10
“Mitchell!” roep ik met een zoet stemmetje. “Mitchelltje Pitchelltje, kom eens hier.”
Even later gestommel in de gang. De slaapkamerdeur die opengaat. “Yvon?!” Mitchell klinkt verbaasd. “Wat is dit nou?”
Ik lach gesmoord vanonder mijn laken en blijf stokstijf liggen.
“Wat moet dit voorstellen? Waarom heb je een gat in mijn laken geknipt?” Hij klinkt enigszins geïrriteerd.
“Het is geen gewoon gat, Mitchell,” fluister ik, “het is een glory hole. En kijk eens goed wat eronder zit: een tweede glory hole. Speciaal voor jou.”
Zo te horen komt hij dichterbij. Ik kan niets zien want ik ben van onder tot boven bedekt met zwart zijden. Alleen op kruishoogte bevindt zich een ovaalvormige opening. De rand heb ik netjes afgewerkt met een zigzagsteek.
“Jezus Christus, Yvon. Waar slaat dit op? Heb je enig idee wat dit beddengoed heeft gekost?” Zijn stem schiet omhoog. “Het is echt zijden.”
Boos trekt hij de bovenkant van het laken omlaag zodat mijn hoofd vrijkomt. Hij is nog steeds slechts in een handdoek gehuld. “Echt zijden?” Ik doe alsof ik schrik. “Sorry, ik had geen idee.”
“Wat dacht jij dan? Dat ik onder die stugge rommel van de Hema slaap?”
Ik pak de rand van het laken vast. “Ik heb het geprobeerd,” zeg ik kleintjes.
“Wat?”
“Ik heb het geprobeerd met dat Duitse trilding.”
“En?” Zijn nieuwsgierigheid wint het van zijn kwaadheid.
“Hij deed me te veel denken aan een vegetarische hamburger. Hij haalt het niet bij echt vlees, als je begrijpt wat ik bedoel.” Ik zie hoe zijn blik omlaag glijdt en hoe hij mijn zelfgenaaide glory hole bestudeert. Even ben ik bang dat hij zijn vinger er plompverloren in zal steken. Hoewel ik minstens zo bang ben dat hij zich er walgend van zal afwenden.
“Je hebt het netjes gedaan, dat moet ik toegeven.”
Ik begin te blozen.
“Laat me eens even de balans opmaken,” zegt hij. “Je ligt in je blootje onder een zijden laken met een uitsparing op een cruciale plek. Je lokt een halfnaakte man naar je toe en vertelt hem dat je het speciaal voor hem hebt gedaan. Je echtgenoot en je kinderen zijn ver weg.” Hij pauzeert even. “Mevrouw De Graaf, u probeert me te verleiden. Of niet?”
Ik knik.
“Ik ben homo.”
“Nou en? Jullie homo’s zijn toch zo ruimdenkend? Take one for the team, Mitchell.” Zo’n bijdehante opmerking had hij niet uit mijn mond verwacht, ik zie het aan zijn verbaasde gezicht terwijl ik Jesper in stilte bedank. “Gerard Joling heeft het met Tatjana gedaan,” voeg ik er snel aan toe. “Stond van de week in de Telegraaf.”
“O ja? Wat grappig. Op Tatjana zou ik het ook wel kunnen, denk ik,” zegt hij terwijl hij zijn kin in zijn linkerhand neemt en zijn duim en middelvinger nadenkend over zijn wangen trekt.
Ik sla hem nauwkeurig gade. Zo te zien werkt de gedachte aan de wulpse stoeipoes alleen al stimulerend. Misschien heeft hij de Viagra die ik hem wilde aanbieden niet eens nodig. De handdoek komt in beweging, er bolt iets op onder de stof. Ik verzamel moed, strek mijn arm uit, pak het puntje van de doek die zijn lendenen omvat en trek hem los. Ik hoef niet bang te zijn, ik weet wat eronder zit.
“Buurvrouw, wat doet u nu?” grapt Mitchell.
De vlag hangt halfstok. “Maak hem eens wat stijver,” zeg ik streng. “Dat kun je best.” Ik weet bij god niet wat er in me is gevaren. Ik weet alleen dat ik de touwtjes in handen moet nemen omdat er anders nooit iets zal gebeuren. Veertig met de v van voortvarend.
Mitchell schudt langzaam zijn hoofd alsof hij nog steeds niet kan geloven wat hem overkomt. Zijn blik valt op het nachtkastje. “Heb je poppers gebruikt? Toe maar. Iemand in deze slaapkamer is veel minder onschuldig dan ze zich voordoet.” Hij pakt het flesje, draait het open en neemt een stevige snuif. “Jij nog?”
“Nee, ik heb net wat op,” lieg ik. Poppers! Ik heb aan poppers geroken. Ik weet het niet honderd procent zeker, maar het klinkt als drugs. Als ze maar niet verslavend zijn. De roes was er lekker genoeg voor.
Mitchell ademt een paar keer diep in en uit, pakt zijn geslacht en begint de geijkte bewegingen te maken. Ook zonder Rush krijg ik het er warm van. Mijn handen glijden als vanzelf onder het laken en bereiken mijn persoonlijke glory hole. Mitchell zet grote ogen op als hij ziet hoe ik mijn lippen uit elkaar duw. Ik ben blij dat Kim felgekleurde gelnagels bij me heeft gezet. Ik hou niet zo van rode nagels, maar op de juiste achtergrond doen ze het geweldig.
“Wat wil je?” fluistert Mitchell.
“Ga door.”
Meer kan ik niet uitbrengen. Als hij die pornobewegingen blijft maken, krijg ik vanzelf de Love die hij me heeft beloofd.
“Hoef ik je niet te neuken dan?”
Even sluit ik mijn ogen. Dokter Direct krijgt het voor elkaar om zijn op grove wijze geuite opluchting te vermengen met een vleugje verbolgenheid.
“Ik vraag het maar, ik weet ook niet wat je van me verwacht.”
Zijn gesjor oogt inderdaad wat onbeholpen, alsof hij het nog nooit heeft gedaan.
“Mitchell,” zeg ik hees. “Ik wil alleen naar je kijken. Doe alsof ik er niet ben.” Hij houdt zijn hoofd schuin en lijkt de mogelijkheid te overwegen. Ik probeer me te concentreren op zijn gespierde lichaam en zijn intussen kennelijke staat van opwinding.
Hij hakt de knoop door. “Dus je wilt dit?” vraagt hij terwijl hij een stap in de richting van het bed zet, zijn lid trots voor zich uit dragend.
Ik kreun bevestigend.
“Kun je het zo goed zien?” Het topje bevindt zich op ongeveer dertig centimeter van mijn mond. “Of wil je het liever heel dichtbij?”
Zijn eikel hangt nu boven mijn lippen. Mitchell maakt iets snellere, korte bewegingen. Ik duw mijn middelvinger bij mezelf naar binnen. Geen glijmiddel nodig. Zijn linkerhand gaat naar zijn balzak. Hij knijpt er een paar keer zachtjes in, terwijl hij zich vlak boven mijn gezicht blijft aftrekken. Af en toe raakt het puntje van zijn pik mijn mond.
“Lekker?”
Mijn antwoord houdt het midden tussen een zucht en een kreun.
“Ik ga straks over je gezicht heen spuiten, Yvonne, dat je het weet. Als je eerder wilt komen dan ik, moet je opschieten.”
Een deadline. Niets zo opwindend als een man die een eindstreep markeert. Maarten heeft een keer zijn alarm gezet. Hij had een conference call met een man in een andere tijdzone, dus als het me binnen vijftien minuten niet lukte, had ik pech. Ik werd er superheet van. En het lukte.
“Hoeveel tijd heb ik nog?”
Mitchells mond is een smalle streep, zijn gezicht is vertrokken. Hij kijkt naar een onbestemd punt ergens in de slaapkamer. “Niet. Lang. Meer.”
Zijn pik raakt mijn mond nu harder. Onwillekeurig lik ik er even aan om het voorvocht te proeven. Ik ga met mijn tong langs mijn lippen en sluit mijn ogen.
“Yvon!” De laatste waarschuwing van Mitchell. Ik merk dat hij het tempo opvoert. Als ik het wil, dan moet ik nu leveren. Wil ik het? “Ja? Ja! O ja. O god, Mitchell!”
We veranderen in twee dolfijnen die de zwaartekracht trotseren en zich boven het wateroppervlak verheffen voor een simultane pirouette, waarna ze als een fontein uiteen gaan en zich achterover laten vallen in de oceaan.
♦
Dan druipt er iets over mijn slaap en voel ik wat in mijn haar. Mitchell reikt me een doekje aan waarmee ik zijn lozing zo goed en kwaad als het gaat verwijder. Mijn mobiel piept. Ik vis hem uit de zak van de badjas. Een waarschuwings-SMS van Kim. De laatste trein vertrekt over vijfentwintig minuten. Die kan ik nog halen. Ik verontschuldig me, ren naar de badkamer, graai mijn kleren bij elkaar en werp een snelle blik in de badkamerspiegel. O hemel. Moeder ging op stap. Ik raak mijn gezwollen mond aan. Straks even mijn wangen poederen en wat lipstick op doen, niet vergeten.
Ineens staat Mitchell naast me. Hij heeft mijn, nee, zijn badjas aan. “Ik heb een taxi voor je gebeld, hij is er binnen vijf minuten en brengt je naar het station.” Hij overhandigt me een stapel doosjes. The Product. “Hier kun je twee maanden mee vooruit.”
Even aarzel ik. Maarten zou het belachelijk vinden.
“Neem het nou maar,” dringt Mitchell aan. “Het werkt echt, en het kan geen kwaad.”
Ik stop de doosjes in mijn tas. “Zien wij elkaar nog?” vraag ik.
“Over acht weken toch,” zegt hij.
Ik knik heftig en glimlach breed. Mitchell loopt met me mee naar de deur en helpt me in mijn jas. We kussen elkaar op de wang, heel formeel ineens.
“Doe Kim de groeten.”
“Zal ik doen.”
Als ik al bij de lift sta, roept hij me ineens na. “Hé Yvonne, je bent je vibrator vergeten!”
Typisch Mitchell om dat door de hal van een flatgebouw te schreeuwen. “Hé Mitchell!”
“ja?”
“Stop hem maar in je ster!” Schaterlachend stap ik de lift in. Veertig met de v van voldaan.
EOF