HOOFDSTUK 9

Drie dagen na het fiasco met de film gaf Linda Willis een feestje. Linda was de vrouw van een van de parkopzichters. Ze had Emma ook uitgenodigd.

Emma dacht er over na of ze wel of niet zou gaan. Stewart zou meteen doorhebben dat het een smoesje was wanneer ze thuis zou blijven omdat ze hoofdpijn had.

Ze besloot gewoon te gaan. Wat konden al die mannen haar schelen. Misschien kon ze wel een derde vinden, met wie ze de avond door kon brengen. Dan zouden ze allebei mooi op hun neus kijken. Emma was die middag al vroeg terug in het kamp. Voordat ze een bad nam, keek ze in de klerenkast. Ze keek naar de mooie paarse jurk en nam hem even in haar handen. Daarna pakte ze een rok en een blouse en legde die vast klaar op het bed.

Na het bad krulde ze haar natte haar, borstelde het en deed lippenstift op. Daarna kleedde ze zich aan. Ze keek in de spiegel en schudde haar hoofd. Snel deed ze de blouse en de rok weer uit en trok de paarse jurk aan.

Ze keek op haar horloge. Het was tijd om te gaan.

‘Emma!’ Lance was de eerste die haar zag. ‘Je ziet er... ontzettend mooi uit.’ Zijn glimlach was spontaner dan gewoonlijk en het leek wel alsof hij er meer mee wilde zeggen dan anders. ‘Echt ontzettend mooi.’

‘Dank je.’ Toen ze rondom zich heen keek zag ze Stewart, en hij zag haar ook. Hij bekeek haar, niet met de ogen van een vreemde, zoals hij de laatste drie dagen steeds had gedaan en ook niet zoals ze hem in Pretoria had zien kijken, maar met een ernstige en bedachtzame blik, die ze niet goed kon doorgronden.

‘Stewart...’ Hij stak zijn hand naar haar uit en zij wilde naar hem toegaan, toen er opeens een vrouw bij hem ging staan - een mooie vrouw: Miranda.

‘Jullie kennen elkaar, nietwaar?’ De mysterieuze uitdrukking op Stewarts gezicht was verdwenen. In zijn ogen lag weer die onpersoonlijke blik.

‘Ja, natuurlijk. Hoe gaat het, Miranda?’ Emma glimlachte, maar diep in haar hart huilde ze. Miranda stond naast Stewart en trok zijn hand naar zich toe.

‘Natuurlijk kennen we elkaar,’ zei Miranda. ‘De kleine fotografe. Ik wist niet dat je hier nog steeds was.’

‘Oh, ja, ik ben er nog steeds.’

‘Blijf je hier nog veel langer?’ Het klonk als een oppervlakkige vraag, maar tot haar verbazing realiseerde Emma zich dat er veel meer achter school. Was het mogelijk dat Miranda niet honderd procent zeker was van haar positie? De zij zich ook onzeker voelde?

Gelukkig bleven ze niet al te lang met elkaar praten. Linda had haar feest voortreffelijk georganiseerd en weldra zaten alle gasten rond de vuren en klonk er overal gelach en vrolijk gebabbel. De meeste mensen kenden elkaar goed en hoewel ze elkaar vaak zagen, was er iets gemakkelijks en informeels op de party waardoor het echt gezellig werd.

Miranda stond nog steeds bij Stewart met haar hand op zijn arm. Emma was blij toen Lance met twee bordjes met gebraden vlees en twee glazen drank bij haar kwam.

Nadat ze dat smakelijk verorberd had, vroeg hij haar ten dans. Onder andere omstandigheden, op een andere nacht en met de handen van een andere man rond haar heupen, zou Emma zich in de zevende hemel gewaand hebben.

Nu voelde ze zich enigszins bedrukt. In haar achterhoofd speelde nog steeds de hoop dat Stewart terug zou komen. Maar langzaam verdween het idee dat dat zou gebeuren. De aanblik van al die vrolijke gasten die zich vermaakten, stemde Emma om de een of andere reden nog droeviger.

‘Ontspan je, Emma,’ zei Lance. ‘Je bent zo gespannen als een kat die elk moment wil springen.’

‘Het spijt me,’ zei ze berouwvol en liet zich door Lance iets dichter naar zich toe halen. Die lieve Lance. Hij was zo goed voor haar geweest, zo aardig vanaf de eerste dag dat ze in het kamp was. Altijd geduldig en vol begrip, aardig en altijd glimlachend. Soms had hij zijn teleurstelling laten merken als hij zag dat ze de voorkeur gaf aan het gezelschap van Stewart. Maar dat duurde nooit zo lang.

Hij was er altijd, op de achtergrond. Altijd speelde hij de tweede viool en altijd was hij klaar om de eerste over te nemen als dat nodig was. En hoewel ze de gedachte wilde onderdrukken, wist ze dat het waar was. Lance was de tweede viool in haar leven en wat er ook mocht gebeuren, of Stewart haar liefde nu wel of niet zou beantwoorden, zo zou het altijd blijven.

Ze leunde iets dichter tegen hem aan als wilde ze zo de manier waarop ze over hem dacht, goedmaken. Maar tegelijkertijd was ze blij dat Lance haar dicht tegen zich aanhield, want vlakbij zag ze Stewart en Miranda. Ook zij waren samen aan het dansen. Ze zag hoe Miranda haar armen om zijn nek sloeg en hoe ze naar Stewart lachte om een grapje dat hij gemaakt had.

Nadat ze een tijdje gedansd hadden, kwam er een pauze waarin er iets gedronken werd. Daarna begon de muziek weer. Lance draaide zich naar Emma toe en zei: ‘Vind je het erg als ik je even alleen laat, Emma?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Ik wil nu graag even met Miranda dansen.’

Een ogenblik keek Emma hem verbaasd aan. Toen gaf ze zichzelf snel een houding en zei: ‘Natuurlijk, ga je gang.’

Ze zag hoe hij naar Stewart en Miranda liep en hoe die ophielden met hun gesprek. Miranda zei nog iets tegen Stewart en gleed weg in de armen van Lance. Stewart keek hen nog even na en kwam toen in haar richting. Als ze gedroomd had, was ze nu meteen weer wakker. Ze kreeg een droge mond en keek of ze iemand zag om mee te praten of dat misschien een een andere uitvlucht mogelijk was. Dit was wel het laatste wat ze wilde, dat Stewart zich verplicht voelde om met haar te dansen omdat ze alleen stond.

‘Vlucht niet voor me weg Emma.’ Ze hoorde zijn zware stem pal achter zich.

‘Ik vlucht niet... ik...’ ze begon te stotteren toen ze hem aankeek.

‘Het leek er anders wel op. Wil je met me dansen, Emma?’

‘Ja.’ In zijn armen voortglijdend op de maat van de muziek, was het alsof ze weer even terug was op die andere dansvloer, alsof er niets gebeurd was.

Toen dacht ze weer aan Miranda en ze realiseerde zich dat hij haar slechts ten dans gevraagd had omdat Miranda met Lance danste. De betovering was verbroken en in plaats van zwijgend van de muziek en de dans te genieten, voelde ze zich gedwongen iets te zeggen.

Vind je het hier ook niet geweldig?’ hoorde ze zichzelf zeggen.

‘Geniet je ervan?’

‘Oh, ik vind het fantastisch. Linda is een goede gastvrouw. Al die lekkere hapjes en... En natuurlijk, Lance - ik heb bijna de hele avond met hem gedanst, weet je - hij is zo lief. Echt iemand om op een avond als deze mee samen te zijn.’

‘Het klinkt bijna als een reclametekst, Emma,’ merkte Stewart nuchter op.

‘Oh, maar hij is echt geweldig. Vind je ook niet?’ Stewart gaf geen antwoord en ze ratelde maar door.

De dans was voorbij. Stewart bedankte haar en ging weer weg, beleefd maar onpersoonlijk naar haar glimlachend. De hoop dat het vanavond tussen Stewart en haar weer goed zou komen, was nu definitief vervlogen. Ze voelde zich nu verder van hem verwijderd dan ooit tevoren.

Lance danste nog een keer met haar en ze was blij met de troost die zijn armen haar boden. Ze dansten samen zonder iets te zeggen. De behoefte om te praten was verdwenen. Ook Lance was merkwaardig stil geworden.

Aan het eind van de avond nam Lance Emma nog mee voor een laatste wandeling door het kamp.

Ze waren vlakbij de rivier toen ze twee mensen zagen - de slanke gestalte van Stewart en de kleine van Miranda. Hij had zijn armen rond haar middel geslagen en zij keek naar hem op. Onwillekeurig stopte Emma met wandelen en ook Lance stond stil. Ze zag hoe Stewart zich voorover boog en Miranda kuste. Het duurde niet lang voor Lance en Emma zich om draaiden en de andere kant opliepen.

Emma keek naar Lance en verwachtte die voldane blik die ze ook na afloop van de film gezien had. Maar merkwaardigerwijs lag er een wat verbitterde, ongelukkige uitdrukking op zijn gezicht.

Tot Emma’s verbazing vroeg Stewart een paar dagen na het feestje of ze zin had om met hem mee te gaan. Hij moest iets regelen in een ander kamp en dacht dat ze het misschien leuk zou vinden om hem te vergezellen.

De dag begon erg plezierig, zonder enig konflikt. Eigenlijk had ze wel gewild dat er een konflikt was geweest, zodat de lucht tussen hen gezuiverd zou worden en de spanning wat zou verminderen. Op die manier zou de beleefde façade wegvallen. Ze lachten en praatten, maar de spanning bleef. Tijdens het praten vermeden ze zorgvuldig elk onderwerp dat tot een meningsverschil zou kunnen leiden. Lance’s naam werd niet genoemd, en ook niet die van Miranda. Het leek alsof de film en de party er nooit geweest waren. Emma kon zich niet ontspannen. Voelde Stewart zich ook zo?

Stewart zette na enige tijd de auto even stil en samen keken ze naar het landschap. De spanning tussen hen leek iets minder.

Opeens zei Stewart: ‘Kijk, Emma.’

‘Waar?’

‘Daar.’ Hij wees.

‘Ik...’ Haar ogen gleden langs de struiken, maar ze zag niets ongewoons.

‘Zie je het niet?’ En toen hij haar verbijsterd zag kijken, zei hij: ‘De reeën hebben het ook nog niet gezien. Daar zit een leeuw, Emma.’

‘Ja!’ Ze hield haar adem in. Nu zag ze hem ook. Langzaam schoof hij vooruit. ‘Gaat hij...’

‘Hij maakt zich gereed om toe te slaan. En ik denk dat die prachtige impala zijn slachtoffer zal worden!

‘Oh, nee! Stewart, nee!’

‘Ja. Ze is zover van de kudde af...’

Hij stopte met spreken. Er gebeurde nu van alles. De kudde had het gevaar bemerkt, de leeuw schoot vooruit, de impala zat in het nauw. . .

‘Houd hem tegen!’ riep Emma, vlak voordat het gebeurde. Ze dacht dat ze het nog tegen kon houden. ‘Houd het tegen, Stewart!’

Toen ze zag dat Stewart bleef zitten en niets deed, probeerde ze wanhopig de deur van de auto open te maken. Onmiddellijk grepen de handen van Stewart de hare in een krachtige greep. Toen ze weer keek, was het al achter de rug.

‘Waarom heb je haar niet gered?’ schreeuwde ze woedend.

‘Jij kleine dwaas!’ zei hij boos en zijn gezicht was verbleekt van woede. ‘Wat denk je voor den donder wel dat je aan het doen bent. Zomaar even de auto openzetten!’

‘Zo te zien was jij in ieder geval niet van plan om iets te doen!’ zei ze nijdig.

‘De leeuw moet nu eenmaal eten.’

‘Maar niet juist die prachtige impala.’

‘Dit is de jungle, Emma.’ Zijn ogen vonkten fel en zijn stem klonk gespannen. ‘Dit is de jungle, en hier gelden de wetten van de jungle. En hoe vlugger je dat in de gaten hebt, hoe beter!’

Toen trok hij haar naar zich toe en begon haar te kussen, krachtig, ruw en hartstochtelijk, alsof hij er nooit meer mee op wilde houden.

Emma wist niet hoelang het geduurd had toen Stewart zijn lippen van de hare nam. Ze ging rechtop zitten tegen haar kant van de auto, totaal verdoofd en niet meer in staat om te denken.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij.

‘Dat is zeker ook een wet van de jungle?’

‘Ik heb toch gezegd dat het me speet.’

‘Breng me terug naar het kamp,’ zei ze onverschillig.

Zonder een woord te zeggen, schakelde hij de auto in de versnelling en begon terug te rijden naar Skukuza.

Ongelukkig staarde Emma uit het raam. Dit was niet de liefde zoals zij zich dat had voorgesteld. Ze wilde dat Stewart haar kuste, daar had ze al zo lang naar verlangd. Maar ze had gewild dat het lief, teder en gevoelig zou zijn geweest - niet zo hard en ruw, niet zoals de kussen die ze net gekregen had.

Ze waren nu weer als vreemden voor elkaar en er was nog iets bijgekomen, iets van afwachtende vijandigheid.

Emma was nog nooit zo blij geweest om Skukuza te zien opdagen.

‘Ik zie je nog wel,’ zei Stewart onverschillig toen ze uit de auto stapten.

Nadat hij was weggegaan, liep Emma naar de rivier. Hoelang zou ze er nog tegen kunnen om in hetzelfde kamp te zijn als Stewart. Er waren nog een paar weken over. Zou ze naar huis gaan? Hoe graag ze het ook wilde, ze wist dat ze het nu niet kon. Ze wilde niet nog een keer in een positie terecht komen waarin ze zichzelf een mislukking voelde. Daarvoor had ze teveel zelfrespekt.

Nog maar een paar weken. Ze zou blijven, en ze zou haar best doen om ervan te genieten. Ondanks Stewart!