5 Nimfjes van de Amstel

Aan de Achtergracht in Amsterdam staan dertien pakhuizen, waarvan er twaalf vernoemd zijn naar de maanden van het jaar en een naar de zon. De man die deze pakhuizen liet bouwen, betaalde in contanten: met een boot vol gouden dukaten wel te verstaan. Als men vroeg hoe hij aan het geld kwam, vertelde hij het volgende wonderbaarlijke verhaal...

Achtergracht 2-26, in de 17e eeuw, door Linda van der Horst – Er was eens een schuitenvoerder die een stel schuiten had liggen in de Achtergracht bij de Amstel. Nadat de schuiten overdag gebruikt waren voor het drukke vrachtvervoer dat zich toen in de Amsterdamse grachten afspeelde, werden ze ’s avonds keurig schoongespoeld en afgemeerd aan de steiger, om de volgende ochtend weer klaar te zijn voor de mannen die met hun lange bomen de boten bekwaam door het grachtennet wisten te manoeuvreren. Dit ging jarenlang goed, maar op zekere ochtend kwam de schuitenbaas naar de Achtergracht en zag tot zijn grote verontwaardiging, dat al zijn schepen waren losgemaakt en kriskras in het water dreven. ‘Het zullen wel kwajongens zijn geweest die dit geflikt hebben,’ dacht de schuitenvoerder. Hij haalde de schuiten weer naar de kade, mopperde nog wat en had het verder te druk om nog lang over het voorval na te denken.

Toen hij echter de volgende ochtend vrolijk fluitend bij de steiger kwam, wachtte hem daar hetzelfde tafereel van de vorige dag! Alle schuiten dobberden weer schots en scheef in de gracht. Nadat hij enkele lelijke woorden had gezegd, hetgeen voor de schuitenvoerder een kalmerende werking had, nam hij zich voor om de volgende nacht op de loer te gaan staan en die grappenmakers op heterdaad te betrappen en zo voorgoed een eind te maken aan dat geduvel.

Het was een mooie, warme nacht en de schuitenbaas, die achter een boom stond, kon het niet verhelpen dat hij in slaap viel. Hij schrok wakker van de kerkklok die twaalf uur sloeg. Toen hij naar zijn schuiten keek, zag hij er tot zijn stomme verbazing allemaal lichtjes boven zweven. Kleine meisjes met vleugeltjes dansten op zijn boten en maakten ze één voor één los. De man werd boos en stormde naar de waterkant. Hij kon nog net op een van zijn boten springen en greep een nimf vast. De nimf was doodsbenauwd. Ze vertelde huilend dat zij en haar zusjes de nimfen van de Amstel waren, dat ze alleen maar aan het spelen waren en geen kwaad bedoelden. Ze beloofde hem een boot vol goud als hij haar liet gaan. ‘Nou,’ zei de man, ‘ik hou niet van die lolletjes, maar goed, als je belooft dat je m’n boten voortaan met rust zult laten, mag je gaan. Een schip met goud zie
ik nog niet gebeuren.’ Ja, onze schuitenvoerder was een nuchtere man! Het nimfje gaf hem een heel vluchtig kusje en weg was ze. Een beetje verwezen kijkend bleef onze schuitenbaas even staan om wat te bekomen van dit wonderlijke avontuur. Eensklaps begon het grachtenwater te borrelen en kwam er langzaam een boot bovendrijven! Droomde hij? Dat waren toch gouden daalders waarmee die boot gevuld was? Hij besloot zich er nu maar niet meer over te verbazen en loste de gouden last.

Nadat hij er een nachtje over had geslapen, besloot hij de gouden schat te investeren in dertien stevige pakhuizen. Hij noemde er twaalf naar de maanden van het jaar en het dertiende pakhuis zou ‘de Zon’ heten.

De pakhuizen werden gebouwd en ze staan er nog steeds, daar aan de Achtergracht in Amsterdam. Nimfjes heeft de schuitenvoerder sindsdien niet meer gezien.

Dit verhaal is om nog een andere reden mysterieus. Algemeen wordt namelijk aangenomen dat nimfen normaal gesproken uit de buurt blijven van mensen en zich het liefst terugtrekken in de eenzaamheid van de wilde natuur. De aantrekkingskracht van Amsterdam moet wel iets heel magisch zijn, dat de schuitenvoerder niet een, maar zelfs een groepje nimfen zag. Soms, heel soms, worden ze nog weleens waargenomen bij de rondvaartboten... Maar of er nog een boot met goud ligt te wachten op een gelukkige schuitenvaarder valt te bezien!