HOOFDSTUK 7

 

 

 

‘Als Mr. Brett denkt dat dit het beste is, dan zal dat wel zo zijn,’ zei Mrs. Handley op de zachte manier van mensen van het platteland. Rachel zuchtte en zag het onvermijdelijke wel in. De loyaliteit van Mrs. Handley jegens haar werkgever was niet te breken. Rachel vroeg zich af of Neil zich wel realiseerde welk juweel hij in huis had.

Eigenlijk zonder reden had Rachel zich erover beklaagd dat ze zo dicht bij het huis moest blijven. Soms irriteerde het haar dat ze in haar bewegingen werd beperkt. Bovendien begreep Nicky er niets van. Toch was het niet zo moeilijk hem af te leiden en zijn aandacht op iets anders te vestigen.

‘Ik zal blij zijn als Nicky en ik weer kunnen gaan waar we willen,’ zei Rachel. Vol begrip knikte Mrs. Handley.

‘Dat begrijp ik best,’ zei ze. ‘misschien duurt het niet zo lang meer.’

Tot dusver was er geen woord over Rachels ontmoeting met Mr. Browlett gesproken, maar Rachel was ervan overtuigd dat Mrs. Handley er alles van af wist. Zij en haar man hadden altijd op Seaways gewerkt en er was weinig dat hun ontging.

In de tijd van Rachels aanwezigheid in het huis was ze bevriend geraakt met de Handley’s, maar niets was aanleiding geweest on hun houding ten aanzien van de affaires in de familie te veranderen. Rachel zat nu in hun kleine zitkamertje naast de keuken met Mrs. Handley te praten. Ondertussen werkte Mr. Handley in de moestuin en hield tegelijkertijd Nicky bezig.

Terwijl Rachel hen uit het raam gadesloeg en luisterde naar het gebabbel van Nicky, haalde ze zich de verschijning van Michael Browlett voor de geest. Ze twijfelde er niet aan dat de identificatie van Neil juist was geweest, want de gelijkenis tussen hem en Nicky was bij nader inzien onmiskenbaar. Het was toch eigenlijk jammer, dacht ze, dat die twee elkaar niet mochten ontmoeten en elkaar herkennen.

Natuurlijk wist Mrs. Handley ook alles over Michael Browlett, hoewel het hoogst onwaarschijnlijk was dat ze over hem wat toeschietelijker zou zijn dan over de overige familieaangelegenheden. Als ze ook maar iets zei over de aangelegenheid, hoe onschuldig ook, beperkte de huishoudster zich tot eenlettergrepige antwoorden.

‘Nicky lijkt op z’n vader,’ waagde ze te zeggen, en weer werd, zoals ze wel had verwacht, die onzichtbare barrière opgeworpen.

‘Knap jongetje,’ gaf Mrs. Handley toe. Rachel moest haast lachen om de terughoudendheid waarmee het werd gezegd.

Doordat haar persoonlijke vrijheid tot op zekere hoogte was beperkt door de ontmoeting met Michael Browlett, voelde ze dat ze er nu meer bij betrokken was. Ze vond dat ze nu ook recht had op een paar antwoorden en waar ze vroeger gezwegen zou hebben, begon ze nu aan te dringen.

‘Ik begrijp niet waarom Neil... Mr. Brett er zo’n bezwaar tegen heeft dat z’n vader hem ontmoet,’ peinsde ze hardop. Ze begreep onmiddellijk een fout gemaakt te hebben, toen Mrs. Handley de wapens ter hand nam om haar werkgever te verdedigen.

‘Mr. Brett doet z’n best voor de jongen,’ verklaarde ze koppig. ‘Niet iedere ongetrouwde man zou op dezelfde manier als Mr. Brett de opvoeding van een jongetje op zich hebben genomen!’

‘Oh, dat ben ik met u eens,’ gaf Rachel direct toe. ‘Ik vind dat hij geweldig is met Nicky, maar... ik weet het niet, het lijkt me toch niet juist z’n natuurlijke vader bij hem vandaan te houden.’

Het ronde gezicht van Mrs. Handley bloosde en in haar ogen kwam een onmiskenbare boze uitdrukking. Waardig trok ze de smalle schouders naar achteren. ‘Geen natuurlijke vader zou er op zo’n manier vandoor gegaan zijn,’ verklaarde ze. ‘Die arme dreumes zou helemaal geen vader hebben gehad als Mr. Brett er niet was geweest. Beter dan dat slome creatuur, dat verantwoordelijk is voor z’n geboorte. Trouwens, wie zegt dat hij het recht niet heeft om die ander weg te houden?’ Rachel was even sprakeloos na deze lange ontboezeming van Mrs. Handley. Onzeker keek ze haar aan. ‘En toch,’ vroeg ze, ‘heeft Mr. Browlett geen toegang tot z’n zoon?’

‘Waarom zou hij?’ vroeg Mrs. Handley, minachtend snuivend. ‘Niemand wist tot nu toe of hij dood of levend was. Hij verdween vóór die peuter werd geboren en sindsdien heeft niemand meer iets van hem gehoord... ’t Ziet er trouwens niet naar uit dat hij veel om hem geeft.’

Opnieuw sprakeloos over de woordenstroom, die een nieuw gezichtspunt op de achtergrond van Nicky opende, schudde Rachel het hoofd. Ze vroeg zich af hoeveel er nog verborgen bleef. ‘Bedoelt u dat hij z’n vader tot voor enkele dagen geleden nog nooit had gezien?’ vroeg ze. Mrs. Handley schudde het hoofd.

'Dat is zo,’ beaamde ze, ‘en hij zal hem ook nooit meer zien, als het aan Mr. Brett ligt. ’t Zou dat knulletje maar in de war brengen om na al die tijd te horen wie hij eigenlijk is. ’

‘Hij zou het weleens fijn kunnen vinden zijn eigen vader te hebben,’ waagde Rachel het te zeggen. Opnieuw liet Mrs. Handley een minachtend gesnuif horen.

‘Het is het beste voor die dreumes hem te laten waar hij is,’ was haar mening. ‘Hij heeft al genoeg moeten verwerken in z’n korte leventje, ’t Is het beste hem bij z’n oom te laten. Mr. Brett is erg standvastig en het ziet er niet naar uit dat het kind nieuwe schokken zal krijgen, zolang het bij hem is.’

‘Schokken?’ Verbaasd keek Rachel naar de huishoudster. Bij het zien van de uitdrukking op haar gezicht wist ze onmiddellijk dat er geen verdere informatie zou volgen.

‘Het heeft geen zin er verder over te praten,’ stelde Mrs. Handley, ‘hij is hier bij z’n oom veilig.’

 

Het leek Rachel dat bepaalde voorgaande gebeurtenissen op Seaways schokkender waren geweest dan ze zich had gerealiseerd. Alhoewel ze zich er nauw bij betrokken voelde, wist ze er eigenlijk slechts weinig van. Ook Nicky’s achtergrond was tragischer dan ze had gedacht. Na haar gesprek met Mrs. Handley voelde ze dat ze hem tegen invloeden van buitenaf moest beschermen.

Het was nu drie weken geleden dat Lars naar Zweden was vertrokken en het verbaasde haar een beetje dat ze hem minder miste dan ze had verwacht. Natuurlijk miste ze zijn grappen en zijn charme. Het was goed voor haar moraal dat hij zo duidelijk dolverliefd was. Neil had de laatste twee weken veel meer tijd doorgebracht in de buurt van het huis en hij maakte veel van de afwezigheid van zijn neef goed, zij het op een andere manier.

Neil besteedde nu tot Nicky’s genoegen ook veel meer tijd aan hem. Daardoor kwam Rachel veelvuldiger in nauw contact met hem. Sedert het verschijnen van Michael Browlett scheen hij Nicky niet uit het oog te willen verliezen en hij had hem enkele keren mee uit rijden genomen. Het was vreemd, maar steeds als Rachel hen samen zag, kreeg ze een brok in de keel. Het was werkelijk treffend zoals die twee aan elkaar hingen en Nicky was duidelijk in zijn schik met de extra aandacht.

Rachel zag hen inmiddels naderen. Neil torende hoog op een ruin, naast Nicky die op Taffy voortdraafde. Glimlachend verbaasde ze zich over het geduld dat Neil had met het jongetje, dat aan één stuk door babbelde. Hij spoorde zijn pony steeds aan om naast zijn oom te kunnen blijven rijden.

Nu ze wat meer aan paarden gewend was geraakt, bleek ze er minder bang voor te zijn. Nadat ze het jongetje had helpen afstijgen, keek ze toe hoe zijn oom erop toezag dat de pony behoorlijk werd verzorgd. Neil vond dat, hoewel Nicky nog erg jong was, hij oud genoeg was om te leren hoe hij zijn zaken behoorlijk moest afwerken. Rachel was het wel eens met dat principe. Ze dacht dat Neil een strenge doch liefhebbende vader zou zijn. Het was jammer dat hij zelf geen kinderen had.

Haastig keerde ze terug tot de werkelijkheid en concentreerde zich op de activiteiten, die vlak voor haar gaande waren. Het kwam de laatste tijd meer voor dat ze op deze manier aan Neil dacht. Dat verontrustte haar niet alleen, maar het boeide haar ook. Als hij zo met Nicky bezig was, leek hij in de verste verte niet op een koppige autoritaire landeigenaar. Eigenlijk verveelde het haar nooit naar hem te kijken en in zijn gezelschap te verkeren.

Toen het afzadelen en droogwrijven waren afgehandeld, holde Nicky naar Mr. Handley om hem met het lossen van hooi te helpen. Rachel kon hem aan een stuk door horen praten. De geduldige Handley luisterde aandachtig naar wat het kind te vertellen had. Net wilde ze hem achterna gaan, toen Neil haar van achter uit de stal riep.

‘Rachel!’

Met kloppend hart keerde ze zich om en keek naar hem. Hij was aan het eind van de stal zijn paard aan het verzorgen en even dacht ze dat ze zich had vergist, want hij hield pas met zijn werk op toen ze de hele stal was doorgelopen en naast hem stond.

Ineens ging hij rechtop staan en haalde een hand door een blonde lok die over zijn voorhoofd was gevallen. De lichtblauwe ogen waren als sterren in de donkere stal. Zo gauw hij haar aankeek sloeg haar hart op hol. De rijbroek sloot strak om de gespierde benen en de gelaarsde voeten stonden stevig op de met stro bedekte grond. Een dikke, crèmekleurige trui droeg ertoe bij dat zijn donkere huid nog beter uitkwam. Hij zag er in het geheel niet angstaanjagend uit, eerder verontrustend mannelijk.

Zoals gewoonlijk reageerden Rachels gevoelens direct op zijn aanwezigheid en ze deed alle moeite het luide kloppen van haar hart tegen te gaan. ‘Je riep me terug,’ hielp ze hem herinneren en wanhopig hoorde ze hoe onvast haar stem klonk.

Er kwam een glimlach op Neils gezicht terwijl hij haar aankeek. ‘Ik vroeg me af of je wist dat Lars over ongeveer tien dagen komt,’ zei hij. ‘Ik kreeg vanmorgen een brief van hem.’

Rachel schudde het hoofd. ‘Nee, dat wist ik niet,’ gaf ze toe. Ze vroeg zich af waarom hij de moeite had genomen haar terug te roepen, terwijl hij het toch net zo goed aan de lunch had kunnen vragen. ‘Nicky zal er verrukt over zijn,’ voegde ze eraan toe.

Nieuwsgierig fronste Neil het voorhoofd. ‘Ik dacht dat jij dat ook wel zou zijn,’ merkte hij op, ‘daarom vertel ik het je.’ Even wendde hij zich af en liet in gedachten een hand over de glanzende huid van het paard glijden. ‘Heeft hij het jou dan niet geschreven?’ vroeg hij. ‘Ik dacht dat hij het jou zeker wel zou hebben laten weten.’

Rachel wilde er niet aan denken dat hij probeerde sarcastisch te zijn. ‘Ik zou echt niet weten waarom hij het mij moest laten weten,’ zei ze. ‘Waarom zou hij mij van zijn plannen op de hoogte houden?’

Weer keerde Neil zich om en keek haar uitdagend strak aan. ‘Oh, doe toch niet zo naïef, Rachel,’ antwoordde hij scherp. ‘Je weet heel goed waarom hij het je zou laten weten... je bent toch niet zo dom dat je mij dat moet vragen.’

Zijn manier van optreden deed haar pijn en ze had het niet verwacht. De afgelopen weken was hun vijandschap tot niets teruggelopen en ze haatte het idee dat de gespannen verhouding zou terugkomen. ‘Het kan me niet schelen - wat je ook denkt dat ik voor Lars beteken!’ zei ze op een toon, die verraadde hoe ze zich voelde. Zwijgend bleef Neil haar even aankijken.

Daarop schudde hij het hoofd en weer speelde de glimlach om zijn mond, voor hij zich afwendde. Ze kon alleen zijn profiel zien toen hij zei: ‘Je doet net of ik je ergens van beschuldig en dat is helemaal niet waar, Rachel. Je weet dat het me geen zier kan schelen wat Lars en jij uitvoeren, zolang Nicky er niet bij betrokken wordt.’

‘Natuurlijk... dat heb je me heel duidelijk gemaakt!’ gaf Rachel kortaf toe. Het was moeilijk zijn gebrek aan belangstelling te accepteren en ze voelde dat haar toon hem verraste.

‘Ik zou wel stekeblind moeten zijn,’ ging hij verder, ‘om niet te zien dat je... hem graag mag. Steeds als jullie samen waren, waren je gevoelens op je gezicht te lezen.’

Rachel had geen flauw idee waarom hij zich zo gedroeg, maar ze vermoedde dat hij haar wilde provoceren. Onderzoekend keek ze hem aan. Ze had hem nooit aanleiding gegeven te denken dat ze de flirt met Lars ernstig nam. Ze wist niet wat ze ervan denken moest.

‘Het... ’t zou onzinnig zijn te ontkennen dat ik Lars graag mag,’ zei ze met onvaste stem. ‘Om eerlijk te zijn, ik vind hem heel aantrekkelijk, dat zal iedere vrouw met me eens zijn. Maar ik ken hem nog véél te kort om er serieus over te worden, Neil. ’t Is gewoon... belachelijk zo iets te denken.’

Zijn ogen bleven strak op haar gevestigd. Ze waren op haar zachte, rode mond gericht en weer voelde Rachel hoe snel haar hart ging kloppen.

‘Ik stelde alleen vast dat jullie elkaar wel mogen,’ hielp hij haar glimlachend herinneren.

Rachel schudde het hoofd. ‘Dat heb je alleen gezegd,’ hield ze vol, ‘maar je bedoelde iets heel anders, Neil, en dat is eenvoudig niet waar! ’

Rachel kneep zich in de handen toen hij langzaam het hoofd schudde en haar raadselachtig aankeek. ‘Iemand - ik weet niet meer wie - heeft eens gezegd: wie zich verontschuldigt, beschuldigt zich!’

‘Neil!’ Zijn bedoeling was niet mis te verstaan en boos keek ze hem aan. ‘Je gelooft me niet!’ beschuldigde ze hem. ‘Nou... ’t kan me geen zier schelen.’

‘Waarom zou je het je aantrekken?’ vroeg Neil.

Ze trilde als een espeblad. Haar ogen prikten en ze wist dat de tranen niet ver waren. Ze wilde geen ruzie met Neil maken, maar hij scheen dat wel te beogen. Waarom toch in hemelsnaam? Nog nooit was ze zich bewust geweest van dat krachtige lichaam, dat zo dicht bij haar stond. Het effect op haar gevoelens, mede door de geur van leer en aftershave lotion, verwarde haar. Ze kon er niets tegen doen, maar ze werd er duizelig van.

‘Neil...’ Aarzelend gleden haar ogen over zijn gezicht, alsof ze naar de reden voor zijn optreden zocht. ‘Wat probeer je te doen?’ vroeg ze met zachte stem. Het was niet te geloven dat hij lachte en het hoofd schudde.

Het diepe geluid van die lach deed haar hart zó snel kloppen, dat ze instinctief een hand naar haar borst bracht.

‘Ik ben er niet zeker van,’ bekende hij. ‘Ik weet wel dat Lars denkt dat hij slechts één vinger naar je hoeft uit te steken om je te veroveren - is dat zo, Rachel?’

Rachels hart en ademhaling gingen zó snel alsof ze een lange afstandsmars had gelopen. ‘Nee,’ fluisterde ze.

Plotseling lag Neils linkerhand tegen haar middel. De brede handpalm lag in haar slanke taille en onweerstaanbaar trok hij haar tegen zich aan. Toen verdween ook de rechterhand onder haar jasje en bleef in het midden van haar rug rusten. Ze was zich bewust van de ijzeren greep van die armen en de verontrustende schittering van zijn ogen.

De aanraking met zijn sterke, harde en uiterst mannelijke lichaam riep gevoelens in haar op, die haar deden huiveren. Ze probeerde wat te zeggen, zijn naam te noemen, maar haar stem was niet meer dan een zucht, die hij smoorde door zijn lippen op de hare te drukken.

Haar armen gingen omhoog en werden om zijn nek geslagen. Haar handen woelden in het dikke, blonde haar boven de oren en doordat ze zo dicht tegen hem aangedrukt werd, voelde ze de spanning in haar eigen spieren toenemen. Nog nooit had ze zo iets eerder meegemaakt. Bevend van twijfel werd ze zich bewust van haar eigen behoeften.

Slechts eenmaal eerder had ze in zijn armen gelegen. Dat was de keer geweest dat hij haar van de ijskoude richel boven de zee had gered. Toen had ze er slechts troost in gevonden. Nu was er de sensuele, onweerstaanbare opwinding die haar dwong te antwoorden... een antwoord dat ze maar al te graag gaf.

‘Neil! Miss Carson!’

Het schrille kinderstemmetje drong slechts vaag tot Rachel door. Langzaam liet Neil haar los, met tegenzin voelde ze, en bleef op haar neerkijken. Zijn handen lagen nog om haar middel. Stevig en wurm was het gevoel dat door haar sweater drong. Zijn ogen, overschaduwd in de duistere stal, gloeiden zoals ze nog nooit had gezien.

Er speelde een glimlachje om zijn mond, een glimlachje dat haar enigszins verontrustte. Toen wees hij met het hoofd naar de deur waarachter Nicky’s schrille, doordringende stemmetje klonk. ‘Ik geloof dat ik maar beter Handley kan gaan redden,’ zei Neil. Even keek Rachel hem onzeker aan.

‘Neil! Miss Carson!’

Naarmate Nicky dichter bij de stal kwam, werd zijn stem harder. Met nietsziende ogen deed Rachel een stap achteruit en keerde zich naar de deur. Haar hart ging zo tekeer, dat het moeilijk was om helder te denken. Het was wel duidelijk dat Neil zichzelf volledig in de hand had en dat verontrustte haar een beetje.

Het flauwe glimlachje speelde nog steeds om zijn mond en Rachel zag dat zijn ogen spottend naar haar keken. Zou hij zó denken over deze ogenblikken, die haar zo diep hadden getroffen? Ze bleef hem strak aankijken en dacht even dat er een verandering in zijn uitdrukking kwam. Toen kwam Nicky de stal binnenrennen. Verontwaardigd riep hij: ‘Jullie gaven geen antwoord. Waarom gaven jullie geen antwoord?’

Even bleef hij met gefronst voorhoofdje voor hen staan, voor hij Rachels hand nam en eraan trok. ‘Ik heb honger,’ riep hij. ‘Ik heb honger, Miss Carson!’

Neil gaf hem antwoord. Hij zette hem zijn cap af en woelde door de onordelijke bos donker haar. ‘Jij hebt altijd honger,’ zei hij met een glimlach. ‘Het heeft geen zin Miss Carson ermee lastig te vallen, want het is nog lang geen lunchtijd.’

‘Maar ze heeft me een stuk chocolade beloofd,’ antwoordde Nicky verontwaardigd. Neil keek Rachel nieuwsgierig aan.

‘Heb je dat gedaan?’ vroeg hij.

Rachel knikte. ‘Ja, ik ben bang van wel.’

Er kwam een sprakeloze blik in Neils ogen toen hij haar een ogenblik aankeek. Zijn hand lag nog steeds op het verwarde hoofdje van Nicky. ‘Verwen je hem dikwijls met chocolade?’ vroeg hij toen.

Nog trillend na zijn omhelzing, vond Rachel het uiterst moeilijk naar aardse zaken terug te keren. Voor ze antwoord gaf keek ze naar Nicky’s angstige en wat verontwaardigde gezichtje. ‘Dat... ik doe het af en toe weleens,’ zei ze. ‘Niet te dikwijls.’ Ze zag dat de blauwe ogen haar afkeurend aankeken en onbewust ging haar hoofd, als in een verdedigend gebaar, omhoog. ‘ Ik dacht wel dat je het niet goed zou vinden! ’ zei ze.

‘Maar je hebt het tóch gedaan!’

De zachte stem deed haar de koude rillingen over de rug lopen en ze greep Nicky’s handje steviger vast. ‘Alleen zo af en toe,’ hield ze vol. Ergens was ze boos over zijn houding van de strenge voogd. Dat hij zó gemakkelijk dat verrukkelijke incident van zoeven van zich kon laten afglijden, terwijl zij nog op haar benen stond te trillen. Ze keek naar Nicky en trok een treurig gezicht. ‘Ik zou die chocolade maar niet nemen, Nicky,’ zei ze tegen hem. ‘Je oom vindt het niet goed... ’t Spijt me.’

Nicky keek naar zijn oom op en zijn onderlip begon verdacht te trillen, alsof hij zo in huilen kon uitbarsten. Met grote beschuldigende ogen keek hij hem aan. ‘Maar, Neil...’ begon hij.

‘Natuurlijk mag jij een stukje chocolade,’ zei Neil rustig. ‘Het is je beloofd en ik vind dat beloften niet verbroken mogen worden.’ Zonder een woord te zeggen haalde Rachel de reep uit haar zak en gaf hem aan Nicky. Blozend keek ze Neil aan. Hij gunde het jongetje de tijd het papier eraf te halen en woelde intussen bemoedigend door zijn haar. ‘Ga jij een poosje bij Handley kijken,’ zei hij. ‘Miss Carson komt zó.’ Knabbelend op zijn reep ging Nicky naar de tuin terug. Zijn heldere stemmetje schalde door de koude lucht toen hij Handley riep, die in de hooischuur aan het werk was. Onzeker waarom zij achter moest blijven, maakte Rachel aanstalten hem achterna te gaan. Een grote hand die op het houten schot werd gelegd, versperde haar de weg. Ze drukte zich tegen het schot aan.

Uit ervaring wist ze dat de krachtige arm haar zonder moeite zou kunnen tegenhouden. Ze voelde dat ze in de val zat. Zijn arrogante houding veroorzaakte haar hartkloppingen. Automatisch wendde ze het gezicht af toen hij zich wat vooroverboog. Deze beweging bracht zijn gezicht wat dichter bij het hare en de wellustige warmte van het mannenlichaam drong tot haar door.

‘Zo,’ deed Neil heftig, ‘zou je zo goed willen zijn me even uit te leggen wat die scène van zoeven te betekenen had? Waarom zei je tegen Nicky dat ik het niet goedvond dat hij chocolade kreeg.’

‘Dat heb ik niet gedaan,’ ontkende Rachel ademloos. ‘Ik heb alleen...’ ‘Ik ben niet gek en ook niet doof, Rachel! ’ Hij leunde verder voorover en drukte haar zacht tegen het schot. Met de andere hand greep hij haar kin en toen hij haar gezicht naar zich toedraaide, slaakte ze een kreet om de kracht in zijn spieren.

‘Ik houd er niet van voor de boeman te spelen die jij van me hebt gemaakt,’ zei hij, ‘en zeker niet tegenover Nicky.’

‘Neil, alsjeblieft, ik heb het zo niet bedoeld,’ drong ze aan. ‘Ik... ik heb het alleen gezegd omdat... omdat ik boos was.’

‘Boos?’ Zijn vingers dwongen haar hem te blijven aankijken. Ze beet angstig op haar lip en huiverde toen zijn warme adem over haar gezicht ging. ‘Waarom?’ vroeg hij zacht. ‘Waarom was je boos? Omdat ik je heb gekust?’

Haar hart klopte heftig en wild schudde ze het hoofd.

‘Waarom zou ik daar boos om zijn,’ zei ze hees. ‘Dat was toch niet belangrijk, is het wel, Neil?’

‘Rachel!’

Haar knieën knikten en ze kon nauwelijks blijven staan. Haar hoofd bonsde en maakte dat ze zich niet kon bewegen. Daar stond ze, met de mannelijke warmte van zijn lichaam die haar aanraakte. Het was het geklos van Handley’s laarzen op het erf buiten, dat haar zinnen deed terugkeren.

‘Nicky,’ zei ze ademloos. ‘Ik hoor hem niet, Neil, hij... hij moet zijn weggegaan.’

‘Dat geeft niet, hij kan niet ver weg zijn!’ De sterke arm versperde haar nog steeds de weg en zijn ogen gloeiden vastberaden, ondanks de nadering van Handley.

‘Maar ik moet hem achterna!’ besloot Rachel en dook vlug onder zijn arm door. De snelle beweging verrastte hem en ze was de stal al bijna uit, vóór hij haar inhaalde. Hij greep haar bij de arm en zou haar hebben omgedraaid om hem aan te kijken, als Handley hen niet zo verbaasd had aangekeken. Rachel maakte gebruik van Neils aarzeling om zich uit zijn greep te bevrijden. ‘Je hebt zelf bevolen dat Nicky niet alleen gelaten mocht worden,’ fluisterde ze hees tegen hem. ‘Hij is op weg naar huis, maar als ik me haast kan ik hem nog wel inhalen.’

Even dacht ze dat hij in aanwezigheid van Handley met haar zou gaan redetwisten, maar toen liet hij haar, berustend de schouders ophalend, gaan. Rachel keerde zich om en holde achter Nicky aan. Toen ze hem had ingehaald was ze buiten adem. Ze voelde een onweerstaanbare drang zich om te keren en te weten te komen of Neil naar hen stond te kijken. In plaats daarvan legde ze een hand op Nicky's hoofd en wandelde samen met hem over het ruiterpad naar het huis.

 

Als Lars terug zou zijn, zou dat onvermijdelijk betekenen dat Rachel en Nicky minder van Neil te zien zouden krijgen. Het was wel zeker dat Lars een groot deel van wat Rachel ‘de lijfwachtendienst’ noemde zou overnemen. Ze was er niet zeker van of ze het prettig zou vinden als Lars de plaats van Neil innam. Het was wél een feit dat Lars veel minder verwarrend gezelschap was.

Die dag had het gesneeuwd en naarmate de avond vorderde kwam er een tinteling in de lucht die vorst voorspelde. De sterren twinkelden helder en er stond een vlakke gele wintermaan aan de hemel. Nicky lag al in bed en Rachel had zich overgegeven aan Lars’ dwang een wandelingetje naar het hek te gaan maken.

Het was een beetje griezelig zo langs de oprijlaan te wandelen. Hun schaduwen liepen langzaam met hen mee en onwillekeurig huiverde ze.

‘Heb je het koud?’ Lars, die onmiddellijk bezorgd voor haar was, legde een arm om haar schouders. Zijn vingers drukten zich stevig in haar arm. ‘Zo beter?’ vroeg hij. Rachel glimlachte.

Lars was zo onthutsend eerlijk dat ze hem niet kon weerstaan. ‘Ik heb het niet echt koud,’ zei ze, ‘ik had alleen een koude rilling.’

Een poosje wandelden ze zwijgend verder. In de verte riep een uil tegen de volle maan en de kale bomen huiverden in de wind. De wind bracht een kleur op Rachels wangen en ze was blij dat Lars een arm om haar heen had geslagen. De sneeuw kraakte al onder hun voetstappen en bevestigde het vermoeden van vorst. In zekere zin was de winter op een grimmige manier mooi, dacht Rachel, een schoonheid die ze in de stad nooit had ontdekt. Toen ze lang genoeg hadden gewandeld om haar bloedcirculatie te stimuleren, voelde ze zich heerlijk warm worden.

‘Wat heb je met jezelf uitgevoerd terwijl ik weg was?’ vroeg Lars. Glimlachend keek ze naar hem op en schudde het hoofd.

‘Niets bijzonders,’ vertelde ze hem. ‘Het maakte natuurlijk wel verschil dat Nicky niet te ver van het huis weg mocht, maar...’ Ze zweeg en vroeg zich af of hij van de verschijning van Michael Browlett af wist. Er was voldoende tijd geweest om het hem na zijn aankomst die middag te vertellen, hoewel het mogelijk was dat Neil het incident niet zó belangrijk vond om het onmiddellijk te vertellen. ‘Heeft... heeft Neil je verteld over Nicky’s vader?’ vroeg ze.

Lars knikte. ‘Hij heeft het erover gehad,’ zei hij, ‘maar als je het mij vraagt neemt hij de hele zaak te zwaar op.’

‘Misschien wel.’ Ze was niet van plan Neils beslissingen te gaan betwisten, want ze wist maar al te goed dat ze voortkwamen uit zijn diepe bezorgdheid voor het neefje. Waar het Nicky betrof, werd geen enkele zaak te zwaar opgenomen.

‘Ik realiseerde me niet wie die man was,’ vertelde Rachel hem. ‘Niet voordat Neil het me vertelde. Hij herkende hem van mijn beschrijving, ’t Is vreemd,’ ging ze peinzend verder, ‘maar die man vroeg me haast Neil te beschrijven... kent hij hem niet? En hoe kon Neil hem herkennen?’

‘Ik geloof dat Lynn een foto van hem had,’ zei Lars. ‘Ik heb hem nooit gezien en hij kwam natuurlijk nimmer naar Seaways.’

‘Natuurlijk?’ herhaalde ze nieuwsgierig. ‘Waarom dat, Lars? Werd hij door de familie niet geaccepteerd?’

Lars haalde de schouders op. In het maanlicht zag ze dezelfde sterke contouren als die van zijn neef.

‘Niemand heeft hem gezien,’ zei hij. ‘Lynn is er met hem vandoor gegaan. Ik betwijfel of zij zelf hem langer dan een maand kende.’ Ondanks het moment dat Mrs. Handley vertrouwelijk was geworden, luidde de toedracht helemaal niet zoals Rachel zich had voorgesteld. Ze zweeg een poosje en probeerde ergens houvast te vinden wat betreft Nicky’s achtergrond. Het was een wonder dat hij, ondanks het slechte begin van zijn leven, zo’n normaal en lief kind was.

‘Maar waarom?’ vroeg ze en legde haar vraag uit toen ze Lars’ verbaasde blik zag. ‘Ik bedoel, Lynn kwam toch uit een welgestelde familie. Als hij een,., een fortuinjager was - ik ben bang dat de familie er zo over dacht - maakte het toch weinig voor hem uit of ze het kind had of niet... Z’n vrouw was toch rijk.’

‘Oh, zeker, Lynn was welgesteld,’ gaf Lars toe. ‘Maar dat was Mrs. Fran Munger ook... Die was zelfs véél rijker toen Michael Browlett z’n oog op haar liet vallen. Hij speelde kleine rolletjes in films in de Verenigde Staten. Ook weer niet zó klein dat hij niet werd opgemerkt door een van de rijkste vrouwen ter wereld.’

‘Is hij acteur?’ vroeg Rachel. ‘Dat wist ik niet.’

‘Hij heeft de laatste vijf jaar niet veel moeten uitvoeren,’ stelde Lars droog. ‘Hij heeft de mooie meneer in Amerika uitgehangen.’

‘En nu is hij terug,’ peinsde Rachel. ‘Ik vraag me af waarom?’

Lars trok haar wat dichter tegen zich aan. Met het gezicht gedeeltelijk in haar haren verborgen lachte hij even.

‘Het is wel duidelijk dat je de internationale roddelkolommen in de kranten niet bijhoudt, Rachel,’ zei hij grinnikend. ‘Vorige maand is Mrs. Munger met een andere man getrouwd. Ook een miljonair natuurlijk... Michael Browlett werd aan de kant gezet!’