tot Lars was er aan Neil niet het minste sprankje kinderlijkheid te ontdekken. Er liep Rachel een rilling over de rug toen ze naar hem keek. Met knikkende knieën liep ze verder de kamer in.

Natuurlijk herstelde Neil zich het eerst. Met een ijskoude glans in de ogen en het gezicht zo strak als een stuk graniet boven de boord van zijn trui, liep hij de kamer door. Even zweeg hij. Toen gleed zijn blik over haar blozende gezicht.

‘Rachel?’

Hij hoefde de vraag, die duidelijk uit zijn ogen sprak, niet onder woorden te brengen. Bevestigend knikte Rachel. ‘Ik... ik kon het niet helpen dat ik jullie hoorde,’ zei ze, ‘hoewel ik nog maar net beneden ben, Neil.’

‘Nicky?’

Ze schudde het hoofd. ‘Hij is bij Taffy in de stal. Ik weet...’

Met een handgebaar beduidde hij haar dat de ongehoorzaamheid deze keer van minder belang was. ‘Wat heb je gehoord?’ vroeg hij. Op haar hoede keek ze naar Lars, die ze als de minst agressieve beschouwde. Daar was ze nu niet zo zeker van.

Er hing zo'n intense spanning in de kamer, dat het haar in de war bracht, alhoewel niet op de manier die ze had verwacht. Er was een zekere opwinding, die haar hart sneller deed kloppen en een vreemd gevoel in haar opwekte.

Lars keek haar even aan. Zijn ogen stonden boos en verbolgen en Rachel vroeg zich af hoe de ruzie was ontstaan. Was het zijn schuld of die van Neil? Onrustig keek ze naar het overschaduwde gezicht van Neil om vervolgens naar de grond te staren en te zeggen: ‘Ik... ik hoorde je Lars waarschuwen. Dat is alles.’

‘Is dat alles?’

‘Nou ja, het was bijna onmogelijk om niet iets te horen,’ wierp Rachel tegen. Haar ogen glinsterden en de hemel mocht weten wat voor vreemde emoties in haar waren wakker geroepen. Uiteindelijk was hij boos geworden om haar te verdedigen, als ze tenminste goed had begrepen wat er was gezegd.

‘Ongetwijfeld! ’ Zijn stem was zoals altijd koel en beheerst, maar toch voelde ze de spanning die in hem woelde. Toen schudde hij het hoofd en zei: ‘Je kunt beter vergeten wat je gehoord hebt. ’t Is niet nodig dat je bij familieruzies betrokken wordt, Rachel.’

‘Maar ik hoorde je mijn naam noemen,’ zei Rachel en probeerde haar stem in bedwang te houden terwijl ze hem aankeek. ‘Daardoor word ik er wel bij betrokken, of ik wil of niet. Je hoeft je over mij echt geen zorgen te maken, Neil,’ ging ze haastig verder, voor hij haar kon onderbreken, ‘ik ben heel goed in staat voor mezelf te zorgen.’

Neils ogen bleven even recht in de hare kijken, voor hij zijn blik naar haar blozende gezicht verplaatste om uiteindelijk bij haar trillende mond te eindigen. ‘Heus?’ vroeg hij. ‘Dat staat nog te bezien, vind je ook niet?’

‘Ik... ik waardeer je bezorgdheid voor me erg,’ ging ze verder. Ze wilde dat haar stem niet zo zacht en onvast klonk, ‘maar ik weet echt wat ik doe...’

‘Dat hoop ik in hemelsnaam ook!’ onderbrak Neil haar hees. Toen keerde hij zich abrupt om en liep naar de deur.

Een grote, magere figuur, kennelijk van zijn stuk gebracht... Met bevend hart keek Rachel hem na terwijl hij de kamer uitging. Het was boeiend te ontdekken waarom Neil Brett het nodig had gevonden zich met haar zaken bezig te houden en zó ver te gaan dat hij Lars een waarschuwing gaf - boeiend en ook heel opwindend.