Juni

1

 

'Hou op, jullie!'

Gloria Hastings had de Blik in haar ogen en stond met haar handen in haar zij. Sean en Patrick staakten hun ruzie om de honkbalknuppel. Ze keken hun moeder aan met hun grote blauwe ogen en begrepen dat haar geduld nu echt op was. Zonder iets te zeggen liet Sean de knuppel los en ging Patrick voor naar buiten.

'Blijf in de buurt!' schreeuwde Gloria hen na. Terwijl ze luisterde naar de voetstappen van haar achtjarige jongens op de houten treden van de veranda, dacht ze aan de bijna abnormaal nauwe band tussen de twee. Voordat ze werden geboren had ze altijd gemeend dat verhalen over tweelingen die elkaar blindelings aanvoelen grotendeels fabeltjes waren, maar nu wist ze dat de band tussen de tweeling inderdaad bijna onmenselijk hecht was.

Ze zette het uit haar hoofd en keek naar de rommel die de verhuizers hadden gemaakt. Voor de zoveelste keer vroeg ze zich af of dit allemaal wel zo'n goed idee was geweest. Doelloos liep ze tussen de geopende kisten en dozen door, die waren gevuld met hun persoonlijke eigendommen. Ze had er geen idee van hoe ze de ontelbare dingen die ze uit Californië hadden meegenomen een plaats zou kunnen geven. Het leek een onmogelijke opgave om voor alles een geschikte plek te vinden.

Ze keek de kamer rond alsof ze hoopte dat er ten opzichte van de laatste keer dat ze had gekeken plotseling iets was veranderd. Maar helaas. Ze staarde naar de hardhouten vloeren, die net waren geboend. Zodra de kisten en dozen waren opgeruimd zou de vloer opnieuw in de was moeten worden gezet. Het symboliseerde voor haar een levensstijl die niet de hare was. Ze keek naar de enorme open haard met het prachtige houtsnijwerk eromheen, dat eruitzag alsof het van een andere planeet afkomstig was. Een groter contrast met de bakstenen bungalow in Californië waarin ze haar jeugd had doorgebracht, kon ze zich nauwelijks voorstellen. De brede trap met de glimmende leuning van esdoornhout en de schuifdeuren tussen de zit- en de eetkamer deden haar denken aan een tijdperk dat ze slechts kende uit films. Het huis vroeg om, nee, het eiste, hoge gesteven boorden, in een tijdperk waarin merkspijkerbroeken populair waren.

Afwezig duwde ze een haarlok terug die onder haar rode hoofddoek vandaan was geglipt. Op datzelfde moment werd ze overvallen door een overweldigend gevoel van heimwee. Ze had geen idee waar ze moest beginnen met al die rommel. Met haar handen boven haar hoofd, alsof ze zich overgaf, riep ze: 'Dit is geen werk voor een Oscarwinnares! Phil!'

Er kwam geen antwoord en ze liep naar de trap naar boven toe en riep opnieuw. Weer kwam er geen antwoord. Ze liep de smalle gang door en duwde de keukendeur open. De keuken lag op het oosten. Koven het aanrecht en de gootsteen waren tuimelramen waardoor het prille ochtendlicht naar binnen viel. In juli zou het 's ochtends best warm kunnen worden in de keuken, maar met de ramen en de achterdeur wijd open zou het er 's avonds heerlijk toeven zijn. Dat hoopte ze tenminste. Het kon in Zuid-Californië gedurende de zomermaanden vreselijk warm zijn, maar het was altijd een droge hitte, en de avonden waren heerlijk. God, dacht ze, ik zou heel wat over hebben voor een simpele patio en wat minder van deze vochtigheid. Ze kon niet ontkennen dat ze een beetje spijt had van deze verhuizing. Ze trok haar door gezwete blouse los van haar huid, wuifde zichzelf wat koelte toe, en krijste nogmaals om haar echtgenoot.

Toen schrok ze zo van een geluid onder de tafel dat ze haar favoriete vloek bezigde: 'Godgloeiendegodver!' Ze keek onder de tafel en zag Pechvogel, de zwarte labrador, die met een schuldige uitdrukking naar de zak hondenvoer staarde die hij had gepikt. De knapperige brokjes rolden over de vloer. 'Eruit jij!' riep ze gebiedend.

Pechvogel wist net als de jongens wat dat betekende en hij stoof onmiddellijk onder de tafel vandaan. Hij rende van de ene kant van de keuken naar de andere, op zoek naar de uitgang. Het was duidelijk dat hij na pas een dag hier te hebben gewoond nog niet goed wist waar de deur was. Hij vloog van rechts naar links, terwijl zijn staart, die tussen zijn achterpoten zat, voorzichtig kwispelde. Toen Gloria de keukendeur opende, stoof Pechvogel als een pijl uit een boog de gang op in de richting van de voordeur. Ze liep achter hem aan en liet hem naar buiten.

Het dier rende de tuin in en Gloria riep: 'Ga de jongens maar zoeken!'

Ze draaide zich om en zag hoe de grote, rookkleurige kat mooi zat te zijn op de trap. Philip had hem Hemingway genoemd, maar iedereen sprak hem aan met Ernie. Aangezien ze toch bezig was, pakte ze ook hem op en zette hem buiten. 'Denk maar niet dat je op een speciale behandeling hoeft te rekenen!' snauwde ze terwijl ze de deur achter zich dichtsmeet.

Ernie kende dit soort woede-uitbarstingen van haar maar al te goed en bleef er stoïcijns onder. Hij toonde een waardigheid die slechts te vinden is bij Engelse ambassadeurs, bisschoppen en katten. Hij keek de veranda rond, vond een zonnig plekje, draaide enkele keren in het rond en ging liggen voor een dutje.

Gloria beende terug naar de keuken terwijl ze haar man bleef roepen. Ze sloeg geen acht op de troep die Pechvogel had gemaakt en vervolgde haar weg naar de bijkeuken. Ze keek achterdochtig naar de oude wasmachine en vervolgens naar de droger. Die zouden binnenkort vervangen moeten worden, want ze had het idee dat de machines geduldig stonden te wachten totdat zij zo stom was er kleding in te doen, die ze dan onmiddellijk zouden vernielen. Ze hoopte dat ze een winkel in de buurt kon vinden die nieuwe apparatuur binnen enkele dagen kon leveren. Ze verlegde haar blik naar de verbleekte, doorgezakte bank die aan de achterkant van de veranda stond. Ze maakte een mentale aantekening om ook meteen een nieuwe bank aan te schaffen.

Ze deed de hordeur open en liep over de houten veranda naar wat doorging voor de achtertuin: een kale lap grond die begrensd werd door het huis, wat appelbomen aan de linkerkant, de bouwvallige garage aan de rechterkant, en de al even gammele schuur. Bij de schuur stond haar man, die in gesprek verwikkeld was met zijn dochter. Nog altijd zag hij eruit als een professor, vond ze. Zijn grijze haar week al aardig ver terug van zijn voorhoofd, maar zijn jongensachtige glimlach en de blik in zijn levendige bruine ogen deden haar hart nog steeds smelten. Toen ze zag dat haar stiefdochter Gabrielle boos was, overwoog ze zich om te draaien en weer naar binnen te gaan. Ze besefte dat Phil haar net had verteld dat haar paard deze zomer niet hierheen zou kunnen komen.

Gabby had haar armen stijf over elkaar geslagen en leunde met haar volle gewicht op haar linkerbeen, een houding die kenmerkend was voor tieners, en die Gloria en andere vrouwen ouder dan vijfentwintig kapotte knieën zou bezorgen. Op dat moment was Gloria vol bewondering voor haar stiefdochter. Toen Gloria en Phil trouwden zat de carrière van Phil in een stroomversnelling en woonde Gabby in Arizona bij haar grootmoeder van moeders kant en ging daar naar een particuliere school. Alleen met de kerst, met Pasen, en gedurende twee weken van de grote vakantie zag ze haar vader en haar kersverse stiefmoeder. Na het overlijden van haar grootmoeder was Gabby bij hen komen wonen. Hoewel Gloria Gabby graag mocht, hadden ze nog nooit een goed gesprek gehad. De laatste tijd begon de chagrijnige tiener steeds rapper te veranderen in een beeldschone vrouw Gloria voelde zich plotseling schuldig toen ze besefte dat Gabby en zij misschien wel nooit nader tot elkaar zouden komen. Ze zette het schuldgevoel echter van zich af en wandelde naar hen toe.

Phil zei: 'Moet je luisteren, schatje, het duurt ongeveer twee weken voordat de schuur is gerepareerd en we kunnen uitzoeken of er ergens in de buurt paarden te huur zijn. Daarna kunnen jij en de jongens uit rijden gaan wanneer jullie maar willen. '

Gabby schudde haar hoofd, waarbij haar lange, donkere haar meebewoog, en haar bruine ogen vernauwden zich tot spleetjes, waardoor ze als twee druppels water op Corinne, haar moeder, leek. 'Ik snap nog altijd niet waarom Bumper niet gewoon hier kan komen, vader. ' Ze sprak het woord 'vader' uit op de toon die jonge kinderen gebruiken om aan te geven hoe erg ze het vinden om niet te worden begrepen. 'Je vond het wel goed dat de jongens die gestoorde hond meebrachten, en jij hebt zelf Ernie meegenomen. Als het een kwestie van geld is, dan hoest ik dat zelf wel op. Waarom zouden we een paar stomme boerenknollen huren terwijl Bumper in Californië weg staat te kwijnen in zijn stal? Ik weet zeker dat hij dolgraag weer eens een stukje zou willen rijden. '

Gloria besloot zich in de discussie te mengen. 'Geld heeft er niets mee te maken, en dat weet je zelf ook wel. Ned Barlow vertelde dat hij afgelopen week een springpaard aan boord van een vliegtuig heeft moeten afmaken omdat het dier in paniek raakte en de bemanning en de ruiters in gevaar bracht. Het scheelde weinig of hij had nog een tweede paard moeten afmaken. De verzekeringsmaatschappij wil niets uitkeren voordat de hele zaak is uitgezocht. Het is de eerste week van juni en Ned zei dat het hem minstens vier a vijf weken kost om een betrouwbare chauffeur en een degelijke trailer te vinden die Bumper zou kunnen vervoeren, en dan is het nog minstens een week rijden. Op dat moment ben jij hier al bijna weer weg, omdat je school weer begint. Dan moet hij dus weer terug worden gebracht naar Californië, omdat je hem dan daar weer bij je wil hebben. Wil je dat ik verder ga? Moet je luisteren, Gabby, Ned zorgt er echt wel voor dat Bumper genoeg beweegt en dat er goed voor hem wordt gezorgd. Hij zal op je staan te wachten wanneer je terugkomt.'

'Ooooh!' antwoordde Gabby geïrriteerd. 'Ik snap echt niet waarom ik zo nodig mee moest naar deze boerderij! Ik had de hele zomer bij Ducky Summers kunnen logeren. Haar ouders hadden er geen problemen mee. '

'Hou nou eens op met dat gezeur!' zei Phil op felle toon, en aan de uitdrukking op zijn gezicht was te zien dat hij daar onmiddellijk spijt van had. Gabby wist net als haar moeder precies hoe ze Phil moest inpakken. Het enige verschil was dat Corinne te vaak gebruik maakte van die kennis, en Gabby maar af en toe. 'Schatje, het spijt me echt, maar ik kan Ducky en haar mooie vriendjes niet luchten of zien. Het zijn allemaal vreselijk verwende kinderen zonder hersens. En Ducky's ouders zitten in Europa. ' Hij keek zijn vrouw veelbetekenend aan. 'Ik vraag me af of ze er weet van hebben wie er momenteel allemaal in hun huis logeren. '

'Ik weet best dat Ducky een feestbeest is en dat ze ieder half uur een nieuwe vlam heeft, maar ik kan me heus wel redden. '

'Daar twijfel ik ook niet aan, schatje, ' antwoordde Phil, 'maar tot na je eindexamen zul je je vaders mening moeten respecteren. ' Zachtjes kneep hij haar in de wang. 'Voor je het weet ontmoet je een aardige knul die ons van je wegrooft. We hebben nooit de kans gehad veel tijd samen door te brengen, Gabby. Ik wil er heel graag met z'n allen een gezellige zomer van maken. '

Gabby zuchtte ten teken dat ze haar verzet opgaf en liet zich door haar vader omhelzen. Het was echter duidelijk dat ze niet tevreden was. Gloria besloot het onderwerp van gesprek te veranderen. 'Jongens, ik kan best een beetje hulp gebruiken met de verhuizing. De kaboutertjes doen het niet, en het ziet er ook niet naar uit dat de dozen en kisten zichzelf zullen uitpakken. '

Phil glimlachte naar zijn vrouw en knikte. Gabby slaakte nog eenmaal een diepe zucht en liep toen in de richting van het huis. Op het moment dat ze de houten treden van de verandatrap beklom, en ze buiten gehoorafstand was, zei Phil: 'Het zou waarschijnlijk wel goed zijn gegaan bij de familie Summers, maar ik zag mezelf al een paar maal op en neer vliegen om haar borgtocht te betalen omdat ze was gearresteerd wegens drugsbezit. '

'Of om een abortus voor haar te regelen?' vroeg Gloria.

'Daar heb ik ook even aan gedacht, ja. Ze is er oud genoeg voor. '

Gloria haalde haar schouders op. 'Dat is ze al een paar jaar, lieverd. Toen ik zo oud was als zij, wist ik nog nergens van. De nonnetjes van St. Genevieve hadden me flink de stuipen op het lijf gejaagd. '

'Laten we maar hopen dat ze verstandig is en geen domme dingen doet. Ik vrees dat het een beetje te laat is voor een gesprek tussen vader en dochter. '

'Als ik haar zo in die spijkerbroek zie lopen, schat ik dat je daar zo'n zes a zeven jaar te laat mee bent. Het gaat ons trouwens niets aan, behalve als ze ons om advies vraagt. '

Phil lachte, maar het ging niet van harte. 'Ja, je hebt gelijk. '

'Ik voel met je mee. Het is een hele opgave om zomaar van de ene op de andere dag een tienerdochter te krijgen. Maar de laatste twee jaar heb je je goed van je taak gekweten. '

'Voor jou is het niet minder zwaar, ' merkte Phil op.

Ze gniffelde. 'Dat dacht je. Ik ben haar moeder niet en ik kan me nog heel goed herinneren hoe ik me voelde op haar leeftijd. En ik zal je nog wat zeggen, Gabby is niet de enige die boos op je is als ik niet heel snel hulp krijg met die dozen. Een vechtende tweeling, een clown van een hond en een arrogante straatkat buiten beschouwing gelaten, al het werk komt neer op jou, mij en mevrouw de paardrijdster. '

Phils gezicht werd somber en zijn donkerbruine ogen zagen er even bezorgd uit. 'Heb je spijt van de verhuizing?'

Gloria aarzelde. Moest ze hem van haar twijfels op de hoogte brengen? Ze nam aan dat de heimwee wel zou verdwijnen zodra ze hier een tijd je woonde en ze nieuwe vrienden had gemaakt. Dus zei ze: 'Nee, helemaal niet. Ik heb alleen geen zin in uitpakken. ' Ze veranderde van onderwerp. 'Tommy belde een uurtje geleden. '

'En wat had hij te bieden? Weer een prachtrol in een nieuwe film?' grapte hij.

'Nee. ' Ze porde hem vriendschappelijk tussen de ribben. Tommy Raymond was haar agent geweest toen ze op Broadway en in Hollywood actief was geweest. Ze had haar toneelcarrière beëindigd toen ze met Phil trouwde, maar Tommy had de laatste paar jaar contact met haar gehouden en ze beschouwde hem dan ook als een van de schaarse vrienden uit het vak. 'Hij zei dat Janet White een première op Broadway heeft. In de herfst komt Long Day's Journey opnieuw op de planken. '

'Voel je weer kriebels?'

Ze glimlachte. 'Nee hoor, die heb ik sinds het floppen van mijn laatste stuk niet meer gehad. '

Phil moest erom lachen. Ze was nooit doorgebroken in New York, en ook niet in Hollywood, waar ze elkaar hadden ontmoet. Phil had haar omgedoopt tot 'de Oscarwinnares' en dat was onmiddellijk een standaardgrap geworden. Spijt van haar keuze had ze nooit gehad, en verlangen naar roem deed ze niet, maar zo nu en dan miste ze de sfeer van het theater, de uitdagingen van haar vroegere werk en de gezelligheid van collega's. We zijn uitgenodigd voor de première. '

'Dat betekent zeker dat we weer avondkleding zullen moeten huren?'

Ze lachte. 'Daar komen we niet onderuit. Althans, als Janet erin slaagt behoorlijke acteurs te krijgen. ' Ze gaf een rukje aan de arm van haar echtgenoot en zei: 'Kom op, lekker ding, help me even. Laten we een paar dozen doen, dan mag je daarna avondeten halen bij McDonalds. En zodra de jongens slapen, schrob ik je rug en laat ik je een paar kunstjes zien die ik niet van de nonnetjes in St. Genevieve heb geleerd. '

Hij drukte een kus op haar wang en zei: 'Ik wist het wel. Schuur het vernislaagje van een net Iers katholiek schoolmeisje af en wat blijft er over? Een vunzig oud wijf. '

'Heb je daar moeite mee?'

'O, nee, ik zou niet durven klagen, ' zei hij terwijl hij haar nek kuste. Ze omhelsde hem en gaf hem toen een arm. Samen liepen ze naar het oude huis dat hun nieuwe thuis zou worden.

 

2

 

Sean en Patrick zochten zich een weg tussen de rotsen door terwijl ze het kleine stroompje volgden. De rivierbedding werd steeds dieper, en Scan, de minst dappere van het tweetal, zei: 'We kunnen daar maar beter naar boven gaan. ' Hij wees naar de plek waar de oever hoger werd, rechts van hen.

Op dat ogenblik kwam Pechvogel door het stroompje aangeplensd. Het dier kwispelde opgewonden met zijn staart en deed verwoede pogingen de jongens te likken om zijn enthousiasme nog duidelijker te maken. Hij cirkelde om de twee jongens heen en snuffelde daarbij aandachtig over de grond.

'Waarom?' vroeg Patrick, in wiens woordenboek het woord 'voorzichtigheid' niet voorkwam.

'Omdat we moeten voorkomen dat we vast komen te zitten, ' antwoordde Sean, en hij gebaarde voor zich uit naar waar de smalle bedding plaatsmaakte voor een brede vallei. Zijn hoge stem klonk maar net hoven het vredig kabbelende water uit. 'Afgezien daarvan, mam zei dat we niet zo ver mochten gaan. '

'Ja, ze zegt altijd van dat soort domme dingen, ' was Patricks reactie. Hij greep Pechvogel bij zijn oor, gaf er een zachte ruk aan, en liep toen verder langs het stroompje. Aan zijn broekriem bungelde een honkbalhandschoen en de Angelspet op zijn hoofd maakte hem extra eigenwijs. De honkbalknuppel droeg hij op zijn schouder alsof het een geweer was.

Even aarzelde Sean, maar hij besloot zijn broer toch maar te volgen. Zijn pet van de Padres, die er gerafeld uitzag, leek steeds van zijn hoofd te glijden. Ze waren dan wel een tweeling, maar Sean had niets van Patricks zelfvertrouwen, en mede daarom bewoog hij zich zo moeizaam voort dat hij enkele malen uitgleed over losse steentjes en gladde rotsen. Hij viel en kwam met een flinke klap op zijn achterste terecht. Terwijl hij weer opstond schold hij op zijn broer. Hij veegde de aarde van zijn achterwerk en begon toen aan de steile afdaling. Voetje voor voetje ging hij vooruit terwijl hij met zijn linkerhand zijn honkbalhandschoen en zijn bal omklemde.

Toen hij beneden was, was Patrick in geen velden of wegen te bekennen. De bedding van het stroompje boog scherp af naar rechts, zodat de rest ervan niet zichtbaar was. 'Patrick?' gilde Sean.

'Hier ben ik, ' klonk het antwoord.

Sean rende de bocht door in de richting van de stem van zijn broer. Op sommige momenten konden de broers met elkaar communiceren zonder iets te zeggen. Dit was zo'n moment. Het is hier griezelig, lieten ze elkaar in stilte weten.

Recht vooruit zagen ze een oude brug van grijs steen, die de ene oever van het stroompje met de andere verbond. Erover liep een smal pad dat aan beide kanten bij het bos uitkwam. Het leek erop alsof de stenen van de brug zich hadden verzet toen ze in het bouwsel waren verwerkt. Een laag zwart-groen mos bedekte iedere steen, en vormde het bewijs van de aanwezigheid van iets dat zo oerslecht was dat zelfs de stenen eronder leden. Daar waar de brug de oever raakte, werd hij overwoekerd door dik struikgewas, en de opening onder de brug deed de jongens denken aan een reusachtige, duistere muil. Er was niets te zien, behalve een kleine cirkel van licht aan het andere uiteinde van de brug. Het licht leek zomaar op te houden aan de ene kant van de brug, om dan aan de andere kant pas weer op te duiken.

Het duistere gat was een hol, zagen de jongens. Er lag daar op die donkere plek iets te wachten. Iets slechts.

Pechvogel spande zijn spieren en gromde. Toen de hond onder de brug wilde gaan kijken, greep Patrick hem bij zijn halsband. 'Nee!' schreeuwde hij toen de hond begon te trekken. Pechvogel gehoorzaamde, maar hij begon te jammeren ten teken dat hij los wilde lopen.

'We kunnen maar beter teruggaan, ' opperde Sean. 'Het is bijna etenstijd. '

'Ja, het is bijna etenstijd, ' zei Patrick. Hij bleef naar het donker onder de brug staren, alsof hij betoverd was. Stap voor stap begonnen ze achteruit te lopen. Pechvogel leek nog altijd niet van plan mee te gaan. Uiteindelijk gaf het dier met tegenzin gehoor aan Patricks bevel om met hen mee te komen, maar zijn staart bleef uit protest tassen zijn achterpoten en hij blafte luid.

'Hé!' riep een stem van achter de jongens, die zo schrokken dat ze verstijfden van angst. Patrick kneep hard in Pechvogels halsband. De hond ontblootte zijn tanden omdat hij de jongens wilde beschermen en draaide zich met zo'n onverwachte kracht om dat Patrick bijna ten val kwam. Sean wierp zich op de hond om te voorkomen dat hij de man die achter hen was verschenen zou aanvallen. De man hief zijn handen op om duidelijk te maken dat hij geen kwade bedoelingen had. Pechvogel probeerde uit alle macht zich aan Seans greep te ontworstelen. 'Hou op!' gilde Sean tegen de hond, net zolang tot het dier grommend ineenkromp, hoewel hij de vreemdeling in het oog hield.

De jongens keken naar de man. Hij was jong, maar de jongens, die iedereen boven de achttien als oud beschouwden, vonden van niet.

De vreemdeling bekeek de twee jongens. Allebei hadden ze een honkbalpet op met daaronder bruine krullen, blauwe ogen die diep in hun kassen lagen en een rond gezicht. Wanneer het meisjes waren geweest, had hij hen knap gevonden. Wanneer ze wat ouder werden, zouden het goed uitziende jongemannen zijn. De onbekende glimlachte en zei: 'Neem me niet kwalijk dat ik jullie en je hond zo liet schrikken. Het is mijn eigen schuld; ik had even moeten roepen. Ik had kunnen weten dat de hond ervan zou schrikken. ' Zijn stem was zacht en muzikaal, heel anders dan andere stemmen.

Pechvogel leek er nu van doordrongen dat er geen onmiddellijk gevaar bestond voor de jongens. Hij was opgehouden met grommen, maar was nog wel op zijn hoede. De jongens keken elkaar vluchtig aan.

'Echt waar, het spijt me dat ik jullie liet schrikken. '

De jongens knikten naar de man en Patrick vroeg: 'Hoe bedoelde u dat, dat u had kunnen weten dat Pechvogel zou schrikken, meneer?'

De man lachte, wat de jongens geruststelde. 'Pechvogel, hè?'

Toen de hond zijn naam hoorde vallen, kwam zijn staart aarzelend in beweging. De man stak voorzichtig zijn hand uit en liet de hond eraan ruiken. Vervolgens tikte hij de hond zachtjes op de kop. Niet veel later begon Pechvogels gekwispel enthousiaster te worden. 'We mogen elkaar, hè, jochie?' zei de man. Hij plaatste zijn handen op zijn knieën en boog voorover. Wie zijn jullie?' vroeg hij de jongens. 'Ik had er geen idee van dat er hier werd gehonkbald. '

Sean lachte toen hij de man naar hun petten zag kijken. "We zijn net hier naartoe verhuisd vanuit Californië. We zijn op een boerderij gaan wonen. '

'Zijn jullie Philip Hastings' jongens?'

Ze knikten bevestigend.

'Ik had gehoord dat hij op de oude boerderij van Kessler zou gaan wonen, maar ik wist niet dat hij al was gearriveerd. Ik zal me maar eens aan jullie voorstellen. Mijn naam is Jack Cole. ' Hij bood hun met een serieus gezicht zijn hand aan, helemaal niet op de wijze waarop volwassenen dat plegen te doen wanneer ze een kind in de maling nemen. De jongens vertelden op hun beurt hoe ze heetten, schudden de man de hand en concludeerden dat hij geen kwaad in de zin had, al was hij ouder dan zij.

'Hoe bedoelde u dat, dat u had kunnen weten dat Pechvogel zou schrikken?' vroeg Patrick opnieuw.

'Er zwerft hier sinds een maand een mannetjeswasbeer rond en ik vermoed dat jullie hond hem onder de brug heeft geroken. Het is maar goed dat jullie hem zo stevig hebben vastgehouden. Die beer heeft al aardig wat katten en honden uit de buurt te grazen genomen. '

De jongens waren niet overtuigd.

Jack Cole lachte. 'Ik meen het, ik speld jullie niks op de mouw. Die beer is zowat even groot als jullie hond. Hij is oud, enorm sterk en vals, en dit is zijn territorium. '

De jongens keken elkaar aan en knikten naar de man.

Jack tuurde naar de rivierbedding. 'Dit is geen geschikte speelplaats voor kinderen. Het regent soms hard in de heuvels vlak bij het meer en de bedding is volgestroomd voordat je het weet. Als je hier door het water overvallen wordt, is het uiterst lastig om er weer uit te komen. Het lijkt me beter als jullie hier voortaan niet meer komen, afgesproken?'

Ze knikten.

Weet je wat, ik loop wel even met jullie mee naar huis. Ik weet zeker dat het bijna etenstijd is, en ik wil graag kennismaken met jullie vader. '

De jongens gaven een ruk aan de halsband van Pechvogel en begonnen tegen de oever op te klimmen. Op het moment dat ze in de bocht waren, keek Sean nog eenmaal om en heel even had hij het idee dat iemand, of iets, hem vanuit de donkere diepte onder de stenen boog gadesloeg.

 

3

 

Gloria bestudeerde het houtsnijwerk in de balk van het afdak boven de veranda en schudde haar hoofd. Ze keek naar de rare, gedrongen wezens die in het hout waren gekerfd en zei: Welk meisje wil dat niet, wonen in de Notre Dame?'

Tijdens haar eerste kennismaking met het huis had ze haar echtgenoot gevraagd of hij wel goed snik was. Ze had het als een grap gebracht, maar het was eigenlijk serieus bedoeld. Hij zag alleen de voordelen maar: de degelijkheid van de bouwstijl, die van voor de eeuwwisseling stamde, en het hardhout, dat met kwistige hand in het huis was toegepast, en aangebracht met behulp van zwaluwstaarten zodat spijkers overbodig waren. Van het materiaal waar het huis van was gebouwd kon een moderne aannemer alleen maar dromen: essenhout, eikenhout, en vurenhout dat na verloop van tijd keihard was geworden; marmer, leisteen, teakhouten vloeren en koperen bedradingen en leidingen. Dat het huis eigenlijk helemaal niet mooi was, ontging Phil volledig. Ieder detail bevestigde de stelling dat de vader van Herman Kessler, die het huis had gebouwd, een praktisch ingesteld iemand met een gebrekkige smaak was geweest. Het huis was een architectonische ramp. Een prieel dat van een zuidelijk gelegen plantage afkomstig was en hierheen was verplaatst, bevond zich links van het huis onder het ondoorlatende glas van de gotische ramen. De meubels waren gedeeltelijk klassiek, gedeeltelijk koloniaal, wat totaal niet bij elkaar paste. Een opgezette tijgerkop prijkte aan de muur in het vertrek dat Phils werkkamer moest worden. De tijgerkop staarde naar het meest afgrijselijke Perzische tapijt dat Gloria ooit had gezien. Het zou ze minstens een jaar kosten om het huis van Kessler leefbaar te maken.

Ze liep door het huis naar de achterdeur en bereidde zich voor op tien minuten schreeuwen om de aandacht van de jongens te trekken, maar op het moment dat ze de hordeur wilde opendoen, kwam de stem van Patrick haar tegemoet. 'Maaaam!'

Ze glimlachte en keek naar de tweeling die uit het bos te voorschijn kwam. Achter de tweeling liep Pechvogel en daar weer achter zag ze een jongeman. Hij was gekleed in een spijkerbroek, een flanellen overhemd met opgestroopte mouwen, en laarzen.

Toen de jongens wat dichterbij waren, schreeuwde Patrick: 'Mam! Dit is Jack. Wat eten we?'

Gloria keek op haar horloge en zag dat het bijna vijf uur was. 'Hamburgers of kip, het ligt eraan wat je vader meeneemt uit de stad. Hallo, Jack. '

'Hallo, mevrouw Hastings, ' zei de jongeman met een brede grijns op zijn gezicht. Zijn accent was zuidelijk.

'Waar ben je die twee belhamels tegen het lijf gelopen?'

'Ik zag ze in de rivierbedding. Je wordt daar gemakkelijk door een springvloed overvallen als je de omgeving niet kent. ' Hij zag dat Gloria's ogen zich vernauwden en voegde er snel aan toe: 'Maakt u zich geen zorgen, mevrouw Hastings. Het regent al tijden niet meer in de heuvels, dus overstromingsgevaar is er nauwelijks. Maar dat neemt niet weg dat het voor die jongens geen veilige plek is om te spelen. Ik beschouwde het als mijn plicht hen erop te wijzen. '

Gloria keek haar zoons hoofdschuddend aan. De jongens begrepen dat ze maar beter naar binnen konden verdwijnen. Ze klosten luidruchtig de veranda op en lieten de hordeur hard achter zich dichtklappen.

Gloria maakte een wanhopig gebaar alvorens zich weer tot Jack te wenden. 'Bedankt, meneer... '

'Cole, Jack Cole. En geen dank. Ik hoop dat u er geen bezwaar tegen heeft dat ik door uw bos wandel?'

'Mijn bos?' vroeg Gloria.

'Het bos is van u. Al de grond tot en met minstens een kilometer voorbij de brug is van u. '

'Minstens een kilometer? En dat is allemaal van ons?'

'En nog meer. Alleen van hier tot aan de brug is al zo'n driekwart kilometer, mevrouw. '

'Gloria. '

Heel even leek hij zich te generen. 'Vergeef me mijn gedrag, maar ik spreek niet elke dag een echte actrice. '

Gloria glimlachte. 'Hemel! Wat krijgen we nou? Ben jij een fan of zo? En dat nog wel midden in de rimboe?'

'Hoewel ik u nog nooit op de planken in actie heb gezien, heb ik veel over uw man gelezen, mevrouw, en in een van die stukken las ik iets over uw carrière. '

'Tja, niets is vergankelijker dan roem, ' zei ze met voorgewende treurigheid. 'Maar goed, je hebt een glaasje verdiend vanwege het simpele feit dat je afweet van mijn onbeduidende carrière, als de koelkast het tenminste niet heeft begeven en je van bier houdt. '

'Bedankt, ' zei hij glimlachend. 'Graag had ik met u én uw man kennisgemaakt. '

'Als je even meeloopt naar binnen, haal ik een biertje voor je. Phil komt waarschijnlijk zo thuis met het avondeten. '

De jongeman volgde haar naar de keuken. In de gang maakte ze het hoofddoekje los zodat haar asblonde haar vrijelijk over haar schouders viel. Ze merkte plotseling dat ze er mooi probeerde uit te zien, een constatering die ze zowel grappig als enigszins verontrustend vond. Vanaf haar zwangerschap van de tweeling had ze nooit meer voor een camera gestaan en langzaamaan was haar wens er mooi uit te willen zien verdwenen. Beginnende actrices in de filmindustrie waren voortdurend bezig met hun uiterlijk. En op dit moment deed deze jongen, die niet ouder kon zijn dan Gabby, haar verlangen naar een spiegel en een washandje. Ze geneerde zich voor haar gedachten, en besloot zich niet voor haar uiterlijk te verontschuldigen. Hij was knap: hij had een donkere huid, een gespierd lichaam, en hij had totaal niets arrogants. Ze vroeg zich af wat Gabby van hem zou vinden. Hij was werkelijk een mooie jongen. Ze draaide zich om en zei: "We hebben nog niet alles uitgepakt. '

Jack keek bezwaard. 'Als het nu niet uitkomt, kan ik ook een andere keer langskomen, mevrouw. '

Ze schudde haar hoofd en opende de koelkast. 'Nee, dat bedoelde ik niet. Ik wilde je alleen maar waarschuwen voor de rommel. ' Ze overhandigde hem een biertje. 'En mijn naam is Gloria, geen "mevrouw". '

Jacks wenkbrauwen gingen omhoog toen hij de witte fles zag. 'Royal Holland Brand, ' zei hij tevreden.

'Phil is een van de weinige schrijvers die goed verdient. Hij koopt het in per krat. '

Jack nam genietend een slok van het bier. 'Gezien het succes van zijn films verbaast me dat niet. Wat niet wegneemt dat ik me er wel eens over heb verwonderd dat hij niet nog méér boeken heeft geschreven. '

'Heb je zijn boeken gelezen?' vroeg ze. Nu begon ze de jongen echt interessant te vinden.

'Allemaal. En alle korte verhalen. Ik vind dat er een verzamelbundel zou moeten komen. '

'Dus je hebt ze alle drie gelezen?' vroeg ze terwijl ze ging zitten.

'Het zijn er vier, ' verbeterde hij haar. 'Hij schreef ook een roman onder het pseudoniem Abigail Cook. '

'Ongelofelijk! Jij hebt je huiswerk gedaan. '

Jack glimlachte. Het was de grijns van een kwajongen op het gezicht van een volwassen man. 'Het is inderdaad mijn huiswerk. Ik ben student aan Fredonia State... '

De conversatie werd verstoord door een verschrikkelijk lawaai dat werd veroorzaakt door Pechvogel en de tweeling die de keuken binnen raasden. 'Pap is thuis!' gilde Patrick, waarna Sean dat nog eens iets zachter herhaalde.

'Kunnen jullie misschien iets rustiger zijn, jongens?' vroeg Gloria.

Zoals gewoonlijk negeerden ze haar. Gloria haatte uitpakken, maar de jongens waren dolgelukkig, want het betekende dat ze evenals gisteren een snackbar-maaltijd voorgezet kregen.

Phil kwam de keuken binnen met twee grote zakken. Hij zette ze op tafel, gaf Gloria een kus op haar wang en vroeg: 'Wat heeft dit te betekenen? Ga je nu al vreemd?'

Gloria ging er niet op in. 'Phil, ik wil je voorstellen aan Jack Cole. Hij is een buurman en tevens een grote fan van je. '

Phil en Jack schudden elkaar de hand. 'Er zijn maar weinig mensen geïnteresseerd in schrijvers van filmscenario's, Jack. '

'Hij heeft je boeken ook gelezen, Phil. Allemaal. '

Phil leek gevleid. Hij zei: 'En nog minder mensen zijn geïnteresseerd... Hoorde ik Gloria al mijn boeken zeggen?'

Jack gniffelde. 'OokWinden van duistere passie van Abigail Cook. '

'Nee maar. Heb je zin om te blijven eten? Ik heb voldoende meegenomen en er staat nog meer bier in de koelkast. '

Jack wilde bedanken, maar op dat moment kwam Gabby met de rest van het eten de keuken binnen. Ze wilde iets gaan zeggen toen ze Jack in het oog kreeg. De twee jonge mensen keken elkaar enkele seconden aan en waren duidelijk ingenomen met wat ze zagen, Jack had een brede grijns op zijn gezicht toen Gloria zei: 'Jack Cole, dit is Gabriëlle. '

Jack en Gabby knikten naar elkaar en Phil droeg de jongens op hun handen te gaan wassen. Gloria moest de neiging onderdrukken luid te giechelen. Ze zag Gabby met haar hand over haar kraagje, haar wang en haar haar gaan, en ze wist zeker dat het meisje stond te springen om een

spiegel, een kam en een schone blouse. Verder leek Jack ineens een stuk minder op zijn gemak. Gloria liet haar blik van Jack naar Gabby gaan en zei: 'Haal maar een extra bord. '

 

4

 

Het avondeten verliep in een ongedwongen sfeer. Phil, Gloria, Jack en Gabby zaten aan de keukentafel, terwijl de tweeling naar de zitkamer was gegaan, waar ze op een krat gezeten televisie keken. Jack zei niet veel, ook omdat Phil na enkele vragen van zijn kant aan een stuk door sprak over waarom ze vanuit Californië hierheen waren verkast.

'En dus, ' zei Phil, 'ben ik dankzij het succes van Ruimtepiraten en Ruimtepiraten II, waarvoor ik een leuk bedrag heb gekregen, net als voor het maken van Ruimtepiraten lll en lV en de overige verhalen die er misschien nog uit voort zullen komen, de gelukkige bezitter van wat ik 'loop-naar-de-hel-geld" noem. '

'Loop-naar-de-hel-geld?' vroeg Jack.

Gabby zei: Wat pap bedoelt is dat hij elke producent in Hollywood kan zeggen naar de hel te lopen als hij ergens geen zin in heeft. ' Ze was erin geslaagd een spiegel, een washandje, en een schone blouse op te duikelen en ze staarde bijna voortdurend naar Jack.

'Juist. Ik kan mijn tijd dus weer besteden aan wat ik het leukst vind: het schrijven van verhalen. '

Jack Cole was klaar met eten en leunde naar achteren. 'Ik wil je zeker niet tegenspreken, maar toch vond ik je meeste films best goed. De Ruimtepiraten-films waren, zeker in vergelijking met andere films uit het genre, goed geschreven; die zwarte humor kon ik wel waarderen, en bovendien maakt het de personages oorspronkelijk. En ook de plot zat over het algemeen goed in elkaar. '

'Bedankt, maar een film blijft toch voornamelijk het werk van de regisseur. En een boek blijft het werk van één enkel individu, ongeacht wat een uitgever er verder aan doet. Ik kan me niet herinneren hoe lang het al geleden is dat ik op mijn gemak aan een verhaal heb kunnen werken zonder dat ik voortdurend werd gestoord door mensen die halverwege wilden dat ik het script op een aantal plaatsen zou wijzigen. Je schrijft een film niet alleen, je doet het samen met een heleboel anderen. Je zou zo'n vergadering over een script eens moeten bijwonen. ' Zijn stem klonk gedeeltelijk serieus, gedeeltelijk spottend. 'Torquemada zou het prachtig hebben gevonden. Een halve gare van een of andere multinational die alle tekst over Dick en Jane helemaal voorgekauwd moet krijgen, maar die je wél vertelt hoe je bepaalde scènes moet herschrijven zodat de vrouw van de voorzitter van de raad van bestuur zich niet gekwetst zal voelen. En dan heb je nog de agenten die schitterende dialogen schrappen omdat ze bang zijn dat die schadelijk zijn voor het imago van hun sterren. Er zijn erbij die doodgemoedereerd Shakespeare zouden willen laten herschrijven, die Othello van Desdemona zouden willen laten scheiden, omdat de fans van zijn ster het niet zouden accepteren wanneer hij zijn vrouw vermoordde. Er zijn studio's die eisen dat een actrice uit de kleren gaat zodat de film alleen voor boven de zestien wordt goedgekeurd, in plaats van voor twaalf jaar en ouder. Hun redenering is dat tieners wél naar films gaan voor zestien jaar en ouder, en niet naar films voor twaalf jaar en ouder. Je hebt echt geen idee waarover daar allemaal wordt gebazeld. '

'Is het werkelijk zo erg?' vroeg Jack.

Gabby kwam overeind en begon de papieren borden en servetten van tafel te halen. 'Als we de uitbarstingen van pap als graadmeter mogen gebruiken, dan valt het inderdaad niet mee. '

Phil keek op. 'Ik schreeuw toch niet?'

Gloria zei: 'O ja, dat doe je wel. Je ramt de hoorn na zo'n uitbarsting soms zo hard op de haak dat ik bang ben dat het toestel in tweeën zal breken. ' Ze keek Jack aan. 'Maar jij zit nu al de hele tijd te luisteren, Jack. We hebben je geen kans gegeven iets over jezelf te vertellen. '

Jack glimlachte toen Gabby zijn lege bierflesje weghaalde en verving door een vol exemplaar, waarmee ze duidelijk maakte dat hij nog niet naar huis hoefde. 'Tja, ik weet niet goed wat ik moet vertellen. Ik kom uit Durham, North Carolina. Daar heb ik Engels gestudeerd en nu ben ik hier in Fredonia bezig met mijn doctoraal. Ik had de keuze tussen verschillende universiteiten, en vooral San Diego sprak me erg aan, maar ik wilde graag Agatha Grant als begeleidster. Ik heb baar via enkele bekenden weten te benaderen en hier ben ik dan. '

Phils ogen werden groot. 'Aggie Grant! Dat is een vriendin van de familie! Ik had haar als begeleidster toen ik moderne literatuur studeerde aan Cornell. Is ze nu docente aan Fredonia?'

'Ze is vorig jaar met emeritaat gegaan, daarom had ik die bekenden nodig om haar te benaderen. Ik ben haar laatste student. Over enkele maanden heb ik het mondeling voor mijn doctoraal literatuur, en dan weet ik of ik verder mag. Mijn scriptie gaat over romanschrijvers die scenarist zijn geworden en over de invloed van de filmindustrie op het werk van een schrijver. Ik heb me verdiept in Fitzgerald, Runyon, William Goldman, Faulkner, Clavell, en in jou natuurlijk, maar het grootste gedeelte gaat over Fitzgerald. '

Phil glimlachte. 'Bedankt voor het goede gezelschap waarbij je me hebt ondergebracht, Jack. '

'Het is behoorlijk technisch en waarschijnlijk ook erg saai. ' Hij keek enigszins beschaamd. 'Ik las in de plaatselijke krant dat je dit huis had gekocht en ik hoopte dat ik je zou ontmoeten en dat je een interview met me zou willen doen. '

Phil zei: 'Ik wil je graag helpen, maar ik heb weinig gemeen met Fitzgerald. Hij dronk oneindig veel meer, ik heb geen verhouding met een collega, en mijn vrouw is allerminst krankzinnig... althans, ik geloof van niet. '

'Dank je, ' zei Gloria koeltjes.

'Ik ben van plan Aggie op te bellen en het weekend vrij te houden om naar Ithaca te kunnen gaan. Ik wist niet dat ze was verhuisd. Zodra ik tijd heb, ga ik haar opzoeken in Fredonia. Tsjonge, dat is echt lang geleden. '

'Je hoeft niet naar Fredonia te gaan. Ze woont aan de andere kant van het bos, tegen Pittsville aan. Onderdeel van de afspraak is dat ik haar help met allerlei klusjes, en al vindt zij koken fantastisch, toch moet ik af en toe zorgen dat er eten op tafel komt. Ze gaat alleen voor promoties en lezingen naar de universiteit, dus alleen voor dingen waar ze werkelijk niet onderuit kan. '

'Zeg Aggie maar dat ik haar over zo'n twee dagen zal komen opzoeken. '

'Ze is op dit moment in New York. Ze bereidt daar een aantal lezingen voor voor een symposium in Brussel. Ik denk dat ze over twee weken weer terug zal zijn. De festiviteiten in Pittsville op vier juli zal ze zeker willen bijwonen. '

Wil je haar dan vragen ons te bellen wanneer ze er weer is?'

'Ze zal het prachtig vinden te horen dat je terug bent. Reken maar dat ze iets verrukkelijks op tafel zet wanneer jullie komen. ' Jack dronk zijn bierflesje leeg en stond op. 'Bedankt voor jullie gastvrijheid en voor het eten. Het was erg gezellig. ' Die laatste opmerking richtte hij met name tot Gabby.

'Kom snel weer eens terug, Jack, ' zei Gloria.

'Graag, als jullie het goedvinden. Ik ben met mijn scriptie op een kritiek punt beland, en ik wandel vaak in het bos om na te denken. En als ik niet wandel, rijd ik soms paard. '

'Je rijdt paard?' vroeg Gloria, met een sluwe uitdrukking op haar gezicht. Gabby was vanavond voor het eerst sinds hun aankomst in een redelijke bui en Gloria wist dat ze dat aan Jack te danken hadden. Ze wilde het graag zo houden.

'Enkele kilometers verderop langs de grote weg ligt de paardenfokkerij van de heer Laudermilch. Hij is bevriend met Aggie, en soms leen ik wel eens een paard. Rij jij ook?'

'Niet zo vaak, ' antwoordde Phil. 'Maar Gabby rijdt zo vaak als ze maar kan. '

'Echt waar?'

'Mijn paard heet Bumper, ' zei ze. 'Hij is een topper, een Blanket Appaloosa. Hij is het beste gymkhana-paard in Zuid-Californië, en een van de beste cross-country paarden van de Highbridge Stallen. '

'Ik heb nog nooit op een Appaloosa gereden, maar ik heb gehoord dat ze nogal dwars zijn. Ze schijnen echter fantastisch te zijn om mee te werken. Dus het is een topper? Dat moet je aardig wat hebben gekost. '

'Ach, hij is gewoon heel goed... ' Gabby haalde haar schouders op, om aan te geven dat geld geen probleem was geweest. Gloria en Phil glimlachten naar elkaar.

Jack zei: 'Vroeger had ik een Tennessee Walker. Als je zin hebt om eens een middagje met me te gaan rijden zodra jullie klaar zijn met opruimen? Lijkt me leuk. '

'Ja, graag. '

'Overmorgen vertrek ik naar Durham om mijn ouders te bezoeken, maar over twee weken ben ik er weer. Zullen we dan een ritje maken?'

Gabby haalde weer haar schouders op. 'Prima. '

'Goed. Nogmaals, ik vond het erg gezellig. Ik zie nu al uit naar de volgende keer. '

Phil stond op om Jack de hand te schudden. 'Je bent altijd welkom, ' zei Gloria terwijl Jack richting achterdeur liep en het huis verliet. Vervolgens liep ze terug naar Gabby en zei: 'Nu bevalt het je hier zeker al een stuk beter?'

Gabby slaakte een zucht. 'Ja, het is een lekker ding. Ducky Summers zou zeggen: "Voor zo'n strak kontje doe ik een moord. " Maar het vooruitzicht dat hij over twee weken met een boerenknol hierheen komt, maakt me nou niet bepaald vrolijk. Brrr. '

Gloria lachte. 'Kom mee, we pakken nog een doos uit en daarna ga ik de jongens in bed stoppen. '

Gabby knikte toegeeflijk en verliet de keuken. Gloria wilde achter haar dochter aangaan, maar ineens had ze het gevoel dat ze werd bespied, dat een paar boze ogen naar haar keek. Vliegensvlug draaide ze zich om en heel even dacht ze iets te zien achter een van de keukenramen. Terwijl ze haar hoofd bewoog, vielen haar de wisselende schaduwen op die werden veroorzaakt door het licht van de keukenlamp, dat weerkaatste op het glas van het raam. Met een onprettig gevoel liep ze de keuken uit.

 

5

 

Sean deed zijn best een gemakkelijke houding te vinden in het stapelbed. Dit huis rook heel anders dan hun oude woning. De hoofdkussens van de jongens bleken niet in de doos te zitten waarin ze hadden horen te zitten en dus hadden ze enkele oude donzen kussens uit een kast opgediept en er schone kussenslopen omheen gedaan, die ondanks het feit dat ze waren gewassen toch muf roken. Het huis maakte rare geluiden. Sean hoorde gekraak en gepiep en het vage gefluister van nachtelijke wezens. Hij was diep onder de gewatteerde deken gekropen en gluurde eronder vandaan. Hij kon zich er niet toe zetten te gaan slapen.

'Patrick?' fluisterde hij.

Zijn broer antwoordde niet, Sean hoorde alleen zijn diepe ademhaling. Patrick was, in tegenstelling tot Sean, niet bang in het donker. Tijdens hun eerste avond had Patrick zijn broer met van alles gedreigd om hem uit het bovenbed te krijgen, geen van beiden had ooit in een stapelbed geslapen, en allebei wilden ze boven slapen, maar mam was tussenbeide gekomen en daarna had Sean het getal geraden dat zij in gedachten had genomen. Op dit moment dacht Sean na over het feit dat hij door puur toeval in het bovenbed terecht was gekomen. Vanaf hier zag alles er zo vreemd uit.

Het maanlicht viel naar binnen door het raam en wanneer er wolken voorbij dreven, veranderde de lichtsterkte in de kamer. Af en toe was het zelfs zo donker dat je geen hand voor ogen kon zien, en vervolgens werd het weer zo licht dat het bijna dag leek. Sean herkende inmiddels een patroon in de veranderende schaduwen.

Vlak voor de slaapkamer van de jongens stond een oude olm, waarvan de takken langzaam heen en weer wiegden. Wanneer er geen wolk voor de maan hing, waren de schaduwen van de boom duidelijk zichtbaar. De grote bladeren knisperden en hun schaduwen bewogen door de kamer als minuscule zwarte en grijze stipjes die de nacht een dreigend karakter gaven.

Sean keek naar het schaduwenspel. Hij voelde angst van het soort dat je klamme handen bezorgt en je nekharen overeind doet komen. En op dal moment gebeurde er iets. Daar waar het maanlicht niet doordrong, in het donkerste hoekje van de kamer, bewoog iets. Sean hield zijn adem in. Het was niet een van de zwarte of grijze stipjes dat daar bewoog, en wat het ook was, het kwam op het bed van de jongens af.

'Patrick, ' zei Sean, luider nu. Zijn broer draaide zich om en kreunde wat. Het ding gleed over de vloer, wachtte even, en bleef stilstaan. Sean deed zijn best om te zien wat het precies was, maar wanneer het stilstond verdween het. Hij tuurde er enkele lange, slepende seconden naar, maar hij zag geen beweging. Net toen hij het op wilde geven en tegen zichzelf zei dat het allemaal verbeelding was, zag hij opnieuw iets bewegen. Langzaam maar zeker kwam het ding dichterbij, totdat het uiteindelijk bij Seans voeteneind uit het zicht verdween.

'Patrick!' schreeuwde Sean. Hij kroop weg in een hoek van het bed en probeerde zich zo klein mogelijk te maken. Op dat moment hoorde hij klauwen langs hout schrapen en hij wist dat het ding bezig was langs een van de poten van het bed omhoog te klimmen. Sean bleef doodstil liggen. Aan het voeteneind verschenen twee klauwen, twee donkere, angstaanjagende vormen, die blindelings naar iets onbepaalds leken te graaien. Een moment later kwam een van woede en haat doordrongen masker te voorschijn, een zwart, walgelijk gezicht met afzichtelijke ogen met zwarte irissen, die werden omringd door gele oogballen. Sean begon te krijsen.

Nu werd ook Patrick wakker en hij schreeuwde net zo hard mee. Toen kwam Gloria de kamer binnen en deed het licht aan. Phil verscheen achter haar, en Gabby kwam haar kamer uit om te vragen wat er aan de hand was.

Gloria nam Sean in haar armen. 'Lieverd, wat is er met je?'

'Iets... ' zei Sean. Hij kon verder niets uitbrengen en wees alleen maar.

Phil begon de kamer op een overdreven opzichtige manier te doorzoeken, terwijl Gloria probeerde de doodsbange jongen tot bedaren te brengen. Gabby kwam binnen en vroeg wat er mis was. Ze had een oversized UCLAT-shirt aan, dat ze droeg als nachtjapon.

'Sean had een nachtmerrie, ' zei Patrick met een mengeling van minachting en opluchting in zijn stem.

Zijn broer hoorde alleen de minachtende toon. 'Ik had geen nachtmerrie! Er was iets in de kamer!'

'Wat het ook was, nu is het er niet meer, ' zei Phil.

'Je had gewoon een enge droom, lieverd. '

'Nee, het was geen droom, ' zei Sean. Hij kon wel huilen omdat ze hem niet geloofden, maar aan de andere kant wilde hij wanhopig graag geloven dat ze gelijk hadden.

'Ga nu maar slapen. Ik zal bij je blijven zitten tot je slaapt, afgesproken?'

Sean was niet overtuigd, maar hij gaf toe. 'Goed. ' Terwijl hij ging liggen, deed hij zijn uiterste best zichzelf ervan te overtuigen dat hij alleen maar gedroomd had. Nu zijn moeder naast hem zat, leek het waarschijnlijker dat het zwarte gezicht er niet echt was geweest.

'Kleine broertjes kunnen zich ook van alles in het hoofd halen, ' zei Patrick minachtend. Hij ging op zijn zij liggen om te laten blijken dat hij geen geruststelling nodig had.

Gabby trok zich luid mopperend terug op haar kamer en Phil knipte het licht uit. Gloria bleef bij Sean totdat hij in slaap viel.

Naast het raam van de jongenskamer, buiten, gleed een donker wezen via de regenpijp omlaag. Halverwege de pijp stapte het wezen over naar een tak. Springend van tak naar tak belandde het uiteindelijk op de grond. Het wezen was snel en de half voorovergebogen houding leek nog het meest op die van een aap. Ter hoogte van het prieel stond het wezen stil en tuurde met enge, oplichtende ogen achterom naar het raam van de jongenskamer. Toen dacht het in het bos een ander geluid te horen, en het dook ineen, blijkbaar uit vrees te worden gezien. Heel even glommen er lichtjes tussen de rotsen, het volgende ogenblik waren ze er niet meer. Het donkere wezen treuzelde, en wachtte tot ook het laatste lichtje was verdwenen. Toen snelde het met een vreemd ritselend geluid naar het bos.

 

6

 

Ze begonnen zich langzaamaan op hun gemak te voelen in het oude huis. Ze kenden nu alle hoeken en gaten ervan, en de vreemde geuren waren niet langer vreemd. De opvallende kenmerken van het huis, zoals de eigenaardige kleine bergruimte naast de kelderdeur onder de trap, de merkwaardige schuur achter het huis, en het tikkende geluid van de afvoerpijpen boven, werden inmiddels niet meer als vreemd beschouwd. Gloria zat na te denken over hun gezin: Gabby had het niet helemaal naar haar zin, maar ze was opgehouden met zeuren en chagrijnig kijken. De jongens leefden in hun eigen wereld en voelden zich duidelijk altijd op hun gemak wanneer ze maar in de buurt van hun ouders waren. Gloria was verbaasd dat zij van iedereen het makkelijkst leek te wennen, want aanvankelijk had ze zich over de jongens de meeste zorgen gemaakt. Het prettigste gevolg van de verhuizing zat hem in het feit dat Phil elke dag aan een nieuw boek werkte. Hij had Gloria tot nu toe niets laten lezen. Hij had haar uitgelegd dat dit het schrijfproces kon verstoren. Het was regelrechte onzin, zo wist ze, want ze spraken elke avond ideeën met elkaar door. Ze wist dat hij eenvoudigweg bang was dat ze commentaar zou leveren op wat hij had gedaan, en dat dat ten koste zou gaan van zijn inspiratie. Ik lees het later wel, hield ze zichzelf voor.

Zeventien dagen nadat Jack Cole langs was geweest, bracht de postbode hun een briefje. 'Philip Hastings en familie' stond er op de envelop. Gloria maakte hem open omdat Phil net een brief van zijn agent zat te lezen waarin stond: '... kan niet wachten tot ik je nieuwe boek mag presenteren. Heb al belangstelling van verschillende uitgevers... '

'Lees dit eens, ' zei Gloria terwijl ze hem het briefje overhandigde.

Hij keek met gefronste wenkbrauwen naar de envelop. Hij ergerde zich eraan als Gloria zijn brieven opende, terwijl zij daar juist van genoot. 'En familie, staat er. Ik ben familie, ' zei ze uitdagend.

Phil zuchtte. 'En ik heb nog niet eens mijn mond opengedaan. ' Hij las hardop voor: 'Philip Hastings en familie worden door mevrouw Agatha Grant uitgenodigd voor een diner op zondag vierentwintig juni a. s. Om vijf uur zijn er cocktails. Indien verhinderd r.s.v.p. '

Wat betekent r.s.v.p. ?'

'Répondez s'il vous plaît., graag antwoorden, alleen als we met komen in dit geval. ' Hij zuchtte. 'Jij bent een echte cultuurbarbaar. '

Gloria gaf haar echtgenoot een speelse por. 'Cultuurbarbaar? Wie sprak La Jolla ook alweer uit als 'La Jawl-lah" toen hij mij voor het eerst mee uit vroeg?'

'Was ik dat?'

'Ja, dat was jij! Thuis bij Harv Moran, op dat feestje ter gelegenheid van Bridesdale. Jij kwam naar me toe op het moment dat Robbie Tedesco, de jongen met wie ik op dat feest was, heel even weg was om wat te drinken te halen. We hadden elkaar de dag daarvoor leren kennen in de studio. ' Ze zette een zware stem op om te laten weten dat ze hem imiteerde. Je zei: 'Ik heb een uitnodiging om een weekend in het huis van een kennis in La Jawl-lah, aan zee, te logeren. Heb je zin om mee te gaan?'"

Phil zag er enigszins beschaamd uit. 'Ja, dat herinner ik me nog wel. Ik geloof nog altijd niet dat ik dat werkelijk heb gezegd. Het was de eerste keer dat ik iemand die ik nauwelijks kende zomaar vroeg een weekendje met me weg te gaan. ' Hij glimlachte. 'En je ging mee. '

Gloria lachte. 'Tja, als ik je niet had versierd, dan had een ander toegeslagen. ' Ze pakte een pluk grijs haar beet en trok zijn hoofd naar haar toe om hem een vluchtige kus te geven. 'En het was heerlijk in La Jolla. '

'Dat kwam omdat jij heerlijk was... en dat ben je nog, ' zei hij, waarna hij haar hartstochtelijk zoende. Hij was zich bewust van haar reactie. Terwijl hij speels in haar nek beet, fluisterde hij: 'Het is jaren geleden dat we voor het laatst een vluggertje hebben gedaan tussen de middag, lieverd. '

De telefoon ging Gabby riep: 'Ik neem hem wel!'

Toen sloeg de hordeur dicht en stormden de jongens de keuken binnen. 'Maaam!' riep Patrick.

Wat eten we?' informeerde Sean.

De lustgevoelens gingen in rook op. Gloria leunde tegen haar echtgenoot aan en schudde haar hoofd. 'De prijs van het familieleven. ' Ze kuste hem snel en zei: 'Laten we er vanavond verder over praten, schat. '

Gabby kwam de trap afgerend, met de telefoon in haar hand. Halverwege bleef ze staan omdat het snoer niet lang genoeg was. 'Het is Jack. Hij is weer terug. Ik ga vanmiddag met hem paardrijden en dan gaan we wat eten en naar de film. Vinden jullie het goed als ik niet thuis eet?'

'Ja hoor, ' zei Phil, precies op het moment dat de jongens de keuken uit en de gang in raasden. Gabby vluchtte weer naar boven.

'Mam, ' zei Patrick. Wat eten we?'

We hebben ontzettende honger, ' viel Sean zijn broer bij.

Gloria keek met een verontschuldigende blik naar haar man en haalde haar schouders op. Ze legde een hand op de schouders van de jongens, draaide hen om en zei: 'Kom mee, stelletje ongeregeld. ' Het volgende moment verdween ze de keuken in, op weg om een boterham te smeren voor haar kinderen. Phil rook haar geur nog en was nog opgewonden van het korte lichamelijke contact, zoals altijd wanneer hij een intiem moment met zijn vrouw deelde. Hij zuchtte en het speet hem dat het moment zo ruw was afgebroken. Terwijl hij terugliep naar zijn werkkamer deed hij zijn best zich op de rest van de post te concentreren.

 

7

 

Gabby was aangenaam verrast en wist even niets uit te brengen. 'Nee maar!' zei ze tenslotte.

Jack glimlachte en gebaarde dat ze dichterbij moest komen zodat ze de teugels van de vosmerrie van hem over kon nemen. Het was een schitterend, perfect verzorgd dier. Gabby nam de teugels aan. Wat een prachtig stel. '

'De heer Laudermilch fokt kruisingen van volbloeden en koudbloeden. Omdat hij en Aggie elkaar graag mogen en ik hem regelmatig heb geholpen op de boerderij, leent hij me af en toe een paard. Hij hield zich vroeger voornamelijk bezig met renpaarden, maar tegenwoordig ligt zijn hart meer bij springpaarden. '

Gabby vond de dieren prachtig. Ze bestudeerde de fraai gekromde hals, de staart en de ietwat naar voren gerichte oren. 'Deze hebben Arabisch bloed, ' zei ze.

Jack knikte. 'Een kwart is Arabisch bloed. Het zijn geen wedstrijd-paarden. "Paarden om op rond te rijden", zo noemt meneer Laudermilch ze. De jouwe heet Mijn Paardenbloem en deze hier heet John Adams. '

Ze klopte op de hals van het paard. 'Hallo, schat, ' zei ze. Wij gaan vrienden worden, goed?' Ze steeg in een vloeiende beweging op. Omdat ze geen Engels zadel was gewend, zat ze niet bepaald lekker. 'Tjee, dat voelt raar. '

'Neem me niet kwalijk, ' zei Jack. 'Ik nam aan dat je ermee vertrouwd was. '

Gabby schudde ontkennend haar hoofd en gaf toen haar paard de sporen. 'Nee, ik ben een cowboyzadel gewend. Maar ik heb ook weleens op zoiets als dit gereden, hoor. Het is alleen behoorlijk lang geleden. ' Ze tilde een voet op. 'Kijk, dit zijn cowboylaarzen. Ik koop morgen in de stad wel een geschikte broek en een paar hoge laarzen. Morgen zal ik wel blauwe knieën hebben. '

Ze reden naar het bos, en Gabby liet Jack de leiding nemen. 'Pas op voor laaghangende takken, ' zei hij over zijn schouder. 'Dit zijn eigenlijk geen ruiterpaden. '

Ze knikte en bestudeerde zijn gezicht voordat hij zich weer afwendde. Ze glimlachte inwendig. Het was werkelijk een stuk, besloot ze terwijl ze zich voor het eerst afvroeg of hij een vriendin had.

Het pad werd langzaam breder zodat ze naast hem kon rijden. 'Een mooi bos. Ik ben de heuvels rondom de vallei gewend. '

'De vallei?'

'Ja, de vallei van San Fernando. ' Ze glimlachte. 'Ik ben een boerenmeid, man, je weet wel, waanzinnig gaaf, joh. Ik bedoel, om door het lint te gaan... ' Ze keek beschaamd voor zich uit. 'Sorry. Ik ben opgegroeid in Arizona, en daar ben ik nog altijd niet helemaal overheen. ' Ze moest ineens lachen om haar bekentenis en Jack lachte met haar mee. 'Los Angeles is in feite woestijn. Als je de tuinslang wegdoet, hou je geen groen gras meer over. Op de heuvels aan de noordkant van het dal zie je niets dan dorre struiken. Hier en daar een paar eucalyptusbomen, maar het lijkt totaal niet hierop. Het is er warm, droog en heel stoffig. En toch ben ik eraan gewend. '

Toen hij glimlachte, kwamen zijn mondhoeken omhoog op een manier die haar wel beviel. 'Zelf ben ik nog nooit westelijk van de Mississippi geweest. Enkele jaren geleden was ik bijna naar Los Angeles vertrokken, maar ik brak mijn been tijdens het zeilen en kon het vergeten. '

'Hoe kon dat gebeuren?'

'Ik ben uit de boot gedonderd en kwam hard op het water terecht. '

Ze zweeg even om haar medeleven te tonen. Hij had het met zo'n stalen gezicht gezegd dat het even duurde voor ze zich realiseerde dat het een grap was. 'Rotzak! Je lijkt mijn vader wel. '

'Ik neem aan dat dat een compliment is, ' zei hij met een glimlach. 'Nee, natuurlijk ging het niet zo. De kerel waarmee we vaarden had gezegd dat hij goed kon zeilen. Op een zeker moment ging hij zonder waarschuwing overstag. De giek raakte mijn hoofd en ik viel overboord. Ik kwam verkeerd neer en brak mijn been. Het was nog anderhalve dag varen naar Tampa, en ik heb een roeispaan als spalk moeten gebruiken. Ik kreeg negen weken gips, gevolgd door zes weken loopgips. De dokters hebben hun best gedaan, maar mijn been is nog altijd kwetsbaar. Ik loop mank als het koud is. Hardlopen kan ik niet meer, dus wandel ik vaak. '

Ze reden zwijgend verder en genoten met volle teugen van het zachte voorjaarsweer. Jack nam uiteindelijk weer het initiatief. Wat studeer je?' vroeg hij.

Gabby haalde haar schouders op. 'Ik heb nog geen keuze gemaakt. Eerst ga ik me een jaar oriënteren. Ik denk dat ik kies tussen psychologie en literatuur. Van psychologie weet ik weinig. ' Ze wierp hem een speelse blik toe. 'Ik bedoel dat ik niet zo goed weet wat ik ermee moet als ik afgestudeerd ben. Maar ik weet dat ik in beide vakken kan promoveren. ' Ze haalde nogmaals haar schouders op. 'Maar goed, ik weet het dus nog niet zeker. Bovendien heb ik nog even de tijd om na te denken. '

Ze hield een tijdje haar mond en toen flapte ze eruit: 'Eigenlijk zou ik het liefst willen schrijven!'

Hij knikte. 'Dat lijkt me niet vreemd, gezien je ouders. '

Ze verbaasde zich over het feit dat ze het had gezegd. Jack was de eerste aan wie ze dit had toevertrouwd. Zelfs haar beste vriendin, Jill Moran, wist niets van haar geheime wens af. 'Dat is ook de moeilijkheid. Iedereen denkt natuurlijk dat ik wel even een meesterwerk schrijf, maar stel nou dat ik er niets van bak?'

Jack keek haar met een ernstig gezicht aan. 'Dan is dat helaas niet anders. '

Ze trok aan de teugels van haar paard en deed haar best zijn gezichtsuitdrukking te lezen, wat lastig was aangezien hij de andere kant opkeek. 'Ik wilde ook schrijver worden, jarenlang, ' zei hij. 'Maar op een gegeven moment heb ik het maar opgegeven. Ik wilde een historische roman schrijven, met de titel Durham County. Het moest gaan over mijn stuk bos tijdens de eeuwwisseling. Sommige passages waren best aardig, vond ik zelf. ' Hij zweeg even. 'Het was om te huilen zo slecht. Het heeft me moeite gekost om dat uiteindelijk tegenover mezelf toe te geven, en al helemaal omdat veel van mijn vrienden me bleven aansporen ermee door te gaan. Maar wat jou betreft, ik denk dat je gewoon moet beginnen. '

Ze klopte op de hals van haar paard. Haar donkere haar viel als een gordijn om haar gezicht heen. 'Jij hebt geen vader en moeder die schrijver zijn, ' zei ze. 'Ik heb een moeder met een Pulitzer in haar achterzak en een vader die is genomineerd voor een Oscar. Al wat ik op mijn naam heb staan zijn een paar stomme gedichtjes. '

Hij knikte, liet zijn paard rechtsomkeert maken en begon terug het pad af te rijden. Na lang zwijgen zei hij: 'En toch blijf ik bij mijn advies dat je gewoon moet beginnen. '

'Misschien is dat inderdaad het beste, ' zei ze. 'Heb jij nog iets over van al die pagina's waarvan je vrienden zeiden dat ze goed waren?'

Hij bekende het beschaamd, 'ja, ik heb alles bewaard. Een halve roman. '

'Mooi. Dan heb ik een voorstel. Als jij me jouw halve roman laat lezen, mag jij mijn werk zien. '

Jack proestte van de lach en schudde zijn hoofd.

'Waarom lach je? Durf je soms niet?'

'Nee, dat is het niet, ' wist hij uit te brengen. Toen lachte hij opnieuw om haar kinderlijke voorstel.

'Angsthaas!' riep ze, en hij moest nog harder schateren.

Uiteindelijk zei hij: 'Nou goed dan, ik doe het. Jij mag mijn roman lezen... misschien. '

'Misschien!'

Ze bleven bekvechten terwijl ze een helling opreden en erachter verdwenen. Vanuit het bos keken twee helblauwe ogen hen na. Een lenige, jonge gestalte kroop onder wat struiken vandaan en beklom met blote voeten de helling. De gestalte keek vanachter een boom toe hoe Gabby het pad afreed. Zijn blik gleed over haar rug en schoot omhoog naar haar lange, donkere haren, om vervolgens af te dalen naar haar smalle taille en haar volle ronde achterste boven het zadel. De verschijning lachte jongensachtig en muzikaal. Het geluid had iets vreemds, iets kinderlijks, en riep herinneringen op aan barbaarse liederen, primitieve dromen en zwoele, door muziek getoonzette zomeravonden. Zijn krullerige, roodbruine haar omlijste een gezicht dat door Michelangelo of een pre-Rafaëlitische schilder gemaakt had kunnen zijn. 'Knap, ' zei de jongen tegen de boom terwijl hij tegen de schors tikte alsof de boom hem kon verstaan. 'Heel knap. ' Vlak bij hem tjilpte een vogel en de jongen keek op. De vogel vloog zenuwachtig van tak tot tak terwijl hij de indringer leek te zoeken die zich op zijn terrein had gewaagd. De jongen had de grootste pret toen hij zag dat de vogel maar door bleef zoeken. En vervolgens dacht de jongen opnieuw aan dat mooie meisje dat voorbij was gereden. Hij zuchtte.

Het zwarte ding hing hoog tussen het loof aan een sterke tak. Het had de paardrijders met evenveel aandacht bekeken als de jongen. Zijn gedachten waren echter niet vrolijk of speels. Hij werd overvallen door een vreselijk soort verlangen, dat leek op lust en honger. Hoewel hij net zo vatbaar voor schoonheid was als de jongen, hadden hun verlangens weinig gemeen. De jongen was het om lichamelijk genot te doen, terwijl het zwarte ding de schoonheid slechts zag als uitgangspunt. De enige manier voor het ding om schoonheid te begrijpen was die schoonheid te vernietigen. Hij zou Gabby's schoonheid slechts kunnen bevatten via een spel van pijn en doodsangst, met folteringen en wanhoop, een spel dat pas eindigde als er bloed was gevloeid en het slachtoffer de dood had gevonden. Indien de pijn goed gedoseerd werd toegediend, zo had de meester hem getoond, kon een foltering jaren duren.

Het zwarte ding dacht na over het eenvoudige begrip lijden, en plotseling realiseerde het zich iets waar het nooit eerder bij stil had gestaan. Al zou het intens genieten van de vernietiging van het meisje, dat genot zou in geen verhouding staan tot wat hij zou voelen bij de vernietiging van de twee jongens. De kinderen waren prachtig in hun onschuld en hun reinheid. Ja, zij waren zijn hoofdprijs. Langdurige folteringen en pijn voor dat tweetal zou...

Het wezen voelde een siddering van genot door zich heen gaan bij de gedachte, maar het wist dat het stil moest blijven om onopgemerkt te blijven voor de mens daar beneden, want als die het wezen zou zien zou hij het op zijn beurt martelen. Met zijn ene hand tegen de boom en de andere op zijn kruis bleef de jongen een poosje staan, nagenietend van het prachtige mensenkind dat net voorbij was gekomen. En toen sprong de man-jongen met een vreemde buiteling terug tussen de struiken, waar hij onzichtbaar was voor het menselijk oog, zodat op de plek waar hij had gestaan alleen de nagalm van zijn schelle lach nog van zijn aanwezigheid getuigde. Zonder zich te verroeren wachtte het zwarte ding tot de jongeman ver uit de buurt was. Hij mocht er dan wel jeugdig uitzien, maar het was beter de jongeman niet te onderschatten; hij had het in zich groot kwaad aan te richten.

Pas toen het zwarte ding zeker wist dat de jongeman werkelijk verdwenen was en zich niet, zoals hij vaak deed, alleen maar had verscholen, kwam het met een sprong uit de boom te voorschijn en ging verder op zijn duistere missie, zich voortbewegend op zijn eigenaardige, onmenselijke manier.

 

8

 

Waar is je moeder op dit moment mee bezig?' vroeg Jack.

'Weet ik niet. Het laatste wat ik van haar hoorde, was dat ze ergens in Midden- of Zuid-Amerika zit om te schrijven over een of andere burgeroorlog of revolutie. ' Gabby zuchtte. 'Ik hoor maar weinig van haar. Ik heb de laatste vijf jaar misschien drie brieven van haar gehad. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf was. Mijn moeder stortte zich toen volledig op haar boek over de val van Saigon. '

'Dat heb ik gelezen. Een magnifiek boek. '

Gabby knikte. 'Mam is een heel goed schrijfster, maar ze is ook een verschrikkelijke moeder. '

'Misschien wil je er niet verder over praten... '

'O, dat geeft niks. Bijna alles is al bekend. Ze probeerde een aantal romans te schrijven voordat ze met mijn vader naar Californië ging. Mijn vader en mijn moeder verdienden in die tijd geen van beiden genoeg met schrijven, maar mijn moeder kon het niet uitstaan dat mijn vader altijd vervelende opmerkingen maakte wanneer een manuscript van haar werd afgewezen. Pa beweert dat ze dat nooit echt erg heeft gevonden, maar ik denk dat dat de eerste wrijvingen in hun huwelijk heeft veroorzaakt. Toen pa een aanbod kreeg om zijn tweede boek, Al die mooie beloften, te herschrijven, zijn ze naar Hollywood verhuisd. Pa deed scenario's en daar verdiende hij aardig mee, en mam kreeg mij. Vervolgens raakte ze in politiek geïnteresseerd en in 1968, kort na het Tet-offensief, werd ze actief. Ze schreef artikelen en pamfletten en uiteindelijk benaderde een uitgever haar met een voorstel voor een boek. Dat werd Waarom wij terugvechten. Het was een goed boek, al staan er nogal wat omstreden passages in. '

Gabby leidde haar paard om een dode boom heen, die was omgeven door struiken. 'Haar fictie was weinig succesvol, maar haar non-fictie verkocht als warme broodjes. Ze begon naam te maken en verdiende bakken met geld. De relatie van mijn ouders was nooit erg goed geweest, maar in die tijd ging het in rap tempo bergafwaarts. Ze ging helemaal op in de activiteiten van de anti-oorlogsbeweging en ze had het daar zo druk mee dat ze mijn vader nauwelijks zag staan, zelfs na de oorlog. Arme pap. Had hij een etentje met een paar studiobazen, dan kwam zij gewoon niet opdagen, of ze kwam wel en droeg een spijkerbroek en een versleten overhemd. Zulke dingen gebeurden voortdurend. Haar opvattingen werden almaar radicaler. Mijn grootmoeder heeft me het een en ander verteld en het schijnt dat ze allebei geen lieverdjes waren in die tijd. Toch geven de meeste mensen mijn moeder de schuld van de scheiding. Ze kan echt een kreng zijn en haar koppigheid kent geen grenzen. Zelfs haar eigen moeder vond het grotendeels haar schuld dat het huwelijk stukliep. Maar goed, op een dag toen pa thuiskwam, was ze haar koffers aan het pakken. De Zwitserse overheid had haar toestemming verleend om met een vlucht van het Rode Kruis mee te gaan naar Vietnam zodat ze getuige kon zijn van de val van Saigon. Het vliegtuig vertrok die avond. Pa heeft haar toen gezegd dat ze, als ze ging, niet meer terug hoefde te komen. Ze ging. '

Jack knikte. 'Ik wil geen partij kiezen, maar het was natuurlijk wel een geweldige kans voor je moeder. Saigon dat op het punt stond te vallen... ' Hij zei maar niet dat hij het niet erg redelijk van haar vader vond te eisen dat haar moeder thuisbleef.

'Ja, maar ik lag op dat moment in het ziekenhuis met hersenvliesontsteking. Ik heb me laten vertellen dat het kantje boord was. ' Ze zweeg en keek peinzend voor zich uit. 'Ik weet nauwelijks meer hoe ze eruitzag. Het enige dat ik me kan herinneren zijn foto's, en dat telt eigenlijk niet. Ze werd in ieder geval het lievelingetje van de radicalen en na de oorlog was ze een gerespecteerd politiek journalist. Nu is ze de grande dame van links en vecht ze over de hele wereld voor de rechten van de minder bedeelden. Zij was de enige die toestemming kreeg voor een interview met kolonel Zamora toen hij gevangen werd gehouden door de rebellen. Nou ja, de rest is bekend. '

'Het moet moeilijk zijn geweest. '

'Ach, ik weet nauwelijks beter. Pap was zo vaak in de studio of op reis om naar locaties te zoeken dat ik de meeste tijd bij mijn grootmoeder doorbracht. Tot mijn twaalfde heeft ze me opgevoed. Daarna stuurde ze me naar een internaat in Arizona. Nadat mijn vader met Gloria trouwde, wilde hij dat ik bij hen kwam wonen. Mijn grootmoeder was er tegen. Het fijne weet ik er niet van, maar ik geloof dat hij er alles aan deed om me terug te krijgen en dat zij hem toen zelfs heeft bedreigd. ' Ze keek Jack strak aan. 'De Larkers zijn een oude familie met veel oud geld. Multinationals en privé-jets en dat soort dingen. Ze hebben een legertje advocaten op de loonlijst staan en hebben op politiek gebied een aardige vinger in de pap. Grootmoeder beschikte als ik het me goed herinner over enkele advocaten in Phoenix. Mijn vader had best wel wat geld, maar hij kon geen vuist tegen haar maken, het had geen enkele zin om naar de rechter te stappen. En dus bleef ik bij grootmoeder. Ze was rechtser dan Atilla de Hun. Negers en communisten vond ze uitvaagsel, Reagan was in haar ogen een liberaal, Goldwater een slappeling omdat hij te weinig deed om het communisme terug te dringen, en ze was compleet weg van de Birchers. Ze beschouwde haar eigen dochter als "een rooie", maar wilde tegelijkertijd niet hebben dat ik bij "die letterkakker", zoals ze mijn vader noemde, zou gaan wonen. Ik geloof dat ze het pap verweet dat mam een rooie was geworden. Hoe dan ook, mijn grootmoeder stierf twee jaar geleden en toen ben ik bij mijn vader ingetrokken. Einde verhaal. '

Jack knikte en Gabby verbaasde zich over het feit dat zijn gezichtsuitdrukking oprecht bezorgd leek. Ineens bekroop haar het gevoel dat hij bezig was zich een oordeel over haar te vormen, en onmiddellijk had ze spijt van haar langdurige monoloog Nu vond hij haar waarschijnlijk een kletskous. Ze spoorde haar paard zachtjes aan en vroeg: 'En jij?'

Ook Jack spoorde zijn paard aan, zodat ze weer naast elkaar reden. 'Over mij valt weinig te vertellen. Mijn familie komt uit North Carolina. Mijn overgrootvader fokte liever renpaarden dan dat hij tabak verbouwde. Helaas waren zijn renpaarden niet erg snel, en terwijl zijn buren rijk werden met de tabaksteelt kon hij alleen met veel moeite een faillissement voorkomen. Mijn familie is nooit erg rijk geweest, maar we hadden nooit gebrek aan blauw bloed en slome paarden. ' Hij lachte. 'Traditie is bij ons heel belangrijk. Broers en zussen heb ik niet. Mijn vader doceert aan de universiteit van North Carolina, en doet daar verder scheikundig onderzoek. En wat mijn opvoeding betreft, ik ben bang dat daar weinig spectaculairs over te vertellen valt. '

Gabby zuchtte. 'Fantastisch. ' Vervolgens voegde ze er met een tevreden gezicht aan toe: 'Zullen we eens zien of we ook wat harder kunnen?' Ze stond op het punt Mijn Paardenbloem de sporen te geven.

Voordat ze er de kans toe kreeg, gilde Jack: 'Nee!'

Ze was zo geschrokken van zijn vreemde stemgeluid dat ze hem met een vuurrood gezicht aanstaarde. Ze wist niet goed of ze beledigd of boos moest reageren. De klank in zijn stem beviel haar allerminst.

'Sorry dat ik zo schreeuwde, ' zei hij. 'Maar een eindje verder buigt het pad af en dan gaat het nogal steil naar beneden tot aan de brug. Het is daar gevaarlijk. Ik zei je al dat dit geen echt ruiterpad is. '

'Het spijt me. ' Ze wendde haar blik af en zweeg. Ineens was de stemming bedrukt en geen van beiden leek in staat iets te zeggen wat dat kon veranderen.

Na een tijdje zei Jack. 'Ik meen het, het spijt me. '

'Ik heb toch ook al gezegd dat het me spijt?' bromde Gabby koppig.

'Maar ik heb meer spijt dan jij, ' liet Jack haar weten.

Gabby rolde met haar ogen. 'Dat had je gedacht! Ik heb zoveel spijt dat jij het je niet eens kunt voorstellen!'

Ze bleven zo een tijdje quasi serieus doorkibbelen, en intussen daalden ze de helling af richting de brug. Gabby's paard stribbelde tegen en leek terug te willen gaan.

Wat is er nou?' zei ze terwijl ze haar hielen tegen Mijn Paardenbloems flanken drukte. Het paard schudde met zijn hoofd en Gabby trok de teugels aan. 'Ophouden!' zei ze. Toen keek ze Jack aan en vroeg: Wat is er mis?'

'Dit is de Trollenbrug. '

Gabby schudde haar hoofd. 'Doe even normaal. '

'Zo noemen de kinderen hem. Zelf lijkt het me onzin dat er een trol onder woont, maar het blijft een feit dat de paarden er niet graag overheen gaan. ' Hij moest zijn uiterste best doen John Adams in bedwang te houden toen hij het dier over de brug leidde. Gabby volgde, maar haar rijdier weigerde in eerste instantie zijn hoeven op de oude stenen te zetten, en gehoorzaamde pas toen Gabby haar hakken stevig tegen zijn flanken drukte. Eenmaal op de brug schoot het dier ineens vooruit, alsof hij er zo snel mogelijk overheen wilde.

'Vreemd. '

Jack knikte. 'Ik begrijp het ook niet. Paarden doen soms heel raar. Misschien ruiken ze iets. Er wordt beweerd dat het in dit bos spookt. '

'Spoken, toe maar!' riep Gabby lachend.

'Je hoort mij niet zeggen dat ik het geloof, maar er gebeuren hier absoluut rare dingen. '

Ze reed iets bij hem vandaan. 'Geef eens een voorbeeld. '

'Er worden lichtjes gezien, van die fosforescerende, maar er is geen moeras in de buurt. Misschien is het Sint-Elmsvuur. Sommige mensen zeggen muziek te hebben gehoord in het bos en er doen geruchten de ronde over vermiste kinderen. '

'Ontvoeringen, bedoel je?'

'Dat weet niemand. Het gebeurde zo'n honderd jaar geleden. Het verhaal gaat dat op vier juli een groep mensen is gaan picknicken en dat er toen enkele kinderen zijn verdwaald in het bos. '

'Het lijkt wel een film. '

Jack gniffelde. 'Ja, dat kun je wel zeggen. Het is nu al niet moeilijk om de weg kwijt te raken in het bos, maar zoveel jaren geleden moet het hier nog veel ruiger en dichtbegroeider zijn geweest. Er waren nog geen snelwegen, alleen maar zandpaden. Pittsville was tien keer zo klein als nu, nieuwbouwwijken en winkelcentra waren er niet. In plaats daarvan zag je hier en daar een boerderij en verder alleen maar eindeloze bossen. Er is langdurig naar die kinderen gezocht, maar ze zijn nooit teruggevonden. Zelfs geen lijken. Er zijn mensen die beweren dat de indianen hen hebben vermoord. '

'Indianen?'

'Er was hier vroeger een reservaat, met een groep Cattaraugus, of Alleganies. Het is langgeleden gesloten. Ooit is een stel woedende boeren erheen gegaan. Het vreemde is dat de indianen hun vertelden dat de kinderen waren meegenomen door geesten, waarop de boeren eenvoudigweg naar huis zijn teruggekeerd. Er hebben zich in de jaren daarna nog een aantal vreemde zaken voorgedaan. Je mag wel zeggen dat dit een berucht bos is. '

'Jij weet er het nodige van. Ik bedoel, voor iemand uit het zuiden. '

'Aggie heeft het me verteld, ' zei hij met een glimlach. 'Zij is min of meer een expert op dit gebied. En ze houdt van dit soort zaken. Maar dat zul je wel zien wanneer je haar aanstaande zondag ontmoet. Dan gaan jullie toch bij haar eten?'

Ze kon een glimlach niet onderdrukken. 'Ik geloof het wel, ja. '

Ze passeerden een aantal dicht bijeen staande bomen en toen stonden ze plotseling vlak voor een onbegroeide heuvel. De heuvel was zo'n acht meter hoog en was het middelpunt van een grote open plek. De heuvel was kaal, er groeiden geen planten, bomen, of struiken op, alleen wat grassprietjes.

'Hé, een elfenheuvel!' riep Gabby opgewonden.

'Erlkönighügel. '

Wat?'

'Erlkönighügel. Dat betekent Erlkoningsheuvel. Ofwel de heuvel van de Erlkoning. Het komt uit het Duits. De oude Kessler heeft deze heuvel die naam gegeven. En op officiële documenten wordt de boerderij ook de Erlkoningsheuvel genoemd, al noemen de meeste mensen hem gewoon de boerderij van de oude Kessler. '

'Grappig. Zit er aan die heuvel ook nog een verhaal vast?'

Jack reed om de heuvel heen en zei: 'Er zal ongetwijfeld een verhaal zijn, maar ik ken het niet. Het enige dat ik weet is dat de mensen dit bos sinds Pittsville in 1820 werd gesticht het sprookjesbos noemen. Waarschijnlijk heeft de oude Kessler dat verzonnen toen hij hier tachtig jaar geleden naar toe is gekomen. Duitsland wemelt van de sprookjes. Der Erlkönig is een heel bekend gedicht van Goethe. Eigenlijk is het een behoorlijk eng verhaal. '

Ze reden bij de heuvel vandaan en kwamen weer bij het pad dat naar de boerderij leidde. Gabby keek nog eens over haar schouder naar de onbegroeide heuvel. Ze had het vreemde gevoel dat de heuvel op iets wachtte. Toen zette ze die rare gedachte uit haar hoofd en begon te bedenken hoe ze een volgend afspraakje met Jack moest versieren.

 

9

 

Het landgoed van Agatha Grant was een eiland van groen in een zee van nieuwbouw. Het leeuwendeel van de grond was gedurende de voorbije jaren verkocht en vijfendertig meter achter haar schuur begon een nieuwe woonwijk: Colonial Woodlands. De enige bescherming die de boerderij had tegen de oprukkende urbanisatie bestond uit een groot weiland in het noorden, en de bossen in het zuiden. Aggie woonde werkelijk aan de rand van Pittsville. Gloria vond haar huis veel lijken op dat van hen, maar Aggies huis was iets mooier en er leek wat beter te zijn nagedacht tijdens de bouw.

Agatha stond hen op haar veranda op te wachten. Ze was een tamelijk oude vrouw, die ondanks de ivoren wandelstok in haar linkerhand nog heel kwiek oogde. Ze omarmde Phil en zoende Gloria en Gabby op een hartelijke maar beleefde manier. Vervolgens ging ze het gezelschap voor naar de grote zitkamer, waar Jack Cole al zat te wachten. Ze spoorde hen aan te gaan zitten en de jongens namen onmiddellijk bezit van het kleine tweezitsbankje. Gabby en Gloria kozen beiden een gemakkelijke fauteuil, en Aggie en Phil namen plaats op een grote bank. Aggie pakte Phils hand vast.

Jack opende een kast en onthulde een enorme drankvoorraad. Nadat hij iedereen gevraagd had wat ze wilden hebben, gaf hij Phil als eerste zijn glas. Phil nam een slok en begon onmiddellijk breed te grijnzen. 'Glenfiddich?' vroeg hij, toen hij de Schotse whisky op zijn tong proefde.

'Glenfiddich. '

'Duizendmaal dank, ' zei Phil tevreden.

'Haal je ook wat voor die jongens?' vroeg Agatha aan Jack.

'Ja. Jullie lusten zeker wel cola, hè?'

De jongens pakten de glazen aan die Jack hun aanbood. Vervolgens haalde Jack de rest van de drankjes en ging naast Agatha staan.

Even later zei Agatha: 'Jack, wat sta je hier nu te staan? Als je ook maar een greintje verstand had zou je naast dat mooie meisje gaan zitten. '

Jack deed met een grijns wat Agatha hem had aangeraden en nam plaats op de leuning van Gabby's stoel. Toen Agatha vervolgens glim-lachte, begreep Gloria meteen waarom haar echtgenoot zo op deze vrouw was gesteld. Ze had duidelijk een sterke persoonlijkheid en ze probeerde iedereen op zijn gemak te stellen.

Agatha zei tegen Phil: 'Ik kon het bijna niet geloven toen ik een stuk van Malcolm Bishop las in de Pittsville Herald waarin hij schreef dat jij hier kwam wonen. Wat is de reden dat je bent teruggekeerd naar je geboorteplaats?'

Phil lachte en wierp een vluchtige blik op Gloria. 'Ik wilde hierheen omdat ik weer verhalen wil gaan schrijven. '

'Dat bedoel ik niet. Ik bedoel, waarom heb je juist William Pitt County uitgekozen?'

Gloria kreeg een onprettig gevoel toen ze de blik zag waarmee Aggie Phil aankeek. Het leek alsof ze vond dat hij haar een verklaring schuldig was, alsof hun verhouding nog altijd die van leraar en leerling was. En aan Phils gezicht te zien vond hij dat niet eens vervelend ook.

'Omdat dit mijn geboortegrond is. Mijn ouderlijk huis bleek voor ons te klein, en de buurt was er ook al niet op vooruit gegaan, dus ben ik op zoek gegaan naar iets ruimers en toen vond ik de boerderij van de oude Kessler. ' Hij haalde zijn schouders op. 'Ik had schoon genoeg van Los Angeles en de filmindustrie. Ik kreeg almaar visioenen van korenvelden en vissen in Doak's Pond. Ik moest denken aan het sprookjesbos en aan hoe we elkaar tijdens Halloween zover probeerden te krijgen er doorheen te lopen, wat overigens niemand durfde. Ik herinner me de honkbalwedstrijden met mijn vrienden, en mijn schooltijd, en hoe ik 's zomers op mijn oude, roestige fiets over de stoffige paden peddelde. Kortom, ik voel me hier gewoon thuis. '

Ze knikte. 'Het is hier de laatste vijfentwintig jaar behoorlijk veranderd, maar dat zul je nog wel merken. ' Vervolgens glimlachte ze en was het vreemde moment voorbij. 'Toch is er ook nog veel hetzelfde gebleven. ' Ze zag dat de jongens hun cola op hadden en zei: 'Willen jullie buiten spelen? Ga maar eens in de schuur kijken. De poes heeft jonkies gekregen.'

De jongens keken hun moeder vragend aan en toen die goedkeurend knikte, schoten ze onmiddellijk de deur uit. Phil lachte. 'Op hun leeftijd moest ik ook niets hebben van al dat saaie gepraat van de volwassenen. '

Agatha knikte instemmend. Wie niet? Welnu, ben je al begonnen met schrijven?'

'Ja, maar ik moet bekennen dat ik was vergeten dat het niet vanzelf gaat. '

'Dat verbaast me niets. '

Jack moest lachen om de opmerking. 'Dat zeg ik altijd als ik haar aantekeningen probeer te ordenen. '

'Deze jongeman is bijna net zo'n grote druif als jij. Ik bedoel dat hij als assistent net iets meer in huis heeft. ' Phil leek de vergelijking niet vervelend te vinden. 'Aan de andere kant heb jij het er van al mijn assistenten het beste vanaf gebracht. Het doet me goed te horen dat je je weer aan het schrijven gaat wijden. De films die je maakte beschouw ik niet als kunst. '

Ze spraken een tijdje over de verschillen tussen een boek en een film en langzaam maar zeker begon iedereen zich op zijn gemak te voelen. Allemaal waren ze blij met de opnieuw opbloeiende vriendschap tussen Agatha en Phil en de vonk die zichtbaar oversprong tussen Gabby en Jack. Gloria zei niet veel en lette vooral goed op het gezicht van haar echtgenoot. Ze merkte dat Aggie met haar vragen in een paar uur meer aan de weet kwam over het werk van Phil dan zijzelf in enkele volle weken. Die constatering zette Gloria aan het denken.

Ze betreurde het dat ze niet meer uit Phil had kunnen lospeuteren, maar goed, Aggie betekende blijkbaar nogal wat voor hem. Nadat zijn ouders bij een auto-ongeluk om het leven waren gekomen, was Phil bij zijn tante Jane Hastings gaan wonen. Aggie Grant was Janes studievriendin, en zij en haar man Henry kwamen veelvuldig bij de Hastings over de vloer. Nadat Phil zijn kandidaats had gehaald aan de universiteit van Buffalo, werkte hij onder begeleiding van Aggie aan Cornell verder aan zijn doctoraal. Phil had het aan Aggie te danken dat hij de studiebeurs kreeg die hij zo hard nodig had. Gloria kon niet ontkennen dat niemand zoveel voor zijn carrière had betekend als Aggie. Ze was veel meer voor hem geweest dan een moeder of een tante, ze was zijn mentrix en zeer waarschijnlijk een van de weinige personen tegen wie Phil nu nog opkeek. Gloria had twee van Aggies boeken over literaire kritiek gelezen, en ze was er van onder de indruk geweest. Deze vrouw kon redeneren als geen ander en leek blindelings aan te voelen wat een schrijver moest doorstaan vanaf het ogenblik dat hij de eerste letter op papier zette tot en met het moment dat hij klaar was met een boek. Toch had ze buiten het academisch milieu nooit erg veel erkenning gekregen, en ze had ook enkele tegenstanders, maar ook die konden niet ontkennen dat haar theorieën het verdienden nader te worden bekeken. Vooral Aggies artikelen over schrijvers die waren overleden, waren goed leesbaar. Maar aangezien Gloria wat literatuur betrof een doorsnee lezer was, en zeker geen criticus, waren er ook heel wat stukken die ze eenvoudigweg niet begreep. En daarom was Gloria blij dat Agatha erin slaagde Phil over zijn werk te laten praten. Maar tegelijk voelde ze zich enigszins geïsoleerd.

Plotseling sprak Agatha haar aan. 'En wat is jouw mening hierover?'

Gloria had het gesprek niet gevolgd en omdat ze niet wilde dat Agatha dat merkte, gebruikte ze haar kwaliteiten als actrice en improviseerde. 'Waarover? Over zijn boek of over onze verhuizing?'

Agatha keek haar even strak aan en glimlachte toen. 'Over de verhuizing. Het is hier immers wel even wat anders dan Hollywood. '

'Ja, deze streek is inderdaad heel wat anders. Ik kom uit Californië, en toen ik nog veel toneel deed heb ik een paar jaar in New York gewoond, maar het platteland kende ik nog niet. Ik ben voor het eerst van mijn leven boerin. '

je bent geen boerin, liefje. Herman Kessler had twaalf schapen en heel veel kippen en eenden, maar het was niet voldoende om in aanmerking te komen voor belastingaftrek. Het land is nooit bewerkt. Frederick Kessler, Hermans vader, wilde er nooit iets van weten, en Herman zelf overigens ook niet. De weilanden en het bos zijn al meer dan honderd jaar niet omgeploegd. In deze buurt is altijd minder landbouw geweest dan in de omliggende streken. Het bos achter jullie huis is misschien niet zo oud, maar het is verreweg het dichtstbegroeide bos in de omgeving. Het is zelfs goed mogelijk dat het het dichtstbegroeide bos in de staat New York is. '

'Dat wilde ik nog vragen, ' zei Phil. 'Toen ik aan Cornell studeerde, woonde je in Ithaca, en nu woon je plots in mijn geboortestad. Hoe is dat zo gekomen?'

Ze kwam overeind en liep in de richting van de schuifdeur. 'Een moment. ' Ze schoof de deur opzij, verdween in het vertrek erachter en kwam even later terug met een grote blauwe ringband. Ze liep weer naar de bank en gaf voordat ze plaatsnam de ringband aan Phil.

Hij sloeg hem open en las de tekst op de eerste pagina. 'Over de migratie van Ierse volksmythen en legenden naar Amerika in de achttiende en negentiende eeuw. Door Agatha Grant. ' Hij sloeg de ringband dicht. 'Dus je bent nog niet met pensioen?'

'Ik ben met emeritaat, maar dat betekent niet dat ik overleden ben. Dit is een oude hobby van me. ' Ze zweeg even. 'Ik ben er vlak nadat Henry stierf mee begonnen. Ik was er al mee bezig toen ik je begeleidde, maar ik heb je er nooit iets over verteld. Aarne en Thompson hebben een onderzoek gedaan. Het kwam in 1961 uit. Ik gebruik hun index van motieven en ga verder op het punt waar Reidar Christiansen is opgehouden. Hij deed vergelijkend onderzoek naar Scandinavische en Ierse folklore. Wat ik probeer te doen is iets soortgelijks, maar dan met de oudere Keltische mythen en de Ierse volksverhalen die naar Amerika zijn overgewaaid. '

Ze had het tegelijk tegen Gloria, Gabby en Phil. 'Ik woonde als kind in East Hampton. Ik had toen een heel aardige gouvernante, die Colleen O' Mara heette en Ierse was. Ze maakte er een gewoonte van mijn broertje en mij de mooie verhalen te vertellen over elfen, feeën, kabouters en bosgeesten. Ik heb mijn hele leven al een zwak voor volksvertellingen. Hoewel ik officieel klassieke en moderne literatuur studeerde, las ik de sprookjes van Yeats net zo graag als zijn gedichten, en misschien vond ik de sprookjes zelfs wel interessanter. Maar om kort te gaan, hier houd ik me dus tegenwoordig mee bezig. Duizenden arme mensen kwamen van het platteland in Ierland naar Amerika. Het merendeel trok naar de grote steden, of naar het westen om bij de aanleg van de spoorlijnen te helpen. Veel Ierse boeren kwamen echter terecht in Pittsville, waar ze zich door het landelijk karakter als boer een inkomen konden verwerven. Deze streek wordt weleens aangeduid als 'klein Ierland'. Ik ging vaak bij mijn goede vriendin Jane op visite en ik zie mezelf dan ook niet als een buitenstaander. ' Toen ze de naam van Phils overleden tante noemde, wierp ze Phil kort een warme blik toe. 'Toen ik die baan aan Fredonia kreeg aangeboden, twijfelde ik geen moment waar ik zou gaan wonen. Ik voel me thuis in Pittsville, het is bovendien slechts een half uurtje rijden bij de campus vandaan. En soms gebeuren er onverwachte dingen die het leven hier alleen maar aantrekkelijker maken. '

Phil maakte duidelijk dat hij niet begreep wat ze bedoelde en Jack zei: 'Marcus Blackman woont hier in de buurt. ' Hij gebaarde naar het westen.

'Is dat die occulte figuur?' vroeg Phil geïnteresseerd.

'Juist, ' antwoordde Jack.

Wie is Blackman?' vroeg Gabby.

Jack zei: 'Blackman is zowel schrijver als geleerde, hij is in wezen beide. Het is een opmerkelijk en controversieel mens. Hij heeft een aantal boeken geschreven over magie en occultisme, en die hebben nogal wat stof doen opwaaien in het academisch milieu. O ja, en hij is Aggies favoriete gesprekspartner. '

Agatha zei: 'Mark Blackman doet zijn onderzoek vaak niet volgens de geldende regels en hij heeft allerlei theorieën die met geen mogelijkheid te bewijzen zijn, maar het is werkelijk een aardig mens. Jullie zullen spoedig kennis met hem maken, want hij eet ook een hapje mee. '

'Heel goed, ' zei Phil.

'Hij is verder een informatiebron wat betreft zaken waarmee ik me bezig hou, ' zei Agatha. 'Hij beschikt over een paar zeldzame boeken, waaronder een eerste druk van Thomas Crofton Crokers Elfenlegenden en tradities uit Zuid-Ierland., waarin uit een enorme hoeveelheid dagboeken wordt geput. Zijn hulp is voor mij van grote waarde. '

'En wat doet Blackman in Pittsville?'

'Vraag hem dat zelf maar. Daar heb ik tot op heden geen zinnig antwoord op gekregen, al moet ik zeggen dat zijn warrige reacties wel erg grappig zijn. Hij zegt dat hij aan een nieuw boek werkt, maar hij wil niet zeggen waar het over gaat. ' Agatha zweeg even. 'Het is een interessante man, al moet ik zeggen dat al dat geheimzinnige gedoe me soms op de zenuwen werkt. '

Phil lachte. 'Agatha vertelt graag over haar theorieën, ' legde hij de rest uit. 'Ze begreep maar niet waarom ze mijn studie over fictie pas mocht lezen toen ik er mee klaar was. '

Agatha wendde zich tot Gabby. 'Meisje, jouw vader schrijft niet, hij bedrijft magie in een donkere grot, en waag het niet zijn betovering te verbreken voordat hij helemaal klaar is. '

Phil lachte, en de anderen ook, waarna het gesprek voortging over oude vrienden en collega's met wie hij en Aggie tijd hadden doorgebracht aan Cornell.

 

10

 

Patrick en Sean bogen zich over de doos in de schuur. De poes waakte over haar jonkies en keek af en toe met een onverschillige blik in haar ogen naar de jongens. De jonge poesjes hadden nog maar net hun ogen geopend en hun sullige bewegingen maakten de jongens steeds weer aan het lachen.

Patrick graaide een van de poesjes uit de doos; het dier miauwde zachtjes. Hij aaide het en zei: 'Lief, hè?'

Sean knikte en liet op zijn beurt zijn hand in de doos verdwijnen om een van de andere te aaien. Toen zag hij vanuit zijn ooghoek dat in de donkerste hoek van de schuur, tussen het hooi, iets bewoog. 'Wat beweegt daar?'

"Waar?'

'Daar... in het hooi. ' Hij gebaarde naar de hoek en Patrick legde het poesje terug en kwam overeind. Zonder aarzelen begaf hij zich naar de hoek van de schuur waarnaar zijn broer had gewezen. 'Pas op!' riep Sean.

Patrick wachtte even en keek met een vragende uitdrukking op zijn gezicht naar zijn broer. 'Oppassen? Waarvoor?'

Sean liep met tegenzin naar zijn broer. 'Het zou een rat kunnen zijn. '

Patrick zuchtte. 'Wat ben je toch een angsthaas. ' Hij keek de schuur rond en zijn oog viel op een oude, roestige hooivork bij de deur. Hij pakte de hooivork beet, maar de steel was zo lang dat het Patrick moeite kostte hem stevig vast te houden. Langzaam sloop hij op de hoek af, en vervolgens porde hij met de hooivork in het droge stro. Er leek zich niets onder het stro te bevinden. Patrick prikte wat dieper in het stro en veegde het uit elkaar.

Ineens kwam er iets onder het stro vandaan. Het was een heel klein mannetje, een halve meter lang, en hij keek de jongens met grote, schitterende ogen aan. Hij droeg vreemde kleding: een hoge hoed, een groen jasje met een nauwsluitende broek en schoenen met gespen van goud.

De jongens bleven bewegingloos en zonder adem te halen toekijken. Het mannetje tikte tegen de rand van zijn hoed en vervolgens sprong hij met een hoge lach onder het hooi vandaan en kwam precies tussen de jongens terecht. Het mannetje rende door de schuur, klom tegen een van de muren op en verdween een ogenblik later door een kier in het hout.

De tweeling was niet in staat zich te verroeren. Ze probeerden te beseffen wat ze zojuist hadden gezien. Toen ze elkaar uiteindelijk aankeken zagen ze hun eigen angst terug in de ogen van de ander. En toen smolten hun bevroren blauwe ogen en hun verstijfde ledematen en gingen ze over tot razendsnelle actie. Samen renden ze zo snel als hun benen hen konden dragen naar de deur.

Eenmaal buiten keken ze achterom naar de schuur. Op dat moment werden ze vastgegrepen door de sterke armen van de persoon die hoorde bij de schaduw die plotseling voor hen was opgedoken. Ze roken een doordringende geur. De jongens konden nergens heen en zetten het op een schreeuwen.

Toen zei een lage, raspende stem: 'Hé, wat gebeurt hier allemaal, jongens?'

Ze werden losgelaten en het volgende moment zagen ze dat de schaduw afkomstig was van een oude man. De man was opvallend breed en had grijs, ongekamd haar, en zijn ongeschoren gezicht leek wel van leer. Hoewel zijn ogen bloeddoorlopen waren, toonde hij een vriendelijke glimlach.

Patrick voelde hoe zijn hartslag langzaam weer normaal werd en hij wierp een vluchtige blik op Sean. Ze lazen eikaars gedachten, mede omdat de geur als een soort aura om de man heen hing. Hij stonk naar whisky.

'Wees maar niet bang. Wat is er mis?'

'We hebben daarbinnen iets gezien, ' wist Patrick uit te brengen. 'Het zat in het stro. '

De man vroeg hun of ze hem de plek wilden aanwijzen en hij ging hen voor de schuur in. Schijnbaar zonder angst pakte hij de hooivork op en begon ermee in het hooi te porren.

'Hij zit daar niet meer, ' legde Sean uit.

De man ging op zijn hurken zitten en doorzocht het stro. Vervolgens kwam hij overeind en maakte het stro plat met de hooivork. Hij keek de jongens glimlachend aan. Wat hebben jullie gezien? Een rat?'

Patrick keek Sean aan, en zag dat zijn broer hem aanraadde niets te zeggen. 'Zou kunnen, ' zei Patrick. 'Maar wel een erg grote. ' Zijn stem had een vreemde klank en het kostte hem moeite rustig te blijven.

De man bestudeerde de twee ernstige gezichten, 'je beweert dat hij groot was? Tja, ik zie hier geen kippen en ook geen eenden, en wezels of vossen komen hier alleen als het donker is. Maar goed, wat het ook is geweest, het is spoorloos verdwenen. ' De man plaatste de hooivork tegen de muur. Hij keek de jongens streng aan. 'En nu moeten jullie me eens vertellen wat jullie wél hebben gezien. '

Patrick zweeg. Uiteindelijk zei Sean het. 'Het was heel groot en het had tanden. ' Nog altijd trilde zijn stem, wat het extra overtuigend deed klinken.

De uitdrukking op het gezicht van de man veranderde onmiddellijk. Hij schoot op hen toe en boog zich voorover. 'Hoe groot was het precies?'

Patrick bracht zijn handen zo'n halve meter van elkaar. 'Ongeveer zo groot. '

De man ging weer rechtop staan en betastte zijn stoppelige kin. 'Mijn hemel. Dan zou het best eens die oude rover geweest kunnen zijn die het heeft voorzien op een van de poesjes. '

'Welke rover?' vroeg Patrick, voor wie het moeilijk voorstelbaar was dat jonge poesjes lekker smaakten.

'De wasbeer. Er woont een oude, sluwe wasbeer in het bos. De afgelopen vier weken verdwijnen er om de haverklap kippen en eenden en hij heeft het ook al eens gepresteerd een kat en een hond op te eten. Maar als hij het werkelijk geweest is, dan had de moederpoes een hels kabaal moeten maken. '

Sean knikte. Patrick zei: Jack zegt dat hij onder een brug woont. '

'Zo zo, zegt hij dat? Jack Cole is een aardige jongen, maar hij komt hier oorspronkelijk niet vandaan. Hij komt uit North Carolina. En volwassenen hebben altijd overal verklaringen voor, zelfs al weten ze dat ze ernaast zitten. '

Dat konden de jongens beamen.

'Als de boeren een idee hadden waar de rover zich schuil houdt, dan zouden ze hem allang te pakken hebben genomen. Het lijkt me dat mevrouw Grant het niet leuk zal vinden als we haar vertellen dat er een wasbeer in haar schuur zit die haar jonge poesjes wil oppeuzelen. Zijn we het erover eens dat het een wasbeer geweest moet zijn?'

De jongens haalden hun schouders op en knikten vaag.

De man bevoelde weer zijn kin. 'Goed, dat is dan afgesproken. Laten we er verder niet meer over praten. ' Hij veranderde van onderwerp. 'Zeg, wat doen jullie eigenlijk hier in mevrouw Agatha's schuur?'

We mochten van haar met de jonge poesjes spelen. '

'Dat wil ik best geloven. Maar ze zijn nog heel jong, en ze hebben net als alle andere baby's veel rust nodig. Lijkt het jullie niet leuk om naar buiten te gaan? Dan zal ik jullie de jonge lammetjes laten zien in de wei. ' Hij duwde de jongens met zachte hand naar buiten. 'Hoe heten jullie eigenlijk?'

De jongens zeiden hoe ze heetten.

'Patrick en Sean? Dat zijn nog eens mooie Ierse namen, jongens. '

Patrick gniffelde. 'Onze moeder is Ierse. Haar meisjesnaam is O'Brien. '

'O'Brien!' schreeuwde de man. 'Toch niet toevallig een O'Brien uit Ballyhack, of wel?'

'Ze komt uit Glendale, ' zei Sean.

'Tja, er zijn uiteraard enorm veel O'Briens. ' Hij bleef staan voor de schuur. 'Ik word Barney Doyle genoemd, en daar is niets mis mee, want zo heet ik ook. Patrick en Sean, het is prettig kennis met jullie te maken. ' Hij schudde de jongens plechtig de hand. 'Gaan jullie mee naar de lammetjes?'

Op het moment dat ze door de achtertuin liepen, ging de hordeur open en stak Agatha Grant haar hoofd om de hoek. 'Barney Doyle! Waar ga jij met die jongens naartoe?'

'Naar de lammetjes, mevrouw Agatha. '

'En mijn pomp dan? Voor het avondeten heb ik water nodig. '

'Draai de kraan maar open. Hij is alweer in orde. Ik was net van plan even bij u binnen te lopen om dat mee te delen. '

Haar gezicht verried dat ze aan zijn woorden twijfelde, maar ze knikte toch. We eten over een uur, dus zorg ervoor dat de jongens op tijd terug zijn. '

'Dat zal ik doen, mevrouw Agatha. '

Ze verdween weer naar binnen. Barney zei: 'Aardige vrouw, al is ze dan geen Ierse. Kom, dan gaan we naar de lammetjes. '

Net toen ze het pad naar het weiland ten zuiden van het huis afliepen, kwam er vanaf de weg een auto de oprit op. De jongens waren vooruit gerend, wat Barney de tijd gaf om na te denken. Het leek hem sterk dat er iets van een halve meter met tanden in de schuur had gezeten, want bij aanwezigheid van een roofdier zou de kat haar jongen allang hebben verhuisd. Vast stond wel dat de jongens zich rot waren geschrokken. Hij richtte een schietgebedje tot de heilige Patrick en de heilige Jude en bad dat de jongens alleen maar waren geschrokken van wat vreemde geluiden en schaduwen, en niet van hetgeen hij dacht dat ze waren geschrokken. Vervolgens snelde hij achter de jongens aan.

 

11

 

Agatha zag vanaf haar veranda de twee mannen uit de auto stappen. Philip stond naast haar mee te kijken. De chauffeur van de auto was lang en bewoog zich snel en doelgericht. Hij had zwart, achterover gekamd haar met slechts enkele grijze plukjes ter hoogte van zijn slapen. Zijn keurig getrimde baard was pikzwart. Hoewel zijn leeftijd lastig te schatten viel, dacht Agatha dat hij tussen de dertig en de vijftig moest zijn. Hij droeg ondanks de warmte een witte coltrui, en verder een bruin ribfluweel jasje en een bruine broek. Hij kwam de trap op en keek Agatha glimlachend aan, waarbij het Philip opviel dat zijn ogen zo donker waren dat ze bijna zwart leken.

'Mark, ik wil je graag voorstellen aan Philip Hastings. '

De twee mannen schudden elkaar de hand en Mark Blackman zei: 'Ik ben een fan van uw boeken, meneer Hastings, ik heb ze allemaal gelezen. '

'Zeg alsjeblieft Phil. '

'Dit is Gary Thieus, ' zei Agatha. Philip stak de tweede man zijn hand toe.

'Zeg maar Gary, ' zei de man met een speelse glimlach. Hij had een mond vol grote tanden. Zijn haar was heel kort, maar net niet gemillimeterd, en zijn oren waren puntig en stonden iets naar buiten gedraaid.

Mark zei: 'Gary is, behalve mijn assistent, de beste kok die er in deze buurt te vinden is, op Agatha na, uiteraard. '

'Kom binnen. Aan het eten wordt gewerkt en we hebben nog wat tijd over om elkaar onder het genot van een drankje wat beter te leren kennen. ' Agatha liet PM de deur openhouden, terwijl ze zelf de gasten voorging naar binnen.

Philip ging als laatste naar binnen, achter Gary aan. De assistent van Blackman bewoog zich soepel en Philip vermoedde dat hij basketbal speelde, of in ieder geval aan een of andere sport deed.

Jack voorzag Mark en Gary van een drankje, en Agatha trok zich in de keuken terug om een en ander voor het avondmaal in goede banen te leiden. Vervolgens ging Jack weer bij Gabby zitten. Gloria glimlachte toen Mark haar vertelde dat hij haar ooit op het toneel in actie had gezien. Hij herinnerde haar aan een voorval dat ooit gedurende het tweede bedrijf had plaatsgehad, waarop Gloria moest giechelen. 'Nou, nou, jij hebt me dus écht gezien!' Ze gaf hem een vriendschappelijk klopje. 'Neem me niet kwalijk, maar in het theater is onecht gevlei heel normaal. '

'Ja, maar ik heb dat stuk werkelijk gezien, en ik herinner het me nog goed. '

Gary vroeg: Wat denk je van een partijtje tennis morgen, Jack?'

Jack kreunde. 'Je denkt dat ik zit te wachten op nog een pak slaag?' Tegen Gabby zei hij: 'Hij weet dat ik een onwillig been heb en geniet ervan om mij voor aap te laten staan. '

'Tennis jij?' vroeg Gary aan Gabby.

'Ik kan het wel, maar niet goed, ' antwoordde ze.

'Perfect, ik bel Ellen op en dan spelen we een dubbelpartij. '

Gabby haalde haar schouders op. Jack zei: 'Het is beter om samen te verliezen dan alleen. Gary's vriendin kan net zo goed tennissen als hij, en hij is heel goed. Maak je borst maar nat. '

Gabby glimlachte, en Gloria hief haar glas om een glimlach te verbergen. Mark boog zich naar Gloria toe en fluisterde: 'Is ze goed?'

'Gabby tennist alsof ze een oorlog uitvecht, ' fluisterde Gloria terug.

'Gary en Ellen zijn tamelijk goed. '

'Dat wordt dan een leuke partij, ' zei Phil terwijl hij naast zijn vrouw ging zitten.

'Ik hoorde dat jij de boerderij van de oude Kessler hebt gekocht, ' zei Mark. 'Ik vind dat een van de mooiste stukken grond in deze buurt. Ik heb geprobeerd de boerderij te huren toen ik hier kwam wonen. '

Gloria en Phil keken elkaar even aan. Phil zei: 'Ik heb geluk gehad. Toen ik bij de makelaar kwam, was het huis pas een week in de verkoop. En het was niet duur. Maar jij hebt het van Kessler zelf proberen te huren, want toen ik het kocht was hij pas een maand dood. '

'Nee, het zit anders. Op het moment dat ik hier arriveerde, was het huis al bijna een jaar onbewoond en zat Kessler in Duitsland. Niemand wist waar hij te bereiken was. Ik neem aan dat hij op familiebezoek was, of misschien verbleef hij bij vrienden van zijn vader. Hij is ook in Duitsland gestorven, wist je dat?'

Phil knikte. 'Ja, dat heeft de makelaar me verteld. Waarom wilde je de boerderij eigenlijk huren?'

Mark glimlachte. 'Vanwege de geschiedenis van het land eromheen en die van het huis zelf. ' Hij zweeg even en zei toen: 'Zelf ben ik ook aan een nieuw boek bezig. Ik praat er niet graag over, maar ik kan wel vertellen dat de geschiedenis van de familie Kessler behoorlijk wat pagina's vult. Frederick Kessler, de vader van Herman, was een uiterst geheimzinnig man. Hij kwam in 1905 met een smak geld uit Zuid-Duitsland of misschien wel uit Oostenrijk naar Amerika. Er was een incident dat met zijn nationaliteit te maken had, het gebeurde tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar behalve dat was hij een keurig lid van de gemeenschap. Hij is getrouwd met ene Helga Dorfmann en ze kregen een zoon. Vervolgens is hij een meubelfabriek begonnen, waarmee hij later concurreerde met vooraanstaande leveranciers in Jamestown. Hij maakte degelijk en goedkoop meubilair, en hij verdiende er heel goed mee. Volgens de verhalen heeft hij ooit, ergens op zijn land, een fortuin aan goudstukken begraven. '

Gloria begon hard te lachen. 'Een schat! Kom op, we gaan meteen graven!'

Gary glimlachte. 'Je hebt een behoorlijke lap grond. Graven zou je weleens jaren kunnen kosten. En de kans is groot dat het niet eens waar is. '

'Mijn interesse, ' vertelde Blackman verder, 'betrof vooral de bibliotheek van Kessler en de persoonlijke bezittingen die in het huis achterbleven, zaken uit Frederick Kesslers jeugd.'

Gloria keek naar Phil en zei: 'De boeken in de bibliotheek heb ik nauwelijks bekeken. Die makelaar wist trouwens niet wat er precies in het huis stond. Kessler had belastingschulden toen hij overleed, dus de gemeente wilde het huis zo snel mogelijk van de hand doen. Kesslers bank werd door het hof benoemd tot executeur-testamentair. Naar mijn idee werd alles in tamelijk informele sfeer afgehandeld. Ik sprak met een man van de afdeling krediet en ik kreeg het idee dat hij alleen maar snel van de hypotheek af wilde. Ze hielden het faillissement tegen zodat ze de verkoop vlot konden regelen. Hij liet me weten dat alle familieleden waren overleden, dus alles werd in een klap verkocht: het huis, de oude kleren, het servies, het meubilair en de boeken. Ik heb nog niet eens alles gezien. Als je wilt langskomen, dan ben je van harte welkom. Je mag lenen wat je maar wilt. '

'Daar hoopte ik al op. Ik kom over een paar dagen wel even langs, denk ik. Weet je wat, als jullie er geen probleem mee hebben dat Gary en ik een beetje in die spullen wroeten, dan zullen wij in ruil voor de gastvrijheid de bibliotheek inventariseren. Dan hebben jullie, zodra wij gereed zijn, een compleet overzicht van wat er allemaal staat. Als een van de boeken mij interesseert, hoop ik uiteraard dat ik het van je mag kopen. '

'Dat lijkt me een uitstekend idee. '

Gloria zei: 'Er staan in de kelder en op de zolder ook een heleboel dozen. '

Gary straalde. 'Schitterend. Misschien vinden we daar ook nog wel een schat!'

Gabby lachte. 'Jack heeft me al laten weten dat het spookt in het bos en nu kunnen we daar ook nog een begraven schat aan toevoegen! Het is je wel weer gelukt een interessante woonplaats te vinden, pap. '

Agatha kwam de kamer binnen en vroeg of iemand bij wilde springen in de keuken. Jack vroeg Gabby hem te helpen bij het dekken van de tafel. Gary bracht een van Phils films ter sprake en ze hadden het over Hollywood en hoe frustrerend het was om een film te maken. Gloria leunde naar achteren en luisterde nauwelijks naar wat er werd gezegd. Al dat gebazel over een schat en een bos waarin het spookte had haar een ongemakkelijk gevoel bezorgd. En om een of andere reden vroeg ze zich ineens af waar de jongens zich bevonden, en of alles goed met hen was.

 

12

 

Het eten was heerlijk. Jack had niet overdreven: Agatha Grant bleek een fantastische kok. De schotels waren niet alleen prachtig versierd, maar het eten smaakte bovendien uitmuntend. De jongens, die anders regelmatig protesteerden tijdens het eten, aten zonder eenmaal te klagen hun bord leeg.

Gloria had wel opgemerkt dat ze er niet helemaal bij waren, en ze zag dat ze af en toe even naar elkaar keken, alsof er iets was gebeurd waarvan alleen zij wisten. Ze vroeg hun of ze het fijn hadden gehad, en beide jongens lieten haar weten dat ze Aggies boerderij erg mooi vonden. 'Barney heeft ons de lammetjes laten zien, ' zei Sean.

Phil vroeg: 'Barney?'

'Dat is een man, ' verklaarde Sean. 'Hij heeft Aggies pomp gerepareerd. '

'En hij ruikt een beetje zoals oom Steve, ' vervolgde Patrick terwijl hij een stronk broccoli aan zijn vork prikte. 'Oom' Steve Owinski schreef net als Phil scripts, maar was daarnaast ook een chronisch drinker.

Jack stond op en bracht de borden naar de keuken. Agatha zei: 'Barney Doyle is min of meer de lokale klusjesman. ' Toen ze de bezorgde uitdrukking op Gloria's gezicht zag, voegde ze er onmiddellijk aan toe: 'Hij drinkt te veel, maar hij doet geen vlieg kwaad. Ik heb begrepen dat hij als jongen nog veel meer dronk. Hij schijnt jaren van de drank af geweest te zijn, maar niet lang geleden is hij er zomaar weer mee begonnen. Ik weet niet waarom. '

'Dat wordt vaak gezegd over alcoholisten, ' zei Gary. 'Ze raken nooit helemaal van de drank af. '

Gloria knikte.

Agatha zei: 'Hij is een beste klusjesman. Als je een probleem hebt, kun je hem altijd bellen. Op die servicejongens van de grotere bedrijven moet je soms tijden wachten, en daar komt nog bij dat ze alles mee willen nemen naar hun eigen werkplaats, waar ze het soms maanden vasthouden. Op Barney kun je altijd bouwen, en hij rekent nooit veel. Hij heeft zijn eigen werkplaats, eerder een schuur eigenlijk, op de grens van mijn stuk grond, ongeveer aan het eind van Williams Avenue. Jullie kunnen gemakkelijk door het bos naar hem toe lopen. ' Agatha glimlachte. 'Barney doet me denken aan vroeger, toen je eenvoudigweg de plaatselijke loodgieter kon bellen. Ik beschouw hem als een levend museumstuk. Maar behalve een goed klusjesman, is hij voor mij ook nuttig bij mijn research. Hij is afkomstig uit Ierland en loopt over van de volksverhalen. Door zijn verhalen te toetsen aan hetgeen de tweede, derde en vierde generatie Ieren hier vertelt, krijg ik een beeld van hoezeer sommige mythen zijn verworden. '

Jack stak zijn hoofd om de hoek van de deur. Wie wil er koffie?' Hij telde de vingers en ging terug naar de keuken.

Gabby kwam overeind. 'Ik help Jack wel even. '

Mark zei: 'Aggie heeft zich geen gemakkelijk doel gesteld. Veel Ierse volksvertellingen zijn vastgelegd in druk, zoals dat ook geldt voor de Europese mythen en legenden. Kinderen in deze tijd lezen sprookjes veel liever zelf dan dat ze zich laten voorlezen door hun moeder, als er tenminste nog kinderen zijn die sprookjes lezen. '

'Je bedoelt dat jij vermoedt dat ze heel wat varianten zal tegenkomen?' vroeg Phil.

Mark schudde zijn hoofd en Agatha glimlachte. We hebben dit onderwerp al zo vaak besproken, ' zei ze. 'Mark is een ouderwetse sociaalantropoloog. Hij gelooft dat Europa en Amerika geen orale traditie meer kennen. '

'Nou, misschien bij de oudere Amerikaanse Indianen en de boeren in de Appalachen, maar daar houdt het dan ook mee op. Tegenwoordig pak je een boek en lees je zowel in Engeland als in Amerika hetzelfde verhaal. Nee, wanneer je je wilt verdiepen in mythen over cluricaunes, dan twijfel ik er niet aan dat je hetzelfde verhaal zult aantreffen in William Pitt County én in County Cork. '

Wat zijn cluricaunes?' vroeg Phil.

Agatha zei: 'Kabouters. Afhankelijk van de streek, worden ze in Ierland aangeduid als lurikeen, lurigandaun of luricans. '

Gloria leunde naar achteren. Er was iets mis met de jongens, ze kon het voelen. En ze begon zich zorgen te maken. Ze vroeg zich in stilte af waarom deze conversatie haar zo onrustig maakte.

Agatha keek de jongens aan en vroeg: Weten jullie wat een kabouter is?'

'Kleine figuren met groene jasjes?' Patrick had een vreemde uitdrukking op zijn gezicht.

Seans ogen werden groot toen zijn broer de woorden uitsprak, maar vervolgens begon hij te lachen en hij riep: 'Darby O'Gill!'

Phil lachte mee. 'Inderdaad. '

Wie is Darby O'Gill?' vroeg Mark.

'De hoofdrolspeler in een Disney-fïlm, Darby O'Gill en de kleine mensjes. De jongens hebben naar de video zitten kijken voordat we hierheen kwamen. '

'Ja, ' zei Sean met een bedroefd gezicht. 'In Californië konden we het Disney-kanaal ontvangen. '

'Nou, heb ik gelijk of niet?' vroeg Mark. 'Die jongens krijgen hun volksverhalen toegediend via de televisie. '

Gloria zei: 'Ze vinden het verschrikkelijk dat we op de boerderij geen kabel hebben. ' Ze streelde Seans haar. 'Ja, jullie zullen tevreden moeten zijn met drie netten, net zoals alle andere eenvoudige mensen. '

Phil zei: 'Ik wilde het eigenlijk geheim houden voor jullie, jongens, maar ik heb een satellietontvanger gekocht. Hij wordt volgende week gebracht en ze sluiten hem meteen aan. '

De jongens straalden. 'Dat betekent dat we honderden netten kunnen ontvangen!' riep Patrick.

Gloria zei tegen de jongens dat ze zich moesten gedragen, waarbij ze maar net boven het gelach in het eetvertrek wist uit te komen.

'De vader van Barry Walters heeft een net met allemaal naakte vrouwen, ' zei Sean.

'Daar praten we thuis wel verder over, ' antwoordde Gloria.

Phil lachte. 'Dat hoeft niet. Ik heb er een met een blokkeercode erop. De jongens moeten nog enkele jaren wachten voordat ze naar dat soort films mogen kijken. '

Jack en Gabby kwamen uit de keuken met koffie en cake.

'Nu we toch bezig zijn over sprookjes en legenden, ' zei Gary, 'is er iemand die weet wat het vanavond is?'

Mark en Agatha keken elkaar aan en moesten tegelijkertijd lachen, maar Gloria beantwoordde de vraag: 'Het is midzomernacht. '

'Zoals in Shakespeare?' vroeg Jack.

'Ik dacht dat de zonnewende drie jaar geleden al was, ' zei Phil.

'De kalender van de kerk beweert dat het de vierentwintigste is, ' zei Gloria. 'Op de dag waarop Johannes de Doper is geboren. '

'Ik heb Midsummer Night's Dream gelezen, ' zei Phil. 'Ik heb altijd gedacht dat het, eh... gewoon een nacht was die midden in de zomer viel. '

'Er wordt beweerd dat er drie bijzondere dagen zijn voor bosgeesten, ' zei Agatha. 'Eén mei, vierentwintig juni en één november. Volgens de legende vieren ze vannacht feest vanwege hun macht. '

'En wat is er bijzonder aan de twee andere dagen? Eén november is Allerheiligen, dat weet ik, maar wat is er bijzonder aan één mei?'

'Eén mei is de dag van de arbeid, ' zei Gary. 'Elfen zijn aanhangers van het marxisme. '

De andere gasten fronsten hun wenkbrauwen, maar Agatha zei: 'Het is de dag na Walpurgisnacht, net zoals Allerheiligen volgt op Halloween. Het zijn allebei Reisdagen. '

Toen hij de vele niet-begrijpende blikken zag, zei Mark Blackman: 'Volgens de Ierse traditie reizen de elfen gedurende die twee dagen van de ene plek naar de andere. Wij spreken dan van de Reizende Elfen. Volgens Shakespeare waren elfen nachtwezens:

En wij elfen haasten ons

Met het verbond van Hécate

Weg van de zon

In de richting van de duisternis van onze dromen.

Niemand deelt die opvatting echter. Volgens de traditie verblijven de elfen gedurende zes maanden in hetzelfde bos, om vervolgens naar een bos te vertrekken dat zich helemaal aan het andere uiteinde van de wereld zou bevinden. De verhuizing zou in één nacht plaatsvinden. ' Weer citeerde Mark uit Shakespeare:

Wij rijden met grote spoed

Sneller dan de maan dat doet.

'Dat is de reden dat er overal verhalen over elfen opduiken, ' zei Aggie. 'Ze moeten in de loop der eeuwen overal op aarde hebben gewoond. Als je erin gelooft, uiteraard. '

'Maar vanavond is het dus een bijzondere avond voor ze?' vroeg Gabby met een glimlach.

Volgens de legende wel, ' antwoordde Aggie. 'Als de legende op waarheid berust, hebben ze vannacht een reusachtig feest. '

Gabby keek Jack aan en vroeg: 'Zullen we naar die elfenheuvel gaan waar we pas waren? Dan kunnen we misschien meegenieten van hun feest. '

'Dat raad ik je ten zeerste af, ' zei Mark. Iedereen keek hem aan. 'Het is gevaarlijk in dat bos, en zeker als het donker is. '

Gloria keek hem geschrokken aan: Wat bedoel je daarmee?'

Gabby rolde met haar ogen. 'Heb je het over spoken of over geesten?'

'Gabby!' snauwde Gloria, 'laat hem uitpraten. '

Gabby liep rood aan en wilde net iets stekeligs tegen Gloria zeggen toen Jack zijn hoofd schudde en naar de jongens gebaarde, die allebei ongewoon belangstellend meeluisterden. Opeens snapte ze waarom Gloria zich zorgen maakte, en ze kon zich wel voor de kop slaan dat ze daar niet eerder aan had gedacht. 'Waarom is het gevaarlijk, Mark? Zitten er roofdieren?'

Mark glimlachte en deed een poging iedereen gerust te stellen. 'Nee, er zitten geen roofdieren. Beren of wolven zijn hier al heel lang niet meer gezien. Wezels en vossen zijn er misschien nog wel, maar verder niets. De reden waarom het gevaarlijk is, is dat je er makkelijk verdwaalt. Het bos is enorm groot en er zijn een heleboel plekken waar het zo dichtbegroeid is dat je geen hand voor ogen kunt zien in het donker. ' Mark keek Aggie aan. 'Kun je je Reno McManus nog herinneren? Hij wilde een kortere weg nemen omdat het donker was geworden, maar hij verdwaalde, viel, en brak een heup. Ze vonden hem pas na twee dagen. Hij was dood. En dan heb ik het over iemand die hier zijn hele jeugd heeft doorgebracht. Daarom is het dus niet zo'n goed idee dat bos in te gaan als het donker is. '

Agatha zei: 'Reno McManus dronk zo veel dat hij zelfs de weg kwijt zou raken in zijn eigen bad. Als Jack en Gabby een zaklantaarn meenemen en ze wijken niet van het pad af, dan kan er weinig gebeuren. ' Ze keek de twee met een veelbetekenende glimlach aan, alsof ze te kennen wilde geven dat zij in ieder geval wél begreep dat ze gewoon even alleen wilden zijn.

Mark zei: 'Ja, je zult wel gelijk hebben. ' En daarmee werd de discussie gesloten.

Agatha kwam overeind. 'Zullen we teruggaan naar de zitkamer? Dan kunnen we deze gezellige avond als beschaafde mensen voortzetten. ' Ze wendde zich tot Jack. Wil jij de cognac halen?'

Even later bevond het gezelschap zich weer in de zitkamer en werd er over heel andere zaken gesproken. Gloria zat naast Phil en hield de jongens nauwlettend in het oog. Ze waren veel rustiger dan gebruikelijk. Ze had ze nog iets willen vragen tijdens het eten, maar ze kon zich nu niet meer herinneren wat. Ze besloot er verder niet over te piekeren.

 

13

 

Langzaam liepen Gabby en Jack over het pad. Dankzij de lichtcirkel die voor hen uit ging, werden ze tijdig gewaarschuwd voor takken en andere hindernissen. Gabby had Jack overgehaald met haar mee te gaan, het bos in, op zoek naar het feest van de elfen.

Het licht van de zaklamp knipperde en werd vager. 'Shit! zei Jack. 'Die batterijen gaan niet lang meer mee. '

'Nou, nou!' zei ze met een gespeeld zuidelijk accent. 'Kuis je taal! Je bent toch een heer?'

Jack grijnsde, maar in het vage maanlicht was het nauwelijks te zien.

'Het geeft niet, Lancelot. Ik ben het een en ander gewend, en ik ben een geëmancipeerde tante. '

Jack lachte. 'Ik heb het gemerkt, jij bent een uniek exemplaar. '

Gabby zweeg. Een tijdlang liepen ze zonder iets te zeggen door het bos. Toen zei Gabby: 'Dat zei je niet zonder reden, of wel soms?'

Hij bleef stilstaan en richtte de zaklamp verder naar beneden. Ze staarden elkaar aan bij het licht dat weerkaatste vanaf het pad. Zonder iets te zeggen boog hij zich voorover en kuste haar voorzichtig. Heel even verstijfde ze, maar toen drukte ze zich tegen hem aan en liet ze zich door hem omarmen. Ze voelde zijn krachtige lichaam en onmiddellijk begon haar hart sneller te kloppen. Even later staarde ze hem langdurig aan. Ze fluisterde: 'Dat was een heel lief antwoord. '

Hij glimlachte. 'Daar ben ik het mee eens. ' Met zijn arm om haar middel geslagen liepen ze verder. 'Ik vind je erg bijzonder, Gabby. Je hebt nogal wat moeten doorstaan, dat weet ik, maar het heeft je alleen maar sterker gemaakt. Meisjes van jouw leeftijd gedragen zich vaak veel kinderlijker. '

Ze liet haar hoofd op zijn arm rusten. 'Soms doe ik mijn best het te verbergen. Maar jij... ik denk dat ik je gewoon vertrouw. '

'Bedankt. '

Het volgende ogenblik hoorden ze slechts het geluid van hun voetstappen op het pad en het briesje dat door de bomen ging. De avond was warm en vochtig en omdat het bijna volle maan was, was het allesbehalve donker in het bos. Uiteindelijk vroeg ze: 'Ik... eh... Heb je een vriendin?'

'Nee, ik heb geen vriendin, ' zei hij zonder aarzeling. Hij zweeg even en zei toen: Thuis in Chapel Hill had ik wel een vriendin. Ze heette Ginger. Ginger Colfield. We leerden elkaar kennen op school. En het was tamelijk serieus. Althans, voor Ginger. Toen ik hier terechtkwam, was het gewoon lastig vol te houden. Ginger doet nu reclamewerk voor Coca-Cola in Atlanta. Ik geloof dat ze verloofd is. Na Ginger heb ik niemand meer gehad. Dat is dus al bijna een jaar geleden. En hoe zit het met jou?'

'Ik heb alleen een vriendje gehad op school, dat was in Arizona, twee jaar terug. Daarna heb ik ook geen relatie meer gehad. Wel ben ik af en toe met een jongen uitgegaan. '

Jack zei: 'Ik niet. Blijkbaar ben ik alleen in staat langdurige relaties te hebben. ' Hij zweeg even. 'Je moet weten dat ik behoorlijk gek was op Ginger. '

De woorden van Jack deden haar goed, maar aan de andere kant maakte ze zich een beetje zorgen. Ze was echt op hem gesteld geraakt, maar ze was bang dat het allemaal te snel ging. 'Dus je gelooft niet in relaties op afstand?'

Hij bleef stilstaan en zei: 'Ga jij in september terug naar Californië?'

Ze keek hem aan. 'Ja. ' Ineens voelde ze zich dom vanwege hetgeen zojuist was gebeurd. 'Hé, laten we ons er verder niet druk om maken, afgesproken?'

Hij tuurde de nacht in en zei: 'Maar als het nu eens iets heel bijzonders is?'

Ze voelde dat ze verstijfde en had geen idee wat ze moest doen. De heftigheid van haar gevoelens was schrikbarend. Ze was plotseling heel erg bang voor Jack Cole en van de uitwerking die hij op haar leek te hebben. Tegelijkertijd besefte ze dat wat de komende minuten zou worden gezegd bepalend zou zijn voor het verloop van haar zomer, en misschien wel voor lang daarna. Ze zuchtte diep en liet al haar ingehouden frustratie ontsnappen. Ze boog zich voorover en liet haar hoofd tegen zijn schouder rusten. 'Jongen, wat doe je met mij?'

Hij drukte haar tegen zich aan en zweeg. Ze dacht dat haar hart uit haar borstkas zou bonzen, het was alsof ze nauwelijks lucht kreeg. 'Je kan naar Fredonia komen, ' fluisterde hij in haar oor. 'Misschien weet ik in San Diego een begeleider te vinden. Of we zouden naar Parijs kunnen gaan en daar in het riool wonen, maar dan moet je wel weten dat mijn Frans abominabel is. ' Ze gniffelde. 'Maar laten we tot morgen wachten. Het zou best kunnen dat je me dan nooit meer wil zien. Afgesproken?'

Zijn woorden kalmeerden haar en ze keek glimlachend naar hem op. Hoewel het donker was om hen heen, zag ze de zachte blik in zijn ogen. Zonder erbij na te denken, flapte ze eruit: 'Ik geloof dat ik je wel eens heel aardig zou kunnen gaan vinden, Jack Cole. '

Hij gaf haar een kus als antwoord.

'En misschien nog wel meer ook. '

Opnieuw zoenden ze elkaar en ineens realiseerde ze zich dat dit de allereerste man in haar leven was die haar zonder moeite zou kunnen verleiden. Ze voelde het bloed gonzen in haar oren en haalde diep en snel adem. Ze vroeg zich af of ze bezig was verliefd op hem te worden.

Plotseling verstijfde Jack en was het bijzondere ogenblik voorbij.

'Wat is er?' vroeg ze.

'Luister, ' zei hij zachtjes.

Hoewel ze aandachtig luisterde, hoorde ze in eerste instantie niets. Toen hoorde ze ineens een vreemd geluid. Net iets minder opvallend dan het geluid van de bladeren in de wind. Het was een herkenbaar geluid, maar tegelijkertijd ook weer niet.

En ze merkte nog iets op, iets dat op een of andere manier om hen heen hing in de lucht, iets droevigs en moois. Iets dat het gezonde verstand te boven ging, en slechts voelbaar was op een ander, meer primitief gevoelsniveau. Gabby voelde hoe haar hart sneller begon te kloppen en ze kreeg tranen in haar ogen. 'Wat is er aan de hand?'

Jack drukte haar nog steviger tegen zich aan. 'Geen idee, Gabby. Geen idee. ' Hij haalde diep adem in een poging alle emoties die bezit van hem dreigden te nemen op afstand te houden. Hij zuchtte nog eens diep en zei: 'Er gebeurt iets raars. ' Hij keek in het rond. 'Volgens mij daar. '

Na die woorden leek de betovering ineens opgeheven. Hoe de vreemde gevoelens ook waren ontstaan, ze waren in een klap verdwenen toen Jack een stap opzij deed. Gabby haalde diep adem, en liep achter Jack aan.

Ze begaven zich voorzichtig door het bos in de richting vanwaar de in luiden vandaan leken te komen. Ze klommen over een boomstam en Jack zei: 'Ik weet al waar we zijn. '

Gabby keek om zich heen, maar ze herkende de omgeving niet. Ze keek naar Jack en plotseling besefte ze dat ze geen idee had waar ze heen zou moeten wanneer hem iets overkwam. Waar zijn we dan?'

Hij scheen met de zaklamp en zei: 'Dat daar is de Trollenbrug, daar vlak achter die heuvel. Daarvandaan leidt het pad bijna direct naar jullie achterdeur. '

Ze knikte, want nu ze wist waar ze waren voelde ze zich een stuk beter. Half voorovergebogen, als een patrouillerend soldaat die een valstrik verwachtte, liep Jack verder. Hij zocht zich een weg tussen de bomen door en begon tegen een heuveltje op te klimmen. Hij was bijna boven toen Gabby hem hoorde vloeken. Wat is er?' vroeg ze.

'Die vervloekte zaklamp heeft het begeven. ' Ze hoorde hoe hij het ding vergeefs tegen zijn handpalm sloeg. Na enkele pogingen hield hij het voor gezien en stopte hij de lamp in zijn zak. Hij tuurde het duister in totdat zijn ogen enigszins waren gewend. 'Kom naar me toe, ' fluisterde hij.

Gabby beklom de heuvel. Ze zag hem staan in het duister.

We hebben een beetje licht van de maan, ' zei hij, 'maar kijk goed uit. Al lijkt het alsof je genoeg ziet, je breekt hier gemakkelijk een been. '

'Kunnen we niet beter teruggaan?'

'Het is minder risicovol als we verder naar boven gaan en dan het pad langs de andere kant van de Erlkoningsheuvel nemen. Kom maar. ' Hij nam haar hand in de zijne en voerde haar mee.

Eenmaal boven verstijfde hij. Ze kneep in zijn hand. Hij kon alleen maar wijzen. Gedurende de eerste seconden zag ze niet wat hem verontrustte, maar plotseling zag ze het. Op de kale top van de Erlkoningsheuvel bewoog iets. Het leek alsof er een wolk voor de maan hing die de schaduwen deed bewegen. Ze tuurde naar de heldere hemel. Omdat de maan zo veel licht gaf, zag ze geen sterren. Terwijl haar ogen aan het donker wenden, begon ze ze te zien. Gedaanten die haar op een bepaalde manier aan mensen deden denken leken te dansen op de melodie van een geruisloos lied. Het lichte briesje voerde een zacht rinkelend geluid mee. Het was geen muziek in de gewone betekenis van het woord, maar het leek er wel op. De lucht was zwanger van de geur van kruiden en bloemen. Al was de geur nogal vreemd, toch vonden Jack en Gabby hem in zekere zin vertrouwd.

Jack wreef in zijn ogen, alsof hij wilde testen of ze nog in orde waren. Juist op het moment dat Gabby iets wilde zeggen, trok Jack haar achter een boom. Er kwam iets op hen af. Ze voelde hoe Jack haar tegen zich aangedrukt hield en opeens werd ze doodsbang.

Wat er ook door het duister op hen afkwam, het maakte dat ze zich voelde als een klein kind in de nacht. Ze hield Jack stevig vast. Hij bleef doodstil staan, met zijn armen om haar heen. Op dat ogenblik wist ze dat Jack haar zo goed als hij kon zou beschermen. En toen merkte ze dat ze vreesde voor zijn veiligheid. Ineens was ze doodsbang dat ze hem kwijt zou raken.

Haar angst werd steeds heviger, en ze was ervan overtuigd dat er iets heel slechts bij hen in de buurt was. Wat het ook was, het was zo dichtbij dat het hen kon beroeren. Een verschijning naderde en leek hen als het ware te omhullen, en wie of wat het ook was, het wist dat zij zich achter deze boom schuilhielden. Het wilde hen aanraken, en als dat zou gebeuren, waren ze allebei verloren. Dat intuïtieve besef maakte dat ze het op een schreeuwen wilde zetten.

Toen was de verschijning weer verdwenen. Gabby deed haar best om niet te gaan krijsen of zomaar weg te rennen. Ze moest haar kalmte hervinden. Ze voelde dat Jacks spieren nog altijd waren gespannen. Wat het ook was geweest, nu het verdwenen was, was ook haar doodsangst verdwenen. Ze begroef haar vingers in Jacks overhemd en luisterde aandachtig, maar wat hen zo vreselijk bang had gemaakt was er niet meer. Nu hoorde ze alleen de geluiden van de nacht, het briesje dat tussen de takjes door waaide, en het ruisende geluid van de bladeren. Af en toe ritselde er iets, waarschijnlijk een eekhoorn die aan een uil probeerde te ontkomen, of een wasbeer op jacht naar voedsel.

Gabby haalde diep adem en voelde een ongelofelijke opluchting. Ze merkte dat ook Jack zich langzaam ontspande. Hij fluisterde: Alles in orde?'

Ja, ' fluisterde ze terug. Wat was dat in 's hemelsnaam?'

'Weet ik niet. ' Hij trok haar achter de boom vandaan en trok haar mee naar de heuveltop. Wat ze daar ook hadden gezien, het was spoorloos verdwenen. Ze zwegen een tijdje en toen vroeg Jack: 'Wat heb jij gezien?'

Gabby weifelde, want ze wist het niet precies. 'Tja. Vage figuren. Misschien was het dat Sint-Emsvuur wel waar je het pas over had toen we aan het paardrijden waren. Hoe dan ook, het was allemaal behoorlijk vaag. '

Het duurde lang voordat Jack weer iets zei: Ja, dat zal het wel zijn geweest. '

'Waarom? Heb jij dan iets anders gezien?'

Hij keek haar recht in de ogen, waarbij zijn gezicht wit zag in het maanlicht. 'Misschien denk je wel dat ik gestoord ben, maar ik dacht in eerste instantie dat ik een aantal wezens zag feestvieren en dansen op de top van die heuvel. En toen werd alles ineens wazig. '

Zonder het werkelijk te menen, vroeg ze: 'Heb je te veel cognac gedronken?'

'Misschien wel, maar één ding kun je niet ontkennen. Het was heel raar. ' Hij nam haar hand weer in de zijne en leidde haar naar het pad dat terug naar het huis voerde. 'De volgende keer dat iemand rare verhalen vertelt over dit bos, zal ik niet meteen beginnen te lachen. '

Terwijl ze terugliepen, probeerde Gabby het merkwaardige voorval te analyseren, maar terwijl ze verder de heuvel afliepen leek de herinnering vager te worden, en tenslotte besloot ze dat ze zich de wezens gewoon had verbeeld en dat haar angst puur en alleen was veroorzaakt door de duisternis. Nadat ze de Trollenbrug waren overgegaan en ze de laatste meters naar het huis aflegden, wist ze inmiddels zeker dat haar verbeelding haar parten had gespeeld.

'Jack?'

'Misschien klink dit stom, maar... wat hebben we nou gezien op die heuvel?'

Jack aarzelde, alsof hij zich verbaasde over de vraag. "Wat? Tja, iets. Ik weet het ook niet. Ik denk een vreemd soort lichtval. Waarom vraag je dat? Ben je nog steeds bang?'

Ze zei dat dat niet het geval was en zweeg. Het leek haar nu onwaarschijnlijk dat de figuren op de heuvel haar zoveel angst hadden aangejaagd. Jack en zij hadden eenvoudigweg een vreemde mengeling van schaduwen gezien, daarboven op die heuvel. En langzaam maakten haar vervlogen angstgevoelens weer plaats voor haar gevoelens voor Jack. Die gevoelens alleen waren al vermoeiend genoeg.

Achter Jack en Gabby kwam hij uit donkere schaduwen van achter een boom vandaan terwijl het geluid van de dansers met de wind aan hem voorbijging. Hij was zwart, en nu hij niet door mensenogen werd bekeken, ontbraken zijn gelaatstrekken. Toen hij zich echter dwong te transformeren, stond er plotseling een oogstrelend mooie, volmaakt uitziende jongeman. Hij had blauwe ogen die deden denken aan een bevroren meer in een winterlandschap dat nog nooit aan mensenogen was blootgesteld. Hij bewoog zich soepel en leek geruisloos over de grond te zweven. Een zachte gloed omhulde zijn lichaam en de lucht om hem heen geurde naar kruiden en bloemen. Hij was mooi, licht, en slecht. Toen hij Jack en Gabby had nagestaard totdat ze uit het zicht waren verdwenen, wendde hij zich tot de ander. Het was haar aanwezigheid geweest die hem ervan had weerhouden de twee mensen lastig te vallen. Haar wil was sterker dan de zijne. Zij was de enige die meer macht had dan hij. Zijn lach klonk woest en bang tegelijk. Hij glimlachte gemaakt, boog naar het hof van de koningin, en verdween toen.

In de verte, op de heuvel, stopte de hofhouding even met dansen op het moment waarop de muziek ophield. De muzikanten draaiden zich allen om en tuurden voorbij de dansers in het duister. Allemaal huiverden ze toen ze zich realiseerden dat hij opnieuw door het duister waarde, dat hij datgene zou nemen wat hij wilde hebben en dat zij allemaal, als de koningin hen niet beschermde, aan zijn genade zouden zijn overgeleverd. Ze voelden angst, want in zijn lach klonk razernij door.

 

14

 

Gloria werd wakker van het geluid van de dichtklappende keukendeur. Even hoorde ze in de verte een ander geluid, een soort gelach, maar toen hoorde ze Jack en Gabby met elkaar praten en zette ze het vreemde gevoel van zich af.

Even overwoog ze haar bed uit te gaan om hun te vragen of ze onderweg niets raars hadden meegemaakt, maar omdat de jongelui fluisterden, had Gloria het idee dat ze liever niet gestoord wilden worden. Aangezien Gabby zich duidelijk tot de jongeman uit North Carolina aangetrokken voelde, nam ze zich voor hen niet lastig te vallen.

Ze keek naar Phil, die bezig was zijn aantekeningen door te lezen voor morgen. En toen hoorde ze Patricks stem in de kamer van de jongens. 'Mam! Pap!'

Vliegensvlug stond ze op en rende naar de trap. Hoewel de jongen eerder opgewonden dan bang klonk, volgde Phil zijn vrouw de trap op. Hij was geschrokken van de angstige reactie van zijn vrouw en vroeg zich af waarom ze zo nerveus was.

Eenmaal op de kamer van de jongens zagen ze hen allebei op hun speelgoedkist zitten terwijl ze met opgewekte gezichten naar buiten staarden. Sean zei: 'Wow!' en Patrick herhaalde de kreet van zijn broer.

In de buitenlucht, vlak bij de schuur, hingen ongeveer tien kleine lichtjes in de lucht, die afwisselend blauw en groen werden en door het duister bewogen. 'Mooi!' zei Patrick.

Phil moest lachen. 'Dat zijn vuurvliegjes, jongens. Vinden jullie dat bijzonder? Als het een keer flink regent, zijn er duizenden. We moeten er maar eens een paar vangen. ' Hij wendde zich tot zijn vrouw. 'Weet je dat ik die helemaal was vergeten, die vuurvliegjes? Als je ze zo vaak ziet, dan begin je het gewoon te vinden. Ik was vergeten dat de meeste kinderen zo reageren wanneer ze ze voor het eerst zien. '

Gloria glimlachte. Ze geneerde zich voor het feit dat ze zo zenuwachtig was. Maar ja, ze was nu eenmaal een moeder. 'Nu is het wel weer leuk geweest, jongens, het is de hoogste tijd. '

'Aaaah, mam, ' smeekten de jongens in koor.

'Kunnen we nog heel even blijven kijken?' vroeg Sean met een poeslief stemmetje.

'Vooruit, nog héél even dan. Maar als ik over tien minuten kom kijken en jullie liggen nog niet in bed, dan... '

De jongens lachten. Ze wisten dat het geen echt dreigement was. We gaan echt zo naar bed, ' beloofde Patrick. Allemaal wisten ze dat de jongens pas hun bed in zouden duiken wanneer ze hun moeder de trap op hoorden komen.

'Nou, tien minuten dan. '

Phil sloeg een arm om zijn vrouw. 'En volgend jaar kunnen jullie de piepers horen. '

'Wat zijn piepers?' vroeg Sean.

'Voorjaarspiepers, ' antwoordde hun vader. 'Het zijn kleine kikkers, niet groter dan een dropje, maar een herrie dat ze maken! Je gelooft je oren niet. '

'Gaaf, ' zei Patrick.

'Slaap lekker, jongens, ' zei Phil, en de beide volwassenen verlieten de kamer.

Patrick en Sean kwamen hun belofte na en lagen een seconde voordat Gloria tien minuten later terugkwam in bed. Nadat ze hen had ingestopt en weer naar beneden was gegaan, dommelde Patrick al snel in. Maar Sean was onrustig en toen hij na een kwartier nog niet in slaap was gevallen, stapte hij uit bed en sloop weer naar het raam. Hij nam plaats op de speelgoedkist en tuurde naar de blauwe en groene vliegjes. Hij vond ze prachtig. In Californië heerste een woestijnklimaat en er waren geen vuurvliegjes. Sean vond de vliegjes mooier dan alles wat hij ooit in Disneyland had gezien.

Op dat moment vlogen enkele vliegjes op het huis af en Sean moest zijn neus tegen het vliegengaas persen om ze te kunnen volgen. Ze verdwenen uit het zicht. Aan de zwakke weerschijn kon Sean zien dat ze vlak onder zijn raam zaten.

Toen vloog plotseling een van de vliegjes naar boven, vlak langs het gaas. Sean schrok ervan. Zijn ogen werden groot toen hij constateerde dat wat voor het gaas zweefde helemaal geen insect was.

In de nachtlucht zweefde een klein wezentje van licht. Het was een piepklein vrouwtje, met een volmaakt, bloot lichaam, niet groter dan Scans duim. Ze had lichtgevende vleugeltjes. Haar ogen, die te groot waren in verhouding tot haar gezicht, keken Sean vluchtig, maar opgewekt aan. Toen vloog ze snel weg.

Sean kon zijn ogen niet geloven. Hij zag dat Patrick nog steeds lag te slapen, en dat de deur naar de gang op een kier stond, zodat hun ouders zonder hen wakker te maken naar binnen konden. Sean wist niet wat hij moest doen.

Hij zat lange tijd met een bonzend hart op de kist, en besloot tenslotte maar naar bed te gaan. Maar het duurde een hele poos voordat hij in slaap viel.